Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 4877/11, 24/10/2014

(1)του Κεφ.154 (τρίτη κατηγορία), δύο κατηγορίες απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Κεφ.154 (τέταρτη και πέμπτη κατηγορία) και κατηγορία ανησυχίας κατά παράβαση του άρθρου 95 του Κεφ.154 (έβδομη κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων, ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 23.10.10 σε δημόσιο μέρος και συγκεκριμένα στο χωριό Σαλαμιού της επαρχίας Πάφου: (α) επιτέθηκε εναντίον του Κυριάκου Αριστείδου από τη Σαλαμιού προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη, (β) επιτέθηκε παράνομα εναντίον του Γιώργου Ναπολέοντος και Ευρυπίδη Ευρυπίδου, αμφότεροι από τη Σαλαμιού, (γ) εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους €80,00 σε ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Sony Ericson, περιουσία του Γιώργου Ναπολέοντος από τη Σαλαμιού, (δ) απείλησε τον Γιώργο Ναπολέοντος από τη Σαλαμιού ότι θα επαγάγει βλάβη στο πρόσωπο του με τη φράση "Εν είδες τίποτε, δεν ξέρεις τίποτε, εκουτούλησε μόνος του ο Κυριάκος πάνω στο αυτοκίνητο και αν πεις τίποτε θα σε σκοτώσω, θα σε κάψω", (ε) απείλησε τον Dzmytri Vasiliev από τη Λευκορωσία και τώρα στο χωριό Μεσάλα της επαρχίας Πάφου ότι θα επαγάγει βλάβη στο πρόσωπο του με τη φράση "Έλα και θα σε πάρω στην αστυνομία και αν δεν με ακολουθήσεις θα σου φατσιήσω να σε ρίξω μέσα στο χαντάντζη να σε σκοτώσω", (στ) χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσε θόρυβο κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 5 μάρτυρες και συγκεκριμένα τoν αστυφύλακα 739 Θεόδωρο Κωνσταντινίδη (ΜΚ1), τον Κυριάκο Αριστείδου (ΜΚ2), τον Γιώργο Ναπολέοντος (ΜΚ3), τον Νεόφυτο Αρέστη (ΜΚ4) και τον Dzmytri Vasiliev (ΜΚ5). Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον τoυ κατηγορουμένου σε όλες τις κατηγορίες του κατηγορητηρίου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος άσκησε το δικαίωμα της σιωπής χωρίς να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Επιπλέον, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης παρουσιάστηκαν 9 τεκμήρια. Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός εξεταστής της παρούσας υπόθεσης και ως μέρος της κυρίως εξέτασης του προσκόμισε γραπτή κατάθεση ημερομηνίας 25.10.10 που παρουσίασε σαν Τεκμήριο 1, μέσα από την οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι στις 23.10.10 δέχτηκε τηλεφώνημα από κάποιο Γιώργο Παπαδόπουλο που του είπε ότι στο δρόμο από Κελοκέδαρα προς Σαλαμιού ο κατηγορούμενος κτύπησε με μία βέργα τον Κυριάκο Αριστείδου στο κεφάλι και επειδή αιμορραγούσε κατευθύνονταν προς το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Τότε ο ΜΚ1 με το περιπολικό της αστυνομίας κατευθύνθηκε προς τη Σαλαμιού και σε απόσταση 3 χιλιομέτρων μετά τα Κελοκέδαρα εντόπισε τον Παπαδόπουλο με συνοδηγό τον Αριστείδου και συνεπιβάτη τον Αρέστη να κατευθύνονται προς το νοσοκομείο. Σύμφωνα ακόμη με το Τεκμήριο 1 ο Αριστείδου είχε δεμένο το κεφάλι του με ένα ρούχο που ήταν ματωμένο και ανάφερε στον ΜΚ1 ότι κτυπήθηκε από τον κατηγορούμενο με μία ξύλινη μαγκούρα. Ο ΜΚ1 συνόδευσε τα πιο πάνω άτομα στο τμήμα πρώτων βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και ήταν παρών στην εξέταση του Αριστείδου. Ακολούθως της ίδιας ημέρας ο ΜΚ1 μετέβηκε στη σκηνή του επεισοδίου καθ' υπόδειξη του Γιώργου Ναπολέοντος παρέλαβε μία ξύλινη μαγκούρα από ένα γκρεμό δίπλα στο δρόμο καθώς επίσης παρέλαβε από το εν λόγω πρόσωπο ένα κινητό τηλέφωνο μαύρου χρώματος μάρκας Sony Ericson. Στις 24.10.10 ο ΜΚ1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο αφού πρώτα του επέστησε την προσοχή στο νόμο. Στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας η ξύλινη μαγκούρα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2, το πιο πάνω κινητό τηλέφωνο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3 ενώ το αστυνομικό έντυπο κατηγορίας ημερομηνίας 24.10.10 κατατέθηκε ως Τεκμήριο

1. Στην κυρίως εξέταση της δια ζώσης μαρτυρίας του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι ο Αριστείδου του είπε πως ο κατηγορούμενος τον είχε κτυπήσει με μια ξύλινη μαγκούρα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκει η μαγκούρα ενώ παραδέχτηκε ότι πολύ κοντά στο χώρο όπου αυτήν ανευρέθηκε υπάρχει μια μάντρα. Ο ΜΚ2, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του παρουσίασε δύο καταθέσεις ημερομηνίας 23.10.10 και 25.10.10 σαν Τεκμήρια 5 και
2. Με βάση το Τεκμήριο 5 σημειώνεται ότι περί ώρα 03:00 την 23.10.10 ενώ ο εν λόγω μάρτυρας συνομιλούσε με το Δημήτρη Βασιλείου στη Σαλαμιού εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος, ο οποίος σε ανύποπτη στιγμή τον κτύπησε στο κεφάλι με τη βέργα που ανέσυρε από το όχημα του. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 6, ενώ ο ΜΚ2 οδηγούσε το όχημα του 2 χιλιόμετρα έξω από το χωριό Σαλαμιού αντιλήφθηκε ένα όχημα σταθμευμένο και τον οδηγό που ήταν ο Βασιλείου να είναι εκτός αυτού και συγκεκριμένα κοντά στη δεξιά πόρτα. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος, ο οποίος φώναζε στο Βασιλείου. Κάποιος Πίπης που έφθασε και αυτός εκείνη τη στιγμή στο μέρος δεν κατάφερε να ηρεμήσει τον κατηγορούμενο. Τότε ο ΜΚ2 είδε τον κατηγορούμενο να παίρνει μια χοντρή βέργα από το αυτοκίνητο του. Ο Πίπης και ο Βασιλείου έφυγαν αμέσως. Ο κατηγορούμενος κατάφερε να πάρει τα κλειδιά του οχήματος του Αριστείδου, στο οποίο συνοδηγός ήταν ο Γιώργος Ναπολέοντος. Οι Αριστείδου και Ναπολέοντος εξήλθαν του οχήματος και μάταια προσπάθησαν να μεταπείσουν τον κατηγορούμενο να τους δώσει τα κλειδιά. Σε ανύποπτη στιγμή ο κατηγορούμενος κτύπησε με τη βέργα το κεφάλι του μάρτυρα αυτού, ο οποίος ζαλίστηκε, έπεσε στο έδαφος, πονούσε και βάζοντας τα χέρια του στο κεφάλι του αντιλήφθηκε ότι αιμορραγούσε. Ενώ βρισκόταν χάμω ο ΜΚ2 είδε τον κατηγορούμενο να κτυπά τον Γιώργο Ναπολέοντος πάνω στο χέρι του καθώς αυτός προσπαθούσε βα τηλεφωνήσει. Τότε ήλθε με άλλο όχημα στη σκηνή ο αδελφός του ΜΚ2, Νεόφυτος Αρέστη, μαζί με το όχημα του Γιώργου Παπαδόπουλου. Οι Αρέστη, Παπαδόπουλος και ΜΚ2 έφυγαν από το χώρο με το όχημα του Παπαδόπουλου και αφού πήραν αντικλείδι του οχήματος του ΜΚ2 επέστρεψαν στη σκηνή με τον ΜΚ2 να εισέρχεται στο όχημα του και τον αδελφό του συνοδηγό αυτού και ακολουθούμενοι από το όχημα που ο Παπαδόπουλος οδηγούσε κατευθύνθηκαν προς το νοσοκομείο. Στο Πολιτιστικό Κέντρο Κελοκεδάρων συνάντησαν την αστυνομία και εκεί ο Παπαδόπουλος εισήλθε στο όχημα του ΜΚ2 και μαζί με τον ΜΚ2 και τον αδελφό του που ήταν ο οδηγός μετέβησαν στο νοσοκομείο. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του ο εν λόγω μάρτυρας είπε ότι το κτύπημα ήταν πάνω στην κορυφή της κεφαλής του από το οποίο υπήρξαν ράμματα και υπεβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο. Ο ίδιος παρέμεινε στο νοσοκομείο 2 ημέρες. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι με τον κατηγορούμενο δεν έχει οποιεσδήποτε διαφορές. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2, ανάμεσα σ' άλλα, απέρριψε ότι μέσα από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 παρουσίασε ένα ξεχωριστό επεισόδιο από αυτό που περιγράφει στο Τεκμήριο
3. Σύμφωνα με τον μάρτυρα αυτό ο κατηγορούμενος άρπαξε τα κλειδιά του οχήματος του αρνούμενος να τα επιστρέψει απειλώντας τον ότι θα προκαλέσει ζημιά στο όχημα και όταν ο εν λόγω μάρτυρας του τα ζήτησε αυτός τον κτύπησε στο κεφάλι με τη ξύλινη μαγκούρα που κρατούσε. Ως αποτέλεσμα του κτυπήματος ζαλίστηκε και αισθάνθηκε πόνο. Τότε ήταν που για πρώτη φορά κατέβηκε από το όχημα ο συνοδηγός του, ο Γιώργος Ναπολέοντος. Ο ΜΚ2 είπε πως δεν είχε οποιεσδήποτε διαφορές με τον κατηγορούμενο και δεν γνωρίζει για πιο λόγο αυτός του επιτέθηκε. Όσον αφορά τους Βασιλείου και Παπαδόπουλου, ο κατηγορούμενος τους είχε απειλήσει στο παρελθόν επειδή και αυτοί διεξήγαγαν εκδηλώσεις στο Κέντρο Νεότητος. Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανάφερε ότι προγενέστερα της επίθεσης που τον τραυμάτισε προσπάθησε να εμποδίσει κτύπημα πάνω στο όχημα του από τη βέργα του κατηγορουμένου ανασηκώνοντας τον βραχίονα του δεξιού χεριού του από το ανοικτό παράθυρο όπου και απέκρουσε τέτοια ενέργεια με αποτέλεσμα να δεχτεί κτύπημα στο δεξί χέρι του. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ο ΜΚ3 παρουσίασε ως μέρος αυτής 4 καταθέσεις ημερομηνίας 23.10.10, 24.10.10, 28.10.10 και 05.11.10, οι οποίες τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου σαν Τεκμήρια 7Α, 7Β, 7Γ και 7Δ, μέσα από το περιεχόμενο των οποίων ο εν λόγω μάρτυρας δίδει τη δική του εκδοχή για το επεισόδιο. Στη δια ζώσης μαρτυρία του στην κυρίως εξέταση ο εν λόγω μάρτυρας είπε πως μέχρι την στιγμή του επεισοδίου οι σχέσεις του με τον κατηγορούμενο ήταν πολύ καλές. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ3 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως εκείνη τη νύκτα ο ίδιος μαζί με τον ΜΚ2 βρέθηκαν τυχαία με το Βασιλείου. Ο μάρτυρας αυτός απέρριψε τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι τη βέργα την τοποθέτησε ο ίδιος στο χώρο όπου ανευρέθηκε, την οποία βρήκε από γειτονική μάντρα λέγοντας πως η βέργα αυτή προήλθε από το όχημα του κατηγορουμένου. Ήταν με την ίδια βέργα, όπως είπε, που ο κατηγορούμενος τον κτύπησε στα δάκτυλα αλλά και στο κινητό του τηλέφωνο με αποτέλεσμα να του προκαλέσει ζημιά και στον ίδιο πόνο. Ο ΜΚ4 στην κυρίως εξέταση του παρουσίασε ως μέρος αυτής τη γραπτή κατάθεση ημερομηνίας 23.10.10 που έδωσε στην αστυνομία, η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου σαν Τεκμήριο
4. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, στις 23.10.10 και περί ώρα 03:15 ο μάρτυρας ήταν συνοδηγός σε όχημα που οδηγούσε ο Παπαδόπουλος όταν περίπου 2 χιλιόμετρα πριν από το χωριό Σαλαμιού πρόσεξε 2 οχήματα σταθμευμένα που αναγνώρισε το ένα να είναι του αδελφού του και το άλλο του κατηγορουμένου. Εξήλθε μόνο ο εν λόγω μάρτυρας από το όχημα και είδε τον αδελφό του (ΜΚ2) να αιμορραγεί και τον κατηγορούμενο να βαστά μία βέργα. Μέσα από δυσκολίες έβαλε τον ΜΚ2 στο όχημα του Παπαδόπουλου και εξασφάλισαν αντικλείδι του οχήματος του ΜΚ2 αφού ο κατηγορούμενος είχε αρπάξει τα κλειδιά και στη συνέχεια έσπευσαν στο νοσοκομείο με τον ΜΚ4 να οδηγεί το όχημα του ΜΚ2 και τον ΜΚ2 συνεπιβάτη και να τους ακολουθεί ο Παπαδόπουλος. Στο Πολιτιστικό Κέντρο Κελοκεδάρων συνάντησαν μέλη της αστυνομίας και στη συνέχεια ο Παπαδόπουλος εισήλθε στο όχημα του ΜΚ2 ως συνεπιβάτης και όλοι μαζί μετέβησαν στο νοσοκομείο με το περιπολικό της αστυνομίας να τους ακολουθά. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ4 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως όταν έφθασε στο χώρο είδε τον αδελφό του να αιμορραγεί και να κάθεται στο δρόμο κρατώντας το κεφάλι του και τον κατηγορούμενο εξαγριωμένο να βαστά μία ξύλινη μαγκούρα. Ακολούθως με το όχημα του Παπαδόπουλου στο οποίο οδηγός ήταν ο Παπαδόπουλος, συνοδηγός ο μάρτυρας και συνεπιβάτης ο ΜΚ2 πήγαν στην Σαλαμιού και εξασφάλισαν αντικλείδι. Θεωρήθηκε αναγκαίο να γίνει πρώτα αυτό και μετά να μεταβεί ο ΜΚ2 στο νοσοκομείο επειδή το όχημα Εκεί ο ΜΚ2 μεταφέρθηκε στο όχημα του συνοδηγός με οδηγό τον μάρτυρα και συνεπιβάτη τον Ναπολέοντος με τον Παπαδόπουλο να τους ακολουθεί. Σταμάτησαν στο Πολιτιστικό Κέντρο Κελοκεδάρων όπου συνάντησαν μέλη της αστυνομίας. Στην κυρίως εξέταση του ο ΜΚ5 προσκόμισε γραπτή κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία, την οποία έθεσε στο Δικαστήριο σαν μέρος αυτής ως Τεκμήριο
5. Με βάση το περιεχόμενο της στις 23.10.10 και περί ώρα 03:00 ενώ ο εν λόγω μάρτυρας επέστρεφε προς το σπίτι του στα Μέσανα σε κάποια στροφή ένας λαγός κτύπησε στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου. Τότε εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος και του είπε να τον ακολουθήσει στην αστυνομία διαφορετικά του είπε επί λέξη: "Αν δεν με ακολουθήσεις θα σου φατσιήσω να σε ρίξω μέσα στο χαντάντζη να σε σκοτώσω". Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του ο μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι κατά τον επίδικο χρόνο δεν είδε τον κατηγορούμενο να τραυματίζει οποιοδήποτε άτομο αλλά πρόσεξε ότι εκείνο το βράδυ ήταν άγριος, κτυπούσε βέργες και απειλούσε κόσμο. Ο εν λόγω μάρτυρας αναγνώρισε το Τεκμήριο 2 ως τη ξύλινη μαγκούρα που ο κατηγορούμενος έβγαλε από το όχημα του το επίδικο πρωινό. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ5 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως μετά τον ίδιο στο μέρος έφθασε ο κατηγορούμενος και μετά ο Ευρυπίδου και ύστερα οι ΜΚ2 και ΜΚ
6. Με το που εξήλθε του οχήματος του ο κατηγορούμενος πήρε μία ξύλινη μαγκούρα από το όχημα του. Ο κατηγορούμενος κινήθηκε προς τον Ευρυπίδου αρπάζοντας τον από το γιακά. Ο λαγός που, όπως είπε, πάτησε με του όχημα το κατά λάθος παρέμεινε ζωντανός και έτσι τον άφησε ελεύθερο. Από τη σύγκρουση ο λαγός κτύπησε κάτω από τον προφυλακτήρα, εγκλωβίστηκε εκεί, ζαλίστηκε αλλά ο μάρτυρας αυτός βάζοντας το χέρι του τον απελευθέρωσε. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι μέσα από την προσαχθείσα μαρτυρία έχουν αποδειχτεί όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων του κατηγορητηρίου και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η κατηγορούσα αρχή προσκόμισε μαρτυρία στην οποία υπάρχουν αρκετά κενά τα οποία αφήνουν όλες τις κατηγορίες έκθετες σε απόρριψη και ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αθωώσει τον πελάτη του. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός εξεταστής της υπόθεσης. Η μαρτυρία του εστιάζεται στις διάφορες ενέργειες στις οποίες προέβηκε για τη διερεύνηση της υπόθεσης αυτής. Οι ενέργειες του αυτές ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν από τον κατηγορούμενο. Κάτω από αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΚ1 υπό την ιδιότητα του αστυνομικού εξεταστή της υπόθεσης που περιστρέφεται γύρω από τις αναντίλεκτες ενέργειες που αυτός έκαμε στα πλαίσια διερεύνησης αυτής της υπόθεσης περιλαμβανομένου της γραπτής κατάθεσης του που είναι το Τεκμήριο 1 και αποτελεί μέρος της όλης μαρτυρίας του στο Δικαστήριο. Συγκεκριμένα από την μαρτυρία του ΜΚ1, δέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας υπό την ιδιότητα του αστυνομικού εξεταστή και στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης αυτής προέβηκε στις πιο κάτω αδιαμφισβήτητες ενέργειες: (α) Στις 23.10.10 ενώ ο ΜΚ1 βρισκόταν στον αστυνομικό σταθμό Κελοκεδάρων δέχτηκε τηλεφώνημα από τον Γιώργο Παπαδόπουλο, ο οποίος του κατάγγειλε ότι στο δρόμο Κελοκεδάρων-Σαλαμιού ο κατηγορούμενος χτύπησε τον ΜΚ2 στο κεφάλι με μία βέργα και επειδή αυτός αιμορραγούσε κατευθύνονταν προς το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. (β) Τότε ο ΜΚ1 κατευθύνθηκε προς τη Σαλαμιού και σε απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων μετά τα Κελοκέδαρα εντόπισε τον Παπαδόπουλο με συνοδηγό τον ΜΚ2 και συνεπιβάτη τον Αρέστη να πηγαίνουν προς το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. (γ) Από ένα γκρεμό σε δρόμο 2 χιλιομέτρων πριν τη Σαλαμιού ο ΜΚ1 παρέλαβε την ίδια ημέρα ως τεκμήριο μία ξύλινη μαγκούρα (Τεκμήριο 2). (δ) Επίσης την ίδια ημέρα ο ΜΚ1 παρέλαβε από τον Ναπολέοντος ένα κινητό τηλέφωνο μαύρου χρώματος μάρκας Sony Ericson J120i (Τεκμήριο 3). (ε) Στις 24.10.10 ο ΜΚ1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα των κατηγοριών 1, 2, 3, 4, 5 και 7 αφού προηγουμένως του επέστησε την προσοχή στο νόμο, τις οποίες ο κατηγορούμενος απέρριψε (Τεκμήριο 4). Ακόμη μέρος της μαρτυρίας του που αποδέχομαι αποτελεί η αναφορά του ΜΚ1 ότι δεν έγιναν οποιεσδήποτε έρευνες στην ξύλινη μαγκούρα για να διαπιστωθεί σε ποιον ανήκει αλλά και έλεγχος για την ύπαρξη τυχόν γενετικού υλικού σ' αυτή καθώς επίσης δεν έγιναν έρευνες στο κινητό τηλέφωνο για να διαπιστωθεί εάν η ζημιά που παρατηρείται στην οθόνη του συνδέεται με κτύπημα από ξύλινη μαγκούρα. Επιπλέον, δέχομαι την παρατήρηση του εν λόγω μάρτυρα ότι όταν συνάντησε τον ΜΚ2 αυτός είχε δεμένο το κεφάλι του με ένα ρούχο αλλά που φαινόταν να υπάρχει σ' αυτό χρώμα ίδιο με αυτό του αίματος, χωρίς βέβαια να είχε δει κατά πόσο το δέσιμο του κεφαλιού του ΜΚ2 σχετίζεται με τον κατηγορούμενο και το κατ' ισχυρισμό επεισόδιο. Ούτε ακόμη ο εν λόγω αστυφύλακας μπορούσε να γνωρίζει ότι το υλικό που υπήρχε πάνω στο ρούχο ήταν όντως αίμα από το κεφάλι του ΜΚ2. Παρόλα αυτά δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι καμία εξέταση έγινε, είτε επιστημονική είτε άλλη, σε σχέση με την προέλευση της ξύλινης μαγκούρας (Τεκμήριο 2) αλλά και για την αιτία της ζημιάς στο κινητό τηλέφωνο του Ναπολέοντος (Τεκμήριο 3) Τα αποτελέσματα τέτοιων εξετάσεων θα διαφώτιζαν το Δικαστήριο αναφορικά με τα γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν και παράλληλα θα έδιναν την εικόνα μιας ολοκληρωμένης διερεύνησης της υπόθεσης. Το ίδιο ισχύει και για το ρούχο με το οποίο το κεφάλι του ΜΚ2 ήταν τυλιγμένο, το οποίο ούτε καν κατατέθηκε στο Δικαστήριο. Θα έπρεπε ακόμη στα πλαίσια καλύτερης διερεύνησης της υπόθεσης ο εν λόγω αστυφύλακας να προμηθευόταν από τον ΜΚ2 ιατρικό πιστοποιητικό σε σχέση με την κλινική κατάσταση του, όπως εξάλλου συνηθίζεται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. Είναι χωρίς κατανόηση η παράλειψη αυτή του αστυφύλακα τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος δήλωσε παρών στο νοσοκομείο. Ο ΜΚ2 δημιούργησε πολύ φτωχή εντύπωση στο Δικαστήριο. Δεν ήταν θετικός και σαφής μάρτυρας. Ούτε και σταθερός στην μαρτυρία του. Οι απαντήσεις του εν λόγω μάρτυρα δεν ενέπνεαν σιγουριά ενώ ορισμένες από αυτές δεν ήταν καθόλου κατανοητές. Η αμηχανία και η ανησυχία ήταν στοιχεία έκδηλα ζωγραφισμένα στο πρόσωπο του. Η δε μαρτυρία του ήταν συγκεχυμένη και παράλληλα διάτρητη από παλινδρομήσεις και ουσιώδεις αντιφάσεις που ουσιαστικά εκμηδένισαν την αξιοπιστία της. Ειδικότερα η δια ζώσης μαρτυρία του στο στάδιο αντεξέτασης παρουσιάζει πολλές και σημαντικές διαφορές από τις γραπτές καταθέσεις του, οι οποίες είναι τέτοιου βαθμού και έκτασης που δεν θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν από το χρονικό διάστημα που διέρρευσε. Επιπλέον, πτυχές που περιέχονται στις καταθέσεις του στερούνται λογικού ερείσματος. Δεδομένης των πολλών ασαφειών αλλά και αντιφάσεων που η μαρτυρία του ΜΚ2 περιέχει, το Δικαστήριο δεν νιώθει ασφαλή να βασιστεί σε αυτή και να καταλήξει σε οποιαδήποτε ευρήματα και συμπεράσματα. Στη βάση αυτών το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα ως αληθή και αξιόπιστη περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 5 και 6 που αποτελούν μέρος αυτής. Προς τεκμηρίωση των πιο πάνω αναφέρω τα εξής:

(1)Ενώ στο Τεκμήριο 5 ο ΜΚ2 ισχυρίζεται ότι συνομίλησε με τον Βασιλείου στην αντεξέταση του επικαλείται αρχικά συνομιλία μαζί του για ένα λεπτό αλλά μετά διαφοροποιείται λέγοντας ότι δεν συνομίλησε με τον Βασιλείου.

(2)Ενώ αρχικά στην αντεξέταση του ο ΜΚ2 είπε ότι τη στιγμή της συζήτησης ο Βασιλείου μόλις επιχείρησε να εξέλθει του οχήματος στη συνέχεια ελίχθηκε λέγοντας ότι την ώρα της συζήτησης ο Βασιλείου ήταν εντός του αυτοκινήτου και μετά προσπάθησε να εξέλθει αυτού.

(3)Παρόλο ότι ο ΜΚ2 δηλώνει πως δεν άκουσε τι έλεγε ο κατηγορούμενος στο Βασιλείου με οργισμένο ύφος αλλά ούτε και τι πιθανό ο τελευταίος να απάντησε, εντούτοις εμφανίζεται σίγουρος ότι η εκδοχή της υπεράσπισης ότι ο Βασιλείου εξόργισε τον κατηγορούμενο όταν κτύπησε λαγό και αρνήθηκε να τον παραδώσει στην αστυνομία, είναι αναληθής.

(4)Η θέση του ΜΚ2 ότι βρισκόταν εντός του οχήματος όταν συζήτησε με το Βασιλείου και αργότερα προσπάθησε να ηρεμήσει τον κατηγορούμενο που φαινόταν θυμωμένος εισπράττοντας μάλιστα την οργισμένη απάντηση του στερείται λογικού ερείσματος καθότι κάτι τέτοιο δεν δύναται να είναι εφικτό.

(5)Ενώ στο Τεκμήριο 6 ο ΜΚ2 ισχυρίζεται ότι πρόσεξε τον κατηγορούμενο να παίρνει μία χοντρή βέργα από το αυτοκίνητο του και αρχικά στην αντεξέταση του είπε ότι αυτή βρισκόταν πίσω από την 'κάσια' του οχήματος, στη συνέχεια της αντεξέτασης αναίρεσε τη θέση του αυτή λέγοντας ότι από την αρχή που είδε τον κατηγορούμενο αυτός ήδη κρατούσε μίαν ξύλινη μαγκούρα.

(6)Ενώ στο Τεκμήριο 6 σημειώνεται ότι μόλις ο ΜΚ2 προσέγγισε τον Βασιλείου ένα αυτοκίνητο που έφθασε στο μέρος τον προσπέρασε και σταμάτησε 1-2 μέτρα μπροστά του στη δεξιά λωρίδα δίπλα από το όχημα και από τη θέση του οδηγού ο κατηγορούμενος άρχισε να φωνάζει έντονα στο Βασιλείου και αμέσως μετά εκκίνησε το όχημα του και έκανε επαναστροφή προς τα Κελοκέδαρα σταματώντας στην ίδια θέση που ήταν προηγουμένως, ο ΜΚ2 στην αντεξέταση του απλά είπε ότι το όχημα του κατηγορουμένου στάθμευσε κοντά στο όχημα του Βασιλείου και ότι ο κατηγορούμενος εξήλθε του οχήματος του φωνάζοντας στο Βασιλείου και κρατώντας μία βέργα. Άξιο αναφοράς εδώ είναι ότι ο ΜΚ2 αναγνώρισε την αντίφαση θεωρώντας τελικά ότι η ορθή θέση είναι αυτήν που περιέχεται στο Τεκμήριο 6.

(7)Ενώ αρχικά στην αντεξέταση του ο ΜΚ2 είπε ότι ο κατηγορούμενος εξήλθε για πρώτη φορά του οχήματος του όταν έφθασε στο μέρος που τότε βρισκόταν μόνο οι Βασιλείου και ο ΜΚ2, αργότερα υιοθέτησε ως ορθή τη θέση που περιέχεται στο Τεκμήριο 6 με την οποία σημειώνεται ότι ο κατηγορούμενος εξήλθε του οχήματος του μετά που ήλθε και ο Πίπης στο μέρος.

(8)Ενώ στο Τεκμήριο 6 αναφέρεται ότι όταν ο κατηγορούμενος πήρε τα κλειδιά του οχήματος του ΜΚ2 ο τελευταίος μαζί με τον Ναπολέοντος εξήλθαν του οχήματος και με ήρεμο τρόπο προσπάθησαν να τον πείσουν να τους τα επιστρέψει και σε κάποια στιγμή που ο κατηγορούμενος τον πλησίασε τον κτύπησε στο κεφάλι με τη βέργα που κρατούσε, στη δια ζώσης μαρτυρία του ο ΜΚ2 δήλωσε πως όταν ο κατηγορούμενος πήρε τα κλειδιά αυτός εξήλθε του οχήματος και ο κατηγορούμενος τον κτύπησε και τότε ήταν που εξήλθε του οχήματος και ο Ναπολέοντος.

(9)Παρέμεινε ανεξήγητη η εναντίον της υγείας του ενέργεια του ΜΚ1 αντίς να μεταβεί ευθύς στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου να μεταβεί στην οικία του να πάρει αντικλείδι και να επιστρέψει στο χώρο όπου διεξήχθηκε το επεισόδιο τη στιγμή που πονούσε και αιμορραγούσε. Η δικαιολογία που προέβαλε ότι φοβήθηκε μήπως ο κατηγορούμενος του προκαλέσει ζημιά στο όχημα του στερείται λογικής καθότι αυτό το ενδεχόμενο μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή και το χρονικό διάστημα που διέρρευσε μέχρι ο ΜΚ2 επιστρέψει στο χώρο όπου προηγουμένως είχε αναχωρήσει. Αυτό με τη σειρά του εγείρει αμφιβολίες ως προς τη σοβαρότητα και εν τέλει γνησιότητα των τραυμάτων που ο ΜΚ2 επικαλέστηκε και περιέγραψε.

(10)Η θέση του ΜΚ2 ότι όταν βρέθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Κελοκεδάρων με το όχημα του στο οποίο ήταν συνεπιβάτης με οδηγό τον αδελφό του Νεόφυτο Αρέστη και τους ακολουθούσε ο Παπαδόπουλος εκεί ήταν και η αστυνομία συγκρούεται με την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΚ1 μέσα από το Τεκμήριο 1 όπου σημειώνεται ότι εντόπισε τον ΜΚ2 να είναι συνεπιβάτης όπως και ο Αρέστη σε όχημα με οδηγό τον Παπαδόπουλο περίπου 3 χιλιόμετρα μετά τα Κελοκέδαρα. Ο ΜΚ3 δεν έκανε καθόλου καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν έκδηλα αμήχανος και ανήσυχος κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του. Ειδικότερα όταν πιεζόταν στην αντεξέταση από το συνήγορο υπεράσπισης έδειξε αδυναμία να απαντήσει σε καίρια ζητήματα που θα διαφώτιζαν το Δικαστήριο σε σχέση με τα γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν επικαλούμενος συχνά απώλεια μνήμης. Σε άλλες δε περιπτώσεις προχωρούσε σε εικασίες δίχως να είναι σίγουρος προκειμένου να βοηθήσει την εκδοχή του αλλά και αυτή του φίλου του (ΜΚ2) εις βάρος της υπόθεσης του κατηγορουμένου. Από την όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης κρίνω ότι η μαρτυρία του ΜΚ3 είναι κατασκευασμένη. Πέραν αυτού η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα είναι διάτρητη από εύλογα κενά και αδυναμίες ενώ παράλληλα αρκετές πτυχές της δεν αντέχουν τη βάσανο της λογικής. Οι διάφορες αδυναμίες και ερωτηματικά που χαρακτηρίζουν την μαρτυρία του ΜΚ3 σε συνδυασμό με τις ουσιώδεις αντιφάσεις στις οποίες ο εν λόγω μάρτυρας υπέπεσε έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του ΜΚ

1. Το σίγουρο είναι πως δεν είναι μαρτυρία τέτοιας ποιότητας που το Δικαστήριο μπορεί με ασφάλεια να καταλήξει σε ορθά ευρήματα και αξιόπιστα συμπεράσματα. Στη βάση αυτών κρίνω χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ο ΜΚ3 δεν είπε την αλήθεια τόσο στην αστυνομία κατά τον επίδικο χρόνο του επεισοδίου όσο και εκ των υστέρων στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα να μην αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 7Α, 7Β, 7Γ και 7Δ. Για καλύτερη αντίληψη των πιο πάνω αναφέρω τα εξής: Προκειμένου να τροποποιηθεί το Τεκμήριο 7Α και να συνταχθεί το Τεκμήριο 7Β που παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές σε σχέση με το Τεκμήριο 7Α, ο ΜΚ3 επικαλέστηκε ότι ήταν κουρασμένος και αναστατωμένος. Κατά την αντεξέταση του όμως ο εν λόγω μάρτυρας προσθέτει για πρώτη φορά και τρίτο λόγο επιρρίπτοντας ευθύνες στον ΜΚ1, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο ότι σύνταξε το Τεκμήριο 7Α αυθαίρετα και χωρίς να τον ρωτήσει. Ο ΜΚ3 στην αντεξέταση του παραπονέθηκε για την ορθότητα του περιεχομένου του Τεκμηρίου 7Α αλλά παρόλα αυτά την υπέγραψε ενώ στην κυρίως εξέταση του την κατάθεσε ως τεκμήριο χωρίς οποιαδήποτε διευκρίνιση, υιοθετώντας μάλιστα την ορθότητα της. Επιπλέον, ενώ από τη μία στην αντεξέταση του ο ΜΚ3 ισχυρίζεται ότι δεν είχε διαβάσει το Τεκμήριο 7Α αλλά το υπέγραψε, από την άλλη λέει ότι το διάβασε και το υπέγραψε. Αυτά είναι στοιχεία πανικού και σύγχυσης που επίσης χαρακτηρίζουν την μαρτυρία του συγκεκριμένου μάρτυρα. Είναι ακόμη αξιοπερίεργο το γεγονός ότι τα Τεκμήρια 5 και 7Α που είναι οι πρώτες γραπτές καταθέσεις των ΜΚ2 και ΜΚ3 που λήφθηκαν αμέσως μετά το περιστατικό σχεδόν ταυτίζονται, παρόλο που και οι δύο πρέπει να ήταν κουρασμένοι και αναστατωμένοι εξαιτίας του επιδίκου περιστατικού. Για παράδειγμα και οι δύο καταθέσεις αναφέρουν ότι το όχημα του ΜΚ2 με συνοδηγό τον ΜΚ3 σταμάτησε στο χωριό Σαλαμιού με σκοπό να συζητήσουν με το φίλο τους Βασιλείου όταν καθώς συνομιλούσαν εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος. Με τα Τεκμήρια 6 και 7Β που είναι οι δεύτερες γραπτές καταθέσεις των ΜΚ2 και ΜΚ3 τίθεται ως νέος ισχυρισμός ότι 2-3 χιλιόμετρα έξω από τη Σαλαμιού οι ΜΚ2 και ΜΚ3 αντιλήφθηκαν ένα όχημα σταθμευμένο στο δρόμο με τον οδηγό του να βρισκόταν έξω από αυτό οπότε όταν το προσέγγισαν τότε πρόσεξαν ότι επρόκειτο για τον Βασιλείου. Συνεπώς, ενώ τα Τεκμήρια 5 και 7Α δημιουργούν την εντύπωση ότι η συνάντηση ήταν σχεδιασμένη και ότι οι ΜΚ2 και ΜΚ3 είχαν σκοπό να συζητήσουν με τον Βασιλείου, με τα Τεκμήρια 7Α και 7Β αναδιπλώνονται και επικαλούνται τυχαία συνάντηση. Το αν οι ΜΚ2 και ΜΚ3 συνάντησαν τυχαία τον Βασιλείου ή ήταν κάτι το προγραμματισμένο και κατά πόσο αυτή η συνάντηση ήταν εντός του χωριού Σαλαμιού ή 2-3 χιλιόμετρα έξω από το χωριό, αυτό δεν είναι θέμα κούρασης ή αναστάτωσης όπως οι ΜΚ2 και ΜΚ3 έντεχνα προσπαθούν να παρουσιάσουν. Αντίθετα, η προσπάθεια τους αυτή αφήνει σκιές ως προς την αλήθεια της εκδοχής τους ενώ παράλληλα αναδεικνύει ως πιθανότητα την εκδοχή του κατηγορουμένου σχετικά με τον πραγματικό λόγο της παρουσίας όλων αυτών των ατόμων την ομολογουμένως περίεργη αυτή ώρα στο χώρο εκείνο. Περαιτέρω, είναι έξω από κάθε λογική πως δύο πρόσωπα, όπως οι ΜΚ2 και ΜΚ3, που προσδίδουν στον εαυτό τους την ταυτότητα του αυτόπτη μάρτυρα να παρουσιάζουν μαρτυρία μέσα από τα Τεκμήρια 6 και 7Β που να συγκρούεται μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, ο μεν ΜΚ2 να ισχυρίζεται ότι εξήλθε μόνος του από το όχημα του όταν πήρε τα κλειδιά ο κατηγορούμενος ενώ ο δε ΜΚ3 να λέει ότι ο κατηγορούμενος τράβηξε τον ΜΚ2 για να τον βγάλει έξω από το όχημα αναγκάζοντας τον να εξέλθει του αυτοκινήτου του. Ακόμη ο ΜΚ2 ισχυρίζεται ότι ενώ ο ίδιος και ο ΜΚ3 βρίσκονταν εντός του οχήματος όταν ο κατηγορούμενος τους προσέγγισε στο παράθυρο του οδηγού απειλώντας τους ότι θα προκαλέσει ζημιά στο όχημα, ο ΜΚ3 ισχυρίζεται ότι τη χρονική εκείνη στιγμή τόσο ο ίδιος όσο και ο ΜΚ3 είχαν από προηγουμένως εξέλθει του οχήματος του ΜΚ
2. Επιπροσθέτως, η μαρτυρία του ΜΚ3 ότι την ώρα του επεισοδίου ο ίδιος βρισκόταν ήδη εκτός του οχήματος έρχεται σε αντίθεση με τα λεγόμενα του ΜΚ2 που είπε ότι πρώτα εξήλθε αυτός και αφού ο κατηγορούμενος τον κτύπησε με τη βέργα στο κεφάλι τότε ο ΜΚ3 εξήλθε του οχήματος του. Επίσης η μαρτυρία του ΜΚ3 ότι στα Κελοκέδαρα καθοδόν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου συνάντησαν την αστυνομία με τον Παπαδόπουλο να τους ακολουθεί με το δικό του όχημα και τον Αρέστη να οδηγεί το όχημα στο οποίο βρισκόταν ο ΜΚ2, έρχεται σε αντίθεση με την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΚ1, η οποία σημειώνει ότι η εν λόγω συνάντηση έγινε 3 χιλιόμετρα μετά τα Κελοκέδαρα με τον Παπαδόπουλο να είναι οδηγός του οχήματος στο οποίο συνοδηγός ήταν ο ΜΚ2 και συνεπιβάτης ο Αρέστη, χωρίς ταυτόχρονα να γίνεται οποιαδήποτε μνεία περί παρουσίας του ΜΚ
3. Ακόμη ο ΜΚ3 ενώ στο Τεκμήριο 7Β που τα γεγονότα του επιδίκου περιστατικού ήταν νωπά στο μυαλό του ισχυρίζεται ότι τη στιγμή που ο κατηγορούμενος τον κτύπησε με τη βέργα του στο δεξί χέρι βρισκόταν εκτός του οχήματος του, στην αντεξέταση του, 3 χρόνια και 8 μήνες περίπου μετά το επεισόδιο, αναδιπλώθηκε λέγοντας πως ο ΜΚ3 τη δεδομένη εκείνη χρονική στιγμή βρισκόταν εντός του οχήματος του. Πέραν των πιο πάνω, ανεξήγητη παραμένει η συμπεριφορά που ο ΜΚ3 αποδίδει στον κατηγορούμενο δεδομένου ότι, όπως ο εν λόγω μάρτυρας παραδέχτηκε, δεν είχε οποιεσδήποτε διαφορές με τον ΜΚ2 αλλά μάλιστα είχε πολύ καλές σχέσεις με τον ΜΚ
4. Δεν είναι καθόλου κατανοητό αλλά ούτε και λογικό γιατί ο κατηγορούμενος να αρπάξει τα κλειδιά του οχήματος του ΜΚ2 και να απειλεί ότι θα προκαλούσε ζημιά στο όχημα καθώς και να κτυπήσει τον ΜΚ2 στο κεφάλι αλλά και το χέρι και το κινητό του ΜΚ3, τη στιγμή που οι ΜΚ2 και ΜΚ3 προσπαθούσαν να τον ηρεμήσουν χωρίς να τον είχαν προκαλέσει. Εξίσου ανεξήγητη παρέμεινε η στάση που ο ΜΚ3 με την μαρτυρία του αποδίδει στον κατηγορούμενο ότι ο τελευταίος η ώρα 03:20 της 23.10.10 προσέγγισε τον Βασιλείου που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν μαζί με τους ΜΚ2 και ΜΚ3 και να του φωνάζει με οργισμένο ύφος για προηγούμενες δήθεν διαφορές τους στη μέση του δρόμου έξω από το χωριό Σαλαμιού. Η ώρα είναι τέτοια που σε συνδυασμό με τον τρόπο που εμφανίζεται ότι ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε στον επίδικο χώρο αφήνει ερωτηματικά ως προς την αλήθεια της εκδοχής του ΜΚ3 στο θέμα αυτό. Ο ΜΚ4 ήταν ένας μάρτυρας που παρέλασε χωρίς σεβασμό στην αλήθεια. Ήλθε με μοναδικό σκοπό να στηρίξει την παρέα του χωρίς να τον ενδιαφέρει να ειπωθεί αυτή η αλήθεια. Δεν ήταν ειλικρινής μάρτυρας ενώ η μαρτυρία του παρουσιάζει σημαντικά κενά. Σημαντικές δε πτυχές της στερούνται λογικής σε βαθμό που δεν μπορούν να γίνουν πιστευτές. Συγκεκριμένα, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι ο ΜΚ2 ήταν σοβαρά τραυματισμένος και αιμορραγούσε μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, όπως είπε, που το παντελόνι του ήταν κόκκινο από αίμα και η φανέλα του αχρηστεύθηκε. Ωστόσο παρά το ότι θεωρούσε τον αδελφό του σοβαρά τραυματισμένο και τον έβλεπε να αιμορραγεί επέλεξε να καθυστερήσει να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο μεταβαίνοντας πρώτα στη Σαλαμιού για να εντοπίσουν αντικλείδι του αυτοκινήτου του τραυματία ΜΚ2 που βρισκόταν στη σκηνή του επεισοδίου μαζί με τον Ναπολέοντος επικαλούμενος ως λόγο για την ενέργεια τους αυτή την αξία του οχήματος και τον κίνδυνο να πάθει ζημιά από τον κατηγορούμενο. Πρόκειται για μια δικαιολογία που σαφώς στερείται λογικού ερείσματος και δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. Την ίδια στιγμή με την ενέργεια τους αυτή αιωρούνται σκιές ως προς το κατά πόσο ο ΜΚ2 τραυματίστηκε στο βαθμό και σοβαρότητα που ο μάρτυρας αυτός περιέγραψε. Ένας δεύτερος λόγος που θέτει υπό αμφισβήτηση την σοβαρότητα του κατ' ισχυρισμό τραυματισμού του ΜΚ2 είναι η χωρίς λογική μεταφορά του ΜΚ2 από το όχημα του Παπαδόπουλου στο δικό του όταν επέστρεψαν στην σκηνή επεισοδίου με το αντικλείδι. Με δεδομένο ότι ο ΜΚ2 δεν ήταν σε θέση να οδηγήσει αλλά και το ότι ο Παπαδόπουλος πορευόταν και αυτός στο νοσοκομείο ειλικρινά δυσκολεύομαι να αντιληφθώ ποια η χρησιμότητα ή αναγκαιότητα μεταφοράς ενός σοβαρά αιμορραγούν τραυματία από ένα όχημα σε άλλο. Δεν διαφεύγει επίσης της προσοχής του Δικαστηρίου ότι μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ4 έρχεται σε αντίθεση με μαρτυρία του ΜΚ1 που έγινε αποδεκτή. Ειδικότερα η αναφορά του ΜΚ4 ότι στο Πολιτιστικό Κέντρο Κελοκεδάρων συνάντησε μέλη της αστυνομίας και ακολούθως στο όχημα του ΜΚ2 εισήλθε ως συνεπιβάτης ο Παπαδόπουλος με συνοδηγό τον ΜΚ2, δεύτερο συνεπιβάτη τον Ναπολέοντος και οδηγό τον μάρτυρα αυτό, συγκρούεται με την αναφορά του ΜΚ1 που λέει ότι ο αστυνομικός συνάντησε την παρέα σε απόσταση 3 χιλιομέτρων μετά τα Κελοκέδαρα εντός οχήματος με οδηγό τον Παπαδόπουλο, συνοδηγό τον ΜΚ2 και συνεπιβάτη μόνο τον μάρτυρα αυτό. Με γνώμονα ότι ο αστυνομικός δεν δημιούργησε αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία του σε αντίθεση με την μαρτυρία του ΜΚ4, δέχομαι ως αληθή τη θέση του ΜΚ1 έναντι αυτής του ΜΚ
5. Άλλα αξιοσημείωτα γεγονότα είναι η μη εξασφάλιση ιατρικού πιστοποιητικού σχετικά με τον ΜΚ2 αλλά και η παντελής έλλειψη μαρτυρίας ως προς το τι είδους εξετάσεις έγιναν στο εν λόγω άτομο και τι ο επί καθήκον ιατρός πραγματικά διαπίστωσε. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με τις προαναφερόμενες ενέργειες του αντικλειδιού και της μετακίνησης του ΜΚ2 από ένα όχημα σε άλλο χωρίς λόγο δημιουργεί πλέον σοβαρά ερωτηματικά ως προς το κατά πόσο ο ΜΚ2 ήταν τελικά τραυματίας. Δεν αμφισβητώ ότι ο ΜΚ2 μετέβηκε στο νοσοκομείο, πλην όμως ουδεμία ιατρική μαρτυρία υπάρχει που να εντοπίζει τραυματισμό στον ΜΚ
6. Μία διάσταση που εμφανίζεται μεταξύ της γραπτής κατάθεσης του (Τεκμήριο 8) και της προφορικής μαρτυρίας του στο Δικαστήριο είναι σε σχέση με το ζήτημα του κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε οποιοδήποτε επεισόδιο με τον Παπαδόπουλο. Ενώ στο Τεκμήριο 8 γίνεται αναφορά ότι ο κατηγορούμενος προσέγγισε μαζί με την μαγκούρα του την πόρτα του οδηγού του οχήματος του Παπαδόπουλου τον οποίο, όπως σημειώνεται, απείλησε, στη δια ζώσης μαρτυρία του ανάφερε αρχικά ότι ουδεμία συζήτηση υπήρξε τη δεδομένη εκείνη στιγμή μεταξύ Παπαδόπουλου και κατηγορουμένου. Στη συνέχεια όταν του υποδείχτηκε το περί του αντιθέτου απόσπασμα από το Τεκμήριο 8 ο εν λόγω μάρτυρας υπαναχώρησε από τη θέση του και επικαλέστηκε απώλεια μνήμης, ένδειξη του χαμηλού επιπέδου αξιοπιστίας που τον χαρακτηρίζει. Μπροστά στο πιο πάνω σκεπτικό το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν μπορεί να στηριχτεί πάνω στην μαρτυρία του ΜΚ4 που είναι γεμάτη κενά για να καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα. Τα κενά αυτά εντοπίζονται τόσο στην γραπτή κατάθεση του εν λόγω μάρτυρα όσο και στην προφορική του μαρτυρία. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΚ4 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 8 που αποτελεί μέρος αυτής. Ο ΜΚ5 έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν θετικός, αυθόρμητος και σαφής στις τοποθετήσεις του. Χωρίς παλινδρομήσεις και δίχως τάση υπερβολής όταν απαντούσε ήταν πειστικός στην περιγραφή γεγονότων που περιήλθαν στη σφαίρα της αντίληψης του. Θεωρώ ότι ήταν ειλικρινής μάρτυρας και μέσα από την μαρτυρία του, η οποία δεν χαρακτηρίζεται από ουσιώδεις αντιφάσεις, είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ορισμένες διαφορές που εντοπίστηκαν μεταξύ της γραπτής κατάθεσης του και της προφορικής μαρτυρίας του στο Δικαστήριο δεν ήταν ικανές στο να επηρεάσουν το ψηλό επίπεδο αξιοπιστίας του καθότι είχαν την ετικέτα των μικροανακρίβειων σε επουσιώδη θέματα. Ειδικότερα: (α) Ενώ στο Τεκμήριο 9 είπε ότι πρώτα άρπαξε τον Ευρυπίδου από τον γιακά και ύστερα άρπαξε την ξύλινη μαγκούρα του στη δια ζώσης μαρτυρία του ανάφερε ότι με το ένα του χέρι άρπαξε τον Ευρυπίδου από το γιακά και με το άλλο κρατούσε τη βέργα και (β) ενώ στο Τεκμήριο 9 είπε ότι είδε το λαγό πίσω από το αυτοκίνητο να είναι εκεί και αφού πήγε προς το μέρος του τον έπιασε στην προφορική του μαρτυρία στο Δικαστήριο ανάφερε ότι πήγε να πιάσει το λαγό μετά τη σύγκρουση από το μπροστινό μέρος του οχήματος του. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις το Δικαστήριο δέχεται τη θέση του μάρτυρα που είχε καταγραφεί στη γραπτή κατάθεση του επειδή τότε τα γεγονότα ήταν φρέσκα στο μυαλό του. Με γνώμονα τα πιο πάνω αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ5 ως αληθή και αξιόπιστη τόσο το Τεκμήριο 9 που είναι η γραπτή κατάθεση του στην αστυνομία όσο και την προφορική μαρτυρία του, με εξαίρεση τις προαναφερόμενες αναφορές. Περαιτέρω, κατόπιν αξιολόγησης της προσκομισθείσας μαρτυρίας που έγινε δεκτή από το Δικαστήριο, αποδέχομαι ότι το Τεκμήριο 2 είναι η ξύλινη μαγκούρα που ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του κατά το χρόνο που βρισκόταν στο μέρος μαζί με τον ΜΚ
7. Αντίθετα, λόγω απουσίας σχετικής μαρτυρίας ουδεμία βαρύτητα αποδίδω στο Τεκμήριο
8. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου καθώς και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτής, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Στις 23.10.10 και περί ώρα 03:00 ενώ ο ΜΚ5 επέστρεφε στο σπίτι του στο χωριό Μέσανα της επαρχίας Πάφου σε κάποια στροφή πριν από το χωριό Σαλαμιού ένας λαγός κτύπησε στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου του. Τότε εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος και του είπε να τον ακολουθήσει στην αστυνομία διαφορετικά του είπε επί λέξη: "Αν δεν με ακολουθήσεις θα σου φατσιήσω να σε ρίξω μέσα στο χαντάντζη να σε σκοτώσω". Ο κατηγορούμενος συμπεριφερόταν άγρια και φώναζε με οργισμένο και απειλητικό ύφος. Εκείνη τη στιγμή έφθασε στο μέρος ο Ευρυπίδης Ευρυπίδου και εξήλθε του οχήματος του για να διαπιστώσει τι συμβαίνει. Όταν ρώτησε τον κατηγορούμενο τι είχε γίνει αυτός τον άρπαξε από το γιακά και του είπε "Εσύ να μην ανακατώνεσαι τζαι έχω σου τες τζαι εσένα ταμένες". Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος πήρε μία ξύλινη μαγκούρα (Τεκμήριο 2) από το όχημα του και την κτύπησε στην άσφαλτο με αποτέλεσμα να ραγίσει. Στο μεταξύ έφθασαν στο μέρος οι ΜΚ2 και ΜΚ3 και ο ΜΚ5 βρήκε την ευκαιρία να εγκαταλείψει το χώρο. Την ίδια ημέρα ενώ ο ΜΚ1 βρισκόταν στον αστυνομικό σταθμό Κελοκεδάρων δέχτηκε τηλεφώνημα από τον Γιώργο Παπαδόπουλο, ο οποίος του κατάγγειλε ότι στο δρόμο Κελοκεδάρων-Σαλαμιού ο κατηγορούμενος χτύπησε τον ΜΚ2 στο κεφάλι με μία βέργα και επειδή αυτός αιμορραγούσε κατευθύνονταν προς το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Τότε ο ΜΚ1 κατευθύνθηκε προς τη Σαλαμιού και σε απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων μετά τα Κελοκέδαρα εντόπισε τον Παπαδόπουλο με συνοδηγό τον ΜΚ2 και συνεπιβάτη τον Αρέστη να πηγαίνουν προς το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Όταν ο ΜΚ1 συνάντησε τον ΜΚ2 αυτός είχε δεμένο το κεφάλι του με ένα ρούχο. Ακολούθως την ίδια ημέρα, από ένα γκρεμό σε δρόμο 2 χιλιομέτρων πριν τη Σαλαμιού ο ΜΚ1 παρέλαβε ως τεκμήριο την ξύλινη μαγκούρα (Τεκμήριο 2). Επίσης την ίδια ημέρα ο ΜΚ1 παρέλαβε από τον Ναπολέοντος ένα κινητό τηλέφωνο μαύρου χρώματος μάρκας Sony Ericson J120i (Τεκμήριο 3). Στις 24.10.10 ο ΜΚ1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα των κατηγοριών 1, 2, 3, 4, 5 και 7 αφού προηγουμένως του επέστησε την προσοχή στο νόμο, τις οποίες ο κατηγορούμενος απέρριψε Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Η πρώτη κατηγορία που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίθεσης η οποία προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στον παραπονούμενο ΜΚ2. Το εν λόγω αδίκημα διέπεται από το άρθρο 243 του Κεφ.154, το οποίο ρητά προνοεί κατά λέξη τα εξής: " Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Μελέτη των προνοιών του πιο πάνω άρθρου καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) Ο κατηγορούμενος να επιτεθεί στον ΜΚ2 και (β) να του προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Επίθεση αποτελεί οιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή ακόμη και απερίσκεπτα ή αδιάφορα (recklessly) και δημιουργεί στον άλλο την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλέπε R v. Venna [1975] 3 All E.R 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το θύμα (βλέπε R. v. Rolphe [1953] 36 Cr. App. R. 4, Fagon v. Metropolitan Police Commissioner [1988] 3 All E.R. 445 και Archbold Pleading and Practice 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-1072), ούτε βέβαια και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το αδίκημα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Επομένως, το πεδίο εμβέλειας της επίθεσης καλύπτει τις αγγλικές νομικές έννοιες 'assault', που είναι η σκόπιμη ή απερίσκεπτη ή αδιάφορη πρόκληση αντίληψης στο θύμα για άσκηση άμεσης και παράνομης βίας εναντίον του και 'battery', που είναι η φυσική επαφή. Η δε πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης συντελείται με τη δημιουργία οποιουδήποτε τραύματος εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλέπε επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Στην προκειμένη περίπτωση ουδεμία μαρτυρία υπάρχει που να στοιχειοθετεί στον απαιτούμενο οποιοδήποτε από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να προέβηκε σε κάποια μορφής πράξης. Δεν έχω όμως αποδεκτή μαρτυρία που να υποδεικνύει τι ακριβώς έγινε. H ποιότητα της προσαχθείσας μαρτυρίας, είναι τέτοια που μόνο απλή υποψία μπορεί να δημιουργήσει και όχι να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό κατηγορία επίθεσης που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στον ΜΚ2. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή της κοινής επίθεσης. Το άρθρο 242 του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων πραγματεύεται το αδίκημα της κοινής επίθεσης και προνοεί επί λέξη τα εξής: "Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχθηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές." Στην υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 λέχθηκε ότι για το αδίκημα της κοινής επίθεσης δεν χρειάζεται πρόθεση χρήσης βίας. Όπως το Ανώτατο Δικαστήριο υπέδειξε στην εν λόγω υπόθεση, το άρθρο 242 του Κεφ.154 δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος αλλά απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα - παρανόμως - (unlawfully). Στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε εναντίον του Ναπολέοντος. Δεν αποκλείεται να υπήρξε κάποιας μορφής αντίδρασης από τον κατηγορούμενο, πλην όμως τα κενά και οι αδυναμίες που χαρακτηρίζουν την προσκομισθείσα μαρτυρία στο ζήτημα αυτό δημιουργούν αμφιβολίες για το είδος της επιλήψιμης συμπεριφορά που του αποδίδεται. Η τρίτη κατηγορία που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι η πρόκληση κακόβουλης ζημιάς κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Κεφ.154. Το άρθρο αυτό προνοεί τα εξής: "Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές: Νοείται ότι οι διατάξεις του άρθρου 8 του παρόντος Νόμου εφαρμόζονται σε ποινική δίωξη που ασκείται δυνάμει του άρθρου αυτού, νοουμένου ότι ο κατηγορούμενος αποδείξει με τέτοιο τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η ισχυριζόμενη άσκηση ειλικρινούς αξίωσης δικαιώματος ήταν και εύλογη υπό τις περιστάσεις." Από το περιεχόμενο του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: (α) Ο κατηγορούμενος καταστρέφει ή προκαλεί ζημιά σε περιουσία και (β) η ενέργεια του κατηγορουμένου είναι εσκεμμένη και παράνομη. Το άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο του Κεφ.154 ορίζει ως 'περιουσία' κάθε έμψυχο ή άψυχο που μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο κυριότητας. Το ύψος της ζημιάς δεν είναι συστατικό στοιχείο του εν λόγω αδικήματος. Ούτε η ιδιοκτησία της περιουσίας που καταστρέφεται ή ζημιώνεται αποτελεί μέρος των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της κακόβουλης βλάβης (Θωμά v. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255). Θα πρέπει όμως να αποδειχτεί ότι η περιουσία στην οποία προκλήθηκε ζημιά δεν ανήκε στον κατηγορούμενο (Δρουσιώτης v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 189). Η έννοια του όρου 'εσκεμμένη' εξηγείται στο αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold έκδοσης 2000 όπου στην παράγραφο 17-47 σημειώνονται πως σημαίνει το να πράττεις κάτι οικειοθελώς γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος να προκληθεί ζημιά ή το να πράττεις κάτι οικειοθελώς χωρίς να σε νοιάζει αν θα επέλθει ζημιά ή όχι. Ακόμη απαιτείται απόδειξη ότι η πρόκληση έγινε χωρίς νόμιμη αιτία (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). Στα πλαίσια διαπίστωσης κατά πόσο στοιχειοθετείται το αδίκημα αυτό δεν πρέπει να λησμονείται και η εξέταση του αν υπάρχει επιτυχής επίκληση της νομοθετικής υπεράσπισης που περιλαμβάνεται μέσα από τη συνδυασμένη μελέτη του άρθρου 8 και της επιφύλαξης του άρθρου 324

(1)του Κεφ.

1. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει στον απαιτούμενο βαθμό ότι το επίδικο ρολόι χειρός υπέστηκε ζημιά από ενέργεια του κατηγορουμένου. Εφόσον δεν έχει αποδεικτεί οποιαδήποτε ενέργεια του κατηγορούμενου που να ευθύνεται για τη ζημιά του επίδικου ρολογιού δεν υφίσταται θέμα εσκεμμένης και παράνομης πράξης του. Συνεπώς, κανένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού έχει στοιχειοθετηθεί. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ακόμη κατηγορία απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Κεφ.154 (τέταρτη κατηγορία). Το εν λόγω άρθρο προνοεί τα εξής: "Απειλή Βιαιοπραγίας
2. Όποιος— ........ (γ) με σκοπό υποκίνησης οποιουδήποτε προσώπου για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, απειλεί άλλον ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη, ή την περιουσία του ή στο πρόσωπο ή την υπόληψη οποιουδήποτε για τον οποίο ενδιαφέρεται εναντίον του οποίου γίνονται οι απειλές, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Μελέτη των πιο πάνω διατάξεων καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της απειλής βιαιοπραγίας δυνάμει του άρθρου 91(γ) είναι τα πιο κάτω: (α) Ο κατηγορούμενος απειλεί τον παραπονούμενο Ναπολέοντος ότι δυνατό να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη ή την περιουσία του, (β) με σκοπό να τον υποκινήσει για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει, ή (γ) με σκοπό να τον υποκινήσει για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει. Στην υπόθεση Νετζιήπ v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 1 λέχθηκε ότι η 'απειλή' πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ' αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού. Στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να αποδεικνύει στον απαιτούμενο βαθμό ότι ο κατηγορούμενος εκστόμισε εναντίον του Ναπολέοντος την απειλητική φράση που σημειώνεται στις λεπτομέρειες της τέταρτης κατηγορίας. Συνεπώς, κανένα συστατικό στοιχείο του αδικήματος τεκμηριώνεται. Η πέμπτη κατηγορία που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι απειλή βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Κεφ.

1. Σε σχέση με τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και την νομολογία ισχύουν τα όσα ανάφερα στην τέταρτη κατηγορία. Στην παρούσα υπόθεση αποτελεί εύρημα του δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος εκστόμισε εναντίον του ΜΚ5 τη φράση "Έλα και θα σε πάρω στην αστυνομία και αν δεν με ακολουθήσεις θα σου φατσιήσω να σε ρίξω μέσα στο χαντάντζη να σε σκοτώσω". Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επίδικη φράση είναι απειλητικού περιεχομένου αφού ο κατηγορούμενος απειλεί ότι θα προκαλέσει βλάβη στη σωματική ακεραιότητα του παραπονούμενου Dzmytri Vasiliev. Περαιτέρω, υπάρχει μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος τον επίδικο χρόνο συμπεριφερόταν άγρια και οργισμένα. Δέχομαι ότι ο ΜΚ5 τρόμαξε. Όπως σημειώνεται στο Τεκμήριο 9 ο ΜΚ5 θεωρεί τον κατηγορούμενο επικίνδυνο άτομο. Στη δε προφορική μαρτυρία του ο ΜΚ5 είπε ότι φοβάται τον κατηγορούμενο σαν άτομο. Αυτό χωρίς αμφιβολία προδίδει φόβο από μέρους του ΜΚ
2. Το ότι ο ΜΚ5 εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία μετά που αφίχθηκαν στον επίδικο χώρο οι ΜΚ2 και ΜΚ3 προκειμένου να διαφύγει επιβεβαιώνει το πιο πάνω συμπέρασμα. Εξάλλου η συμπεριφορά του κατηγορουμένου, όπως αυτή έχει σημειωθεί, σε συνδυασμό με το λεκτικό και το περιεχόμενο της επίμαχης φράσης καθώς και το επιθετικό και συνάμα οργισμένο ύφος του κατηγορουμένου είναι παράγοντες που αντικειμενικά δημιουργούν εκφοβιστικό χαρακτήρα στον ΜΚ5 προς τον οποίο απευθυνόταν προσωπικά απειλώντας τον ότι θα τον βλάψει. Από τα πιο πάνω καταλήγω στο συμπέρασμα πως υπήρχε απειλή τέτοιας φύσης που θα μπορούσε να προκαλέσει φόβο σ' ένα μέσο λογικό άνθρωπο κάτω από τις ίδιες περιστάσεις. Επομένως, η επίμαχη φράση αποτελεί απειλή υπό την έννοια του κειμένου του άρθρου 91(γ) του Κεφ.
3. Υπό τις συνθήκες που η απειλή διατυπώθηκε και στη βάση των ευρημάτων, το δικαστήριο καταλήγει ότι δεν πρόκειται για απειλή κενού περιεχομένου αλλά απειλή που στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού (Kallenos v. The Police

(1969)2 C.L.R. 210, Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 493). Επομένως, το πρώτο συστατικό στοιχείο πληρείται. Το δεύτερο και τρίτο συστατικό στοιχείο είναι διαζευκτικής μορφής πράγμα που σημαίνει ότι μόνο ένα από τα δύο απαιτείται για να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία. Σύμφωνα με το σκεπτικό αυτό αλλά και με τις διατάξεις του άρθρου 91(γ) του Κεφ.154, η απειλή πρέπει να αποσκοπεί στο να υποκινήσει τον παραπονούμενο για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή με σκοπό να τον υποκινήσει για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει (Βοσκού v. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 510). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση, προκύπτει ότι αυτό που ο κατηγορούμενος αποσκοπούσε μέσα από την εκστόμιση της επίμαχης φράσης μαζί με την όλη συμπεριφορά που εκδήλωσε ήταν να αναγκάσει τον ΜΚ5 να τον ακολουθήσει στην αστυνομία, υποκινώντας τον έτσι να διενεργήσει πράξη την οποία αυτός, υπό το φως της προσκομισθείσας μαρτυρίας, δεν είχε νομική υποχρέωση να διενεργήσει. Συνεπώς πληρείται και το δεύτερο συστατικό στοιχείο. Η έκτη κατηγορία που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι κοινή επίθεση κατά παράβαση του άρθρου 242 του Κεφ.154. Σε σχέση με τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και την νομολογία ισχύουν τα όσα ανάφερα στην δεύτερη κατηγορία. Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος άρπαξε τον Ευρυπίδου από το γιακά και του είπε "Εσύ να μην ανακατώνεσαι τζαι έχω σου τες τζαι εσένα ταμένες". Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος πήρε μία ξύλινη μαγκούρα (Τεκμήριο 2) από το όχημα του και την κτύπησε στην άσφαλτο με αποτέλεσμα να ραγίσει. Οι ενέργειες αυτές του κατηγορουμένου σαφώς και οδηγούν σε επίθεση κατά του Ευρυπίδου αφού έγιναν με πρόθεση και δημιούργησαν στον Ευρυπίδου την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του. Η αποδεκτή μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα ΜΚ5, η αξιοπιστία της οποίας παρέμεινε ακλόνητη μέσα από την αντεξέταση, ήταν καταλυτικής σημασίας και απόλυτα επαρκής στο να πείσει το Δικαστήριο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας για την εν λόγω συμπεριφορά του κατηγορούμενου. Λόγω της μη εμφάνισης του Ευριπίδου στο Δικαστήριο, το Δικαστήριο δεν στηρίχτηκε σε οποιαδήποτε μαρτυρία του Ευριπίδου προκειμένου να καταλήξει στο προαναφερόμενο συμπέρασμα του. Κατά συνέπεια το αδίκημα αυτό έχει στοιχειοθετηθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Στην έβδομη κατηγορία ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι προκάλεσε ανησυχία. Το εν λόγω αδίκημα διέπεται από το άρθρο 95 του Κεφ.154 και προνοεί τα εξής: " Όποιος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περίοικους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών μηνών." Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου καθίσταται αντιληπτό ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) Ο κατηγορούμενος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή, (β) σε δημόσιο χώρο, (γ) με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περίοικους ή (δ) να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση σημειώνω ότι αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι σε χώρο πλησίον του χωριού Σαλαμιού ο κατηγορούμενος χωρίς να έχει προκληθεί ή να υπάρχει οποιαδήποτε εύλογη αιτία φώναζε με οργισμένο και απειλητικό ύφος. Επίσης κτύπησε την μαγκούρα δυνατά στο έδαφος με αποτέλεσμα να την ραγίσει. Στο χώρο εκείνο είχαν αφιχθεί και άλλα άτομα όπως οι ΜΚ2, ΜΚ3, ΜΚ5 και ο Ευρυπίδης. Όπως προκύπτει από την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία, ο κατηγορούμενος επέδειξε σε δημόσιο χώρο συμπεριφορά που διασάλευσε την ειρήνη και προκάλεσε ταραχή. Το γεγονός ότι οι λεπτομέρειες στην έβδομη κατηγορία αναφέρουν ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στο χωριό Σαλαμιού αντίς πλησίον αυτού όπως είναι το εύρημα του Δικαστηρίου σε καμιά περίπτωση διαφοροποιεί το αποτέλεσμα. Συνεπεία του ευρήματος αυτού του Δικαστηρίου, οι λεπτομέρειες της εν λόγω κατηγορίας τροποποιούνται ανάλογα για να συνάδουν με την προσκομισθείσα μαρτυρία που έγινε αποδεκτή αφού συντρέχουν όλες οι απαιτούμενες από τη νομοθεσία προϋποθέσεις. Επομένως, πληρούνται σωρευτικά όλα τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας σε σχέση με την πέμπτη, έκτη και έβδομη κατηγορία στις οποίες ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος ενώ απέτυχε να το πράξει στις κατηγορίες 1, 2, 3 και 4, στις οποίες ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/I Final Judgment Αναφορά: Ποινικό/Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη-Κοινή Επίθεση-Απειλή Βιαιοπραγίας- Κακόβουλη Ζημιά-Ανησυχία /Τελική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο