Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. PHILLIP GREENWOOD, Αρ. Υπόθεσης: 5077/12, 8/12/2014

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ένορκη κατάθεση χωρίς να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Επιπλέον, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης προσκομίστηκαν 9 τεκμήρια. Ο ΜΚ1 είναι ο εξεταστής της υπόθεσης και ως μέρος της κυρίως εξέτασης παρουσίασε σαν Τεκμήριο 1 γραπτή κατάθεση του στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι στις 02.01.12 προσήλθε στην αστυνομία ο παραπονούμενος, ο οποίος είπε ότι ο κατηγορούμενος τον κτύπησε με μια πινακίδα. Στα πλαίσια της καταγγελίας του υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης που του λήφθηκε στις 30.12.11 όταν εναντίον του εξεταζόταν υπόθεση επίθεσης πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης με παραπονούμενο τον νυν κατηγορούμενο. Περαιτέρω, σημειώνεται ότι στις 02.01.12 ο εν λόγω μάρτυρας έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο σε σχέση με την υπόθεση αυτή αφού προηγουμένως τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διερευνάτο εναντίον του και του επέστησε την προσοχή στο νόμο, στην οποία ουσιαστικά υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του στην καταγγελία που είχε υποβάλει για την άλλη υπόθεση εναντίον του νυν παραπονούμενου. Η εν λόγω κατάθεση στη μητρική γλώσσα του κατηγορουμένου καθώς και πιστή μετάφραση του κειμένου στην ελληνική γλώσσα προσκομίστηκαν ως Τεκμήρια 2Α και 2Β. Ακόμη παρουσιάστηκαν η κατάθεση του κατηγορουμένου ημερομηνίας 30.12.11 τόσο στην μητρική του γλώσσα όσο και πιστή μετάφραση στην ελληνική γλώσσα ως Τεκμήρια 4Α και 4Β. Ακολούθως την ίδια ημέρα ο ΜΚ1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο, ο οποίος απάντησε ότι δεν παραδέχεται. Το σχετικό αστυνομικό έντυπο κατηγορίας τόσο στην μητρική γλώσσα του κατηγορουμένου όσο και πιστή μετάφραση αυτού στην ελληνική γλώσσα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 3Α και 3Β. Επίσης στις 06.01.12 ο εν λόγω μάρτυρας, κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορουμένου, ερεύνησε την οικία του τελευταίου, ο οποίος του παρέδωσε δύο ξύλινα κομμάτια πινακίδας λέγοντας ότι τα χρησιμοποίησε για να αμυνθεί από τον παραπονούμενο που προσπαθούσε να τον κτυπήσει. Στην κυρίως εξέταση του ο ΜΚ2 προσκόμισε δύο γραπτές καταθέσεις ημερομηνίας 30.12.11 και 02.01.11 αντίστοιχα, το περιεχόμενο των οποίων υιοθέτησε ως μέρος αυτής. Τόσο το κείμενο τους στην μητρική του γλώσσα όσο και πιστή μετάφραση στην ελληνική γλώσσα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 5Α, 5Β, 6Α και 6Β. Με βάση το περιεχόμενο του Τεκμήριου 5Β, στις 28.12.11 νωρίς το πρωί ο παραπονούμενος ενώ περπατούσε με τη σύζυγο του σε δημόσιο πεζοδρόμιο είδε μία ξύλινη πινακίδα διαστάσεων 40 επί πενήντα εκατοστών κατασκευασμένη από λεπτό φύλλο να είναι τοποθετημένη πάνω σε πάσσαλο της ηλεκτρικής χωρίς να θυμάται τι έγραφε πάνω σ' αυτή λόγω του ότι υπήρχε πολύ σκοτάδι. Επειδή τη θεώρησε 'σκουπίδι' για την περιοχή και έκανε το δρόμο να φαίνεται άσχημα την έβγαλε και την έσπασε σε δύο κομμάτια με πρόθεση να την πετάξει σε κάλαθο αχρήστων. Τα δύο κομμάτια της πινακίδας κατατέθηκαν ως Τεκμήριο

1. Όταν περπάτησε απόσταση 100 μέτρων περίπου άκουσε κάποιον να του φωνάζει δυνατά, να του λέει να σταματήσει και να του ζητεί εξηγήσεις για την προηγούμενη ενέργεια του. Παρόλο ότι ο παραπονούμενος του εξήγησε το σκεπτικό του, το άτομο αυτό του επιτέθηκε με τα δύο κομμάτια της πινακίδας που στο μεταξύ του είχε δώσει αφού του τα είχε ζητήσει, προκαλώντας του γδαρσίματα στο αριστερό μπράτσο. Επίσης το άτομο αυτό του πέταξε ένα κομμάτι της πινακίδας. Ο ίδιος αντέδρασε αρπάζοντας τον από τα χέρια και ως αποτέλεσμα αυτού το άτομο επέστρεψε πεζός χωρίς να φαίνεται να είναι τραυματισμένος. Στην δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέταση του ο παραπονούμενος ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι εάν γνώριζε πως η πινακίδα ανήκε σε κάποιον δεν θα την έβγαζε. Όπως ο ΜΚ2 είπε, δεν είναι η πρώτη φορά που αφαιρούσε πινακίδες που ήταν καρφωμένες σε πασσάλους της ΑΗΚ. Στα χτυπήματα που δέχτηκε αμύνθηκε και σε σχέση με τα τραύματα του επισκέφτηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου εξασφάλισε ιατρική έκθεση ημερομηνίας 30.12.11 του Δρ. Νεκτάριου Σιδηρόπουλου (ΜΚ4), την οποία κατάθεσε ως Τεκμήριο
2. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2, ανάμεσα σ' άλλα, απέρριψε τη θέση του συνηγόρου του κατηγορουμένου ότι αφαίρεσε και έσπασε την πινακίδα όχι για να καθαρίσει το δρόμο αλλά, ως κτηματομεσίτης στο επάγγελμα, για σκοπούς επαγγελματισμού ανταγωνισμού και συγκεκριμένα επειδή δήθεν η πινακίδα αυτή που διαφήμιζε ακίνητο προς πώληση αξίας €50.000 βρισκόταν δίπλα από τη δική του πινακίδα που διαφήμιζε την πώληση άλλου ακινήτου έναντι του ποσού €70.
3. Αν, όπως ο ΜΚ2 είπε, η επίδικη πινακίδα βρισκόταν πάνω στο ακίνητο που διαφήμιζε δεν θα την αφαιρούσε. Ο ΜΚ2 ακόμη απέρριψε τη θέση του συνηγόρου του κατηγορουμένου ότι λόγω του ευέξαπτου χαρακτήρα του προσπάθησε να γρονθοκοπήσει τον κατηγορούμενο, ο οποίος κινώντας τα δύο κομμάτια της πινακίδας που κρατούσε μπροστά του προσπαθούσε να αμυνθεί. Επιπλέον, ο εν λόγω μάρτυρας απέρριψε τη θέση του συνηγόρου του κατηγορουμένου ότι τα γδαρσίματα που προέρχονται από τις δικές του ενέργειες να χτυπήσει τον κατηγορούμενο καθώς και από τη χρήση της πινακίδας από τον κατηγορούμενο ως ασπίδα στην επιθετική συμπεριφορά του. Ο ΜΚ3 στην κυρίως εξέταση του εξήγησε το Τεκμήριο 7 που ο ίδιος συνέταξε και υπέγραψε. Ειδικότερα ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι ο παραπονούμενος προσήλθε στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου συνοδείας αστυνομίας ως κρατούμενος αναφερόμενος σε ξυλοδαρμό που υπέστηκε δύο ημέρες προηγουμένως και παραπονούμενος για κάκωση αριστερού αντιβραχίονα και για άλγος. Κατόπιν εξέτασης διαπιστώθηκε ότι ο παραπονούμενος φέρει αιμάτωμα έσω επιφάνειας αριστερού αντιβραχίονα καθώς και πολλαπλές εκδορές. Παράλληλα δεν εντοπίστηκαν παθολογικά νευρολογικά ευρήματα καθότι η νευρολογική εκτίμηση του παραπονούμενου με βάση την Κλίμακα Γλασκόβης διαπιστώθηκε ότι ήταν επιδόσεως 15 στα 15 ενώ οι κόρες οφθαλμών του ήταν ίσες και αντιδρώσες. Στον παραπονούμενο δόθηκαν οδηγίες για αντιφλεγμονώδη χάπια και απολύθηκε. Σε ερώτηση πως μπορούσαν να προκληθούν οι εκδορές και το αιμάτωμα, ο ΜΚ3 είπε ότι ένας μώλωπας μπορεί να δημιουργηθεί από άσκηση δύναμης πάνω στα μαλακά μόρια με οποιοδήποτε μηχανισμό κάκωσης ενώ οι εκδορές από αιχμηρό αντικείμενο ακόμη και με τα νύχια. Κοιτάζοντας το Τεκμήριο 5 (πινακίδα) σημείωσε πως από αυτό είναι δυνατό να προκληθούν εκδορές και αιματώματα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ3, ανάμεσα σ' άλλα, δήλωσε πως οι εκδορές που εντόπισε ήταν γδαρσίματα. Καθορίζοντας ιατρικά την εκδορά ως μία ερυθρά συνεχή γραμμή της επιδερμίδας, δηλαδή του πρώτου στρώματος του δέρματος, είπε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το δέρμα ήταν ακόμη κόκκινο. Εξηγώντας πως αυτό δικαιολογείτο σε σχέση με την πάροδο 2 ημερών από το επίδικο επεισόδιο, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι μια απλή εκδορά που προκαλείται ελαφρώς από τα νύχια μπορεί με την πάροδο ωρών να εξαφανιστεί, όμως εάν η εκδορά είναι βαθιά και προκλήθηκε από καρφί, ξύλο ή γυαλί καθυστερεί να φύγει για αρκετές ημέρες μέχρι την αναπλήρωση νέας επιδερμίδας από τα δερματικά κύτταρα. Επιπλέον, ο ΜΚ3 είπε ότι παρόλο ότι δεν κατέγραψε στο Τεκμήριο 7 αν οι εκδορές ήταν βαθιές, εντούτοις, χωρίς να θυμάται αν αυτές ήταν όντως βαθιές ή επιφανειακές, για να καταγράψει την ύπαρξη τους δεν μπορούσαν να ήταν επιφανειακές διότι για να καταγραφούν σημαίνει ότι εντοπίστηκαν. Ο ΜΚ3 δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο παραπονούμενος να προκάλεσε από μόνος του τόσο τις εκδορές όσο και το μώλωπα. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης της η ΜΚ4 παρουσίασε γραπτή κατάθεση που στις 31.12.11 έδωσε στην αστυνομία, το κείμενο της οποίας στην μητρική της γλώσσα αλλά και πιστή μετάφρασης του στην ελληνική γλώσσα προσκομίστηκαν σαν Τεκμήρια 8Α και 8Β. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, στις 28.12.11 και ώρα 05:30 η εν λόγω μάρτυρας μαζί με το σύζυγο της (ΜΚ2) πήγαιναν πρωινό περπάτημα όταν ο άνδρας της είδε μια πινακίδα τοποθετημένη σε τηλεφωνικό πάσσαλο στο δρόμο και επειδή θεώρησε ότι ήταν άσχημο για τη γειτονιά αποφάσισε να την κατεβάσει και να την πετάξει στην πλησιέστερη αποθήκη. Όταν αφαίρεσε την πινακίδα άκουσαν κάποιο να φωνάζει προσβλητικά και να τρέχει προς το μέρος τους. Ζήτησε και του επιστράφηκε η πινακίδα. Ρώτησε για ποιο λόγο ο ΜΚ2 την αφαίρεσε και επειδή δεν ικανοποιήθηκε από την εξήγηση που έλαβε τον προσέβαλλε και στη συνέχεια όντας θυμωμένος κτύπησε τον ΜΚ2 με την πινακίδα προκαλώντας του γδαρσίματα και μώλωπες στα χέρια. Ακόμη προσπάθησε να κλωτσήσει τον ΜΚ
4. Καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου ο ΜΚ2 δεν κτύπησε τον άνδρα αυτό αλλά προσπάθησε μόνο να προστατεύσει τον εαυτό του από την επίθεση που δέχτηκε. Ακολούθως επειδή το άτομο αυτό κουράστηκε έφυγε και έτσι η εν λόγω μάρτυρας μαζί με τον ΜΚ2 συνέχισαν το περπάτημα τους. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης της η ΜΚ4 αναγνώρισε το Τεκμήριο 5 ως την πινακίδα που αφαιρέθηκε από τον πάσσαλο και με την οποία κτυπήθηκε ο σύζυγος της καθώς επίσης υπέδειξε τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που επιτέθηκε στο σύζυγο της. Περαιτέρω, η ΜΚ4 είπε ότι ο κατηγορούμενος είχε επιθετική διάθεση και προσεγγίζοντας τον σύζυγο της προσπαθούσε να τον σπρώξει κάτω. Σύμφωνα με την μάρτυρα αυτή, ο ΜΚ2 έκανε ένα βήμα πίσω προσπαθώντας να αποφύγει τον καβγά και να προστατεύσει τον εαυτό του ενώ ταυτόχρονα επιχείρησε να ηρεμήσει τον κατηγορούμενο. Επειδή, όπως η ΜΚ4 είπε, η προσπάθεια του κατηγορουμένου δεν είχε αποτέλεσμα αυτός έφυγε μαζί με την πινακίδα προς το σπίτι του. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ4, ανάμεσα σ' άλλα, δήλωσε πως η επίδικη πινακίδα που ήταν παράνομη διαφήμιζε την πώληση ενός υπνοδωματίου στην τοποθεσία Sun Waves. Θεωρώντας ότι αφαιρώντας την πινακίδα που καθάριζαν το δρόμο προέβηκαν στη συγκεκριμένη ενέργεια. Όπως ακόμη είπε, ήταν εις γνώση της ότι η επίδικη πινακίδα απείχε πολύ από το ακίνητο που διαφημιζόταν. Περίγραψε τον κατηγορούμενο ως ένα βίαιο και επιθετικό άτομο που ερχόμενος προς την ίδια και το σύζυγο της αισχρολογούσε χωρίς καμία διάθεση για συζήτηση. Απορρίπτοντας τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο ΜΚ2 παρουσίασε τον εαυτό του ως αστυνομικό, η ΜΚ4 ανάφερε ο κατηγορούμενος επιτίθετο στον σύζυγο της από την αρχή μέχρι το τέλος και μόνο όταν αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν αρκετά δυνατός για να παλέψει μαζί του έφυγε. Ακολούθως η εν λόγω μάρτυρας είπε ότι σε κάποιο σημείο του επεισοδίου ο κατηγορούμενος έσπρωξε το σύζυγο της με αποτέλεσμα να πέσουν αι οι δύο στο έδαφος. Τότε ο ΜΚ2 σηκώθηκε και βοήθησε τον κατηγορούμενο να πράξει το ίδιο και είναι τότε που ο κατηγορούμενος έφυγε για την οικία του, απορρίπτοντας έτσι τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε ανάσκελα στη γη και ο ΜΚ2 γονάτισε από πάνω του και προσπάθησε να τον γρονθοκοπήσει στο πρόσωπο. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ο κατηγορούμενος κατάθεσε γραπτή δήλωση δυνάμει του άρθρου 25 του Κεφ.
5. Σύμφωνα με τη δήλωση αυτή, το έτος 2011 αποφάσισε να πωλήσει ένα ακίνητο του και προς επίτευξη του σκοπού αυτού στις 19.12.11 τοποθέτησε σε πάσσαλο της ΑΗΚ μία ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή 'Πωλείται διαμέρισμα'. Δύο ημέρες αργότερα βρήκε την πινακίδα σε κάλαθο έξω από την οικία του στην οδό Τηλεμάχου και γι' αυτό την τοποθέτησε στο ίδιο σημείο. Στις 28.12.11 περί ώρα 06:00 ο κατηγορούμενος άκουσε θόρυβο που προερχόταν έξω από την οικία του και αφού βγήκε έξω πρόσεξε ότι η πινακίδα του δε βρισκόταν στο σημείο που την τοποθέτησε. Παράλληλα είδε δύο άτομα να περπατούν στην οδό Τηλεμάχου και να φεύγουν κρατώντας την εν λόγω πινακίδα. Έτρεξε πίσω τους και αφού τους ζήτησε εξηγήσεις ο παραπονούμενος του είπε ότι ήταν αστυνομικός και έβγαλε την πινακίδα επειδή δεν επιτρέπεται να έχει πινακίδα έξω από το σπίτι του. Σύμφωνα ακόμη με τη δήλωση αυτή, ο παραπονούμενος του είπε ότι στο παρελθόν είχε αφαιρέσει την ίδια πινακίδα και αν την τοποθετούσε θα ενεργούσε το ίδιο. Στη συνέχεια ο παραπονούμενος του αποκάλυψε ότι ήταν κτηματομεσίτης και ο λόγος που αφαίρεσε την πιο πάνω πινακίδα ήταν επειδή δίπλα από την οικία του κατηγορουμένου είχε προς πώληση ένα διαμέρισμα στην τιμή των €70.000 ενώ με την εν λόγω πινακίδα διαφημιζόταν άλλο ακίνητο αξίας €50.
6. Ο κατηγορούμενος ζήτησε πίσω την πινακίδα που ήταν σπασμένη και δίδοντας του την ο παραπονούμενος προσπάθησε να τον γρονθοκοπήσει 3-4 φορές χωρίς επιτυχία καθότι ο κατηγορούμενος αμύνθηκε προτάσσοντας τα δύο κομμάτια της πινακίδας. Ακολούθως ο παραπονούμενος τον κλώτσησε στην πλάτη και ο κατηγορούμενος έχασε την ισορροπία του και έβαλε τα δύο του χέρια στο έδαφος για να στηριχθεί. Τότε ο παραπονούμενος τον έριξε χάμω και κάθισε πάνω του στηρίζοντας το σώμα του στα πόδια του. Επιχείρησε να τον γρονθοκοπήσει και ο κατηγορούμενος προσπάθησε να αμυνθεί προτάσσοντας τα χέρια του μπροστά από το πρόσωπο του. Σταμάτησε όμως την προσπάθεια όταν εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένα όχημα. Όταν το όχημα έφυγε ο παραπονούμενος σήκωσε τον κατηγορούμενο, ο οποίος περί ώρα 03:00 το επόμενο πρωί μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, οι ιατροί του οποίου διαπίστωσαν κάταγμα σε σπόνδυλο της σπονδυλικής στήλης χωρίς νευρολογικά σημεία με αποτέλεσμα να κρατηθεί για νοσηλεία μέχρι τις 05.01.
7. Επ' αυτού ο κατηγορούμενος κατάθεσε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 24.10.14 του ορθοπεδικού Δρ. Χαράλαμπου Καμπούρη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ως Τεκμήριο
8. Αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος ουσιαστικά επανέλαβε την εκδοχή του όπως αυτή περιέχεται στη γραπτή δήλωση του. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι αυτοί που είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο ήταν οι μάρτυρες κατηγορίας, των οποίων οι μαρτυρίες εισηγήθηκε ότι πρέπει να γίνουν πιστευτές. Παράλληλα, είναι η θέση της κυρίας Παπαλαζάρου ότι η μαρτυρία του κατηγορουμένου είναι συναισθηματική και περιέχει νέα περιστατικά και γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί ως αναξιόπιστη. Με βάση το σκεπτικό αυτό η κυρία Παπαλαζάρου ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος κάλεσε το Δικαστήριο να μην αποδεχθεί τις μαρτυρίες των βασικών μαρτύρων κατηγορίας, τις οποίες χαρακτήρισε ως αναξιόπιστες. Την ίδια στιγμή ο εν λόγω συνήγορος εισηγήθηκε η μαρτυρία του κατηγορουμένου να γίνει πιστευτή καθότι ενισχύεται από το ιατρικό πιστοποιητικό που προσκόμισε (Τεκμήριο 9). Είναι ακόμη η θέση του κυρίου Μάντη ότι μέσα από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν έχουν τεκμηριωθεί τα συστατικά στοιχεία του κατ' ισχυρισμό αδικήματος για το οποίο ο πελάτης του κατηγορείται ότι διέπραξε. Στη βάση αυτών ο εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως εισηγήθηκε την αθώωση του κατηγορουμένου. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Η δε αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες αξιολογούνται οι μαρτυρίες των κοινών μαρτύρων (Ψάλτης v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113) και Κίτση v. Γενικού Εισαγγελέα

(2001)!Β Α.Α.Δ. 1077). Το Δικαστήριο μπορεί να δεχτεί μέρος της μαρτυρίας του ενός ή άλλου εμπειρογνώμονα και να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα (Πιττάλης v. Ianira Enterprises Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 814). Βέβαια η συμπεριφορά ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα στο εδώλιο δεν έχει τόση σπουδαιότητα για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας του, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης του (Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou

(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 875 και Χαραλάμπους v. Αβραάμ κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1441). Ο ρόλος του εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύει το Δικαστή με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για την αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του για να μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη γνώμη εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (Νομικό Σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκης Ηλιάδης, 1994, σελίδες 138-146, Καούρης v. Δημητρίου

(2008)1Β Α.Α.Δ. 967 και Davie v. Edinburgh Magistrates

(1953)S.C. 34). Στο βαθμό και την έκταση που ο πραγματογνώμονας βασίζει τη γνώμη του σε γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθεί, τα γεγονότα αυτά πρέπει να αποδεικνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτικούς κανόνες (Ττοουλιάς v. Δημοκρατία

(1989)2 Α.Α.Δ. 258, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1Β Α.Α.Δ. 746, Republic v. Chacholiades

(1980)2 C.L.R. 481 και Χαραλάμπους v. Σάββα

(1996)1Α Α.Α.Δ. 576). Η μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα γίνεται αποδεκτή για να παρέχει το Δικαστήριο με επιστημονική μαρτυρία που μπορεί να μην βρίσκεται μέσα στις γνώσεις και εμπειρίες του Δικαστή (Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1). Η παρούσα υπόθεση είναι από αυτές που θα κριθεί με γνώμονα την αξιοπιστία των μαρτύρων καθότι μέσα από αυτή θα καθοριστεί το πλαίσιο των επίδικων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση όπου δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι αυτόπτες μάρτυρες είναι ουσιαστικά η εκδοχή του παραπονούμενου συνεπικουρούμενη από την εκδοχή της συζύγου του απέναντι στην εκδοχή του κατηγορουμένου, υπό το φως βέβαια και της ιατρικής μαρτυρίας του Δρ. Νεκτάριου Σιδηρόπουλου (ΜΚ3). Η νομολογία υποδεικνύει ότι η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Η ιατρική μαρτυρία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ιδιαίτερα σε δίκη αναφορικά με τη διάπραξη αδικημάτων επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης (Σοφοκλή ν. Λεωνίδου

(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, Knell ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51 και Γεωργίου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 439). Το Δικαστήριο καλείται να κρίνει τις εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές των μερών αφού πρώτα αξιολογήσει την προσκομισθείσα μαρτυρία. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός εξεταστής της υπόθεσης. Η μαρτυρία του εστιάζεται στις διάφορες ενέργειες στις οποίες προέβηκε για τη διερεύνηση της υπόθεσης αυτής. Οι ενέργειες του αυτές ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν από τον κατηγορούμενο. Εξ' ου και ο μάρτυρας αυτός ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε από τον συνήγορο υπεράσπισης επί των θεμάτων αυτών. Κάτω από αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα, η οποία και περιστρέφεται γύρω από τις αναντίλεκτες ενέργειες που αυτός έλαβε στα πλαίσια διερεύνησης αυτής της υπόθεσης περιλαμβανομένου της γραπτής κατάθεσης του που είναι το Τεκμήριο 1 και αποτελεί μέρος της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο. Ειδικότερα από την μαρτυρία του ΜΚ1 δέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας υπό την ιδιότητα του αστυνομικού εξεταστή και στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης αυτής προέβηκε, ανάμεσα σ' άλλα, στις πιο κάτω αδιαμφισβήτητες ενέργειες: (α) Στις 02.01.12 έλαβε γραπτώς παράπονο του ΜΚ2 εναντίον του κατηγορουμένου αναφορικά με την υπόθεση αυτή (Τεκμήρια 6Α και 6Β), για τις λεπτομέρειες του οποίου παρέπεμψε στο περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης που του λήφθηκε στις 30.12.11 από την αστυνομία στα πλαίσια διερεύνησης καταγγελίας που υπεβλήθηκε εναντίον του από τον κατηγορούμενο περί πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης σε σχέση με το ίδιο επεισόδιο (Τεκμήρια 5Α και 5Β). (β) Την ίδια ημέρα έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήρια 2Α και 2Β). (γ) Ακολούθως την ίδια ημέρα κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τη διάπραξη του αδικήματος που περιέχεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει (Τεκμήρια 3Α και 3Β). (δ) Στις 06.01.12 διενέργησε, κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορουμένου, έρευνα στην οικία του κατηγορουμένου στην οδό Τηλεμάχου στην Κάτω Πάφο όπου ο τελευταίος του παρέδωσε το Τεκμήριο 5 (δύο ξύλινα τεμάχια πινακίδας), το οποίο παραλήφθηκε ως τεκμήριο καθότι αμφότερες πλευρές ισχυρίστηκαν ότι χρησιμοποιήθηκε κατά το επεισόδιο αλλά με τον παραπονούμενο να επικαλείται ότι χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για εναντίον του επίθεση από τον κατηγορούμενο και ο λόγος που έφερε εκδορές και αιμάτωμα έσω επιφάνειας αριστερού αντιβραχίονα ενώ ο κατηγορούμενος επικαλείται χρήση για να αμυνθεί από την επίθεση που λέει ότι δέχτηκε από τον παραπονούμενο ως αποτέλεσμα της οποίας υπέστη κάταγμα σε σπόνδυλο της σπονδυλικής στήλης του. Ο ΜΚ2 δεν δημιούργησε καθόλου καλή εικόνα στο Δικαστήριο. Ήλθε και χωρίς κανένα σεβασμό στην αλήθεια παρουσίασε ένα σενάριο έξω από τα πλαίσια της λογικής και της πραγματικότητας. Η όλη στάση και συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της κατάθεσης του φανέρωσαν ένα άτομο που δεν ήλθε για να εξιστορήσει τα γεγονότα όπως πραγματικά διαδραματίστηκαν αλλά να πει αυτά που κατά την άποψη του θα βοηθούσαν την εκδοχή του και θα ήταν επιβαρυντικά για τον κατηγορούμενο. Έδωσε ακόμη την εικόνα ότι δεν επιθυμούσε να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα όσα ακριβώς συνέβησαν την επίμαχη ημερομηνία. Ως μάρτυρας δεν ήταν ειλικρινής ενώ η μαρτυρία του δίδει την εντύπωση ότι είναι κατασκευασμένη. Οι δε απαντήσεις του έδωσαν στίγμα προσχεδιασμού. Συγκεκριμένα μέσα από την μαρτυρία του ο ΜΚ2 εμφάνισε τον εαυτό του ως ένα ευσυνείδητο πολίτη που αισθανόταν υποχρέωση για αφαίρεση πινακίδων από πασσάλους της ΑΗΚ που θεωρούσε άχρηστες και παράνομες στα πλαίσια διατήρησης της καθαριότητας σε δημόσιους χώρους. Την επίδικη πινακίδα τη θεώρησε αυτόματα σκουπίδι και γι' αυτό την αφαίρεσε από πάσσαλο την ΑΗΚ. Πρόκειται για μια ενέργεια που ο σκοπός της δεν φαντάζει λογικοφανής. Θεώρησε την επίμαχη πινακίδα παράνομη χωρίς να αναφέρει στο Δικαστήριο κατά πόσο γνώριζε ότι ο κατηγορούμενος που την τοποθέτησε δεν είχε εξασφαλίσει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή. Παραπλανητικά προσπάθησε να προσομοιάσει την πράξη του αυτή με την ενέργεια του να πετάξει σε κάλαθο ένα άχρηστο κουτί πίτσας, πλαστικές φιάλες ή αποτσίγαρα που βρήκε στο έδαφος καθώς και την φύτευση δέντρων σε χώρο που γειτονεύει με την οικία του. Πρόκειται για προσπάθεια ταύτισης ανόμοιων ενεργειών. Το κουτί της πίτσας, οι πλαστικές φιάλες και τα αποτσίγαρα ήταν εξόφθαλμα σκουπίδια και εξ' ου και βρισκόντουσαν πεταμένα στο έδαφος. Το δε φύτευμα των δέντρων ήταν μια κοινωνική πράξη. Η επίδικη πινακίδα όμως βρισκόταν σε περιουσία της ΑΗΚ. Η ενέργεια του να αφαιρέσει την εν λόγω πινακίδα που εμφανώς σημειώνει στοιχεία επικοινωνίας του ιδιοκτήτη της χωρίς προηγουμένως να επικοινωνήσει είτε με την ΑΗΚ, στην περιουσία της οποίας βρισκόταν η πινακίδα, είτε με τον κατηγορούμενο ως ιδιοκτήτη της πινακίδας, καθιστά τον προβαλλόμενο από τον παραπονούμενο λόγο παρέμβασης του εξωπραγματικό. Ταυτόχρονα αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ο πραγματικός λόγος παρέμβασης του παραπονούμενου να είναι άλλος από αυτό που επικαλέστηκε. Η πιθανότητα αυτή ενισχύεται από την παράλειψη του ΜΚ2 να αναφέρει στην κυρίως εξέταση του την επαγγελματική ενασχόληση του με κτηματομεσιτικά ζητήματα καθώς και την ανάρτηση από μέρους του πινακίδων που διαφημίζουν πωλήσεις ακινήτων όπως διαφήμιζε και η επίμαχη πινακίδα, γεγονότα που αποκαλύφτηκαν μόνο μέσα από την αντεξέταση του. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ο παραπονούμενος δεν αμφισβήτησε ότι δίπλα από το δικό του ακίνητο που πωλείτο στην τιμή των €70.000 βρισκόταν η επίδικη πινακίδα που διαφήμιζε την πώληση ακινήτου στη χαμηλότερη τιμή των €50.000, πράγμα που επίσης αποκρύφτηκε από τον παραπονούμενο και αποκαλύφτηκε στην αντεξέταση του. Ανεξαρτήτως ποια ήταν η ακριβής τοποθεσία του ακινήτου που διαφημιζόταν στην επίδικη πινακίδα, το πιο πάνω γεγονός δεν αποκλείει πίσω από την ενέργεια του ΜΚ2 να αφαιρέσει την επίδικη πινακίδα του κατηγορουμένου να υπάρχει το στοιχείο του επαγγελματικού ανταγωνισμού. Περαιτέρω, η θέση του ΜΚ2 ότι αν γνώριζε πως η επίδικη πινακίδα ανήκε σε κάποιον δεν θα την αφαιρούσε, δεν είναι πιστευτή. Πρόκειται για απεγνωσμένη προσπάθεια του να στηρίξει την άποψη του ότι η επίδικη πινακίδα ήταν 'σκουπίδι', όπως ο ίδιος την αποκάλεσε. Από το περιεχόμενο της επιγραφής και την αναγραφή στην πινακίδα αριθμού τηλεφώνου επικοινωνίας προσώπου καθίσταται σαφές στον οποιονδήποτε ότι η πινακίδα ανήκε σε συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο ΜΚ2 δικαιολογήθηκε ότι λόγω του σκοταδιού δεν μπόρεσε να προσέξει τι αναγραφόταν στην πινακίδα που αφαίρεσε. Η θέση όμως αυτή είναι εντελώς αναληθής επειδή: (α) Αυτό είναι αδύνατο όταν την προσέγγισε εξ' επαφής για να την αφαιρέσει. (β) Πως είναι δυνατό να ισχύει όταν ήταν σε θέση να προσδιορίσει τις διαστάσεις της πινακίδας σε 40 επί 50 εκατοστά καθώς και να παρατηρήσει ότι ήταν πολύ μυτερή και κατασκευασμένη από λεπτό φύλλο. (γ) Καταρρίπτεται από τη μαρτυρία της συζύγου του (ΜΚ4) που βρισκόμενη την ίδια χρονική στιγμή μαζί του η ίδια αντιλήφθηκε το περιεχόμενο της. Δεν διέφυγε της προσοχής του Δικαστηρίου ο ελιγμός του παραπονούμενου στην μαρτυρία του όταν στη συνέχεια αντιλαμβανόμενος προφανώς την αδυναμία του ισχυρισμού του αυτού επικαλέστηκε ως νέα δικαιολογία αφαίρεσης της πινακίδας το ότι αυτή δεν βρισκόταν σε ιδιωτικό χώρο, αναιρώντας έτσι την πιο πάνω τοποθέτηση του. Απαρατήρητη όμως δεν περνά ούτε η γραπτή θέση του παραπονούμενου μέσα από τα Τεκμήρια 5Α και 5Β όπου δηλώνει ότι αφαίρεσε την επίδικη πινακίδα και ακολούθως την έσπασε σε δύο κομμάτια με πρόθεση να την πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων, η οποία τοποθέτηση του στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι απλά τράβηξε την πινακίδα και αυτή έσπασε στην προσπάθεια του να την αφαιρέσει. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι αμφότερα μέρη αποδέχονται το Τεκμήριο 5 που είναι δύο ξύλινα τεμάχια ως αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στο επίδικο επεισόδιο αλλά στο εύρημα αυτό οδηγούμαι επίσης και από τα ενώπιον μου στοιχεία. Περαιτέρω αποτελεί ισχυρισμό του παραπονούμενου ότι ο κατηγορούμενος του επιτέθηκε με τα δύο κομμάτια της ξύλινης πινακίδας προκαλώντας του γδαρσίματα στο αριστερό μπράτσο και ότι του πέταξε ένα από τα δύο τεμάχια με τον ίδιο απλά να παίρνει το ένα κομμάτι της πινακίδας και να αρπάζει τον κατηγορούμενο από τα χέρια προφανώς για να τον αναχαιτίσει, χωρίς οτιδήποτε άλλο να συμβεί. Η θέση του αυτή ανατρέπεται από το ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ημερομηνίας 24.10.14 (Τεκμήριο 9), το περιεχόμενο του οποίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε από την κατηγορούσα αρχή, με βάση το οποίο στις 29.12.11 και ειδικότερα μία ημέρα μετά το επεισόδιο διαπιστώθηκε κάταγμα σπονδύλου στην σπονδυλική στήλη του κατηγορουμένου. Ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός του παραπονούμενου ότι ο κατηγορούμενος αυτοτραυματίστηκε είναι εντελώς παράλογος και δεν μπορεί να πείσει. Είναι χωρίς ίχνος λογικής αλλά και εκτός πραγματικότητας κάποιος να αναμένει από τον κατηγορούμενο να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ή τη σωματική του ακεραιότητα προκειμένου να εκδικηθεί τον παραπονούμενο για την αφαίρεση μιας πινακίδας. Παράλληλα η εν λόγω θέση του παραπονούμενου συγκρούεται με την τοποθέτηση της συζύγου του (ΜΚ4), η οποία είπε ότι ο κατηγορούμενος προσπάθησε μέσα από μια κίνηση που θύμιζε καράτε να κλωτσήσει με το πόδι του το πρόσωπο του παραπονούμενου, ο οποίος ουδέποτε ανάφερε ότι συνέβηκε κάτι τέτοιο. Αξιοσημείωτη όμως είναι και η θέση της ΜΚ4 μέσα από την αντεξέταση της ότι σε κάποιο σημείο του επεισοδίου ο κατηγορούμενος έσπρωξε τον σύζυγο της και οι δύο μαζί έπεσαν στο έδαφος με τον ΜΚ2 να σηκώνεται και να βοηθά και τον κατηγορούμενο να σταθεί όρθιος, ο οποίος μόλις το κατάφερε αποχώρησε από το μέρος, ένας γεγονός που ο ΜΚ2 ουδέποτε ανάφερε ότι διαδραματίστηκε. Επίσης ερωτηματικά παραμένουν ως προς το αυθόρμητο, γνήσιο και κατ' επέκταση ειλικρινές παράπονο που υπεβλήθηκε από τον ΜΚ2 εναντίον του κατηγορουμένου δεδομένου ότι αυτό δεν έγινε αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό αλλά τρεις μέρες αργότερα και μόνο ύστερα από την λήψη ανακριτικής κατάθεσης από τον ίδιο ως αποτέλεσμα εναντίον του καταγγελίας από τον κατηγορούμενο στην αστυνομία για επίθεση και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι το επίπεδο αξιοπιστίας της μαρτυρίας του ΜΚ2 είναι τόσο φτωχού επιπέδου που δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να βασιστεί σ' αυτή και να καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα. Η μαρτυρία του παραπονούμενου στερείται πειστικότητας σε τέτοιο βαθμό και έκταση που δημιουργεί αρκετές αμφιβολίες στο Δικαστήριο αναφορικά με την αλήθεια του περιεχομένου της και κατά πόσο αυτή αντικατοπτρίζει τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης αυτής, αδυνατώντας έτσι να την αποδεχθώ και να στηριχθώ σ' αυτή. Για τους λόγους αυτούς το Δικαστήριο δεν αποδέχεται ως αληθή και αξιόπιστη τόσο τη δια ζώσης μαρτυρία του ΜΚ2 όσο και τις γραπτές καταθέσεις του στην αστυνομία, δηλαδή τα Τεκμήρια 5Α, 5Β, 6Α και 6Β (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ., 266 και Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερομηνίας 29.11.13). Η ΜΚ4 δεν έκανε ούτε αυτή καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Από την στάση και συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα αλλά και από τον τρόπο που απαντούσε στις ερωτήσεις που της υπεβλήθηκαν είναι έκδηλο ότι ήλθε στο Δικαστήριο όχι για να αποκαλύψει την αλήθεια αλλά έχοντας μοναδικό σκοπό να βοηθήσει την υπόθεση του παραπονούμενου συζύγου της. Οι διάφορες απαντήσεις της στρέφονταν μεροληπτικά προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της εκδοχής του ΜΚ

1. Όπως και ο σύζυγος της προσπάθησε παραπλανητικά να αποδώσει την καθαριότητα ενός χώρου εξομοιώνοντας αποτσίγαρα, κουτιά τσιγάρων και πλαστικές φιάλες που έκδηλα είναι σκουπίδια με την αφαίρεση πινακίδων διαφήμισης πώλησης ακινήτων, οι οποίες όμως σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να εκληφθούν ως άχρηστα αντικείμενα. Σε σχέση με το επεισόδιο είναι εμφανής οι διαφορές που εντοπίζονται στην μαρτυρία της με αυτή του συζύγου της, όπως είναι οι ισχυρισμοί της για προσπάθεια του κατηγορουμένου να κλωτσήσει με το πόδι του το πρόσωπο του παραπονούμενου καθώς και το σπρώξιμο του κατηγορουμένου προς τον ΜΚ2 με το οποίο έπεσαν και οι δύο στο έδαφος, κατ' ισχυρισμό γεγονότα που ο σύζυγος της δεν ανάφερε στη δική του μαρτυρία. Στις διαφορές αυτές το Δικαστήριο έχει αναφερθεί πιο πάνω, στο σχολιασμό των οποίων και παραπέμπει. Επιπλέον η στάση της να παρουσιάσει τον σύζυγος της ως εντελώς αμέτοχο στο επεισόδιο διαψεύδεται από το αδιαμφισβήτητο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 9 που είναι το ιατρικό πιστοποιητικό του ορθοπεδικού Δρ. Χαράλαμπου Καμπούρη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, ο οποίος μία ημέρα μετά το επίδικο περιστατικό διαπίστωσε κάταγμα σπονδύλου στην σπονδυλική στήλη του κατηγορουμένου. Τα πιο πάνω έχουν εκμηδενίσει την αξιοπιστία της ΜΚ4 και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την μαρτυρία της ως αληθή και αξιόπιστη περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 8Α και 8Β που αποτελούν μέρος αυτής. Αντίθετα ο ΜΚ3 δημιούργησε πολύ καλή εικόνα στο Δικαστήριο. Έδωσε σαφείς και επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις στις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν περιοριζόμενος πάντοτε στον τομέα της ειδικότητας του αλλά και στα γεγονότα που ο ίδιος βίωσε και διαπίστωσε προσωπικά μέσα από την εξέταση του παραπονούμενου. Ολόκληρη η μαρτυρία του παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτη. Στη βάση αυτών, αποδέχομαι την μαρτυρία του στο βαθμό και την έκταση που ήταν διαφωτιστική για το Δικαστήριο ως επιστημονικά ορθή και αξιόπιστη. Μαζί με αυτά αποδέχομαι και το Τεκμήριο 7, το οποίο αποτελεί μέρος της μαρτυρίας του που δεν έχει αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε. Συγκεκριμένα, ανάμεσα σ' άλλα, αποδέχομαι ότι στις 30.12.11 και περί ώρα 20:20 ο παραπονούμενος προσήλθε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου συνοδευόμενος από μέλη της αστυνομίας. Εκεί ο εν λόγω μάρτυρας εξέτασε τον παραπονούμενο μετά από αναφερόμενη επίθεση και ξυλοδαρμό. Ο ΜΚ2 παραπονέθηκε για κάκωση αριστερού αντιβραχίονα και για άλγος. Κατόπιν κλινικής εξέτασης ο εν λόγω ιατρός διαπίστωσε πολλαπλές εκδορές και αιμάτωμα έσω επιφάνειας αριστερού αντιβραχίονα χωρίς παθολογικά νευρολογικά ευρήματα. Η φυσιολογική νευρολογική εκτίμηση του ΜΚ2 φαίνεται και από την επίδοση στην κλίμακα Γλασκώβης 15 στα 15 με τις κόρες οφθαλμών να είναι ίσιες και να αντιδρούν σε ερεθίσματα. Επίσης, δέχομαι τη θέση του εν λόγω μάρτυρα ότι οι εκδορές και το αιμάτωμα θα μπορούσαν να προκληθούν από τα ξύλινα τεμάχια του Τεκμηρίου
2. Αυτό σημαίνει ότι ούτε η εκδοχή του παραπονούμενου ότι δέχτηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο χρησιμοποιώντας τα ξύλινα τεμάχια μπορεί να αποκλειστεί αλλά και η εκδοχή του κατηγορουμένου που επικαλείται χρήση του Τεκμηρίου 5 προκειμένου να αμυνθεί από την επίθεση που ισχυρίζεται ότι δέχτηκε από τον παραπονούμενο ως αποτέλεσμα της οποίας υπέστη κάταγμα σε σπόνδυλο της σπονδυλικής στήλης του, αποτελεί, υπό το φως του αδιαμφισβήτητου περιεχομένου του Τεκμηρίου 9, ενδεχόμενο που επίσης δεν μπορεί να αποκλειστεί. Φτωχή όμως εικόνα από το εδώλιο του μάρτυρα άφησε και ο κατηγορούμενος. Η ένορκη μαρτυρία του δεν είναι κατατοπιστική και δεν ξεκαθαρίζει όλα τα γεγονότα που πραγματικά εκτυλίχτηκαν. Ενώ είναι ένας από τους δύο αρνητικούς πρωταγωνιστές του επίδικου επεισοδίου η μαρτυρία του σε ορισμένες ουσιώδεις πτυχές της είναι αντιφατική και ομιχλώδης. Ο ίδιος εμφανίζεται σίγουρος και κατηγορηματικός για τις ενέργειες στις οποίες ο παραπονούμενος προέβηκε εναντίον του, πλην όμως η μαρτυρία του αφήνει να αιωρούνται σκιές γύρω από τη δική του στάση και συμμετοχή στο περιστατικό. Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στο επεισόδιο μέσα από τα Τεκμήρια 4Α και 4Β ο κατηγορούμενος είπε ότι ο παραπονούμενος τον κλώτσησε στο πλευρό, τον άρπαξε και τον έριξε στο έδαφος μετά που ο πρώτος εξύβρισε τον δεύτερο αποκαλώντας τον 'μουνί' ('cunt'). Χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ότι ο παραπονούμενος προγενέστερα επιχείρησε να τον γρονθοκοπήσει και ότι αυτός αμυνόταν με τα δύο ξύλινα τεμάχια της πινακίδας (Τεμάχιο 5), ο κατηγορούμενος σημείωσε ξεκάθαρα ότι ο παραπονούμενος κάθισε πάνω του και τον κτυπούσε στο πρόσωπο σταματώντας να το πράττει όταν στο δρόμο εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο. Καμία αναφορά υπήρξε που να σημειώνει ότι ενώ αυτός βρισκόταν στο έδαφος και ο παραπονούμενος από πάνω του επιχείρησε να τον γρονθοκοπήσει με τον ίδιο να αμύνεται χρησιμοποιώντας το Τεκμήριο
3. Αν όμως ο παραπονούμενος τον χτυπούσε στο πρόσωπο, όπως ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε μέσα από τα Τεκμήρια 4Α και 4Β, λογικά θα υπήρχαν σημάδια που θα εντοπίζονταν κατά την επίσκεψη του στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ωστόσο το Τεκμήριο 9 δεν καταλήγει σε τέτοιο ιατρικό εύρημα με αποτέλεσμα η θέση του αυτή να παραμένει εκτεθειμένη στην αμφιβολία. Σε αντίθεση με το τι ισχυρίστηκε πιο πάνω, μέσα από τα Τεκμήρια 2Α και 2Β ο κατηγορούμενος διαφοροποιεί την εκδοχή του λέγοντας για πρώτη φορά πως ο ίδιος κρατούσε την επίμαχη πινακίδα στο χέρι του (Τεκμήριο 5) και μετά που την έριξε στο έδαφος όταν ο παραπονούμενος του το ζήτησε, ο τελευταίος τον πλησίασε και προσπαθούσε να τον γρονθοκοπήσει ενώ ο ίδιος περπατούσε προς τα πίσω. Ο κατηγορούμενος ακόμη είπε ότι στη συνέχεια ένιωσε μια κλωτσιά στα πλευρά και όπως χαρακτηριστικά σημείωσε την ράχη του να σπάζει χωρίς να μπορεί να κινηθεί με αποτέλεσμα ο παραπονούμενος να τον αρπάξει και να τον ρίξει στο έδαφος. Πάλι ουδεμία αναφορά γίνεται για χρήση του Τεκμηρίου 5 από τον κατηγορούμενο. Όταν όμως ο ανακριτής της υπόθεσης του ζήτησε να εξηγήσει πως προέκυψαν οι μελανιές και τα γδαρσίματα στο χέρι του παραπονούμενου, ο κατηγορούμενος ελίχθηκε εκ νέου προσθέτοντας για πρώτη φορά ότι αυτά συνέβησαν επειδή ο παραπονούμενος τραυματίστηκε όταν προσπαθούσε να του επιτεθεί. Όπως ο κατηγορούμενος είπε, ο ίδιος αμυνόταν στις προσπάθειες του παραπονούμενου να τον γρονθοκοπήσει κινώντας τα δύο ξύλινα τεμάχια της πινακίδας με αποτέλεσμα και οι δύο να έλθουν σε επαφή, με τον κατηγορούμενο όπως επιχειρούσε να τον γρονθοκοπήσει να προσκρούει στα επίμαχα ξύλινα κομμάτια της πινακίδας. Ωστόσο αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος διαφοροποιήθηκε ακόμη μια φορά δηλώνοντας πως αρχικά προστάτεψε τον εαυτό του από τις προσπάθειες του παραπονούμενου να τον γρονθοκοπήσει χρησιμοποιώντας το Τεκμήριο 5 αλλά ύστερα από 3-4 απόπειρες έριξε τα ξύλινα τεμάχια στο έδαφος και συνέχισε να αμύνεται με τα χέρια του. Η θέση αυτή είναι προφανές ότι διαφέρει από τις προηγούμενες γραπτές τοποθετήσεις του κατηγορουμένου. Επίσης κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος δεν αναφέρει ότι σε οποιοδήποτε στάδιο του επεισοδίου εξύβρισε τον παραπονούμενο, σε αντίθεση με το τι ανάφερε στα Τεκμήρια 4Α και 4Β. Ειδικότερα κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος δήλωσε πως καθώς κρατούσε τα δύο ξύλινα τεμάχια ο παραπονούμενος άρχισε να του ρίχνει γροθιές, σε αντίθεση με προηγούμενη γραπτή τοποθέτηση του με την οποία αναφέρει ότι μετά που εξύβρισε τον παραπονούμενο ο τελευταίος τον κλώτσησε στο πλευρό, τον άρπαξε και τον έριξε στο έδαφος. Παράλληλα, κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος για πρώτη φορά επικαλείται κτυπήματα που δέχτηκε στους βραχίονες του από τον παραπονούμενο. Το Τεκμήριο 9 όμως δεν εντοπίζει τέτοιο κτύπημα θέτοντας έτσι τον εν λόγω ισχυρισμό του κατηγορουμένου σε αμφιβολία. Επιπλέον θα μπορούσαν να εκληφθούν ως πλήρως αντιφατικές μεταξύ τους οι θέσεις του κατηγορουμένου για τραυματισμό του παραπονούμενου όταν από την μία επικαλείται ότι ο παραπονούμενος επιχείρησε να τον γρονθοκοπήσει και κτύπησε στα ξύλινα τεμάχια της πινακίδας που ο ίδιος χρησιμοποιούσε ως ασπίδα για να αμυνθεί και να προστατεύσει τον εαυτό του ενώ με την άλλη τοποθέτηση του ισχυρίζεται ότι ο παραπονούμενος αυτοτραυματίστηκε αν θεωρηθεί ότι εννοεί πως αυτός προκάλεσε τα τραύματα στον εαυτό του μετά το επίδικο περιστατικό. Την ίδια στιγμή οι εκ διαμέτρου αυτές αντίθετες θέσεις δείχνουν αστάθεια και ασυνέπεια στην γραμμή υπεράσπισης του κατηγορουμένου. Τα πιο πάνω φανερώνουν ένα άτομο που δεν επιθυμούσε να αποκαλύψει όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο αλλά ήλθε με μοναδικό σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή του επιρρίπτοντας μεροληπτικά ευθύνες στον παραπονούμενο. Το Δικαστήριο καταλήγει ότι δημιουργούνται αρκετές αμφιβολίες αναφορικά με την αξιοπιστία του κατηγορουμένου, ειδικότερα καθ' όσον αφορά τα γεγονότα όπως ο ίδιος παρουσίασε στο Δικαστήριο ότι είχαν διαδραματιστεί Το Δικαστήριο αισθάνεται πως ούτε στην μαρτυρία του κατηγορουμένου μπορεί τελικά να στηριχτεί για να καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα ως προς τα γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν στο κατ' ισχυρισμό επίδικο επεισόδιο. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται ως αληθή και αξιόπιστη τόσο τη δια ζώσης μαρτυρία του κατηγορουμένου όσο και τις δύο γραπτές καταθέσεις του στην αστυνομία, δηλαδή τα Τεκμήρια 2Α, 2Β, 4Α και 4Β. Η απόρριψη της μαρτυρίας επί γεγονότων των δύο μαρτύρων κατηγορίας για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί πιο πάνω, αφαιρεί την δυνατότητα για κατάληξη σε οποιαδήποτε ευρήματα που σχετίζονται με τα γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο και άπτονται του ισχυρισμού για επίθεση που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Η μη κατάληξη σε ευρήματα αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα του επιδίκου περιστατικού της κατ' ισχυρισμό επίθεσης σε συνδυασμό με τον μη αποκλεισμό των πιο πάνω πιθανών ενδεχομένων προδιαγράφει το αποτέλεσμα αυτής της υπόθεσης. Μεταξύ παραπονούμενου και κατηγορουμένου προκύπτει ότι υπήρξε κάποιας μορφής σύγκρουσης κάτω από το βλέμμα της συζύγου του παραπονούμενου με πέτρα του σκανδάλου την επίμαχη πινακίδα, πλην όμως δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία που να προσδιορίζει με ασφάλεια ποια ακριβώς ήταν η αντίδραση και/ή συμμετοχή εκάστου εμπλεκόμενου μέρους και αν όντως υπήρξε πως αυτή επιδείχτηκε. Επίσης παραμένει αδιευκρίνιστο κατά πόσο τα τραύματα που εντοπίστηκαν στο σώμα του παραπονούμενου και καταγράφηκαν στο Τεκμήριο 7 κατόπιν διαπιστώσεων του ΜΚ3 μέσα από σχετική ιατρική εξέταση προκλήθηκαν συνεπεία επιθετικής συμπεριφοράς του κατηγορουμένου ή εάν προέκυψαν όταν ο παραπονούμενος επιχείρησε να γρονθοκοπήσει τον κατηγορούμενο και ο τελευταίος, χωρίς πρόθεση να του επιτεθεί ή χωρίς να τον κτυπήσει ή δίχως με οποιαδήποτε ενέργεια του είτε σκόπιμη είτε απερίσκεπτη είτε αδιάφορη να του δημιουργήσει την αντίληψη ή το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του, καθαρά αμυνόμενος και προστατεύοντας τον εαυτό του κινούσε τα δύο ξύλινα τεμάχια μπροστά από το σώμα του με αποτέλεσμα ο παραπονούμενος με αποκλειστική δική του υπαιτιότητα να προσκρούσει σ' αυτά. Αυτά είναι καίρια αδιευκρίνιστα ζητήματα που δημιουργούν συνθήκες εύλογης αμφιβολίας για επίδειξη από μέρους του κατηγορουμένου της αξιόποινης συμπεριφοράς που του αποδίδεται. Είναι γνωστό ότι η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και στην προκειμένη περίπτωση κρίνω ότι απέτυχε να το πράξει. Το κενό που παρατηρείται στα γεγονότα δεν μπορεί να συμπληρωθεί μέσω εικασιών και υποθέσεων όσο εύλογες και αν είναι (Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Στις υποθέσεις Τούμπας ν. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R.110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος ν. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 υποδείχθηκε πως εάν στο τέλος της εκδίκασης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. Η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του παραπονούμενου και της συζύγου του σε συνδυασμό με τα προαναφερόμενα κρίσιμα αδιευκρίνιστα θέματα οδηγούν σε αποτυχία την προσπάθεια της κατηγορούσας αρχής για απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας της υπόθεσης αυτής εναντίον του κατηγορουμένου, ο οποίος, στη βάση υποβοσκουσών εύλογων αμφιβολιών, αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment Αναφορά: Ποινικό/Επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη/Άρθρο 243 Κεφ.154/Τελική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο