ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. Κρίτωνα Τσαγκαρίδη, Αρ. Υπόθεσης: 1729/13, 23/10/2014

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ο κατηγορούμενος ο οποίος παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Η μαρτυρία του ήταν και η μόνη που προσκομίστηκε εκ μέρους της Υπεράσπισης. Μαρτυρία - Αξιολόγηση Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( Ζαβρού v.Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ 447, και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ σε εκείνα τα μέρη της μαρτυρίας τα οποία σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και είναι απαραίτητα για την αξιολόγηση της. Ο ΜΚ1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 1) δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σε αυτήν αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι τροχονόμος στο Δήμο Πάφου και ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι ο έλεγχος παρκόμετρων και η έκδοση προστίμων για παράνομη στάθμευση. Στις 05.08.12 και περί ώρα 17.30 βρισκόταν για έλεγχο στο χώρο στάθμευσης της Δημοτικής παραλίας (ΣΟΔΑΠ), η οποία ελέγχεται από μετρητή και προέβη σε καταγγελία του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΕΖΑ268 (στο εξής το «όχημα») επί του ότι στάθμευσε χωρίς να καταβάλει το καθορισμένο τέλος και εξέδωσε το εξώδικο πρόστιμο με αρ. 131505 για το ποσό των €8,54 (Τεκμήριο 2) το οποίο και τοποθέτησε στο όχημα. Προτού αποχωρήσει από τον χώρο στάθμευσης, ο κατηγορούμενος του φώναξε και του επέδειξε εισιτήριο λέγοντας του ότι ήταν τοποθετημένο στον ανεμοθώρακα του οχήματος. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι κατά την ώρα της καταγγελίας διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε εισιτήριο στον ανεμοθώρακα και εισηγήθηκε στον κατηγορούμενο όπως υποβάλει ένσταση. Στη δια ζώσης μαρτυρία του είπε ότι μετά την πάροδο 15 ημερών από την έκδοση του, το εξώδικο πρόστιμο αυξάνεται κατά 50%. Σε σχετική ερώτηση της ευπαίδευτης συνηγόρου των παραπονουμένων, απάντησε ότι πριν το επίδικο συμβάν δεν γνώριζε τον κατηγορούμενο. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΚ1 συμφώνησε σε σχετική υποβολή του κατηγορούμενου ότι το εισιτήριο του επιδείχθηκε 5 λεπτά μετά την καταγγελία. Ανέφερε επίσης ότι πληροφορήθηκε πως ο κατηγορούμενος υπέβαλε ένσταση στις 08.08.

1. Σε σχετικές ερωτήσεις του κατηγορούμενου, απάντησε ότι εξέτασε σχολαστικά τον ανεμοθώρακα και δεν είδε οποιοδήποτε εισιτήριο. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στα 16 χρόνια που εργάζεται ως τροχονόμος δεν έκανε ποτέ λάθος σε ότι αφορά τον έλεγχο εισιτηρίων. Τέλος, αρνήθηκε ότι το εισιτήριο ήταν τοποθετημένο στο αριστερό κάτω μέρος του ανεμοθώρακα του οχήματος και ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος μπορεί να έλαβε το εισιτήριο από τον οδηγό κάποιου άλλου οχήματος ή να το βρήκε στο έδαφος. Δεν μπορώ να αποδεχθώ τον ισχυρισμό του ΜΚ1 ότι έλεγξε επαρκώς ή σχολαστικά, όπως ο ίδιος δήλωσε, τον ανεμοθώρακα του οχήματος. Ενώπιον μου έχει τεθεί το αδιαμφισβήτητο γεγονός, το οποίο είναι παραδεκτό και από τον ΜΚ1, ότι σχεδόν αμέσως μετά την καταγγελία και συγκεκριμένα μετά την πάροδο 5 λεπτών ο κατηγορούμενος παρουσίασε στον ΜΚ1 το εισιτήριο λέγοντας του ότι ήταν τοποθετημένο στον ανεμοθώρακα. Ο ΜΚ1 δεν έδωσε οποιαδήποτε ικανοποιητική εξήγηση για το εν λόγω γεγονός και περιορίστηκε απλά σε υποθέσεις. Σε κάθε όμως περίπτωση ο χρόνος που μεσολάβησε μεταξύ της καταγγελίας και της παρουσίασης του εισιτηρίου ήταν τόσο λίγος (5 μόνο λεπτά), που θεωρώ πολύ απομακρυσμένο το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να αναζήτησε εισιτήριο από άλλο οδηγό ή να το βρήκε στο έδαφος. Ιδιαιτέρως δε από τη στιγμή που δεν υπάρχει μαρτυρία ότι κατά το διάστημα των 5 λεπτών που μεσολάβησαν, αποχώρησε οποιοδήποτε όχημα από τον χώρο στάθμευσης από τον οδηγό του οποίου ενδεχομένως ο κατηγορούμενος να μπορούσε να εξασφαλίσει το εισιτήριο. Επίσης, δεν υπάρχει μαρτυρία η οποία να αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στον χώρο στάθμευσης πριν ή κατά τη στιγμή της καταγγελίας και ξεκίνησε να αναζητεί, είτε από άλλο οδηγό είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, εισιτήριο. Κατά συνέπεια η μαρτυρία του ΜΚ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ο κατηγορούμενος στη μαρτυρία του ανέφερε ότι στις 05.08.12 περί ώρα 16.00 μετέβη με τα δύο παιδιά του στη Δημοτική παραλία (ΣΟΔΑΠ) και στάθμευσε το όχημα στο χώρο στάθμευσης της εν λόγω παραλίας ο οποίος ελέγχεται από μετρητές. Έδωσε στη θυγατέρα του το αντίτιμο και η τελευταία έκδωσε εισιτήριο από το παρκόμετρο και το τοποθέτησε στο αριστερό κάτω μέρος του ανεμοθώρακα του οχήματος μπροστά από τη θέση του συνοδηγού. Όταν επέστρεφε στο όχημα με τα παιδιά του περί ώρα 17.35 διαπίστωσε ότι στο όχημα ήταν τοποθετημένο πρόστιμο. Αμέσως άφησε τον γιο του, τον οποίο κρατούσε, είδε ότι οι τροχονόμοι βρίσκονταν ακόμη στον χώρο στάθμευσης και έλαβε το εισιτήριο (Τεκμήριο 4) για να τους το επιδείξει. Όντως έδειξε το εισιτήριο στον ΜΚ1 ο οποίος του εισηγήθηκε να υποβάλει ένσταση. Υπέβαλε στις 08.08.12 ένσταση (Τεκμήριο 6) και οι παραπονούμενοι, κατόπιν δικών του οχλήσεων, τον ενημέρωσαν με επιστολή τους ημερομηνίας 20.09.12 (Τεκμήριο 5) ότι η ένσταση του απορρίφθηκε και τον κάλεσαν να πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι έφθασε στην παραλία περί ώρα 16.
2. Το εισιτήριο το επικόλλησε η θυγατέρα του στο αριστερό κάτω μέρος του ανεμοθώρακα του οχήματος και ο ίδιος μπορεί να επιβεβαιώσει το γεγονός αυτό καθώς το είδε όταν έκλεισε την πόρτα του συνοδηγού. Τον ΜΚ1 τον είδε όταν διαπίστωσε ότι είχε τοποθετηθεί πρόστιμο στο όχημα και έψαξε να δει κατά πόσο ήταν ακόμα στον χώρο στάθμευσης οι τροχονόμοι. Στην ερώτηση της κας. Μάγου για ποιο λόγο δεν κάλεσε τον ΜΚ1 να διαπιστώσει ότι το εισιτήριο ήταν κολλημένο στον ανεμοθώρακα, ο κατηγορούμενος είπε ότι δεν σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο αλλά η άμεση του αντίδραση ήταν να κατευθυνθεί ο ίδιος προς τον ΜΚ1 επιδεικνύοντας του τόσο το εισιτήριο όσο και το εξώδικο. Τέλος, αρνήθηκε την υποβολή ότι εξασφάλισε εκ των υστέρων το εισιτήριο λέγοντας ότι ήταν αδύνατο μέσα σε 5 λεπτά να εξασφαλίσει εισιτήριο και να το επιδείξει στον ΜΚ
3. Ο κατηγορούμενος μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Οι απαντήσεις του ήταν πηγαίες, αυθόρμητες και ειλικρινείς. Κατέθεσε στο Δικαστήριο με φυσικότητα και θεωρώ ότι είπε την αλήθεια. Κατά την αντεξέταση του δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία του. Ειδικότερα όσον αφορά το κρίσιμο σημείο της τοποθέτησης του εισιτηρίου στον ανεμοθώρακα του οχήματος, πέραν από γενικές υποβολές δεν τέθηκε οτιδήποτε συγκεκριμένο στον κατηγορούμενο και δεν δημιουργήθηκε οποιοδήποτε ρήγμα στη μαρτυρία του. Η θέση δε του κατηγορούμενου ότι μετά πάροδο 5 μόνο λεπτών από την έκδοση του εξωδίκου από τον ΜΚ1, ο κατηγορούμενος του επέδειξε το εισιτήριο επιβεβαιώθηκε και από τον ΜΚ
4. Περαιτέρω, από το εισιτήριο (Τεκμήριο 6) επιβεβαιώνεται η θέση του κατηγορούμενου, η οποία εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητήθηκε από τους παραπονούμενους, ότι στάθμευσε στον συγκεκριμένο χώρο περί ώρα 16.00 της 05.08.12, καθώς ως ημέρα και ώρα έκδοσης του εισιτηρίου αναγράφεται επ' αυτού η 05.08.12 και ώρα 16.
5. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο κατηγορούμενος στις 05.08.12 και περί ώρα 16:00 στάθμευσε με το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής ΕΖΑ268 στο χώρο στάθμευσης που βρίσκεται στην Δημοτική παραλία (ΣΟΔΑΠ) και ο οποίος ελέγχεται από μετρητές. Η θυγατέρα του κατηγορούμενου κατέβαλε στο παρκόμετρο το αντίτιμο που αφορά το τέλος στάθμευσης και εκδόθηκε το εισιτήριο με αρ.0974351 με ημερομηνία έκδοσης την 05.08.12 και ώρα έκδοσης τις 16:
6. Το εν λόγω εισιτήριο επικολλήθηκε από τη θυγατέρα του κατηγορούμενου στο αριστερό κάτω μέρος του ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου μπροστά από τη θέση του συνοδηγού. Περί ώρα 17.30 ο ΜΚ1, ο οποίος στα πλαίσια των καθηκόντων του διενεργούσε έλεγχο στον πιο πάνω αναφερόμενο χώρο στάθμευσης, προχώρησε σε καταγγελία του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΕΖΑ268 επί του ότι στάθμευσε σε ελεγχόμενο με μετρητές χώρο στάθμευσης χωρίς να καταβάλει το τέλος στάθμευσης. Ο ΜΚ1 τοποθέτησε στο εν λόγω αυτοκίνητο εξώδικο πρόστιμο με αρ. 131505 για το ποσό των €8,
7. Μετά πάροδο 5 λεπτών από την καταγγελία, ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε στον ΜΚ1 και επέδειξε σε αυτόν το εισιτήριο με αρ.
8. Ο ΜΚ1 εισηγήθηκε στον κατηγορούμενο να υποβάλει ένσταση, πράγμα το οποίο ο τελευταίος έπραξε στις 08.08.
9. Η εν λόγω ένσταση απορρίφθηκε από τους παραπονούμενους. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στηρίζεται στον περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμο Ν.47

(1)/1997, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, και στον κανονισμό 4Δ(ε) των Δημοτικών Κανονισμών Πάφου, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Ο αναφερόμενος κανονισμός 4Δ(ε) διαλαμβάνει ότι οδηγός ή κάτοχος ή ιδιοκτήτης οχήματος που σταθμεύει σε χώρο στάθμευσης ελεγχόμενο με μετρητές και δεν καταβάλλει το τέλος στάθμευσης είναι ένοχος αδικήματος. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι οι παραπονούμενοι απέτυχαν να αποδείξουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα δεν έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν κατέβαλε το τέλος στάθμευσης. Ο κατηγορούμενος σχεδόν άμεσα μετά την καταγγελία και συγκεκριμένα εντός πέντε λεπτών , παρουσίασε στον ΜΚ1 το εισιτήριο (Τεκμήριο 4). Το γεγονός αυτό είναι παραδεκτό και από τον ΜΚ1, ο οποίος ωστόσο επέμενε ότι έλεγξε σχολαστικά τον ανεμοθώρακα του οχήματος και δεν εντόπισε εισιτήριο. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ1, η μαρτυρία του δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Με βάση την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου θεωρώ αδύνατο ο κατηγορούμενος μέσα σε 5 λεπτά να κατάφερε να εξασφαλίσει εισιτήριο και να το επιδείξει στον ΜΚ1. Προδήλως ο ΜΚ1 δεν έλεγξε επαρκώς τον ανεμοθώρακα του οχήματος με αποτέλεσμα να μην εντοπίσει το εισιτήριο. Επιπρόσθετα, θα έλεγα ότι και η μετέπειτα συμπεριφορά του κατηγορούμενου δεικνύει το γνήσιο της εκδοχής του. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος στις 08.08.12, 3 δηλαδή μέρες μετά το επίδικο συμβάν, υπέβαλε ένσταση στους παραπονούμενους διεκδικώντας έτσι ευθύς εξαρχής το δίκαιο του. Εν πάση περιπτώσει, η ύπαρξη του εισιτηρίου και η παρουσίαση του στον ΜΚ1 εντός 5 λεπτών από τη στιγμή της καταγγελίας, δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει αμφιβολίες ως προς το κατά πόσο ο κατηγορούμενος κατάβαλε ή όχι το τέλος στάθμευσης. Οι αμφιβολίες αυτές δεν μπορεί παρά να επενεργήσουν προς όφελος του κατηγορούμενου. Υπό το φως των πιο πάνω ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο