Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χ. Κ. κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3957/14, 30/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B187 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3957/14 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v.
- Χ. Κ.
- Κ. Κ.
- Ο. Μ. Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 30.10.14 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου Για Κατηγορούμενο: κα Σ. Σωκράτους Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ Για σκοπούς προστασίας τόσο της παραπονούμενης όσο και του κατηγορούμενου 2 ένεκα της ηλικίας τους σε συνάρτηση με τη φύση του αδικήματος που εμπλέκεται σημειώνονται μόνο τα αρχικά του ονοματεπώνυμου τους. Ο κατηγορούμενος 2 βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, στην κατηγορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 και 10 του Ν.87(Ι)/07 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο εν λόγω κατηγορούμενος και άλλα άτομα εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά την Σ. Ι. ηλικίας 13 ετών από το Μούτταλο. Σε σχέση με την πρώτη κατηγορία η κατηγορούσα αρχή προέβηκε στην διακοπή της και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος 2 απαλλάγηκε σ' αυτή. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, είναι τα ακόλουθα: Κατά τον Μάιο του 2012 η παραπονούμενη γνώρισε ένα πρόσωπο και συναντιόταν μαζί του σε διάφορους δημόσιους χώρους. Η παραπονούμενη είναι μαθήτρια με ημερομηνία γέννησης 16.07.
- Είναι παιδί με ήπια νοητική στέρηση και κατά τη σχολική χρονιά 2011-2012 φοίτησε στην ειδική μονάδα του Νικολαϊδείου Γυμνασίου Πάφου ενώ κατά τη σχολική χρονιά 2012-2013 κατόπιν εισήγησης του σχολείου της τοποθετήθηκε κανονικά σε τάξη ως ακροάτρια. Σε μία από τις συναντήσεις της παραπονούμενης με το πρόσωπο αυτό, η οποία έγινε κατά τον μήνα Ιούνιο του 2012 στον περίβολο της εκκλησίας Παντάνασσας στην Πάφο, το πρόσωπο αυτό ζήτησε από την παραπονούμενη να του κάμει στοματικό έρωτα. Αρχικά η παραπονούμενη αρνήθηκε αλλά στη συνέχεια λόγω της επιμονής του προσώπου αυτού πήγαν μαζί σε ένα μικρό δωμάτιο της ΑΗΚ που βρίσκεται στο περίβολο της εκκλησίας όπου με τη χρήση σωματική βίας την ανάγκασε να του κάνει στοματικό έρωτα στο πέος του. Κατά τον Ιούλιο του ιδίου έτους άλλο πρόσωπο συναντήθηκε με την παραπονούμενη στο περίβολο της εκκλησίας Παντάνασσας και της ζήτησε να του κάνει στοματικό έρωτα απειλώντας την ότι σε διαφορετική περίπτωση θα ανέφερε στη μητέρα της ότι έκανε στοματικό έρωτα στο πρώτο πρόσωπο. Η παραπονούμενη υπό το κράτους φόβου και των απειλών που δέχθηκε ακολούθησε το πρόσωπο στο μικρό δωμάτιο της ΑΗΚ που βρίσκεται στο περίβολο της εκκλησίας όπου και αυτός με τη χρήση σωματικής βίας την ανάγκασε να του κάνει στοματικό έρωτα στο πέος του. Ακολούθως κατά το Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου το πρώτο πρόσωπο ζήτησε από την παραπονούμενη να ξανασυναντηθούν στο περίβολο της εκκλησίας της Παντάνασσας για να του κάμει ξανά στοματικό έρωτα αλλά αυτή αρνήθηκε. Τότε αυτός την απείλησε ότι θα πήγαινε στο σπίτι της μητέρας της και θα της έδειχνε βίντεο και φωτογραφίες που την δείχνουν να του κάνει στοματικό έρωτα. Μετά τις πιο πάνω απειλές και υπό το κράτος φόβου η παραπονούμενη συναντήθηκε απόγευμα με το πρώτο πρόσωπο στο γήπεδο του 7ου Δημοτικού Σχολείου Πάφου και του έκανε εκ νέου στοματικό έρωτα στο πέος του. Κατά την πιο πάνω συνάντηση ήταν παρόντες δεύτερο πρόσωπο και ο κατηγορούμενος 2 στους οποίους επίσης έκανε στοματικό έρωτα. Ο στοματικός έρωτας στον κατηγορούμενο 2 έγινε συνεπεία εξαναγκασμού της παραπονούμενης από τον πρώτο λέγοντας της επιτακτικά και υπό τη μορφή απαίτησης να πάρει στο στόμα της το πέος του, πράγμα που έπραξε για περίοδο μέχρι 10 λεπτών. Περί τα τέλη Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου η διευθύντρια του Νικολαϊδείου Γυμνασίου Πάφου όπου φοιτά η παραπονούμενη (Μ2), ενώ βρισκόταν στην αυλή του πιο πάνω σχολείου την πλησίασε το πρώτο πρόσωπο και της ανέφερε ότι έχει βίντεο που δείχνει την παραπονούμενη να κάνει στοματικό έρωτα σε συμμαθητές της. Κατόπιν τούτου η Μ2 κάλεσε στο γραφείο της την παραπονούμενη και όταν την ρώτησε σχετικά με το πιο πάνω θέμα αυτή της ανέφερε ότι έκανε πράγματι δύο φορές στοματικό έρωτα στο πρώτο πρόσωπο επειδή ήταν ερωτευμένη μαζί του και ότι έκαμε μία φορά στοματικό έρωτα και στους άλλους δύο ένας εκ των οποίων είναι ο κατηγορούμενος
- Στις 05.12.12 λειτουργός ευημερίας (Μ3) μετέβηκε στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου και κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυφύλακα 3708 Π. Γεωργίου (Μ5). Στις 11.12.12 και μεταξύ των ωρών 14:25-15:10 στο γραφείο της Βίας στην Οικογένεια στην ΑΔΕ Πάφου η Μ5 πήρε οπτικογραφημένη κατάθεση από την παραπονούμενη στην παρουσία της λειτουργού ευημερίας (Μ3), κατόπιν γραπτών τους συγκαταθέσεων. Στις 12.12.12 και ώρα 10:00 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου η Μ5 παρέδωσε στον Λοχία 50 Ι. Αγαθοκλέους (Μ8) δύο κασέτες ραδιοφώνου και δύο βιντεοκασέτες στις οποίες είχε καταγραφεί η οπτικογραφημένη κατάθεση της παραπονούμενης. Ο Μ8 κράτησε στην κατοχή του ως τεκμήρια τις δύο κασέτες ραδιοφώνου και τη μία βιντεοκασέτα ενώ παρέδωσε τη δεύτερη βιντεοκασέτα στο Γραφείο Βίας στην Οικογένεια στο Τμήμα Γ' Αρχηγείου Αστυνομίας. Στις 13.12.12 και μεταξύ των ωρών 13:40-14:05 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου ο Μ8 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 2 στην παρουσία της μητέρας του Λίζας Λοΐζου αφού προηγουμένως του επέστησε γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο. Στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος 2 παραδέχθηκε ότι η παραπονούμενη του έκανε στοματικό έρωτα αλλά ισχυρίστηκε ότι ήταν με τη θέληση της. Στις 13.12.12 και μεταξύ των ωρών 1410-1415 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου ο Μ8 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο 2 για το αδίκημα που διέπραξε στην παρουσία της μητέρας του και αφού του επέστησε γραπτώς τη προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε: "Με τη θέληση της που το έκαμε." Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε στο Δικαστήριο πως ο κατηγορούμενος 2 είναι λευκού ποινικού μητρώου ενώ δήλωσε πως δεν έχουν δημιουργηθεί έξοδα αναφορικά με την εκδίκαση της υπόθεσης αυτής. Μέσα από διευκρινιστικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου λέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 είχε φιλική σχέση με ένα από τα δύο πρόσωπα που επίσης εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά την παραπονούμενη ασκώντας σωματική βία σ' αυτή. Τα δε δύο άλλα πρόσωπα είχαν μεταξύ τους φιλική σχέση. Όπως ακόμη κατέστη σαφές, την επίδικη χρονική στιγμή ο κατηγορούμενος 2 βρέθηκε στη σκηνή μετά από πρόσκληση του προαναφερόμενου φίλου του. Επίσης, διευκρινίστηκε ότι η αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου 2 περιορίστηκε μία φορά σε στοματικό έρωτα στο πέος του από την παραπονούμενη υπό τη μορφή λεκτικής απαίτησης να το πράξει, συμπεριφορά που διήρκεσε όχι πέραν των 10 λεπτών χωρίς να ασκήσει βία σ' αυτήν και διεξήχθηκε στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Πάφου στην παρουσία του φίλου του, του άλλου προσώπου και της φίλης της παραπονούμενης. Λόγω της σοβαρότητας του αδικήματος το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για ετοιμασία έκθεσης από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 17 ετών, μαθητής στην Β' Τάξη Τεχνικής Σχολής, ο οποίος διαμένει με ανάδοχη εξαμελή οικογένεια σε ισόγειο κατοικία τεσσάρων υπνοδωματίων όπου υπάρχει ο απαραίτητος εξοπλισμός και επίπλωση. Οι βιολογικοί γονείς του κατηγορουμένου χώρισαν όταν αυτός βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία ακολουθώντας διαφορετικές πορείες. Έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια χωρίς ουσιαστικά να είχε μόνιμη κατοικία. Ο κατηγορούμενος 2 διέμενε εκ περιτροπής και στους δύο γονείς χωρίς κανένας ουσιαστικά να αναλαμβάνει την ευθύνη και τη φροντίδα του. Η μητέρα του τον έδιωχνε και ο πατέρας του δεν επιδείκνυε οποιαδήποτε ενδιαφέρον και ούτε αναλάμβανε οποιαδήποτε ευθύνη. Στις 13.06.13 ο κατηγορούμενος λήφθηκε υπό τη νομική φροντίδα της διευθύντριας Κοινωνικών Υπηρεσιών όταν μετά από σύγκρουση με τη μητέρα του απείλησε ότι θα αυτοκτονούσε. Τότε ήταν που τοποθετήθηκε σε ανάδοχους γονείς από τους οποίους στηρίζεται αποκλειστικά οικονομικά. Όπως επίσης σημειώνεται στην έκθεση, η ανάδοχη οικογένεια στηρίζει και συμπαραστέκεται στον κατηγορούμενο 2, ο οποίος φέρεται να ανάφερε ότι νιώθει επιτέλους την οικογενειακή θαλπωρή που στερήθηκε. Σύμφωνα ακόμη με την έκθεση, ο κατηγορούμενος 2 είναι παιδί με σοβαρές ψυχοσυναισθηματικές ελλείψεις που νιώθει ανασφάλεια και γενικά πολύ άσχημα για την παιδική του ηλικία λόγω των αρνητικών του εμπειριών. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης, αφού σημείωσε ότι ο πελάτης της απολογείται για την πράξη του και πρόταξε το λευκό ποινικό μητρώο αλλά και την παραδοχή του τόσο στην αστυνομία όσο και στο Δικαστήριο καθώς και το ότι ήταν ανήλικος όταν διέπραξε το αδίκημα, απέδωσε την αξιόποινη συμπεριφορά του σε μεμονωμένη στιγμή επιπολαιότητας και απερισκεψίας του κατηγορουμένου 2 λόγω του νεαρού της ηλικίας του, για την οποία έχει ήδη μετανιώσει. Ερχόμενος στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου 2, η εν λόγω συνήγορος υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας συμπληρώνοντας ότι ο πελάτης της στερήθηκε την αγάπη των βιολογικών γονιών του με αποτέλεσμα να αισθάνεται μοναξιά. Η κυρία Σωκράτους χαρακτήρισε τον κατηγορούμενο 2 εργατικό και φιλότιμο παιδί, ο οποίος αγκαλιάζει με σεβασμό τους μεγαλύτερους του. Τέλος, η συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται να επιβάλει στον κατηγορούμενο 2 ποινή στερητικής της ελευθερίας του συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την αναστολή της, δίδοντας στον πελάτη της μία δεύτερη ευκαιρία που φάνηκε άτυχος στην οικογένεια και τώρα βρίσκεται σ' ένα μεταβατικό στάδιο από τη διάπραξη του αδικήματος στην επανένταξη του στο κοινωνικό σύνολο. Προς στήριξη του επιχειρήματος της, η εν λόγω συνήγορος προσκόμισε έκθεση σχετικά με το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του κατηγορουμένου 2 από το διευθυντή της Τεχνικής Σχολής Πάφου. Αναμφίβολα το αδίκημα που ο κατηγορούμενος 2 διέπραξε είναι πολύ σοβαρό. Η μεγάλη σοβαρότητα του εν λόγω αδικήματος αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από την προβλεπόμενη από το νόμο πολύ ψηλή ποινή. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Συγκεκριμένα, το αδίκημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκου ατόμου επισύρει, με βάση το άρθρο 10 του Ν.87(Ι)/2007, ποινή φυλάκισης μέχρι 20 έτη. Στα πλαίσια εκτίμησης της κατάστασης και επιμέτρησης της ποινής που θα επιβληθεί, το άρθρο 12 της εν λόγω νομοθεσίας καθιστά ως επιβαρυντικές περιστάσεις, ανάμεσα σ' άλλα, όταν το ποινικό αδίκημα διαπράχτηκε εναντίον παιδιού με ειδικές ανάγκες που θεωρείται έτσι 'ιδιαίτερα ευάλωτο' άτομο ή όταν κατά τη διάπραξη του ποινικού αδικήματος αυτού χρησιμοποιήθηκε βία ή προκλήθηκε βαριά σωματική βλάβη στο θύμα. Η σοβαρότητα του αδικήματος της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού έγκειται ακόμη στο γεγονός ότι ενέχει πράξεις που προκαλούν σωματικό και ψυχικό πόνο στο θύμα. Τέτοια αδικήματα αποτελούν σοβαρή μορφή επέμβασης στην προσωπική ζωή ενός ατόμου. Είναι αδικήματα που οδηγούν σε εξευτελισμό και μείωση της προσωπικότητας και αξιοπρέπειας του παιδιού, το οποίο υποχρεώνεται να αισθάνεται φόβο, ντροπή και προσβολή. Μπροστά στις σεξουαλικές ορέξεις και επιθυμίες του θύτη, δημιουργούνται ψυχικά τραύματα στο παιδί, τα οποία κουβαλά μαζί του στιγματίζοντας έτσι τη ζωή του. Η εκδήλωση τέτοιας αποτρόπαιης συμπεριφοράς αγγίζει βαθιά την προσωπικότητα του θύματος, του οποίου η αντίδραση είναι ανάλογη του ψυχισμού που διαθέτει με την ψυχική ανάρρωση του να είναι επίπονη. Επ' αυτού παραπέμπω στις υποθέσεις Αντωνίου v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 766 και Λ.Κ. v. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 547. Στην υπόθεση Κλείτου v. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 113 λέχθηκε ότι αδικήματα αυτής της φύσης βρίσκονται τελευταίως σε έξαρση και έτσι οι ποινές που πρέπει να επιβάλλονται θα πρέπει να είναι αυστηρές και αποτρεπτικές. Συνεπώς, η αυξητική τάση που παρατηρείται στη διάπραξη τέτοιας φύσεως αδικημάτων και έχει υποδειχτεί μέσα από τη νομολογία ενισχύει τη σοβαρότητα που τα χαρακτηρίζει ενώ παράλληλα σηματοδοτεί την ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισης που πρέπει τα αδικήματα αυτά να τυγχάνουν από τα Δικαστήρια με το καθήκον αυτό να επιτελείται με την επιβολή αποτρεπτικής φύσεως ποινών. Η ανάγκη για επιβολή αυστηρών ποινών τονίστηκε περαιτέρω στην υπόθεση Κέρκης v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 433 όπου υποδείχτηκε πως με αυτόν τον τρόπο αποτρέπεται η διάπραξη αδικημάτων τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών και αφορούν σε ένα τομέα της ζωής τους τον οποίον ακόμα αυτά δεν είναι φυσιολογικά και ψυχολογικά έτοιμα να βιώσουν και που αφήνουν ψυχικά τραύματα σε αυτά. Θεώρηση της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επιβεβαιώνει όντως μια σταθερά αυστηρή προσέγγιση στην αντιμετώπιση αδικημάτων σεξουαλικής εκμετάλλευσης με την επιβολή ποινών φυλάκισης. Ενδεικτικά παραπέμπω στην προαναφερόμενη υπόθεση Κέρκης v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 433 όπου στον εφεσείοντα ηλικίας 22 ετών με περιορισμένη νοητική ικανότητα, κατόπιν παραδοχής, μεταμέλειας, με λευκό ποινικό μητρώο και διαρροή αρκετού χρόνου από τη διάπραξη των αδικημάτων σεξουαλικής εκμετάλλευσης κοριτσιού ηλικίας 8 ετών, εναντίον του οποίου επιτέθηκε επίσης άσεμνα έχοντας 4 χρόνια προηγουμένως διαπράξει ιδίας φύσεως αδικήματα εναντίον αγοριού ηλικίας 9 ετών, το πρωτόδικο δικαστήριο επέβαλε διαδοχικές ποινές φυλάκισης 2,5 ετών και 18 μηνών, οι οποίες επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Εν πάσει περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι το υπό εκδίκαση αδίκημα είναι πολύ σοβαρό δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police
(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι τα γεγονότα που την περιβάλλουν καθώς και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκε το αδίκημα για το οποίο ο κατηγορούμενος 2 παραδέχτηκε ότι διέπραξε, την καθιστούν σοβαρή. Συγκεκριμένα, από τον Ιούνιο 2012 μέχρι Σεπτέμβριο ιδίους έτους η τότε ηλικίας 13 ετών παραπονούμενη υποχρεώθηκε να κάνει στοματικό έρωτα από 2 φορές σε δύο διαφορετικά άτομα που σχετίζονται φιλικά μεταξύ τους και μία φορά στον κατηγορούμενο 2, ο οποίος είναι φίλος με ένα από τα δύο πιο πάνω άτομα. Προς ικανοποίηση των σεξουαλικών ορέξεων και επιθυμιών τους τα δύο αυτά άλλα πρόσωπα άσκησαν σωματική βία εναντίον της ανήλικης παραπονούμενης σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις. Το δεύτερο μάλιστα πρόσωπο που συνδέεται με φιλική σχέση με τον κατηγορούμενο 2 προτού ασκήσει σωματική βία στην παραπονούμενη, την είχε απειλήσει και εκφοβίσει ότι αν δεν υπέκυπτε στις απάνθρωπες ορέξεις του θα πληροφορούσε τη μητέρα της ότι σε προγενέστερη ημερομηνία είχε κάνει στοματικό έρωτα στο πρώτο άτομο. Ο συνδυασμός απειλών και εκφοβιστικής συμπεριφοράς μαζί με άσκηση σωματικής βίας από μέρους του δευτέρου ατόμου ανάγκασε την παραπονούμενη να υποκύψει. Προκειμένου να εξαναγκάσει την παραπονούμενη να του κάνει εκ νέου στοματικό έρωτα στο πέος του σε νέα ημερομηνία, το πρώτο άτομο απείλησε και εκφόβισε την παραπονούμενη ότι θα έδειχνε στην μητέρα της βίντεο και φωτογραφίες που φανέρωναν ότι η παραπονούμενη του είχε κάνει στοματικό έρωτα την πρώτη φορά. Μπροστά σε αυτές τις απειλές και εκφοβιστικές μεθόδους που το πρώτο άτομο εφάρμοσε η παραπονούμενη υπέκυψε ξανά με αποτέλεσμα να του κάνει εκ νέου στοματικό έρωτα στο πέος του και αμέσως στη συνέχεια υποχρεώθηκε να πράξει το ίδιο για δεύτερη φορά στο δεύτερο άτομο και για πρώτη φορά στον κατηγορούμενο 2, οι οποίοι ήταν παρόντες στη σκηνή όπως και μία φίλη της παραπονούμενης. Τα πιο πάνω αδιαμφισβήτητα γεγονότα αποκαλύπτουν το βαθμό, την έκταση και το χρόνο της σωματικής και ψυχικής βίας που η παραπονούμενη υπέστηκε. Στο μαρτυρικό Γολγοθά της παραπονούμενης συμμετείχε και ο κατηγορούμενος 2, ο οποίος και την εξανάγκασε να του κάνει στοματικό έρωτα στο πέος του υπό τη μορφή λεκτικής απαίτησης, πράγμα που λαμβάνεται υπόψη. Δεν μπορεί ακόμη να παραγνωριστεί το γεγονός ότι το δεύτερο άτομο φαινόταν πληροφορημένο για τον στοματικό έρωτα που η παραπονούμενη είχε κάνει στο πρώτο άτομο την πρώτη φορά σε προγενέστερη ημερομηνία προφανώς λόγω της μεταξύ τους φιλικής σχέσης, στοιχείο που χρησιμοποίησε για να την απειλήσει και να την εκφοβίσει προκειμένου να ικανοποιηθούν και οι δικές του σεξουαλικές επιθυμίες. Η παρουσία του δεύτερου ατόμου στον ίδιο χώρο όπου η παραπονούμενη συναντήθηκε με το πρώτο άτομο όπου και του έκανε για δεύτερη φορά στοματικό έρωτα συνεπεία νέων απειλών και εκφοβιστικών μεθόδων φανερώνει νέα πληροφόρηση που το άτομο αυτό είχε από το φίλο του. Η δε άφιξη του κατηγορουμένου 2 μαζί με τον δεύτερο πρόσωπο με τον οποίο είναι φίλος και η εκεί παρουσία του στον ίδιο τόπο και χρόνο της συνάντησης του πρώτου ατόμου με την παραπονούμενη και καθ' όλη τη διάρκεια του περιστατικού κάθε άλλο παρά τυχαία μπορεί να ήταν. Ο στοματικός έρωτας που η παραπονούμενη έκανε αμέσως μετά που τελείωσε στο πρώτο άτομο τόσο στο δεύτερο άτομο όσο και στον κατηγορούμενο 2 δείχνει μία συνεννόηση ανάμεσα στα τρία πρόσωπα για κοινή προγραμματισμένη συνάντηση τους με σκοπό να εκμαιεύσουν από την παραπονούμενη να τους κάνει όλους στοματικό έρωτα στο πέος του, πράγμα που δυστυχώς πέτυχαν. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 αρχικά παρακολουθούσε ως ευχαριστημένος θεατής την παραπονούμενη να κάνει στοματικό έρωτα τόσο στο πρώτο άτομο όσο και στο φίλο του υπό το κράτος απειλών και εκφοβισμού αλλά και με την τραυματική εμπειρία δύο προγενέστερων περιπτώσεων σωματικής βίας που ασκήθηκε εναντίον της από τα άλλα δύο πρόσωπα και που κουβαλούσε μέσα της. Περαιτέρω, η ενέργεια του κατηγορουμένου 2 να εκμεταλλευτεί το φόβο της παραπονούμενης και την πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση στην οποία αυτή βρισκόταν προκειμένου εξαναγκάζοντας την να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές ορέξεις και επιθυμίες του, αποτελεί ένα άλλο επιβαρυντικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη. Ο κατηγορούμενος 2 δεν σεβάστηκε καθόλου την τραυματική εμπειρία που η παραπονούμενη είχε λίγο πριν προηγουμένως με τα άλλα δύο άτομα και με την αξιόποινη συμπεριφορά του που ακολούθησε αμέσως μετά συμμετείχε στην επέκταση του δράματος της. Επίσης, η σχετικά μεγάλη διάρκεια των 10 λεπτών που διήρκεσε ο στοματικός έρωτας της παραπονούμενης προς τον κατηγορούμενο 2 καλύπτοντας ουσιαστικά του επίμαχου σημείου του πέους δείχνει το βαθμό και το μέγεθος της βασανιστικής εμπειρίας που η παραπονούμενη είχε. Αυτό είναι ένα άλλο σημείο που επιβαρύνει τη θέση του κατηγορουμένου
- Ο κατηγορούμενος 2 εκμεταλλεύτηκε σεξουαλικά ένα παιδί που παρουσιάζει ήπια νοητική στέρηση, το οποίο αφού εξανάγκασε με τη συμπεριφορά του το χρησιμοποίησε ως αντικείμενο καθαρής ηδονής. Ο εν λόγω κατηγορούμενος επέδειξε μια άκρως εγωιστική συμπεριφορά προς την παραπονούμενη, η οποία έτυχε από αυτόν μίας απάνθρωπης και απαξιωτικής μεταχείρισης προκειμένου να ικανοποιηθούν οι σεξουαλικές ορέξεις και επιθυμίες του. Αυτός είναι σαφώς ένας παράγοντας που επιβαρύνει τη θέση του κατηγορουμένου
- Ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας είναι το γεγονός ότι η αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου 2 εις βάρος της παραπονούμενης επιδείχτηκε στην παρουσία των δύο άλλων προσώπων καθώς και μίας φίλης της παραπονούμενης. Η προσωπικότητα της παραπονούμενης υπέστηκε εξευτελισμό ενώ η αξιοπρέπεια της πλήγηκε. Με τον κατηγορούμενο 2 να αποτελεί μέρος αυτού του επιδίκου περιστατικού, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με προηγούμενες καταστάσεις των οποίων και αποτελεί προέκταση, η παραπονούμενη υπέστηκε σωματικό και ψυχικό πόνο. Όντας σε τρυφερή ηλικία η παραπονούμενη περιήλθε σε αυτή την ταπεινωτική κατάσταση για την οποία ευθύνη φέρει και ο κατηγορούμενος
- Δεν μπορεί επίσης να παραγνωριστεί το γεγονός ότι για την απάνθρωπη συμπεριφορά του ο κατηγορούμενος 2 ή η ανάδοχη οικογένεια του ουδέποτε απολογήθηκαν είτε προς την παραπονούμενη είτε προς την οικογένεια της για τον εξευτελισμό και την ψυχική αναστάτωση και πόνο που ο κατηγορούμενος 2 της προκάλεσε. Ούτε ακόμη μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι η διάπραξη του αδικήματος ήλθε στο προσκήνιο όταν το πρώτο πρόσωπο ανάφερε στην διευθύντρια του Νικολαϊδείου Γυμνασίου Πάφου για την ύπαρξη ενός βίντεο που δείχνει την παραπονούμενη να κάνει στοματικό έρωτα σε συμμαθητές της. Αυτό αποτέλεσε και την αιτία για σχετική καταγγελία στην αστυνομία, στα πλαίσια διερεύνησης της οποίας η παραπονούμενη είχε άλλη μία ψυχική δοκιμασία όταν κλήθηκε από την αστυνομία και έδωσε οπτικογραφημένη κατάθεση. Προς όφελος του κατηγορουμένου 2 για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (β) Την παραδοχή του στο Δικαστήριο, ως αποτέλεσμα της οποίας δεν χρειάστηκε να καταθέσει η παραπονούμενη και να υποστεί έτσι νέο ψυχικό τραύμα. (γ) Την ομολογία της διάπραξης του αδικήματος στην αστυνομία. (δ) Την απολογία του στο Δικαστήριο όπως αυτή εκφράστηκε δια της συνηγόρου του και παράλληλα την υπόσχεση του να μην απασχολήσει ξανά το Δικαστήριο για το ίδιο ή παρόμοιας φύσεως αδικήματα. (ε) Το πολύ νεαρό της ηλικίας του αφού όταν διέπραξε το αδίκημα ήταν μόλις 15 ετών ενώ σήμερα είναι ηλικίας 17 ετών. (στ) Τις ιδιάζουσες προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου 2, όπως αυτές περιγράφονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και εκτέθηκαν από την συνήγορο υπεράσπισης και ειδικότερα ότι: · Ουδέποτε έζησε την οικογενειακή θαλπωρή από τους βιολογικούς γονείς του από τους οποίους στερήθηκε ακόμη την αγάπη τους αφού ουδείς από αυτούς ανέλαβε ποτέ ουσιαστικά την ευθύνη και τη φροντίδα του. · Έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια χωρίς ουσιαστικά να είχε μόνιμη κατοικία, με τους γονείς του να χωρίζουν όταν αυτός βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία και να έχουν ακολουθήσει διαφορετικές πορείες, με τον κατηγορούμενο 2 να μην αποτελεί ποτέ ουσιαστικά μέρος της ζωής τους αφού η μητέρα του τον έδιωχνε και ο πατέρας του δεν επιδείκνυε οποιοδήποτε ενδιαφέρον και ούτε αναλάμβανε οποιαδήποτε ευθύνη. · Το ότι από τις 13.06.13 διαμένει με ανάδοχη εξαμελή οικογένεια μετά που λήφθηκε υπό τη νομική φροντίδα της διευθύντριας Κοινωνικών Υπηρεσιών όταν μετά από σύγκρουση με τη μητέρα του απείλησε ότι θα αυτοκτονούσε. · Το ότι είναι παιδί με σοβαρές ψυχοσυναισθηματικές ελλείψεις που νιώθει μοναξιά και ανασφάλεια και γενικά πολύ άσχημα για την παιδική του ηλικία λόγω των αρνητικών του εμπειριών. · Το ότι ο ίδιος φαίνεται να αισθάνεται την οικογενειακή θαλπωρή που στερήθηκε μέσα από την ανάδοχη οικογένεια του, η οποία τον στηρίζει οικονομικά και γενικά του συμπαραστέκεται. · Το ότι χαρακτηρίζεται εργατικό και φιλότιμο παιδί που αγκαλιάζει με σεβασμό τους μεγαλύτερους του. Επίσης, λαμβάνω υπόψη το περιεχόμενο της έκθεσης του διευθυντή της Τεχνικής Σχολής Πάφου που αφορά το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του κατηγορουμένου
- Ένας άλλος μετριαστικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη είναι το χρονικό διάστημα των 2 ετών και ενός μηνός περίπου που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή, παρόλο ότι ο χρόνος που αναλώθηκε από την ημερομηνία καταχώρησης της υπόθεσης στο Δικαστήριο ουσιαστικά οφείλεται στον κατηγορούμενο 2, ο οποίος και τον χρησιμοποίησε προκειμένου να απαντήσει (Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδης
(1993)2 Α.Α.Δ. 358, Μυροφόρα ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 84, Γεώργιος Τσιόλης v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 154, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Πεγειώτη και άλλης (Αρ.2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 617 και Γενικός Εισαγγελέας v. Μενελάου
(2004)2 Α.Α.Δ. 223). Ασφαλώς οι τραγικές προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου 2 δεν αφήνουν απαθή το Δικαστήριο, αλλά αντίθετα σαφώς και λαμβάνονται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί ότι στις περιπτώσεις, όπως στην παρούσα υπόθεση, όπου διαπράττονται πολύ σοβαρά αδικήματα για τα οποία πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου 2 είναι ήσσονος σημασίας έτσι ώστε, όπως προηγουμένως έχει λεχθεί, με την εξατομίκευση της ποινής να μην υπονομεύεται ή να καταστρέφεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής (Ιωάννου άλλως Μουσικός v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 286, Κλεοβούλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 57 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ζαννέτου
(2001)2 Α.Α.Δ. 438). Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται από τη μία οι πιο πάνω επιβαρυντικοί παράγοντες και από την άλλη οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα του αδικήματος όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο 2 ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας του αδικήματος όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά, σε σχέση με την δεύτερη κατηγορία, επιβάλλεται στον κατηγορούμενο 2 ποινή φυλάκισης 12 μηνών. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν η ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο 2 θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Εξάλλου αυτό ήταν και αίτημα της συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορουμένου 2, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Πρέπει να λεχθεί ότι το Δικαστήριο προβληματίστηκε ιδιαίτερα για την νεαρή ηλικία του κατηγορουμένου 2, πλην όμως η ανάγκη αποτρεπτικής ποινής ενός πολύ σοβαρού αδικήματος που δεν μπορεί έτσι απλά να διαγραφεί και που εξευτέλισε το ανήλικο θύμα στιγματίζοντας την ζωή του, επιτάσσει την επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης. Εν πάσει περιπτώσει, το νεαρό της ηλικίας του εν λόγω κατηγορουμένου είναι ισχυρός μετριαστικός παράγοντας που λήφθηκε σοβαρά υπόψη από το Δικαστήριο. Πρέπει ακόμη να τονιστεί ότι όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση των ποινών που τους επιβλήθηκαν (βλέπε άρθρο 3
(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Έπεται ότι το αίτημα της συνηγόρου υπεράσπισης απορρίπτεται. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Ποινικό/Σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκου/Ποινή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο