Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Λεωνίδας Φρίξου, Αρ. Υπόθεσης: 2305/11, 18/7/2014

(1), 85 και 86 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. 4) Κοινή επίθεση, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και 5) Δημόσια Εξύβριση κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. O κατηγορούμενος αρνήθηκε, αρχικά, όλες τις πιο πάνω κατηγορίες και η υπόθεση προχώρησε σε ακροαματική διαδικασία. Σε κάποιο στάδιο προέβηκε σε παραδοχή στην κατηγορία αρ. 5) ως ανωτέρω και η υπόθεση προχώρησε και ολοκληρώθηκε για τις υπόλοιπες κατηγορίες. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην πρόσαψη των πιο πάνω κατηγοριών εναντίον του κατηγορουμένου, προέκυψαν από ένα επεισόδιο το οποίο επεσυνέβη στις 06/02/2011, κατά τις πρωινές ώρες, έξω από το κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «Ζικ - Ζακ», στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στη Κ. Πάφο. Tόσο ο παραπονούμενος όσο και ο κατηγορούμενος, βρίσκονταν κατά τον ουσιώδη χρόνο στο πιο πάνω κέντρο και διασκέδαζαν, μαζί με την παρέα τους. Σε κάποια στιγμή, έξω από το εν λόγω κέντρο δημιουργήθηκε επεισόδιο μεταξύ των δύο παρεών και είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος σε κάποια στιγμή, κρατώντας ένα μαχαίρι επιτέθηκε στον παραπονούμενο και του το έμπηξε στην κοιλιά με αποτέλεσμα να του προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Επίσης, είναι η θέση της κατηγορούσας αρχή ότι ο κατηγορούμενος επιχείρησε να ξανά επιτεθεί στον παραπονούμενο και αυτός άρπαξε μια μπουκάλα μπύρας από το έδαφος και τον κτύπησε στο κεφάλι αποτρέποντας τον. Η θέση της υπεράσπισης είναι ότι, παρόλο που ο κατηγορούμενος τοποθετεί το εαυτό του στο χώρο και στο όλο επεισόδιο, δεν ήταν το άτομο που μαχαίρωσε και τραυμάτισε τον παραπονούμενο. Ήταν η θέση του ότι απρόκλητα, έξω από το συγκεκριμένο κέντρο, ο παραπονούμενος του επιτέθηκε και με μια μπουκάλα μπύρας που κρατούσε, του κτύπησε στο κεφάλι τραυματίζοντας τον. Επίσης, ήταν η θέση του ότι ο ίδιος στη σκηνή δεν είχε αντιληφθεί ότι ο παραπονούμενος είχε μαχαιρωθεί και αυτό το έμαθε όταν βρισκόταν στο Νοσοκομείο το οποίο επισκέφθηκε για περίθαλψη μετά τον τραυματισμό που του προκάλεσε ο παραπονούμενος. Η κατηγορούσα αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε οκτώ μάρτυρες κατηγορίας, τον Αστ. 1784 Κ. Κλεόπα (Μ.Κ.1), τον Α/Αστ. 1825 Α. Χριστοφίδη (Μ.Κ.2), τον Α/Αστ. 2639 Ζ. Ζήνωνος (Μ.Κ.3), τον Αστ. 2588 Α. Π΄΄Κλεοβούλου (Μ.Κ.4), τον κ. Νίκο Αντωνίου (Μ.Κ.5), τον κ. Γιώργο Δημητρίου (Μ.Κ.6), τον Δρ. Π. Παπαδόπουλο (Μ.Κ.7) και την Δρ. Μάρω Σβανά (Μ.Κ.8). Μετά που ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος εκ πρώτης όψεως με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Επίσης, κάλεσε και δύο μάρτυρες υπεράσπισης, τον Αστ. 2140 Β. Αιμιλίου (Μ.Υ.1) και τον κ. Γιώργο Νικολάου (Μ.Υ.2). Πέραν της πιο πάνω μαρτυρίας, δηλώθηκαν στο Δικαστήριο τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα εκ μέρους του κατηγορουμένου, τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο: 1) Τα τεκμήρια με διακριτικά ΑΠ1 μέχρι ΑΠ11 τα οποία αναφέρονται στο τεκμήριο 22 που είναι η κατάθεση του Αστ. 2588 Ανδρέα Παπακλεοβούλου (Μ.Κ.4) είναι τα ίδια με τα τεκμήρια με αρ. 2-12 συμπεριλαμβανομένων, τα οποία κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. 2) Έκθεση Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (τεκμήριο Α). Από αυτή ουσιαστικά προκύπτει ότι: α) τούφα μαλλιών που λήφθηκε από πεζοδρόμιο έξω από το κέντρο Ζικ - Ζακ (τεκμήριο 2) ταυτίζεται με το γενετικό υλικό του παραπονουμένου Νίκου Αντωνίου, β) επίχρισμα με αίμα που λήφθηκε από πεζοδρόμιο έξω από το κέντρο Ζικ - Ζακ ταυτίζεται με γενετικό υλικό του κατηγορούμενου (τεκμήριο 3), επιχρίσματα που λήφθηκαν από πεζοδρόμιο έξω από το κέντρο Ζικ - Ζακ ταυτίζονται με το γενετικό υλικό του κατηγορουμένου (τεκμήρια 5 και 6), γ) τούφα μαλλιών που λήφθηκε από το πάτωμα έξω από την είσοδο του κέντρου Ζικ - Ζακ ταυτίζεται με το γενετικό υλικό του παραπονούμενου (τεκμήριο 11), δ) επίχρισμα με αίμα που λήφθηκε από το πάτωμα έξω από την είσοδο του κέντρου Ζικ - Ζακ ταυτίζεται με το γενετικό υλικό του παραπονούμενου (τεκμήριο 12). 3) Το γεγονός ότι η παραλαβή, συσκευασία, σφράγιση, φύλαξη και διακίνηση όλων των τεκμηρίων μέχρι την κατάθεση τους στο Δικαστήριο έγινε ορθά και νομότυπα χωρίς να επέλθει οποιαδήποτε αλλοίωση ή επέμβαση από οποιονδήποτε πλην για τις επιστημονικές εξετάσεις στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης. Τα τεκμήρια του Δικαστηρίου 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 στάλθηκαν για επιστημονικές εξετάσεις στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής στο Εργαστήριο Δικανικής Γενετικής όπου ο Δρ. Μάριος Καριόλου ο οποίος είναι Ανώτερος Μοριακός Γενετιστής ετοίμασε σχετική Έκθεση και κατέληξε σε συμπεράσματα ως η έκθεση τεκμήριο Α. Ολόκληρη η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου είναι καταγραμμένη στα πρακτικά και δεν κρίνω αναγκαίο και σκόπιμο για σκοπούς της παρούσας απόφασης να αναφερθώ αυτολεξεί σε αυτήν. Θα αναφερθώ κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της στο κυριότερα της μέρη για να διαφανούν και οι λεπτομερείς θέσεις των μερών. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Θεωρώ ορθό και για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της αξιολόγηση των Μ.Κ.5 και 6 που ήταν ο παραπονούμενος και αυτόπτης μάρτυρας, να αφήσω την αξιολόγηση τους τελευταία. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και ανέφερε τις ενέργειες και τα γεγονότα τα οποία περιήλθαν στην αντίληψη του κατά την διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης. Ο μάρτυρας αυτός κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να το βοηθήσει να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα και να αναφέρει τις ενέργειες που ο ίδιος έκανε ως εξεταστής της υπόθεσης. Δεν έχω διαπιστώσει σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του ότι έλεγε ψέματα ή είχε οποιοδήποτε αλλότριο σκοπό. Άλλωστε κατά την αντεξέταση του δεν αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του και εκείνο το οποίο επιχειρήθηκε να γίνει ήταν να δώσει περισσότερες διευκρινήσεις. Ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε στο Δικαστήριο τα τεκμήρια 2-17 τα οποία παρέλαβε από τον Αστ. 2588 Α. Π΄΄Κλεοβούλου. Σε σχέση με το τεκμήριο 17, αυτό αφορά υποδείξεις σκηνών που έγιναν από τον κατηγορούμενο στον ίδιο στις 07/02/2011 μετά από σχετική επίστηση στο Νόμο και το τεκμήριο 16 φωτογραφίες που δείχνουν τις εν λόγω υποδείξεις σκηνών που έγιναν από τον κατηγορούμενο. Βασικά από αυτά προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος υπέδειξε το στεγασμένο χώρο έξω από το κέντρο με την ονομασία «Ζικ - Ζακ» ως το σημείο που κτυπήθηκε με την μπουκάλα από τον κατηγορούμενο (φωτογραφία 2 του τεκμηρίου 16) ενώ στις φωτογραφίες 3 και 4 το σημείο όπου ανευρέθηκαν αίματα και σύμφωνα με τον κατηγορούμενο εκεί «τσουλόκατσε» και κρατούσε το κεφάλι του. Αυτό είναι σε πεζοδρόμιο δίπλα από ένα φοίνικα. Οι πιο πάνω υποδείξεις σκηνών δεν έτυχαν αμφισβήτησης και αποδέχομαι ότι έγιναν από τον κατηγορούμενο προς το μάρτυρα. Το κατά πόσο το περιεχόμενο αυτών ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είναι κάτι το οποίο θα προκύψει από την αξιολόγηση της εκδοχής του κατηγορουμένου. Επίσης, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στις 06/02/2011 έξω από το χειρουργείο στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου κάποιος Γιώργος Δημοσθένους του ανέφερε ότι όταν ο Αντωνίου φώναξε «Εμασιερώσεμε, εμασιέρωσε με» και γύρισε και κοίταξε προς το μέρος του είδε κοντά του κάποιον ηλικιωμένο άντρα ονόματι Λεωνίδα, την κόρη του Ευγενία και ακόμη ένα άλλο πρόσωπο με μακριά μαλλιά. Αποδέχομαι ότι έγινε η εν λόγω δήλωση από το συγκεκριμένο άτομο όχι όμως και την αλήθεια του περιεχομένου της καθότι αυτή αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία. Δεν έχουν δοθεί περαιτέρω στοιχεία αναφορικά με το τι ακριβώς ανέφερε στον μάρτυρα αυτό, πώς και κάτω από ποιες συνθήκες, είναι άτομο το οποίο δεν ήρθε στο Δικαστήριο να καταθέσει χωρίς να δοθεί κάποιος λόγος και δεν μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα των δηλώσεων αυτών. Ούτε μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στο τεκμήριο 18, το οποίο κατατέθηκε κατά την αντεξέταση του μάρτυρα το οποίο αποτελεί τη μαρτυρία η οποία δόθηκε στα πλαίσια της αίτησης προσωποκράτησης του κατηγορουμένου. Επρόκειτο περί ισχυρισμών και θέσεων που εξασφάλισε η Αστυνομία στο αρχικό εκείνο στάδιο για σκοπούς της διαδικασίας εκείνης οι οποίοι δεν μπορεί να αξιολογηθούν. Ούτε η θέση ότι ο παραπονούμενος όταν ξύπνησε στο Νοσοκομείο ανέφερε ότι «εμασιέρωσεμε ο παπάς της μιτσιάς» μπορεί να ληφθεί υπόψη. Όπως διαφάνηκε επρόκειτο περί μιας δήλωσης που φέρεται να λέχθηκε στην μητέρα του παραπονούμενου και αυτή το ανέφερε στον Αστ. 1857 και ακολούθως αυτός στο μάρτυρα. Η μαρτυρία αυτή που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου από τον μάρτυρα αυτό αποτελεί εξ΄ακοής μαρτυρία τρίτου βαθμού και δεν μπορεί να ελεχθεί, με βάση όλες τις περιστάσεις, τόσο το αληθές του περιεχομένου της όσο και κατά πόσο έγινε. Άλλωστε φέρεται να προέρχεται από τον ίδιο τον παραπονούμενο ο οποίος κατέθεσε στο Δικαστήριο και η θέση του ότι είναι ο κατηγορούμενος που τον μαχαίρωσε, θα αξιολογηθεί κατωτέρω κατά την εξέταση της μαρτυρίας του. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού με τις πιο πάνω διευκρινήσεις και την αποδέχομαι καθώς επίσης και όλα τα τεκμήρια που κατέθεσε. Ο Μ.Κ.2 κατέθεσε ως ειδικός φωτογράφος της Αστυνομίας και η μαρτυρία του περιορίστηκε στο να αναγνωρίσει τις φωτογραφίες τεκμήριο 16 στις οποίες αναφέρθηκε και κατάθεσε στο Δικαστήριο ο Μ.Κ.1 καθώς επίσης και να τις επεξηγήσει και να αναφέρει και τον τρόπο που της έλαβε και τις εκτύπωσε. Ο μάρτυρας αυτός δεν έτυχε αντεξέτασης και ούτε αμφισβητήθηκε η αυθεντικότητα των εν λόγω φωτογραφιών. Ως εκ τούτου αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της και ότι το τεκμήριο 16 είναι αυθεντικό. Ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι στις 06/02/2011 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο την οποία κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 21. Η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού περιορίστηκε στην πιο πάνω ενέργεια, δεν έτυχε αμφισβήτησης και την αποδέχομαι. Ο Μ.Κ.4 κατέθεσε ως φωτογράφος και δακτυλοσκόπος του ΤΑΕ Πάφου και ανέφερε ότι στις 06/02/2011 μετέβηκε στη σκηνή μαζί με τον Αστ. 2543 και στην παρουσία του Αστ. 4857 έλαβε 27 φωτογραφίες και ακολούθως με τη διαδικασία που περίγραψε τις μεγέθυνε και τις έδεσε σε βιβλιάριο. Κατέθεσε τις εν λόγω φωτογραφίες στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 23. Επίσης, ανέφερε ότι από την σκηνή παρέλαβε και συσκεύασε τα τεκμήρια 2 - 12 τα οποία παρέδωσε στον Μ.Κ.1. Η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού δεν έτυχε αμφισβήτησης ούτε και η αυθεντικότητα των φωτογραφιών - τεκμήριο 23. Επίσης, η παραλαβή και διακίνηση των τεκμηρίων αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός. Την αποδέχομαι στην ολότητα της. Οι Μ.Κ. 7 και 8 κατέθεσαν ως οι ιατροί που εξέτασαν και περιέθαλψαν τον παραπονούμενο μετά την μεταφορά του στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Οι μάρτυρες αυτοί ανέφεραν στο Δικαστήριο τις ενέργειες που έκαναν και τα τραύματα που έφερε ο παραπονούμενος. Κατ' αρχή το ότι οι μάρτυρες αυτοί είναι ιατροί και ειδικοί επί των θεμάτων στα οποία αναφέρθηκαν στο Δικαστήριο δεν έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση και τους αποδέχομαι ως τέτοιους. Οι μάρτυρες αυτοί θεωρούνται εμπειρογνώμονες που απώτερο σκοπό και στόχο έχουν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Είναι γνωστές οι αρχές στο Δικαστήριο πώς αξιολογείται μια τέτοια μαρτυρία (βλ. Κωνσταντίνα Σιακόλα v. Aστυνομίας Ποιν. Εφεση Αρ. 53/11, Ημερομηνίας 24/01/2013, Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 534, Evagelou & Another v. Ambizas & Another

(1982)1 C.L.R. 41, Φιλίππου v. Οδυσσέως

(1989)1 Α.Α.Δ. 1 και Μάριος Νικολάου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 841). Ο Μ.Κ.7 υιοθετώντας τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήριο 26 και καταθέτοντας στο Δικαστήριο το τεκμήριο 27 το οποίο είναι το ιατρικό πιστοποιητικό σε σχέση με τα τραύματα του παραπονουμένου, επεξήγησε την κατάσταση που ήταν ο κατηγορούμενος όταν ο ίδιος τον είδε και την περίθαλψη που έτυχε. Ουσιαστικά από τη μαρτυρία του προκύπτει ότι ο παραπονούμενος έφερε τραυματισμό από τέμνων και νήσσων όργανο στην αριστερή κάτω κοιλιακή χώρα. Εμφάνιζε εξπλάχνωση και έφερε 10 συνολικά νήσσωντα τραύματα λεπτού εντέρου και κάκωση απορογονοποίηση του σιγμοειδούς. Όλα τα τραύματα συνερράφησαν και ο παραπονούμενος εξήλθε την 4ην μετεγχειρητική μέρα. Ο μάρτυρας αυτός εξήγησε στο Δικαστήριο με πάσα λεπτομέρεια τα πιο πάνω ευρήματα του και σε σχέση με την εξπλάχνωση ανέφερε ότι εκείνο το οποίο ήταν έξω δεν ήταν το έντερο αυτό καθεαυτό αλλά η «πάνα» όπως λέμε στην καθομιλουμένη. Επίσης, είπε ότι ήταν ένα κομμάτι έξω της εν λόγω «πάνας» περίπου 2 - 3 εκατοστά στην αριστερή κάτω πλάγια κοιλιακή χώρα. Περαιτέρω, το μήκος του τραύματος στο δέρμα ήταν 2,2 εκατοστά. Τέλος, είπε ότι το τραύμα αυτό συνήθως θέλει νήσσων ή τέμνων όργανο για να προκληθεί. Όλα τα πιο πάνω ευρήματα και επεξηγήσεις του μάρτυρα δεν έτυχαν αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση του η οποία είχε περισσότερο διευκρινιστικό χαρακτήρα. Κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και να εξάξω ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με τον τραυματισμό που έφερε ο παραπονούμενος και την αποδέχομαι στην ολότητα της. Η Μ.Κ.8 ήταν η επί καθήκοντι ιατρός του Τμήματος Α΄ Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και κατάθεσε στο Δικαστήριο το τεκμήριο 28 στο οποίο αναφέρονται τα ευρήματα της τα οποία ουσιαστικά είναι τα ίδια με αυτά που εντόπισε ο Μ.Κ.7. Η αντεξέταση της ήταν περιορισμένη και είχε διευκρινιστικό χαρακτήρα σε σχέση με το μήκος της εξπλάχνωσης του επιπλόου (πάνας) το οποίο από ότι θυμάται είπε ήταν 4 - 5 εκατοστά. Δεν έτυχαν αμφισβήτησης τα ευρήματα της και δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία της, την οποία αποδέχομαι στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.5 ήταν ο παραπονούμενος ο οποίος υιοθέτησε την γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στις 08/02/2011 (τεκμήριο 24) ως μέρος της κυρίως του εξέτασης και σε αυτή εξιστορεί τα γεγονότα που κατ' αυτόν έλαβα χώρα. Ήταν η θέση του ότι το βράδυ εκείνο, αυτός μαζί με τον φίλο του τον Γιώργο Δημητρίου και τους συγγενείς του τελευταίου Χρίστο και Αθηνά Σωτηρίου βγήκαν έξω για να διασκεδάσουν. Αρχικά πήγαν στο μπαρ με την ονομασία «ΜΥΛΟΣ» στην Κ. Πάφο και γύρω στις 02:00 - 02:30 πήγαν στο νυχτερινό κέντρο με την ονομασία «ΖΙΚ - ΖΑΚ». Εκεί, σε άλλο τραπεζάκι κοντά από το δικό τους ήταν η Ευγενία από την Κρήτου Μαρόττου, η οποία είχε δεσμό με τον Γιώργο Δημητρίου για πέντε περίπου χρόνια, ο πατέρας της Λεωνίδας, ο κατηγορούμενος δηλαδή, ο Πανίκος, αρραβωνιαστικός της Ευγενίας, κάποιος Γιώργο και Λεωνίδας από τη Κισσόνεργα και ένας Μάριος. Επίσης, στο μέρος συνάντησε και κάποιο φίλο του επ' ονόματι Γιώργο Δημοσθένους ο οποίος καθόταν σε άλλο τραπέζι. Καθόλη τη διάρκεια της νύκτας ο Λεωνίδας μαζί με τον Πανίκο, οι φίλοι της Ευγενείας, έρχονταν προς το τραπέζι τους και υποτίθεται κατά λάθος τους έσπρωχναν και τους κοίταζαν συνεχώς και γύρευαν αφορμή για καβγά. Επίσης, αναφέρει ότι σε κάποια στιγμή ο φίλος τους ο Χρίστος ο οποίος βγήκε έξω για να φάει HOT - DOG άργησε και μαζί με τον φίλο του τον Γιώργο βγήκαν στο προαύλιο του κέντρου για να δουν πού είναι. Εκείνη τη στιγμή εκεί στο προαύλιο πήγε προς το μέρος τους ο Λεωνίδας με απειλητικές διαθέσεις και τους ρώτησε αν τρέχει κάτι και για να μην γίνει φασαρία, ο παραπονούμενος πήρε τον φίλο του τον Γιώργο και επέστρεψαν πίσω στο κέντρο. Ακολούθως, σε κάποια στιγμή ο Γιώργος βγήκε ξανά έξω για να ψάξει τον Χρίστο ενώ αυτός παρέμεινε στο κέντρο με την Αθηνά. Παράλληλα, εκείνη την ώρα όλοι από την παρέα της Ευγενίας βγήκαν έξω χωρίς να γνωρίζει αν θα έφευγαν. Μετά από πάροδο λίγων λεπτών βγήκε και αυτός έξω για να δει τι γίνεται οπόταν είδε τον Πανίκο, αρραβωνιαστικό της Ευγενείας μαζί με τον Λεωνίδα από την Κισσόνεργα κοντά στο δρόμο δίπλα από την φοινικιά να κτυπούν με τα χέρια τους τον φίλο του τον Γιώργο Δημητρίου. Αμέσως έτρεξε και πήγε στο σημείο και μπήκε στη μέση με σκοπό να τους σταματήσει. Εκείνη την ώρα, είναι η θέση του παραπονούμενου ότι είδε τον πατέρα της Ευγενίας που ήρθε προς το μέρος του κρατώντας στο δεξί του χέρι ένα μαχαίρι μήκους 15 - 20 εκατοστά και πλάτους περίπου 2 - 3 εκατοστά το οποίο του το έμπηξε στην κοιλία και αυτός φώναζε «εμασιερώσαμε εμασιερώσαμε». Την ώρα που πήγε να πέσει προς το έδαφος είδε τον κατηγορούμενο να του επιτίθεται εκ νέου με το μαχαίρι και τότε πήρε μια μπουκάλα από το έδαφος και τον κτύπησε μια φορά στο κεφάλι. Την ώρα που ήταν στο έδαφος ο κατηγορούμενος, η Ευγενία και ο Μάριος άρχισαν να τον κτυπούν με τα χέρια και τα πόδια τους και του τραβούσαν τα μαλλιά του οπόταν βγήκε μια τούφα. Ακολούθως, ο Γιώργος από την παρέα της Ευγενίας έπεσε από πάνω του για να τον γλιτώσει και ο Γιώργος Δημητρίου μαζί με τον άλλο φίλο του τον Γιώργο τους έσπρωχναν πίσω. Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τον μάρτυρα αυτό κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έχω λάβει υπόψη μου ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία την οποία το Δικαστήριο έκανε αποδεκτή καθώς επίσης και τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε πολύ καλή εντύπωση κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα. Απαντούσε όλες τις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν με αμεσότητα και ευκρίνεια και σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του υπέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση επί της βασικής και ουσιαστικής του εκδοχής. Ήταν σαφής και ξεκάθαρος ότι την ώρα που μπήκε στη μέση για να σταματήσει τον Πανίκο και τον Λεωνίδα που κτυπούσαν τον φίλο του Γιώργο Δημητρίου είδε τον κατηγορούμενο να τον πλησιάζει κρατώντας μαχαίρι και το οποίο του το έμπηξε. Η θέση του αυτή σε κανένα σημείο κλονίστηκε καθώς επίσης και τα όσα περιβάλλοντα γεγονότα ανέφερε. Αντεξεταζόμενος κατά πόσο μπορούσε να έχει ορατότητα είπε ότι στο μέρος υπήρχαν λάμπες και φωτισμός. Επίσης, στο σημείο που ισχυρίστηκε ότι έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο εντοπίστηκαν αίματα καθώς επίσης και τούφα από τα μαλλιά του παραπονουμένου. Περαιτέρω, ο τρόπος που περιέγραψε ότι τραυματίστηκε δηλαδή ότι προήλθε μετά από μαχαίρωμα συνάδει με την ιατρική μαρτυρία. Άλλωστε το γεγονός αυτό δεν έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση αφού η θέση της ήταν ότι δεν ήταν ο κατηγορούμενος που το έπραξε και όχι ότι ο τραυματισμός αυτός δεν προήλθε από μαχαίρωμα. Το γεγονός ότι ο μάρτυρας είπε ότι κρεμμάστηκε έξω από την κοιλιά του το έντερο του ενώ όπως προέκυψε από την ιατρική μαρτυρία ήταν η «πάνα» δεν μπορεί να κλονίσει την αξιοπιστία του. Ο ίδιος είπε ερχόταν κάτω μέχρι την τσέπη του παντελονιού του, θέση που συνάδει με την ιατρική μαρτυρία. Περαιτέρω, όπως προκύπτει, η θέση που ανέφερε ευθύς εξ' αρχής αναφορικά με τον τρόπο που έλαβαν χώρα όλα τα γεγονότα το βράδυ εκείνο επαναλήφθηκε και κατά την αντεξέταση του χωρίς να αναιρέσει οτιδήποτε με πάσα ευθύτητα και αμεσότητα. Επιπρόσθετα, δεν έχω διαπιστώσει ότι ο μάρτυρας αυτός είχε οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο στο να προβεί σε καταγγελία εναντίον του κατηγορουμένου. Η γενική θέση της υπεράσπισης ότι προέβηκε στην καταγγελία αυτή διότι ο φίλος του Γιώργος Δημητρίου είχε δεσμό με την Ευγενία και κόρη του θύματος δεν είναι ικανός να του αποδώσει ένα τέτοιο κίνητρο. Άλλωστε ο μάρτυρας αυτός απέρριψε κατηγορηματικά τη θέση αυτή λέγοντας ότι ο λόγος της καταγγελίας του ήταν διότι ο κατηγορούμενος τον μαχαίρωσε. Πέραν των πιο πάνω, δεν έχει προκύψει ότι ενδεχομένως να ήταν κάποιο άλλο πρόσωπο που προέβηκε σε αυτήν την ενέργεια και πάνω στη σύγχυση της στιγμής ο παραπονούμενος να μην το αντιλήφθηκε. Ήταν σαφής και σταθερός στη θέση του ότι είδε ξεκάθαρα τον κατηγορούμενο να προβαίνει στην ενέργεια αυτή. Ούτε έχει προκύψει κατά την αντεξέταση του ότι ο μάρτυρας ήταν σε κατάσταση μέθης έτσι που να μπορούσε να επηρεάζει την αντίληψη του. Ακόμη και σε παρεμφερή γεγονότα όπως πόσες φορές ο Γιώργος βγήκε έξω από το κέντρο πριν από το επεισόδιο και τι προηγήθηκε του επεισοδίου ο μάρτυρας ήταν σαφής και σταθερός. Τυχόν ανακρίβειες υπάρχουν στη μαρτυρία του ή το γεγονός ότι δεν θυμόταν ακριβώς την ώρα που πήγαν και έφυγαν από το ΖΙΚ - ΖΑΚ δεν είναι ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του μάρτυρα. Άλλωστε ο ίδιος ανέφερε ότι δεν μπορεί μετά από πάροδο τόσου χρονικού διαστήματος να θυμάται τέτοιες λεπτομέρειες, θέση απόλυτα λογική και αναμενόμενη. Το γεγονός και μόνο ότι στο σημείο 7, δηλαδή πλησίον της πόρτας του εν λόγω κέντρου βρέθηκε μια σταγόνα αίματος του παραπονουμένου, δεν είναι ικανό από μόνο του να καταδείξει ότι ο παραπονούμενος δέχθηκε το μαχαίρωμα στο σημείο εκείνο. Το γεγονός ότι το όλο επεισόδιο έλαβε χώρα εκεί στο χώρο του φοίνικα προκύπτει από τη μαρτυρία όλων των μαρτύρων αλλά και την υπόλοιπη πραγματική μαρτυρία. Το δε ενδεχόμενο κάποιο άλλο πρόσωπο, εκτός μάλιστα της παρέας του κατηγορουμένου να μαχαίρωσε τον παραπονούμενο, δεν έχει προκύψει από την ενώπιον μου μαρτυρία. Ούτε τίθεται οποιαδήποτε εύλογη υποψία περί τούτου. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω και ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία του και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων και την αποδέχομαι στην ολότητα της. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό ότι ο μάρτυρας αυτός είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και ανέφερε τα γεγονότα όπως αυτά έλαβαν χώρα. Ειδικότερα έχω πειστεί ότι ο ίδιος είδε και αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο να κρατά μαχαίρι, να κατευθύνεται προς αυτόν και να του το μπήγει λαμβάνοντας υπόψη και του σημείου στο σώμα του που αυτό έλαβε χώρα. Ο Μ.Κ.6 ανέφερε στο Δικαστήριο τα γεγονότα που κατά τη θέση του έλαβαν χώρα όπως ο ίδιος τα αντιλήφθηκε υιοθετώντας και το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης ημερομηνίας 06/02/2011 (τεκμήριο 25). Έχω παρακολουθήσει επίσης με πολλή προσοχή τον μάρτυρα αυτό κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Επίσης, υπόψη μου έλαβα και τη σχέση που είχε με τον κατηγορούμενο πριν από το επεισόδιο και ότι αυτός διατηρούσε δεσμό με την κόρη του. Ο μάρτυρας αυτός, γενικά μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι είπε την αλήθεια, έχοντας υπόψη μου συνολικά το περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Εκείνο το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία του είναι ότι στα πλείστα και κυριότερα της σημεία συνάδει με αυτή του παραπονουμένου. Η θέση του για το πώς εκτυλίχτηκε το όλο επεισόδιο και πού και πώς αυτό έλαβε χώρα είναι η ίδια με αυτή του παραπονουμένου καθώς επίσης δεν έχω διαπιστώσει και οποιεσδήποτε ουσιώδεις αντιφάσεις στο ζήτημα αυτό. Τυχόν ανακρίβειες ή αδυναμίες ενδεχομένως να υπάρχουν στη μαρτυρία του, δεν είναι ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του. Επίσης, ενδεχόμενες παρεμφερείς αναφορές του στα γεγονότα οι οποίες δεν ταυτίζονται απόλυτα με αυτές του παραπονουμένου δεν κλονίζουν την αξιοπιστία του αλλά αντιθέτως την ενδυναμώνουν καθότι καταδεικνύεται ότι η μαρτυρία του δεν είναι προσχεδιασμένη. Άλλωστε η παρατηρητικότητα και η αντίληψη ενός επεισοδίου από ένα μάρτυρα είναι διαφορετική από ενός άλλου λαμβανομένου υπόψη πάντοτε όλων των περιστάσεων της υπόθεσης (βλ. Θεοφάνης Παναγιώτου Πέτρου και άλλος v. Της Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 76). Ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι όταν βγήκε έξω από το κέντρο ο Πανίκος, ο γαμπρός του κατηγορουμένου μαζί με τον Λεωνίδα του επιτέθηκαν και τον κτυπούσαν θέση την οποία ανάφερε και ο παραπονούμενος. Επίσης και αυτός ανέφερε μετά πάροδο λίγων λεπτών στη σκηνή ήρθε ο παραπονούμενος και ότι είδε τον κατηγορούμενο σε κάποια στιγμή να τρέχει από δίπλα του και να μπήγει το μαχαίρι στον παραπονούμενο. Όσον αφορά τις αναφορές του μάρτυρα αυτού σε σχέση με το κατά πόσο είδε το μαχαίρι που κρατούσε ο κατηγορούμενος και την περιγραφή αυτή, θεωρώ ότι δεν μπορώ να δώσω οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτές. Είναι προφανές από τις απαντήσεις του ότι ο μάρτυρας αυτός δεν μπορούσε να θυμάται και να περιγράψει το εν λόγω μαχαίρι, παρά το ότι επιχείρησε να δώσει μια περιγραφή αυτού. Ο ίδιος όμως, είπε ότι δεν θυμάται και φάνηκε ότι δεν επέμεινε στη θέση του αυτή. Το ίδιο ισχύει και για τις αναφορές του ότι δεν ανέφερε οτιδήποτε σε σχέση με το μαχαίρι στον Αστ. 2140 Β. Αιμιλίου (Μ.Υ.2) έξω από το Νοσοκομείο. Σε σχέση με το θέμα αυτό θα προτιμήσω τη μαρτυρία του Μ.Υ.2 η αξιολόγηση της οποίας ακολουθεί. Η άρνηση του μάρτυρα αυτού ότι προέβηκε στον εν λόγω Αστυφύλακα στη δήλωση αυτή δεν θεωρώ ότι έγινε για να αποκρύψει την πραγματικότητα λαμβανομένου όλων των περιστάσεων κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα. Ο ίδιος ο μάρτυρας είπε ότι εκείνη την ώρα ήταν σοκαρισμένος και συγχυσμένος καθότι ανέμενε να δει τι θα γίνει με το φίλο του ο οποίος ήταν στο χειρουργείο. Επίσης, δεν θεωρώ ότι τα πιο πάνω σημεία είναι ικανά να κλονίσουν την αξιοπιστία του μάρτυρα αυτού, δεδομένου ότι και η υπόλοιπη του μαρτυρία ήταν σταθερή και αξιόπιστη. Γενικά ο μάρτυρας αυτός κρίνω ότι ήταν αξιόπιστος καθώς επίσης δεν έχω διαπιστώσει ότι είχε σκοπό να εκδικηθεί τον κατηγορούμενο λόγω της προηγούμενης σχέσης που είχε μαζί του και την κόρη του. Περιέγραψε και ανέφερε στο Δικαστήριο τα γεγονότα και το όλο επεισόδιο όπως εκτυλίχθηκε και το τι ο ίδιος αντιλήφθηκε. Εν όψει όλων των ανωτέρω και ολόκληρης της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτήν εκτός του μέρους που αφορά το μαχαίρι και την περιγραφή του. Από την αντίπερα όχθη, ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στις 06/02/2011 (τεκμήριο 21). Σε αυτή αναφέρει ότι όταν πλήρωσαν για να φύγουν από το κέντρο βγήκαν έξω. Προχώρησε μπροστά αυτός μαζί με την κόρη του και πίσω έρχονταν ο γαμπρός του, ο Λεωνίδας και ο Γιώργος. Τότε άκουσε κάποιον να φωνάζει και αφού γύρισε πίσω είδε τον παραπονούμενο. Δεν θυμάται τι έλεγε και για ποιόν λόγο φώναζε και ούτε ξέρει επίσης αν οι άλλοι τρεις της παρέας του βγαίνοντας από το μπάρ αντάλλαξαν καμιά κουβέντα με την παρέα του παραπονούμενου. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι τότε αυτός για να προλάβει οποιαδήποτε φασαρία πλησίασε το Γιώργο, τον πρώην φίλο της κόρης του και του είπε να συγκρατήσει το Νίκο για να φύγουν. Πράγματι ο Γιώργος έπιασε το Νίκο και τον κόλλησε στην πόρτα της εισόδου του μπαρ ώστε να φύγουν. Σε κάποια στιγμή ο Νίκος έτρεξε προς το μέρος τους και μούνταρε το γαμπρό του. Πριν προλάβει να τον κτυπήσει μπήκε στη μέση τους και τους τραβούσε πίσω για να μην κτυπηθούν. Δεν θυμάται αν αντάλλαξαν οποιεσδήποτε κουβέντες με τον Νίκο και έτσι όπως ήταν μέσα στη μέση τους, είδε το Νίκο να κρατά μια μπουκάλα με την οποία τον κτύπησε στο κεφάλι. Στη συνέχεια είδε τον Νίκο να είναι ξαπλωμένος στο έδαφος και από πάνω του ήταν ο Γιώργος, ο αδελφότεκνος της γυναίκας του και τον συγκρατούσε για να μην σηκωστεί πάνω. Τότε πήγε προς το μέρος του και όπως ήταν στο έδαφος τον τράβηξε από τα μαλλιά και τον έβρισε. Αφού προχώρησε για να φύγει, άκουσε τον Νίκο να φωνάζει «εμασιερώσαμε». Ακολούθως, έφυγαν όλοι και πήγαν στο Νοσοκομείο. Ο ίδιος αρνείται ότι μαχαίρωσε τον παραπονούμενο, δεν είδε κανένα να τον μαχαιρώνει και δεν ξέρει ποιος το έκανε. Δεν συνηθίζει να κρατά μαχαίρι μαζί του και απ' ότι ξέρει κανένας από την παρέα του κρατούσε μαχαίρι. Έχω παρακολουθήσει τον κατηγορούμενο με πολλή προσοχή κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη μου ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του, τόσο αυτό που προέκυψε κατά την κυρίως εξέταση του όσο και αυτό που προέκυψε κατά την αντεξέταση του. Ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι μοναδικός του σκοπός ήταν να αποποιηθεί οποιαδήποτε τυχόν ευθύνη φέρει για τον τραυματισμό του παραπονουμένου. Όπως έχει διαφανεί κατά τη ζωντανή του μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα σκοπός του δεν ήταν να αναφέρει στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα που έλαβαν χώρα με πλήρη σαφήνεια και σφαιρικότητα, αλλά η μαρτυρία του περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι ο παραπονούμενος χωρίς λόγο έτρεξε και τον κτύπησε με μια μπουκάλα στο κεφάλι χωρίς να θέλει ή να είναι σε θέση να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες με όλα τα περιβάλλοντα γεγονότα του επεισοδίου. Επίσης, έχω διαπιστώσει ότι η προφορική του μαρτυρία του παρουσιάζει αδυναμίες και αντιφάσεις συσχετιζόμενη και με την γραπτή του κατάθεση. Επίσης, ο ίδιος αναφέρει ότι ούτε ξέρει ούτε γνωρίζει αν ο παραπονούμενος μαχαιρώθηκε στο όλο συμβάν και ότι το γεγονός αυτό το έμαθε στο Νοσοκομείο, τη στιγμή που έφυγαν όλοι από την παρέα του από τη σκηνή και όπως προκύπτει το επεισόδιο έληξε. Κατά αυτό τον τρόπο αφήνει να νοηθεί ότι ενδεχομένως ο παραπονούμενος να μαχαιρώθηκε μετά την αναχώρηση τους από κάποιο τρίτο πρόσωπο, χωρίς όμως να έχει προκύψει κάτι τέτοιο ή αυτό να αποτελεί μια εύλογη πιθανότητα. Ενώ στην κατάθεση του αναφέρει ότι όταν ήταν έξω από το κέντρο άκουσε τον Νίκο να φωνάζει και γύρισε προς τα πίσω και ανέφερε τις ενέργειες που έκανε για να αποτρέψει, κατά τη θέση του την πρόκληση φασαρίας, κατά την αντεξέταση του είπε ότι δεν άκουσε κανένα να φωνάζει όταν βγήκε έξω ούτε μίλησε με τον Γιώργο τον πρώην γαμπρό του, λέγοντας μάλιστα ότι είναι μέσα στο κέντρο που μίλησε μαζί του όταν πήγε στο τραπέζι του και έκαναν χειραψία. Επίσης, ερωτούμενος να πεί κατά πόσο ο Νίκος έξω από το κέντρο προσπάθησε να κάμει κανένα επεισόδιο ανέφερε ότι δεν θυμάται κάτι τέτοιο πριν να «μαλλώσουν». Περαιτέρω, ερωτούμενος να πει αν ο Νίκος μούνταρε τον γαμπρό του απάντησε «Δεν θυμούμαι αν εμούνταρε, αλλά όχι». Ουσιαστικά ο κατηγορούμενος κατά την προφορική του μαρτυρία προσπάθησε να καταδείξει ότι ο παραπονούμενος απρόκλητα και χωρίς λόγο έτρεξε και τον κτύπησε με την μπουκάλα, θέση η οποία συγκρούεται με τα όσα αναφέρει στην γραπτή του κατάθεσει σε σχέση με τον τρόπο που εκτυλίχθηκε το όλο επεισόδιο. Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω που ανέφερα αναίρεσε ότι ο Νίκος μούνταρε τον γαμπρό του, ότι αυτός μπήκε στη μέση να τους χωρίσει και τότε κτυπήθηκε με τη μπουκάλα από το Νίκο καθώς επίσης και ότι άκουσε τον Νίκο προηγουμένως να φωνάζει και ότι πλησίασε το Γιώργο τον πρώην γαμπρό του για να το συγκρατήσει. Πέραν τούτου, φαίνεται να τοποθετεί το όλο επεισόδιο δηλαδή το κτύπημα που δέκτηκε με την μπουκάλα στην πόρτα του κέντρου ενώ στην κυρίως εξέταση του έδειξε στη φωτογραφία 2 του τεκμηρίου 16 ότι έγινε 1 - 1 ½ μέτρο από το φοίνικα κοντά στο πεζοδρόμιο. Πέραν των πιο πάνω, η εκδοχή του για το τι ακολούθησε του κτυπήματος είναι ασαφής, συγχυσμένη και χωρίς καμία πειστικότητα. Αρχικά είπε ότι όταν δέκτηκε το κτύπημα γονάτισε, στη συνέχεια διευκρίνισε ότι τσουλόκατσε ενώ ακολούθως είπε ότι την ώρα που γύρισε ο Νίκος για να πάει στο κέντρο τον έπιασε από τα μαλλιά. Ερωτούμενος να πει κατά πόσο ο Νίκος γύρισε και περπατούσε να μπει στο κέντρο και αυτός σηκώστηκε και τον ακολούθησε, δεν μπορούσε να επεξηγήσει ακριβώς πώς έγινε αυτό που ισχυρίζεται, λέγοντας γενικά «Την ώρα που γύρισε ο Νίκος να πάει στο Ζικ Ζακ σηκώστηκα τζιαι έπια τον που τα μαλλιά». Πιο κάτω ερωτούμενος να πει τι έκαμε ο Νίκος όταν τον τράβηξε από τα μαλλιά, είπε ότι έπεσε στο έδαφος από μόνος του. Πώς γίνεται όμως να έπεσε κάτω από μόνος τη στιγμή που ο ίδιος τον τραβούσε από τα μαλλιά; Το πιο λογικό ήταν να έλεγε ο μάρτυρας ότι είναι γι αυτό το λόγο που έπεσε κάτω. Επίσης, πιο κάτω ρωτούμενος να πει τι έγινε όταν έπεσε στο έδαφος ο παραπονούμενος, εξέφρασε άγνοια τη στιγμή που αυτός ήταν εκεί και τουλάχιστον τη στιγμή εκείνη θα μπορούσε και θα έπρεπε να έβλεπε τι ακολούθησε. Εντούτοις ούτε και σε αυτό το σημείο μπορούσε να δώσει περαιτέρω διευκρινήσεις. Επιπρόσθετα, ο ίδιος εκφράζει τόσο στη γραπτή του κατάθεση όσο και στην προφορική του μαρτυρία πλήρη άγνοια για το γεγονός ότι ο Νίκος μαχαιρώθηκε. Στην κατάθεση του όμως, αναφέρει ότι την ώρα που έφευγε για το Νοσοκομείο, στη σκηνή άκουσε τον Νίκο να φωνάζει «εμασιερώσαμε». Στην προφορική του κατάθεση σε συγκεκριμένη ερώτηση κατά την αντεξέταση του είπε ότι δεν άκουσε τίποτε και ούτε το Νίκο να φωνάζει. Αξιοσημείωτο όμως, είναι και το γεγονός ότι παρόλο που ο ίδιος δεν έλεγξε τους υπόλοιπους της παρέας του, υπολογίζει και είναι η θέση του ότι δεν κρατούσε κανένας μαχαίρι πάνω του. Η θέση του αυτή, εκτός του ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή αφού ο ίδιος δεν είχε γνώση γι αυτό το γεγονός, εγείρει και ένα άλλο ερωτηματικό. Εκφράζοντας τη θέση αυτή, ουσιαστικά ισχυρίζεται ότι ούτε αυτός αλλά ούτε και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο της παρέας του μαχαίρωσε τον Νίκο. Τότε από πού προήλθε το τραύμα που έφερε ο παραπονούμενος και το μαχαίρωμα του, το οποίο ουσιαστικά δεν έτυχε αμφισβήτησης. Η θέση η οποία αφήνεται να αιωρείται με αυτή την εκδοχή, ότι δηλαδή ενδεχομένως ο τραυματισμός να προκλήθηκε από άλλο επεισόδιο ή μετέπειτα αυτού ή από άλλα άτομα δεν μπορεί να σταθεί στη λογική, είναι γενική και αόριστη και καμία μαρτυρία ή γραμμή υπεράσπισης τέθηκε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω και ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του κατηγορούμενου κρίνω ότι η εκδοχή του στερείται πειστικότητας, είναι γενική, αόριστη και αποσπασματική και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Επίσης, είναι γεμάτη από αντιφάσεις και ανακρίβειες καθώς και εκτός κάθε λογικής κάτι που την καθιστά εντελώς αναξιόπιστη και ανασφαλές υπόβαθρο για το Δικαστήριο να βασιστεί σε αυτήν. Επομένως, την απορρίπτω στην ολότητα της. Ο Μ.Υ.1 ανέφερε τις ενέργειες που ο ίδιος έκανε και τα γεγονότα που περιήλθαν στην αντίληψη του την ημέρα του επεισοδίου υιοθετώντας το περιεχόμενο της κατάθεσης του ημερομηνίας 06/02/2011 (τεκμήριο 29). Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και η αντεξέταση του είχε διευκρινιστικό χαρακτήρα. Ουσιαστικά από τη μαρτυρία του προκύπτει ότι αυτός μετά το επεισόδιο επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου βρισκόταν ο παραπονούμενος και ο κατηγορούμενος. Οι αναφορές του σε σχέση με τα τραύματα που έφερε έκαστος από αυτούς προέρχεται από την ενημέρωση που έτυχε από τους επί καθήκοντι ιατρούς. Οι αναφορές του αυτές είναι γενικές και αποτελούν εξ΄ ακοής μαρτυρία. Παρόλα αυτά, τα τραύματα που ανέφερε ότι έφερε ο παραπονούμενος επεξηγήθηκαν δεόντως από τους Μ.Κ. 7 και 8 η μαρτυρία των οποίων έγινε αποδεκτή και συνάδουν και με τις αναφορές του μάρτυρα αυτού. Επίσης, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κτυπήθηκε με μπουκάλα στο κεφάλι και τραυματίστηκε είναι αποδεκτό από την κατηγορούσα αρχή ή τουλάχιστον δεν αμφισβητήθηκε. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι μπορώ να λάβω υπόψη μου τις αναφορές αυτές. Σε σχέση με τις αναφορές του μάρτυρα στα λεγόμενα του Γιώργου Δημητρίου (Μ.Κ.6) προς αυτόν, αποδέχομαι το γεγονός και μόνο ότι αυτά λέχθηκαν προς τον μάρτυρα από το συγκεκριμένο πρόσωπο. Πέραν τούτου, πρόκειται περί εξ΄ ακοής μαρτυρία η οποία προέρχεται από το Μ.Κ.6 ο οποίος κατέθεσε στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του επί τους σημείου αυτού αξιολογήθηκε. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα με τις πιο πάνω διευκρινήσεις. Ο Μ.Υ.2 κατέθεσε ως αυτόπτης μάρτυρας και εμπλεκόμενος στο όλο επεισόδιο και υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης ημερομηνίας 06/02/2011 (τεκμήριο 30). Αυτός βρισκόταν στην παρέα του κατηγορουμένου και είναι συγγενής της γυναίκας του και φίλος του παραπονούμενου. Ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός στη γραπτή του κατάθεση αναφέρει ότι εντός του κέντρου ο Νίκος (παραπονούμενος) έβλεπε συνέχεια τον θείο του δηλαδή τον κατηγορούμενο προκλητικά σαν να και γύρευε καυγά. Σε κάποια στιγμή ο Γιώργος και ο Νίκος βγήκαν έξω από το κέντρο και επειδή κατάλαβε ότι η κουβέντα πήγαινε για καυγά γιατί ο Νίκος σε κάποια φάση μίλησε του Πανίκου λέγοντας του κάτι σε έντονο ύφος, βγήκε έξω και είπε στο Γιώργο και στον Νίκο να μην δημιουργήσουν οποιοδήποτε πρόβλημα. Εκείνη τη στιγμή βγήκαν από το κέντρο για να φύγουν ο κατηγορούμενος, η κόρη του, ο Πανίκος και ο άλλος ο Λεωνίδας και αμέσως ο Νίκος είπε στον Πανίκο «έχεις κανένα πρόβλημα ρε;» Ο Πανίκος αντέδρασε και αυτός αμέσως είπε στο Γιώργο και στο Νίκο να μπουν μέσα στο κέντρο για να μην γίνει καυγάς βάζοντας τα χέρια του μπροστά. Τους είδε που πήγαν να μπουν μέσα και γύρισε για να φύγει και αυτός. Τότε είδε τον Νίκο με την άκρη του ματιού του να έρχεται από πίσω του, τρέχοντας να τον προσπερνά και να κτυπά το θείο του με μια μπουκάλα στο κεφάλι. Ο θείος του έπεσε κάτω και αμέσως αυτός άρπαξε τον Νίκο και τον τράβηξε, αυτός έπεσε στο έδαφος και αυτός από πάνω του προσπαθώντας να τον ακινητοποιήσει για να σταματήσει ο καυγάς. Εν τω μεταξύ λέει εκείνη τη στιγμή βγήκαν έξω από το κέντρο όλοι οι πελάτες και άρχισαν να δέρνει ο ένας τον άλλο. Ο ίδιος δεν γνωρίζει ότι ο Νίκος μαχαιρώθηκε και το έμαθε στο Νοσοκομείο. Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας και του μάρτυρα αυτού και έλαβα υπόψη μου και το περιεχόμενο της προφορικής του μαρτυρίας στο Δικαστήριο. Ούτε αυτός ο μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι μοναδικός του στόχος και σκοπός ήταν να βοηθήσει την εκδοχή του κατηγορουμένου και θείου του, ότι δηλαδή ο Νίκος απρόκλητα έτρεξε και τον κτύπησε με μια μπουκάλα στο κεφάλι. Η μαρτυρία του είναι γεμάτη αντιφάσεις και ανακρίβειες και στερείται πειστικότητας. Πρόσθεσε γεγονότα τα οποία δεν αναφέρει στην γραπτή του κατάθεση αναφορικά με τον τρόπο που εκτυλίχθηκε το όλο επεισόδιο ενώ δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει άλλα με μοναδικό σκοπό να συνάδει η εκδοχή του με αυτή του κατηγορουμένου. Ενώ ο μάρτυρας αυτός αναφέρει ότι είδε τον παραπονούμενο να κρατά μια μπουκάλα και να τρέχει και να κτυπά το θείο του, φάνηκε κατά την αντεξέταση του ότι δεν μπορούσε να πεί τι μπουκάλα περίπου είδε τον κατηγορούμενο να κρατά και στην πορεία αποκάλυψε ότι την μπουκάλα την είδε μετά το κτύπημα, όταν ήταν σπασμένη. Επίσης, ενώ στην κατάθεση του λέει ότι όταν ο θείος του δέκτηκε το κτύπημα έπεσε στο έδαφος και αυτός έπεσε πάνω από τον κατηγορούμενο, στην προφορική του μαρτυρία είπε ότι μετά που ο θείος του δέκτηκε το κτύπημα τράβηξε το Νίκο από το μαλλιά. Περαιτέρω, φάνηκε ότι δεν μπορούσε να καθορίσει πότε ο θείος του έπεσε στο έδαφος και αν είναι μετά το κτύπημα ή μετά που τράβηξε τον Νίκο από τα μαλλιά. Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας αυτός δεν μπορούσε να στηρίξει καμία από τις αναφορές του και όταν ερωτάτο να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τα γεγονότα που ισχυρίστηκε, έλεγε ότι μέσα στο πανικό δεν μπορούσες να καταλάβεις και ότι «τζιείνα τα δευτερόλεπτα δεν μπορείς να καταλάβεις τζιαι τι εγίνηκε». Πέραν του γεγονότος ότι σε κάποια στιγμή αυτός έπεσε πάνω από τον Νίκο όταν ήταν στο έδαφος, δεν μπορούσε να επεξηγήσει και να στηρίξει οτιδήποτε άλλο είπε. Είπε ότι τράβησε και αυτός το Νίκο από τα μαλλιά ενώ αυτός ήταν με τις πατερίτσες λόγω προβλήματος που είχε με το πόδι του και στη συνέχεια ότι ο Νίκος έπεσε στο έδαφος διότι μπορεί να «κλαπώθηκε». Ενώ ισχυρίστηκε ότι ο θείος του εξύβρισε τον Νίκο δεν θυμάται τι του είπε. Επίσης, είπε ότι ο θείος του δεν κόντεψε του Νίκου όταν ήταν στο έδαφος. Όλα τα πιο πάνω εκτός του ότι είναι αντιφατικά και φάνηκε ότι ο μάρτυρας δεν μπορούσε να τα στηρίξει έρχονται και σε σύγκρουση με την εκδοχή που προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο ο κατηγορούμενος. Δεν θεωρώ σκόπιμο να επεκταθώ περαιτέρω στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού. Κρίνω ότι αυτός ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την εκδοχή του κατηγορουμένου χωρίς επιτυχία όμως αφού πέραν των γενικόλογων, ανακριβειών και αντιφάσεων που παρουσιάζει η μαρτυρία του, αυτή συγκρούεται και με τη ακριβή θέση του κατηγορούμενο και τον τρόπο που εκτυλίχθηκαν και πότε τα γεγονότα. Απορρίπτεται στην ολότητα της. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα παραδεκτά γεγονότα και τη μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Στις 06/02/2011 ο κατηγορούμενος μαζί με την παρέα του και συγκεκριμένα με την κόρη του, τον γαμπρό του ονόματι Πανίκο, κάποιο Λεωνίδα από τη Κισσόνεργα, κάποιο Γιώργο και ένα άλλο άτομο ονόματι Μάριο, πήγαν στο κέντρο με την ονομασία «Ζικ - Ζακ» με σκοπό τη διασκέδαση. Μετά την άφιξη τους και ενώ βρίσκονταν στο κέντρο, έφθασε σε αυτό και η παρέα του κατηγορούμενου η οποία αποτελείτο από αυτόν, τον φίλο του Γιώργο Δημητρίου ο οποίος είχε για χρόνια δεσμό με την κόρη του κατηγορούμενου και τους συγγενείς του, Χρίστο και Αθηνά. Ενώ βρίσκονταν στο κέντρο και διασκέδαζαν ο Λεωνίδας μαζί με τον Πανίκο, αρραβωνιαστικό της κόρης του κατηγορούμενου πήγαιναν συνεχώς προς το τραπέζι του παραπονούμενο και δήθεν κατά λάθος τους έσπρωχναν και ήταν προκλητικοί. Το ίδιο έγινε και σε κάποια στιγμή όταν ο παραπονούμενος μαζί με τον Γιώργο Δημητρίου βγήκαν έξω στο προαύλιο του κέντρου για να ψάξουν το φίλο τους Χρίστο ο οποίος είχε βγει από το κέντρο, οπόταν ο Λεωνίδας τους προκαλούσε. Σε κάποια στιγμή όλη η παρέα του κατηγορουμένου βγήκε έξω από το κέντρο και την ίδια στιγμή, βγήκε και ο Γιώργος Δημητρίου ενώ ο παραπονούμενος παρέμεινε εντός του κέντρου. Μετά πάροδο λίγων λεπτών εξήλθε και αυτός με αποτέλεσμα να δει τον φίλο του τον Γιώργο να βρίσκεται κοντά στο δρόμο δίπλα από το πεζοδρόμιο και εκεί ο Πανίκος μαζί με τον Λεωνίδα να τον κτυπούν με τα χέρια τους. Αμέσως, έτρεξε και πήγε στο σημείο με σκοπό να προστατεύσει το φίλο του και μπήκε στη μέση τους. Τη στιγμή εκείνη ο κατηγορούμενος κατευθύνθηκε προς το μέρος του και κρατώντας ένα μαχαίρι του το έμπηξε στην κοιλιά του, στο κάτω αριστερό μέρος. Εκείνη την ώρα είδε τον κατηγορούμενο να προσπαθεί να του ξανά επιτεθεί και τότε πήρε μια μπουκάλα από το έδαφος και τον κτύπησε στο κεφάλι προκαλώντας του τραυματισμό. Όταν έπεσε στο έδαφος φώναζε «εμασιερώσαμε, εμασιερώσαμε» και τη στιγμή εκείνη η κόρη του κατηγορούμενου, ο κατηγορούμενος και ο Μάριος άρχισαν να τον κτυπούν με τα χέρια και τα πόδια τους και του τραβούσαν τα μαλλιά του. Τότε ο Γιώργος Νικολάου έπεσε πάνω του με σκοπό να τον προστατεύσει και να σταματήσουν να τον κτυπούν. Ο παραπονούμενος υπέστη τραυματισμό από το μαχαίρωμα του δέχθηκε και μεταφέρθηκε από το Γιώργο Δημητρίου στο Νοσοκομείο Πάφου. Ο κατηγορούμενος επίσης, υπέστη τραυματισμό στο κεφάλι από το κτύπημα που δέχθηκε με τη μπουκάλα και μεταφέρθηκε και αυτός στο Νοσοκομείο. Στο Νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι ο παραπονούμενος έφερε τέμνων τραύμα από νήσσον όργανο αριστερού κάτω τεταρτημορίου κοιλιάς με εξπλάχνωση επιπλόου και μεταφέρθηκε στο χειρουργείο για ερευνητική λαπαροτομή. Έφερε 10 συνολικά νήσσωντα τραύματα λεπτού εντέρου και κάκωση απορογονοποίηση του σιγμοειδούς. Το μήκος του τραύματος στο δέρμα ήταν 2,2 εκατοστά. Όλα τα τραύματα συνερράφησαν, τοποθετήθηκε κλειστή παροχέτευση και εξήλθε την τέταρτη μετεγχειρητική μέρα. Επίσης, έχει προκύψει ότι το μαχαίρι που κρατούσε ο κατηγορούμενος ήταν μήκους 15 - 20 εκατοστών και πλάτους 2-3 εκατοστά και απόληγε σε αιχμηρό άκρο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα προνοεί τα ακόλουθα: «231. Όποιος προκαλεί παράνοµα βαριά σωµατική βλάβη σε άλλο είναι ένοχος κακουργήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή σε χρηµατική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές.» Το άρθρο 234(α) προνοεί τα ακόλουθα: «234. Όποιος— (α) τραυµατίζει παράνοµα άλλον· ή (β) .................. είναι ένοχος κακουργήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων. Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι ο τραυματισμός προσώπου ο οποίος θα πρέπει να γίνεται παράνομα. Παράνομη είναι μια πράξη όταν γίνεται χωρίς νόμιμη δικαιολογία (βλ. Police v. Djioppou

(1972)10 JSC 1365). O τραυματισμός δηλαδή προσώπου θα πρέπει να γίνεται αδικαιολόγητα και έτσι αποκλείεται ο τραυματισμός ο οποίος γίνεται ως αποτέλεσμα νόμιμης αυτοάμυνας, ζήτημα όμως το οποίο θα πρέπει να εγείρει η υπεράσπιση (βλ. Kallishis v. The Republic

(1981)2 C.L.R. 143, Μαραγκός v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 251 και Ανδρέας Αχταρ κ.α. v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 397). Επίσης, να αναφερθεί ότι απαιτείται η απόδειξη πρόθεσης του κατηγορούμενου για να τραυματίσει άλλο πρόσωπο (βλ. Petros Stavrinou v. The Republic

(1969)2 C.L.R. 97). Με βάση το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, "τραύµα" σηµαίνει τοµή ή ρήξη που τέµνει ή που διαπερνά εξωτερική µεµβράνη του σώµατος και εξωτερική µεµβράνη για τους σκοπούς του παρόντος ορισµού θεωρείται η µεµβράνη την οποία κάποιος δύναται να αγγίξει χωρίς να παραστεί ανάγκη τοµής ή διάτρησης άλλης µεµβράνης· Περαιτέρω, παραπέμπω στην Evripides Christou v. The Police

(1972)2 CL.R. 38 σε σχέση με το τι συνιστά και βαριά σωματική βλάβη. Σε σχέση με την 3ην κατηγορία, τα άρθρα 82

(1)και

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 έχουν ως ακολούθως: «82.—

(1)Όποιος έχει πάνω του ή μεταφέρει μαχαίρι που δεν καταλήγει σε μυτερή άκρη εκτός της κατοικίας του ή της αυλής της, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου.

(2)Όποιος έχει πάνω του ή μεταφέρει μαχαίρι που καταλήγει σε μυτερή άκρη εκτός της κατοικίας του ή της αυλής της, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου και ανεξάρτητα οποιασδήποτε αντίθετης διάταξης των άρθρων 29, 32 και 33, υπόκειται σε κατώτατο όριο σε φυλάκιση έξι µηνών, εκτός αν το Δικαστήριο, λάβει υπόψη, κατά την επιμέτρηση της ποινής, τα περιστατικά της υπόθεσης, περιλαμβανομένων της δοκιμασίας την οποία θα υποστεί ο καταδικασθείς και παρόµοιων ελαφρυντικών περιστατικών που σχετίζονται προσωπικά µε τον καταδικασθέντα, ήθελε κρίνει σκόπιµο να επιβάλει µμικρότερη ποινή ή να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγµα. Το αδίκημα της 4ης κατηγορίας, αυτό δηλαδή της κοινής επίθεσης προβλέπεται από το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει ότι οποιοσδήποτε επιτίθεται παράνομα εναντίον άλλου είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις £1,000 ή και τις δύο ποινές. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Η μεγάλη αδιαφορία στην οποία μπορεί να στοιχειοθετηθεί εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη Νομολογία του κοινοδικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). KΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω νομικές αρχές και τα ευρήματα πραγματικών γεγονότων, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Προτού το πράξω όμως, θεωρώ ορθό να εξετάσω κάποια ζητήματα τα οποία εγείρονται, εμμέσως θα έλεγα, με την αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης. Συγκεκριμένα, μέμφεται τη στάση της κατηγορούσας αρχής να παρουσιάσει στο Δικαστήριο ως μάρτυρες, τους μάρτυρες κατηγορίας με αρ. 7 και 12 στο κατηγορητήριο. Κατ΄ αρχή θα πρέπει να λεχθεί ότι στην παρούσα περίπτωση πρόκειται για συνοπτική δίκη και τα ονόματα των μαρτύρων στο κατηγορητήριο δεν χρειάζεται να αναφέρονται. Το γεγονός της αναγραφής τους αποτελεί πρωτοβουλία που δεν επάγεται σε υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής για κλήση τους. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Σάββα Σάββα

(1998)2 Α.Α.Δ. 224). Το καθήκον που έχει η κατηγορούσα αρχή είναι να προσαγάγει ενώπιον του Δικαστηρίου το σύνολο της ουσιώδους μαρτυρίας που έχει στη διάθεση της έτσι ώστε να μην παραμένουν «σκοτεινές» πτυχές της υπόθεσης ή κενά. Σε περίπτωση που δεν το πράξει τότε αφίσταται αυτού του καθήκοντος και τότε γεννάται θέμα αδικίας (βλ. Νίκος Ευαγγέλου v. Αστυνομίας (αρ.1)

(2000)2 Α.Α.Δ. 72, Οδυσσέα v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490 και Πέγκερος v. Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 143). Στην παρούσα υπόθεση δεν θεωρώ, με τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, ότι η μη κλήτευση των εν λόγω μαρτύρων, άφησε οποιαδήποτε κενά στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ή θα μπορούσαν να προσθέσουν κάτι στην εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ή στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων. Ο Μ.Κ.7 φέρεται να ήταν στη σκηνή και να ανέφερε, σύμφωνα με την αγόρευση της υπεράσπισης, στον Αστ. 1784 κ. Κλεόπα ότι όταν ο Αντωνίου φώναζε «εμασιέρωσεμε», γύρισε προς το μέρος του και είδε κάποιον ηλικιωμένο άνδρα ονόματι Λεωνίδα, την κόρη του Ευγενία και ακόμα ένα άλλο πρόσωπο. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς ο μάρτυρας αυτός και το μέρος της μαρτυρίας του ως ανωτέρω ανάφερε η υπεράσπιση επηρεάζει την όλη υπόθεση. Το γεγονός και μόνο ότι ο μάρτυρας αυτός φέρεται να αναφέρει ότι δεν είδε τον κατηγορούμενο να μαχαιρώνει τον παραπονούμενο δεν μπορεί να αποτελεί ουσιώδη μαρτυρία η οποία θα έπρεπε να προσκομιστεί. Καλύτερα, η μη παρουσίαση αυτής της μαρτυρίας δεν αφήνει οποιοδήποτε κενό στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ούτε τίθεται θέμα παραβίασης του καθήκοντος της. Το ίδιο ισχύει και για την μάρτυρα αρ. 12 επί του κατηγορητηρίου, η οποία όπως προέκυψε δεν ήταν παρούσα στο επεισόδιο. Η αναφορά της στα λεχθέντα του παραπονούμενου στο Νοσοκομείο προς τον Αστ. 1857, όπως έχει προκύψει από τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 δεν διαφοροποιεί την όλη κατάσταση και εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, έτσι ώστε να έπρεπε να κλητευθεί. Πέραν των πιο πάνω, αν η υπεράσπιση θεωρούσε σημαντικούς τους μάρτυρες αυτούς, εφόσον όπως φάνηκε γνώριζε για την μαρτυρία τους και ήταν μάρτυρες στο κατηγορητήριο, είχε δικαίωμα να τους κλητεύσει η ίδια κάτι το οποίο δεν έπραξε. Επομένως, κρίνω ότι δεν τίθεται θέμα παραβίασης των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου ή οποιοδήποτε άλλο θέμα από τη μη κλήτευση των μαρτύρων αυτών. Στρεφόμενος στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, εκείνο που προκύπτει είναι ότι, τόσο στην πρώτη όσο και στην δεύτερη κατηγορία, απαιτείται η απόδειξη, στην μεν πρώτη της παράνομης πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, στη δε δεύτερη το παράνομο του τραυματισμού. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, η ενέργεια του κατηγορουμένου να επιτεθεί και να μαχαιρώσει τον παραπονούμενο αναμφίβολα ήταν παράνομη. Δεν έχει τεθεί ούτε έχει προκύψει ότι η ενέργεια του αυτή έλαβε χώρα για σκοπούς αυτοάμυνας έτσι ώστε να τίθεται το ερώτημα του εύλογου της ενέργειας αυτής ή η ανάγκη αποκλεισμού της από την κατηγορούσα αρχή. Επομένως, η κατάληξη είναι ότι ο κατηγορούμενος παράνομα επιτέθηκε και μαχαίρωσε τον παραπονούμενο. Επίσης, όλες οι περιστάσεις της υπόθεσης και τα γεγονότα όπως προκύπτουν αποδεικνύουν την πρόθεση του κατηγορουμένου να τον τραυματίσει και να του προκαλέσει σωματική βλάβη. Η ενέργεια του να κατευθυνθεί προς το μέρος του και να του μπήξει το μαχαίρι αναμφίβολα καταδεικνύουν πρόθεση να του επιφέρει τραυματισμό και σωματική βλάβη αφού αυτό θα ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της ενέργειας του αυτής. Αναμφίβολα επίσης, με βάση το ορισμό του τραύματος στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα (βλ. ανωτέρω) και τα ευρήματα του Δικαστηρίου σε σχέση με τον τραυματισμό που υπέστηκε ο παραπονούμενος από το μαχαίρωμα του κατηγορουμένου, έχει αποδειχθεί και αυτό το συστατικό στοιχείο, σε σχέση με τη κατηγορία αρ.2. Σε σχέση με την 1ην κατηγορία, κρίνω ότι πέραν του ότι στοιχειοθετείται ο τραυματισμός του κατηγορούμενου στα πλαίσια της 2ης κατηγορίας, στοιχειοθετείται στην παρούσα περίπτωση και η βαριά σωματική βλάβη στα πλαίσια της 1ης κατηγορίας. Το μαχαίρωμα που υπέστη ο παραπονούμενος και οι συνέπειες αυτού που ήταν η εκσπλάχνωση του όπως εξηγήθηκε από τους ιατρούς, η ανάγκη για επείγουσα χειρουργική επέμβαση, όπως περιγράφηκε από την ιατρική μαρτυρία που καταγράφεται και στα ευρήματα του Δικαστηρίου και η παραμονή του στο Νοσοκομείο για τέσσερις μέρες, κρίνω ότι συνιστά και βαριά σωματική βλάβη. Οι περιστάσεις και η έκταση του τραύματος που προκλήθηκε στον κατηγορούμενο, είναι τέτοιες που δικαιολογούν την στοιχειοθέτηση της βαριάς σωματικής βλάβης (Βλ. επίσης CONSTANTIN IOJAN v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 624). Επομένως, θεωρώ ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες 1 και 2. Σε σχέση με την κατηγορία αρ. 3, έχει προκύψει η περιγραφή του μαχαιριού που κρατούσε ο κατηγορούμενος από τη μαρτυρία του παραπονούμενου και ότι αυτό ήταν μήκους 15 - 20 εκατοστών και 2 - 3 εκατοστά πλάτος το οποίο κατέληγε σε μυτερή άκρη. Με βάση αυτά καθώς επίσης και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος το κρατούσε έξω από το κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «Ζικ - Ζακ» κατά τον ουσιώδη χρόνο κρίνω ότι αποδεικνύονται όλα τα συστατικά στοιχεία και αυτού του αδικήματος. Εκείνο το οποίο θα πρέπει να αναφερθεί στο σημείο αυτό και θίγηκε και με την αγόρευση του συνηγόρου, είναι ότι παρόλο που οι λεπτομέρειες της 3ης κατηγορίες αναφέρονται σε μαχαίρι το οποίο καταλήγει σε μυτερή άκρη, η νομική βάση της κατηγορίας είναι το άρθρο 82

(1)του Κεφ. 154 το οποίο αναφέρεται σε μαχαίρι που δεν απολήγει σε μυτερή άκρη αντί το άρθρο 82

(2). Το ερώτημα είναι κατά πόσο εν όψει αυτού του λάθους ή ελαττώματος στη νομική βάση της κατηγορίας, το Δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει στην καταδίκη του κατηγορουμένου και για το αδίκημα αυτό. Δεν θεωρώ ότι η μαρτυρία και τα ευρήματα του Δικαστηρίου αποδεικνύουν αδίκημα το οποίο δεν περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο. Οι λεπτομέρειες της κατηγορίας αποκαλύπτουν συγκεκριμένο αδίκημα το οποίο στοιχειοθετήθηκε με τη μαρτυρία που προσάχθηκε και έγινε αποδεκτή. Επομένως, κατά την άποψη μου δεν τίθεται ζήτημα τροποποίησης του κατηγορητηρίου με βάση το άρθρο 85

(4)του Κεφ. 155. Το ζήτημα είναι αν η παρατυπία αυτή και παράλειψη αναφοράς του ορθού άρθρου στη νομική βάση επηρεάζει την καταδίκη του κατηγορούμενου. Βασικό στοιχείο που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο το γεγονός αυτό τον επηρέασε καθοιονδήποτε δυσμενή τρόπο στην υπεράσπιση του ή προκλήθηκε σε αυτό οποιαδήποτε σύγχυση ή παραπλάνηση σε σχέση με τη κατηγορία που αντιμετώπιζε. Κρίνω ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβηκε αφού, όπως έχει διαφανεί η κύρια και βασική του θέση ήταν ότι αυτός δεν κρατούσε οποιοδήποτε μαχαίρι οποιουδήποτε τύπου. Περαιτέρω, οι μάρτυρες κατηγορίες αντεξετάστηκαν χωρίς κανένα πρόβλημα αναφορικά με το μαχαίρι και ο ίδιος γνώριζε με βάση τις λεπτομέρειες του αδικήματος ποιο αδίκημα αντιμετώπιζε. Επίσης, προκύπτει ότι η μόνη διαφορά στη στοιχειοθέτηση του αδικήματος του άρθρου 82

(1)του Κεφ. 154 από αυτό του άρθρου 82

(2)είναι η άκρη του μαχαιριού η οποία στην πρώτη περίπτωση δεν απαιτείται να καταλήγει σε αιχμηρό άκρο ενώ στη δεύτερη απαιτείται. Εν όψει των πιο πάνω, θεωρώ ότι το Δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει τον κατηγορούμενο και σε αυτήν την κατηγορία χωρίς οποιαδήποτε άλλη ενέργεια. Η παρατυπία αυτή ή η ελαττωματικότητα αυτή του κατηγορητηρίου δεν είναι τέτοια που εμποδίζει την καταδίκη (βλ. άρθρο 39(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και την επιφύλαξη σε αυτό, Μαρκίδης v. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων

(1999)2 Α.Α.Δ. 598). Ως εκ τούτου κρίνεται ένοχος και σε αυτήν την κατηγορία. Το ίδιο ισχύει και για την κατηγορία αρ. 4, αφού η πιο πάνω συμπεριφορά του κατηγορούμενου που καταγράφεται στα ευρήματα του Δικαστηρίου, συνιστά επίθεση. Έτρεξε προς το μέρος του κατηγορούμενου με πρόθεση να τον μαχαιρώσει κάτι το οποίο εν τέλει έπραξε. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και στις κατηγορίες 1,2,3 και 4 που αντιμετωπίζει και για τις οποίες διεξήχθη ακρόαση. Πιστόν αντίγραφον (Υπ.)........... Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο