Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Γεώργιος Παπαγεωργίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14336/11, 26/11/2014

(5)μάρτυρες κατηγορίας, τον Αστ. 1105 Νίκο Ιωάννου (Μ.Κ.1), τον κ. Δημήτρη Ιωακείμ (Μ.Κ.2), τον κ. Δημήτρη Παναγιώτου (Μ.Κ.3), την Δρ. Νεοφύτα Χρυσάνθου (Μ.Κ.4) και τον κ. Μαρίνο Ιωακείμ (Μ.Κ.5). Συνοπτικά η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου από την κατηγορούσα αρχή έχει ως ακολούθως: Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και ανέφερε τις ενέργειες που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι στις 29/07/2011 και περί ώρα 01:00 προσήλθε στο γραφείο μικροπαραβάσεων ο Γιώργος Παπαγεωργίου και κατάγγειλε προφορικά ότι στις 28/07/2011 και περί ώρα 20:00 ενώ γυμναζόταν στο γυμναστήριο με την ονομασία «BRAIV» τρία νεαρά πρόσωπα λόγο μιας παρεξήγησης που είχαν για τους πάγκους του γυμναστηρίου, αυτοί του επιτέθηκαν και τον κτύπησαν. Παραπέμφθηκε στο Νοσοκομείο για εξέταση και στη συνέχεια σε γραπτή του κατάθεση ανέφερε ότι δεν επιθυμεί τη δίωξη των εν λόγω προσώπων. Ακολούθως, στις 31/07/2011 προσήλθε εκ νέου και ανέφερε ότι επιθυμούσε την ποινική δίωξη των εν λόγω προσώπων που τον κτύπησαν και ανέφερε ότι ονομάζονταν Δημήτρης Ιωακείμ, Μαρίνος Ιωακείμ και Ανδρέας Παπαλουκά. Μετά από τα πιο πάνω, στις 16/08/2011 ο μάρτυρας προχώρησε και έλαβε ανακριτικές καταθέσεις από τα πιο πάνω πρόσωπα στις οποίες του ανέφεραν, μεταξύ άλλων, ότι ο κατηγορούμενος με τον εν λόγω Παπαγεωργίου κτύπησαν τον Μαρίνο Ιωακείμ και περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος τους εξύβρισε με τις φράσεις «Κολόπαιδα, σκατόπαιδα». Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι επισκέφθηκε και ο ίδιος το συγκεκριμένο γυμναστήριο για να λάβει γνώση της διαμόρφωσης του χώρου και ότι με βάση τις μαρτυρίες που είχε έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 2) και τον κατηγόρησε γραπτώς (τεκμήριο 3). Επίσης, ανέφερε ότι υπόθεση καταχωρήθηκε και εναντίον των άλλων προσώπων. Ο Μ.Κ.2 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης την ανακριτική του κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στις 30/07/2011 (τεκμήριο 4) στην οποία περιγράφει τον τρόπο που κατ' αυτόν έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι στις 28/07/2011 και περί ώρα 19:00 πήγε μαζί με τον αδελφό του Μαρίνο Ιωακείμ και ακόμη ένα γνωστό του στο εν λόγω γυμναστήριο για να γυμναστούν και χρησιμοποιούσαν τρείς πάγκους. Τότε ήρθαν κοντά στους πάγκους δύο άτομα και ο ένας από αυτούς, που αργότερα έμαθε ότι ονομαζόταν Γιώργος, είπε ειρωνικά στον άλλο «καλά τούτοι εν ανάγκη να βαστούν και τους τρεις τους πάγκους;» Μετά ο αδελφός του απάντησε: «καλά φίλε μου είμαστε τρία άτομα χρειαζόμαστε τους τρεις πάγκους». Μετά από 2 - 3 λεπτά περίπου ο Γιώργος γύρισε προς τον κατηγορούμενο και του είπε: « άτε ρε φίλε εν να πάω να γυμναστώ ποτζεί γιατί ενευρίασα». Ύστερα από λίγο αναφέρει, καθώς έκανε την άσκηση του, είδε τον Γιώργο να σπρώχνει με γροθιές τον αδελφό του στο στήθος και καθώς πήγαινε προς το μέρος του, είδε να δέχεται γροθιές ο αδελφός του από τον Γιώργο και τον Θεοδόση στο κεφάλι και στο στομάχι. Μπήκε στη μέση για να αποτρέψει τον καυγά και μαζί με πολλούς άλλους που ήταν στο γυμναστήριο τον σταμάτησαν. Πέραν των πιο πάνω, αναφέρει ότι μετά το επεισόδιο ζήτησε από τον Δημήτρη τον γυμναστή να μιλήσει με τον Γιώργο για να συμφιλιωθούν και μετά από κανένα δεκαπεντάλεπτο πήγε ο Γιώργος και έδωσαν τα χέρια. Περαιτέρω, ο μάρτυρας υιοθέτησε και συμπληρωματική του κατάθεση ημερομηνίας 16/08/2011 (τεκμήριο 5) στην οποία αναφέρει ότι την ώρα που μπήκαν στην μέση για να αποτρέψουν τον καυγά με πολλούς άλλους που ήταν στο γυμναστήριο, εκείνη την στιγμή ο Θεοδόσης τους έλεγε «κολόπαιδα, σκατόπαιδα» και ότι δέχθηκαν όλοι κτυπήματα, το ίδιο και αυτός χωρίς να γνωρίζει από ποιους αλλά πολύ πιθανόν από τον Γιώργο και τον Θεοδόση. Πέραν των πιο πάνω, είπε ότι όταν έφτασε στο μέρος του καυγά είδε το Γιώργο και το Θεοδόση να γρονθοκοπούν αμείλικτα τον αδελφό του και οι δύο ταυτόχρονα στο κεφάλι και στο στομάχι και ότι και μετά τον καυγά ο κατηγορούμενος κοιτάζοντας τους στα μάτια, και τους τρείς, τους εκστόμισε τις ίδιες πιο πάνω αναφερόμενες φράσεις. Τέλος, είπε ότι ο αδελφός του Μαρίνος Ιωακείμ δεν βρίσκεται στην Κύπρο, αφού αυτός διαμένει μόνιμα στην Αμερική. Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε ως ο υπεύθυνος του γυμναστηρίου στο οποίο εκτυλίχθηκε το όλο επεισόδιο. Υιοθετώντας τη κατάθεση του που έδωσε στην Αστυνομία (βλ. τεκμήριο 5) είπε ότι δεν είδε εξ' αρχής το επεισόδιο διότι βρισκόταν σε άλλο χώρο του γυμναστηρίου. Όταν άκουσε φωνές και φασαρία πήγε στο σημείο και είδε τον Γιώργο να σπρώχνει με τις γροθιές του στο στήθος τον Μαρίνο Ιωακείμ με αποτέλεσμα ο Μαρίνος να πάει προς τα πίσω χωρίς να πέσει. Αμέσως, αυτός με κάποιους άλλους παρευρισκομένους μπήκαν στη μέση τους για να μην προκληθεί επεισόδιο. Ο κατηγορούμενος στεκόταν δίπλα στον Γιώργο και ο Δημήτρης Ιωακείμ δίπλα από τον αδελφό του Μαρίνο και τον Αντρέα Παπαλουκά ο οποίος έφτασε στο επεισόδιο την ίδια ώρα με αυτόν. Εκεί προσπαθούσαν ο ένας να επιτεθεί στον άλλο και τελικά τους χώρισαν και όταν τράβηξε ο καθένας στην πλευρά του ο κατηγορούμενος έλεγε στους άλλους τρεις ότι είναι κωλόπαιδα και ο Γιώργος ότι είναι τυχεροί γιατί μπορούσε να τους σκοτώσει και τους τρείς γιατί έκανε επαγγελματικό μποξ. Ακολούθως, όταν ηρέμησαν τα πράγματα μετά από παράκληση του Δημήτρη φώναξε του Γιώργου για να τα βρούνε και αφού συζήτησαν ήρεμα μεταξύ τους έδωσαν τα χέρια, συνέχισαν τη γυμναστική τους και μετά έφυγαν. Επίσης, αναφέρει ότι το μόνο κτύπημα που είδε την ώρα που έφτασε στο μέρος ήταν του Γιώργου εναντίον του Μαρίνου ενώ στην παρουσία του δεν κτυπήθηκε οποιοσδήποτε. Περαιτέρω, αναφέρει ότι από το σβέρκο του Θεοδόση έτρεχε αίμα και μπορεί να γδάρθηκε κατά τη διάρκεια που προσπαθούσαν να τους χωρίσουν. Σε περαιτέρω μαρτυρία του, είπε ότι δεν θυμάται πώς ο Γιώργος έσπρωχνε τον Μαρίνο όταν πήγε εκεί και ότι δεν θυμάται αν άκουσε οποιοδήποτε άλλο στο μέρος να βρίζει ούτε και πόσες φορές άκουσε τον κατηγορούμενο να βρίζει με τις πιο πάνω λέξεις που ανέφερε. Επίσης, είπε ότι η λέξη «κολόπαιδο» γι αυτόν δεν είναι βρίσιμο. Η Μ.Κ.4 κατέθεσε ως η ιατρός που εξέτασε τον παραπονούμενο Μαρίνο Ιωακείμ στις 29/07/2011 και κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό ως τεκμήριο 7. Διαπίστωσε με βάση αυτό είπε εκδορές αριστερού και δεξιού αντιβραχίονα και εκδορές θωρακικού τοιχώματος. Πέραν τούτου, η μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να πει τίποτε άλλο και σε ότι ερωτάτο παράπεμπε στο φάκελο του Νοσοκομείου τον οποίο δεν είχε και έπρεπε να δει για να μπορεί να απαντήσει. Ούτε θυμόταν αν της ανέφερε ο παραπονούμενος ότι υπέστη ξυλοδαρμό ή πώς ήταν τα τραύματα. Ο Μ.Κ.5 κατέθεσε ως ο παραπονούμενος και σε σχέση με την 2ην κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, αυτή της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης τις καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήρια 9 και 10. Σε αυτές, αφού εξηγεί το τι διαμείφθηκε αρχικά μεταξύ του και του κατηγορούμενου όταν αυτός, ο αδελφός του και ο άλλος ο φίλος του βρίσκονταν στους πάγκους και γυμνάζονταν, στη συνέχεια περιγράφει το επεισόδιο που εκτυλίχθηκε. Αναφέρει ότι περί τις 19:40 όταν αυτός πήγαινε από το ένα μηχάνημα στο άλλο εντός του γυμναστηρίου αυτός με τον κότσο με τον οποίο είχε φραστικό επεισόδιο προηγουμένως που όπως διευκρίνισε ήταν ο κατηγορούμενος, τον έσπρωξε με τον αριστερό αγκώνα του. Τότε γύρισε πάνω του και αυτός τότε θυμωμένα τον ρώτησε γιατί τον «κούντησε» για να του απαντήσει «νάμπου λαλείς ρε φίλε μου; εγώ σε κούντησα; Τότε λέει, τον κτύπησε με τα δύο του χέρια στο στήθος. Μετά σηκώστηκε ο φίλος αυτού και ήρθε και ο αδελφός του και τον τράβησε πίσω. Πριν τον τραβήσει πίσω ο αδελφός του δέχτηκε μια γροθιά στο κεφάλι και μια στο στομάχι αλλά δεν γνωρίζει ποιος ήταν που τον κτύπησε. Ο φίλος του κατηγορούμενου τον τράβηξε πίσω και τον ίδιο ο αδελφός του μαζί με τον γυμναστή Δημήτρη. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι αυτός με τον κότσο, εννοώντας τον κατηγορούμενο όπως διευκρίνισε στην πορεία ήταν προκλητικός και τους είπε: «είσαστε τυχεροί γιατί έχει δέκα χρόνια που κάμνω επαγγελματικά μποξ». Στο τεκμήριο 10 αναφέρει ότι ο Γιώργος κρατούσε μια μπουκάλα νερό κατά τη διάρκεια του επεισοδίου την οποία έριξε στο έδαφος και ύστερα του επιτέθηκε. Επίσης, αναφέρει ότι ο αδελφός του δεν επιτέθηκε στο Γιώργο αλλά ήρθε απλώς να τους χωρίσει. Πέραν των πιο πάνω, αντεξεταζόμενος είπε ότι μετά το επεισόδιο συνέχισε κανονικά τη γυμναστική του και ότι μετά τη λήξη του προγράμματος, την ίδια μέρα επισκέφθηκε το Νοσοκομείο στο οποίο τον μετέφερε ο αδελφός του. Επίσης, είπε ότι τώρα ζει μόνιμα στην Κύπρο, τους τελευταίους 2 - 3 μήνες ενώ πριν πηγαινοερχόταν στην Αμερική. Διατηρεί είπε γυμναστήριο με τον αδελφό του το οποίο άνοιξαν Ιούνιο - Ιούλιο του 2014. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή, η πλευρά της υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου και ζήτησε την αθώωση και απαλλαγή του από το στάδιο αυτό. Προς τούτο κατέθεσε γραπτή αγόρευση της ενώπιον του Δικαστηρίου Αντίθετη ήταν η θέση της κατηγορούσας αρχής η οποία ανέφερε ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου και ότι εκείνο που απαιτείται είναι αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρία κάτι το οποίο ανάγεται σε τελικό στάδιο της δίκης. NΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Mετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση έτσι ώστε να χρειάζεται να καλέσει τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Στην Δικαστική Πρακτική του 1962 [1962] 1 ALL ER 448 η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9, o όρος « εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει μια προκαταρκτική θεώρηση των πραγμάτων σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή την απόδειξη της υπόθεσης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα (βλ. Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250). Επίσης, να αναφερθεί ότι στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, ο Δικαστής δεν προβαίνει κατά κανόνα σε αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το Δικαστήριο προβαίνει σε μια αντικειμενική θεώρηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Στη γνωστή επί του θέματος απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 λέχθηκε ότι η απαλλαγή του Κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνο όταν: « (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου.» Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό που εξετάζεται με την παρούσα, είναι αρκετό για την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία να δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιος Θεοδώρου,

(2002)2 ΑΑΔ 9). Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Πική και Λοϊζου στις σελ. 111 και 167, το αποδεικτικό βάρος που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή έγκειται στη δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση προς το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης. Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση. Σε διαφορετική περίπτωση ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145). Περαιτέρω, στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Δράκου κ.α, Ποιν. Εφέσεις Αρ. 5/2012, 6/2012, 7/2012, 8/2012 και 9/2012), Ημερ. 11/12/2012, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με το εκ πρώτης όψεως στάδιο: «Αρχίζω υπενθυμίζοντας ότι το εκ πρώτης όψεως στάδιο αποτελεί θεμελιώδες στάδιο της ποινικής δίκης προστατεύοντας τον κατηγορούμενο από τη συνέχιση της δίκης ασκόπως ή για λόγους που δεν άπτονται ή δεν αφορούν την καθαυτή και καλώς νοούμενη απονομή της δικαιοσύνης. Στο εκ πρώτης όψεως στάδιο, η κατηγορούσα αρχή έχει ήδη ολοκληρώσει την υπόθεση της. Έχει παραθέσει όλη τη μαρτυρία που έχει στη διάθεση της εναντίον του κατηγορουμένου,(Charalambos Savva "Pambos" v. Police

(1986)2 C.L.R. 30). Αν η μαρτυρία αυτή εκτιμώμενη στο απόγειο της δεν στοιχειοθετεί ή θεμελιώνει ένα ή περισσότερα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή είναι αντινομική και εγγενώς συγκρουόμενη μεταξύ της, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα άφηνε την υπόθεση να προχωρήσει, τότε ο κατηγορούμενος δικαιούται απαλλαγής από το στάδιο αυτό. Πέραν των πιο πάνω, αναφορά θα πρέπει να γίνει και στο αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και ποια τα συστατικά στοιχεία τα οποία θα πρέπει να αποδειχθούν. Το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα αναφέρει ότι όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωµατική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56, επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529. 534 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλ. σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Σε σχέση με το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 προνοεί τα ακόλουθα: «99. Όποιος, σε δηµόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δηµόσιος µε τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δηµόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο µε τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόµενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πληµµελήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός µήνα ή σε χρηµατική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδοµήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου, στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει, αποφεύγοντας να προβώ σε αξιολόγηση της ενώπιον μου τεθείσας μαρτυρίας. Εκείνο το οποίο προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία είναι ότι η κατηγορούσα αρχή με τους τρεις φερόμενους ως αυτόπτες μάρτυρες που παρουσίασε στο Δικαστήριο, προκύπτουν τρεις διαφορετικές εκδοχές σε σχέση με τον τρόπο που έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ο Μ.Κ.2 είπε ότι είδε τον Γιώργο να σπρώχνει με γροθιές τον αδελφό του Μαρίνο Ιωακείμ στο στήθος του και καθώς πήγαινε προς το μέρος του αδελφού του, τον είδε να δέχεται γροθιές από τον Γιώργο και τον Θεοδόση, στο κεφάλι και στο στομάχι. Μάλιστα, είπε ότι οι εν λόγω γροθιές ήταν βίαιες και δυνατές και ήταν όπως να χτυπούν ένα κομμάτι κρέας, όπως χαρακτηριστικά είπε. Επίσης, για να καταδείξει τη βιαιότητα των κτυπημάτων αναφέρθηκε και στον Τάσο Ισαάκ που τον κτυπούσαν οι Τούρκοι. Στη συνέχεια αφού τόσο αυτός όσο και άλλοι θαμώνες του γυμναστηρίου μπήκαν στη μέση, σταμάτησαν τον καυγά. Περαιτέρω, είπε ότι πήρε τον αδελφό του στο Νοσοκομείο την επόμενη μέρα, λόγο κυριότερα ζαλάδων που είχε και αφού άρχισαν να εμφανίζονται και μώλωπες ενώ μετά το επεισόδιο συνέχισαν τη γυμναστική τους. Ο δε Μ.Κ.3 ανέφερε ότι δεν είδε το επεισόδιο από την αρχή καθότι ήταν σε άλλο μέρος του γυμναστηρίου. Άκουσε είπε φωνές και πήγε στο μέρος όπου είδε τον Γιώργο να σπρώχνει με τις γροθιές του στο στήθος τον Μαρίνο Ιωακείμ και αμέσως μπήκαν στη μέση για να μην προκληθεί επεισόδιο. Την ώρα που προσπαθούσαν να τους χωρίσουν ο Γιώργος και ο Θεοδόσης προσπαθούσαν να επιτεθούν του Μαρίνου και του Δημήτρη και το ίδιο ο Μαρίνος μαζί με τον αδελφό του. Ο Μ.Κ.5 που ήταν και ο άμεσα εμπλεκόμενος στο όλο επεισόδιο ανέφερε ότι εκείνος που τον κτύπησε αρχικά με τα δύο του χέρια στο στήθος ήταν ο κατηγορούμενος και εκείνη την ώρα ήρθε και τον τράβησε πίσω ο αδελφός του. Πριν το πράξει όμως είπε, δέχτηκε μια γροθιά στο κεφάλι και μια στο στομάχι αλλά δεν γνωρίζει ποιος ήταν που τον κτύπησε. Η πιο πάνω μαρτυρία, κρίνω ότι είναι αντιφατική, αντινομική και εγγενώς αντικρουόμενη που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτή και να καταδικάσει. Όλοι οι πιο πάνω μάρτυρες, είναι μάρτυρες γεγονότων και παρουσιάστηκαν από την κατηγορούσα αρχή για να αναφέρουν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα. Οι εκδοχές που προβάλουν όμως, δεν συνάδουν και θα ήταν αδύνατο για το Δικαστήριο αποδεχόμενο τη μαρτυρία τους να προβεί σε οποιαδήποτε συμπεράσματα για το πώς έλαβε χώρα το κατ' ισχυρισμό επεισόδιο. Ειδικότερα η μαρτυρία του Μ.Κ.2 με αυτή του Μ.Κ.5 είναι εντελώς διαφορετική σε σχέση, τουλάχιστον, με τον τρόπο που άρχισε το επεισόδιο. Ο μεν Μ.Κ.2 λέει ότι είναι ο Γιώργος που έσπρωξε τον Μ.Κ.5 με τις γροθιές του και είναι μεταξύ αυτών των δύο που υπήρξε η διένεξη, ενώ ο Μ.Κ.5 λέει ότι είναι ο κατηγορούμενος που τον έσπρωξε με τα δύο του χέρια στο στήθος. Επίσης, ο Μ.Κ.2 αναφέρει ότι ταυτόχρονα ο Γιώργος και ο Θεοδόσης κτυπούσαν βίαια στο κεφάλι και στομάχι τον αδελφό του και Μ.Κ.5 ενώ ο Μ.Κ.5 αναφέρει ότι δέχθηκε μια γροθιά στο κεφάλι και μια στο στομάχι αλλά δεν γνωρίζει ποιος ήταν αυτός που τον κτύπησε. Επιπρόσθετα, πώς είναι δυνατό ο Μ.Κ.3 να μην ήταν από την αρχή του επεισοδίου στο σημείο και να αναφέρει ότι είδε τον Γιώργο να σπρώχνει με τις γροθιές του τον Μ.Κ.5, θέση η οποία επίσης συγκρούεται με αυτή του παραπονούμενου και Μ.Κ.5; Επίσης, ο ίδιος λέει ότι μετά από αυτό δεν είδε κάποιο να κτυπά σε αντίθεση με τους Μ.Κ.2 και Μ.Κ.5 που έδωσαν δύο διαφορετικές εκδοχές. Όπως και να ειδωθεί η μαρτυρία που προσκομίστηκε, είναι αντινομική και στο απώγειο της αξιολόγησης της δεν θα είναι σε θέση το Δικαστήριο να καταλήξει σε συγκεκριμένα ευρήματα. Είναι εγγενώς συγκρουόμενη μεταξύ της ακόμη και σε παρεμφερή ζητήματα όπως για παράδειγμα πότε ο Μ.Κ.5 επισκέφθηκε το Νοσοκομείο και κατά πόσο βρίσκεται μόνιμα στην Αμερική ή όχι. Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ακόμη και το Δικαστήριο να μπορούσε να βασιστεί έστω σε μια από τις πιο πάνω εκδοχές, αυτή δεν θα μπορούσε να συνάδει και με την πραγματική μαρτυρία που προσκομίστηκε και συγκεκριμένα την ιατρική μαρτυρία και ακόμη και στο απώγειο της η όποια αξιολόγηση θα γινόταν δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Συγκεκριμένα, η ιατρική μαρτυρία αναφέρει εκδορές αριστερού και δεξιού αντιβραχίονα και εκδορές θωρακικών τοιχωμάτων. Ο δε Μ.Κ.2 αναφέρθηκε σε σπρώξιμο του παραπονουμένου από τον Γιώργο με τις γροθιές και βίαια κτυπήματα στο κεφάλι και την κοιλιά και από τον κατηγορούμενο. Κανένα από τα πιο τραύματα δεν έχει συνδεθεί με τα εν λόγω κτυπήματα και κατά πόσο είναι δυνατό να προκληθούν τέτοια τραύματα. Ο δε Μ.Κ.3 παρόλο που αναφέρθηκε σε σπρώξιμο με γροθιές στην πορεία είπε με τα χέρια και δεν θυμόταν πώς ακριβώς. Ο Μ.Κ.5 είπε σπρώχθηκε από τον κατηγορούμενο με τα δύο του χέρια και ακολούθως ότι δέχθηκε μια γροθιά στο κεφάλι και μια στο στομάχι. Ούτε η εκδοχή αυτή φαίνεται να συνάδει με την ιατρική μαρτυρία ή τουλάχιστον να προκύπτει ότι δύναται να προκύπτουν τέτοια τραύματα από τα συγκεκριμένα κτυπήματα. Αναφέροντας τα πιο πάνω, δεν προβαίνω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά εκείνο το οποίο προσπαθώ να καταδείξω είναι ότι ακόμη και να διάλεγα μια από τις τρεις εκδοχές που παρατέθηκαν και με το πιο ευνοϊκό σενάριο αξιολόγησης πάλι θα ήταν αδύνατο να προκύψουν οποιαδήποτε ευρήματα. Το ίδιο ισχύει και για τις κατηγορίες της εξύβρισης. Ο Μ.Κ.2 αναφέρθηκε στις φράσεις «κολόπαιδα, σκατόπαιδα» οι οποίες εκστομίστηκαν από τον κατηγορούμενο κατά το επεισόδιο και προς τους τρεις, εννοώντας αυτόν, τον αδελφό του Μαρίνο Ιωακείμ και τον Ανδρέα Παπαλουκά. Στην πορεία είπε ότι και μετά το επεισόδιο τους είπε ξανά τις ίδιες φράσεις. Ο δε Μ.Κ.3 είπε ότι άκουσε τον κατηγορούμενο εκεί στο επεισόδιο να λέει κολόπαιδα που κατ' αυτόν δεν είναι βρισιά ενώ ο Μ.Κ.5 ουδεμία αναφορά κάνει σε σχέση με το ζήτημα αυτό. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω καταλήγω, ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική, συγκρουόμενη και στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτήν και προβεί σε καταδίκη. Ως εκ τούτου, καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου σε καμία από τις κατηγορίες και αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες 2,3,4 και 5 που αντιμετωπίζει από το στάδιο αυτό. (Υπ.) ........... Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο