Α.P.PERNAROS DEVELOPERS LTD. ν. ΑΝΔΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αρ. Υπόθεσης 3011/13, 20/2/2014

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.155 αυτός επέλεξε να καταθέσει από τη θέση του εξεταζόμενου μάρτυρα. Κάλεσε ακόμα 3 μάρτυρες για υποστήριξη των θέσεων του ενώ κατατέθηκαν και 29 συνολικά τεκμήρια. Δηλώθηκε τέλος ως παραδεκτό γεγονός το οποίο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι ο ΜΚ1 ήταν ο διευθυντής της παραπονούμενης εταιρείας και ότι η παραπονούμενη εταιρεία είναι νομίμως εγγεγραμμένη. Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνειά τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεών τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποινική Έφεση 9163 ημερ. 24.09.1997, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποινική Έφεση 9041 ημερ. 29.05.1997 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποινική Έφεση 9161, ημερ. 24.05.1997). Ο Ανδρέας Περατικός (Μ.Κ.1), διευθυντής της παραπονουμένης εταιρείας, δημιούργησε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ο εν λόγω μάρτυρας προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και αυτό έπραξε. Δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του. Ήταν άμεσος στις απαντήσεις του και σταθερός στις θέσεις του. Ανάφερε ότι συμφώνησε με τον κατηγορούμενο να ενοικιάσει στον τελευταίο δύο καταστήματα στη Ξυλοφάγου τα οποία και του ενοικίασε και τα οποία χρησιμοποιούνταν το ένα ως πρακτορείο στοιχημάτων και το άλλο ως καφενείο. Λόγω μη πληρωμής των ενοικίων καταχώρησε αγωγή εναντίον του και εκδόθηκε απόφαση τόσο για τα οφειλόμενα ενοίκια όσο και για την παράδοση των επιδίκων καταστημάτων τα οποία ο κατηγορούμενος αρνείται να παραδώσει παρά την επίδοση σ΄ αυτόν της εν λόγω απόφασης. Ο Κώστας Περατικός (Μ.Κ.2), γιος του Μ.Κ.1, δημιούργησε και αυτός καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν άμεσος και σαφής στις απαντήσεις του και κατάθεσε στο Δικαστήριο τα όσα γνώριζε με την είσπραξη των ενοικίων για τα επίδικα καταστήματα και την έκδοση αποδείξεων. Ανέφερε επίσης ότι το υποστατικό που είναι το καφενείο και το πρακτορείο στοιχημάτων ενοικιάστηκε από τον πατέρα του, Μ.Κ.1, στον κατηγορούμενο και ήταν και ο ίδιος παρών. Το ενοίκιο ήταν για €850 και μετά που το ζήτησε ο κατηγορούμενος, αυτό μειώθηκε σε €

1. Είπε, περαιτέρω, ότι για την πληρωμή του ενοικίου κάποιες φορές ερχόταν ο ίδιος ο κατηγορούμενος και κάποιες φορές έστελλε τον γιο του. Οι δε αποδείξεις εκδίδοντο στο όνομα του προσώπου που έφερνε τα λεφτά. Ανέφερε, τέλος, ότι ο ίδιος ουδέποτε είδε τον Μάριο Κωνσταντίνου στα καταστήματα. Τελευταίος μάρτυρας για την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής ήταν ο Γιώργος Τζιούρρος (Μ.Κ.3), ιδιώτης επιδότης στο επάγγελμα. Δεν έχω οιανδήποτε αμφιβολία ότι ο εν λόγω μάρτυρας είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ο Μ.Κ.3 επέδωσε στον κατηγορούμενο την αγωγή με αριθμό 235/13 τεκ.4, ως επίσης και την απόφαση - διάταγμα τεκ.2 που εκδόθηκε στην εν λόγω αγωγή. Επέδωσε επίσης και τις επιστολές τεκ.11 και
2. Είπε ότι ο κατηγορούμενος αρνείτο να παραλάβει τα έγγραφα και ο ίδιος τα άφηνε στο τραπέζι μπροστά του και έφευγε. Το ίδιο συνέβηκε και με την απόφαση-διάταγμα ημερ. 31/5/
3. Προς τούτο κατάθεσε αντίγραφο της ένορκης δήλωσης επίδοσης, τεκ.
4. Ανάφερε ότι πήγε τέσσερεις συνολικά φορές και σε όλες ο κατηγορούμενος αρνείτο να παραλάβει τα έγγραφα. Διαφώνησε, τέλος, με τη θέση της υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος του είχε αναφέρει ότι δεν είχε σχέση με την υπόθεση. Αναφορικά τώρα με τον κατηγορούμενο η όλη μαρτυρία του ήταν διάτρητη από αοριστίες, αντιφάσεις και αναλήθειες. Υπάρχουν σημεία στη μαρτυρία του τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τη μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων υπεράσπισης. Θεωρώ ότι ο κατηγορούμενος προσήλθε στο Δικαστήριο όχι για να πει την αλήθεια αλλά για να πείσει ότι ουδεμία σχέση έχει με τα επίδικα καταστήματα και ως εκ τούτου υπάρχει αδυναμία συμμόρφωσης στο διάταγμα το οποίο εκδόθηκε εναντίον του. Ήταν η θέση του ότι η όλη υπόθεση αφορά δύο καταστήματα, εκ των οποίων το ένα ενοικιάστηκε στο γιο του Μάριο Κωνσταντίνου και το άλλο στον γιο του και πάλι, μαζί με τον Ανδρέα Φλουρέντζου. Κατ΄ αρχήν, ερωτήματα δημιουργούνται ως προς τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου σε σχέση με τις επιστολές του δικηγόρου του παραπονουμένου ημερ. 29/10/12 και 13/11/12, τεκ.11 και 12 αντίστοιχα, αλλά και την αγωγή που ακολούθησε, τεκ.4 και την απόφαση, τεκ.2, έγγραφα τα οποία του επιδόθηκαν από τον ιδιώτη επιδότη Μ.Κ.3 και που ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να τα παραλάβει. Το λογικό επακόλουθο αυτών των επιδόσεων, και εφόσον ως ο ίδιος ισχυρίζεται ουδεμία σχέση έχει με τα επίδικα καταστήματα, θα ήταν να αναζητήσει τις υπηρεσίες δικηγόρου και όχι να αφήσει να προχωρήσει η υπόθεση εναντίον του με το τελικό αποτέλεσμα της έκδοσης απόφασης και διατάγματος με το οποίο διατάττεται να παραδώσει ελεύθερη κατοχή των καταστημάτων στην οδό Ανδρέα Κάτζιη 19 στην Ξυλοφάγου. Αντί μάλιστα να μεριμνήσει για τα δικαιώματά του επεδείκνυε μια ακατανόητη συμπεριφορά αρνούμενος να παραλάβει τα πιο πάνω έγγραφα. Πέραν τούτου όμως, αδικαιολόγητη παραμένει και η αδράνειά του έστω και μετά την έκδοση της απόφασης εναντίον του για καταχώρηση αίτησης παραμερισμού της. Λογικό επίσης θα ήταν, τέλος, να λάμβανε κάποια μέτρα και για προστασία των συμφερόντων του γιου του, τη στιγμή που ως ο ίδιος ανέφερε ήταν ο γιος του ο οποίος διαχειριζόταν τα καταστήματα, είτε μόνος του, είτε με άλλα πρόσωπα. Αντ΄ αυτού ουδέν έπραξε. Προτίμησε να περιμένει να καταχωριστεί ποινική υπόθεση εναντίον του για το υπό κρίση αδίκημα για να θέσει τους ισχυρισμούς του. Περαιτέρω, εάν ο ίδιος ουδεμία σχέση έχει με τα καταστήματα 1 και 2 τότε για ποιο λόγο εκδόθηκε άδεια λειτουργίας τους στο όνομά του για τα έτη 2011 και 2012 από το Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοφάγου, ως το τεκ.
5. Η αναλήθεια επίσης των λεχθέντων του κατηγορουμένου προκύπτει και από την κατάθεση της αίτησης για αλλαγή στοιχείων καταναλωτή υδατοπρομήθειας, τεκ.
6. Ο ίδιος ανέφερε ότι πήγε στο Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοφάγου και έγραψε το νερό στο όνομα του γιου του. Το τεκ.16 όμως ουδεμία υπογραφή ή και ημερομηνία φέρει για διεκπεραίωση της ενέργειας αυτής. Δεν υπάρχει ούτε η υπογραφή του αιτητή, ούτε η συγκατάθεση του ιδιοκτήτη του υποστατικού αλλά ούτε και η έγκριση του Κοινοτικού Συμβουλίου. Αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος είπε ότι δεν γνωρίζει αν κατατέθηκε το έγγραφο ούτε και γνώριζε την ημερομηνία, συμπληρώνοντας ότι κακώς δεν έγραψαν από το Κοινοτικό Συμβούλιο την ημερομηνία. Επίσης στην αρχή της αντεξέτασής του ερωτήθηκε από το συνήγορο υπεράσπισης πώς γνώριζε τα όσα κατάθεσε και απάντησε ότι μερίμνησε και πήρε όλα τα έγγραφα από το γιο του και τον Ανδρέα Φλουρέντζου. Ερωτώμενος σε κατοπινό στάδιο κατά πόσο έχει συγκατάθεση του ιδιοκτήτη για μεταφορά του ρεύματος, απάντησε ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να τις έχει διότι δεν είναι δυνατό να έχει αποδείξεις 5 χρόνων που λειτουργούσαν τα καταστήματα. Δεν μπορεί επίσης να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός του ότι ανάφερε στον Μ.Κ.3 οτιδήποτε όταν ο τελευταίος πήγε για να επιδώσει τα σχετικά έγγραφα. Ενώ στον Μ.Κ.3 υποβλήθηκε ότι του ανάφερε ότι η υπόθεση αυτή δεν τον αφορά, ο ίδιος ο κατηγορούμενος εξέφρασε μια εντελώς διαφορετική στιχομυθία. Ήταν η θέση του κατηγορουμένου ότι ο Ανδρέας Φλουρέντζου δεν θα κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου διότι είχε προβλήματα, χωρίς να θέλει να τα αναφέρει. Εν τούτοις ο αμέσως επόμενος μάρτυρας υπεράσπισης κατά την ίδια δικάσιμο που ο κατηγορούμενος κατάθεσε ήταν ο Ανδρέας Φλουρέντζου ο οποίος ανάφερε ότι ουδέν πρόβλημα αντιμετώπιζε για να καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου. Σοβαρά ερωτήματα δημιουργεί και η μη παρουσία του Μάριου Κωνσταντίνου στο Δικαστήριο για υποστήριξη των θέσεων του πατέρα του. Το όνομα του αναφέρθηκε ή και τέθηκε κατ΄ επανάληψη σε όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν στο Δικαστήριο και που φαίνεται πάντα κατά τη θέση της υπεράσπισης να ήταν το άτομο το οποίο ήταν ο ενοικιαστής τόσο του πρακτορείου στοιχημάτων όσο και του καφενείου και ειδικότερα το άτομο το οποίο συμφώνησε με τον ιδιοκτήτη των καταστημάτων για την ενοικίαση. Εν τούτοις δεν προσήλθε στο Δικαστήριο για λόγους υγείας ως ο κατηγορούμενος πατέρας του ανάφερε. Να λεχθεί εδώ ότι ενώ στην αρχή ο κατηγορούμενος είπε ότι ο γιος του είναι άνεργος, μετά είπε ότι εργάζεται σε κάποιο club αλλά και ότι απασχολείται μερικώς σε πρακτορείο στοιχημάτων. Όταν του υποβλήθηκε, τέλος, η θέση ότι δηλαδή δεν είναι άνεργος, η απάντηση ήταν «Ε, περίπου». Επανερχόμενος και σε συνάρτηση με τα πιο πάνω και ενώ ο Μάριος Κωνσταντίνου εργάζεται σε Club αλλά φαίνεται γενικά ότι δραστηριοποιείται επαγγελματικά, εντούτοις δεν μπορούσε να καταθέσει στο Δικαστήριο. Ένα άλλο σημείο το οποίο καταδεικνύει ότι όντως ενοικιαστής των καταστημάτων είναι ο κατηγορούμενος και όχι ο οιοσδήποτε άλλος είναι και το γεγονός ότι ο Μ.Κ.3 και τις τέσσερις φορές που επισκέφθηκε το υποστατικό για να επιδώσει τις δύο επιστολές, την αγωγή και την απόφαση του Δικαστηρίου, βρήκε εκεί τον κατηγορούμενο και όχι τον γιο του έχοντας υπόψη και τη θέση του κατηγορούμενου ότι το κατάστημα το έχει ο γιος του και ο ίδιος τον βοηθά όποτε μπορεί και όσο μπορεί. Η θέση ότι εκεί βρίσκεται ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε και από τον Μ.Κ.
7. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι οι θέσεις του κατηγορούμενου δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Η εντύπωση που δημιούργησε στο Δικαστήριο ο Ανδρέας Φλουρέντζου (Μ.Υ.1) δεν ήταν καθόλου καλή. Ο φερόμενος ως συνεργάτης του γιου του κατηγορούμενου στο ένα από τα καταστήματα κλήθηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης για να βοηθήσει την υπόθεση του κατηγορούμενου. Περαιτέρω, υπάρχουν αντιφάσεις στη μαρτυρία του στην προσπάθειά του να παρουσιάσει μια εκδοχή η οποία να ενισχύει τις θέσεις του κατηγορούμενου. Στην κυρίως εξέτασή του ενώ δέχθηκε ότι δεν είχε συμβόλαιο ενοικίασης και το συζήτησε με τον γιο του κατηγορούμενου και ότι τη συμφωνία την έκανε ο τελευταίος πριν ο Μ.Υ.1 συνεννοηθεί μαζί του, εντούτοις αντεξεταζόμενος αναφερόταν σε χρόνο που παρέπεμπε ότι και ο ίδιος συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την ενοικίαση ή και ότι έλαβε γνώση για την επικείμενη ενοικίαση και πριν το κατάστημα ενοικιαστεί. Επίσης, για να πείσει για τις θέσεις του κατάθεσε και τις αποδείξεις τεκ.24 οι οποίες αποδεικνύουν κατά την άποψή του τα λεχθέντα του περί συμμετοχής του στην ενοικίαση και διαχείριση του καφενείου και που το τεκ.24 αφορούσε την αγορά τραπεζιών, καρεκλών και κλιματιστικών από τον ίδιο για εξοπλισμό του καφενείου. Τα πιο πάνω λεχθέντα όμως του Μ.Υ.1 έρχονται σε αντίθεση με τα όσα ο Μ.Υ.2 ανέφερε, ότι δηλαδή ήταν αυτός με τον Μάριο Κωνσταντίνου που εξόπλισαν το καφενείο. Η θέση επίσης του Μ.Υ.1 ότι ο κατηγορούμενος εκτός από πατέρας του Μάριου Κωνσταντίνου ουδεμία άλλη σχέση έχει με το καφενείο δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκαν αποδείξεις που φέρουν το όνομα του κατηγορούμενου, εκδόθηκαν άδειες λειτουργίας των καταστημάτων στο όνομα του κατηγορούμενου από το Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοφάγου, ο Μ.Κ.3 όποτε επισκεπτόταν το υποστατικό συναντούσε εκεί τον κατηγορούμενο. Ερωτώμενος σε σχέση με τις αποδείξεις τεκ.7 έως 10 ανέφερε ότι δεν αφορούν το καφενείο και ότι είχε άλλες αποδείξεις για να παρουσιάσει στο Δικαστήριο και που αφορούσαν το καφενείο. Ενόψει τούτου ο συνήγορος για την κατηγορούσα αρχή αιτήθηκε αναβολής της διαδικασίας για να μπορέσει ο Μ.Υ.1 να φέρει τις αποδείξεις στις οποίες αναφέρθηκε, αίτημα το οποίο εγκρίθηκε και η διαδικασία συνεχίστηκε την αμέσως επόμενη μέρα όταν ο Μ.Υ.1 προσκόμισε τις ίδιες αποδείξεις οι οποίες ήταν ήδη κατατεθειμένες ως τεκμήριο στο Δικαστήριο. Αντίφαση υπάρχει στον ισχυρισμό του Μ.Υ.1 περί του χρονικού σημείου ενοικίασης του καφενείου. Ο ίδιος τοποθέτησε την ενοικίαση τέλος του 2009 και την έναρξη λειτουργίας αρχές του
8. Στο τεκ.7 όμως υπάρχουν αποδείξεις και οι οποίες κατατέθηκαν ως τεκμήρια μετά από αίτημα του συνηγόρου υπεράσπισης κατά την αντεξέταση του Μ.Κ.1 οι οποίες φέρουν ημερομηνίες από τον Φεβρουάριο του 2009 και που αφορούν ενοίκια από τον Ιανουάριο του 2009 (Αποδείξεις με αριθμό 1018, 1023, 1027, 1029, 1039, 1041, 1044, 1045 του τεκ.7). Συνεπώς η ενοικίαση δεν είναι κατά το χρονικό σημείο που ο Μ.Υ.1 ανέφερε αλλά ούτε και για το ποσό των €250 μηνιαίως, αφού πλείστες των αποδείξεων των τεκ.7 έως 10 αναγράφουν πολύ μεγαλύτερο ποσό και κάποιες μάλιστα να αναφέρουν ότι είναι το ενοίκιο για τα καταστήματα 1 και 2 (Αποδείξεις 2785, 2110, 2792, 2778 του τεκ.7). Την ίδια κακή εντύπωση δημιούργησε το Δικαστήριο και για τον Φλουρέντζο Δημητρίου (Μ.Υ.2) ο οποίος μάλιστα πρόσθεσε στην υπόθεση και που είχε εμπλοκή στη διαχείριση του καφενείου και κάποιο Αναστάση Γιάγκου, πρόσωπο του οποίου την εμπλοκή αγνοούσε το Δικαστήριο αφού δεν τέθηκε στους μάρτυρες κατηγορίας κατά την αντεξέτασή τους από τον συνήγορο υπεράσπισης αλλά ούτε και από τον κατηγορούμενο και Μ.Υ.1 έτσι ώστε να τοποθετηθούν επί του ζητήματος. Επανερχόμενος στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Υ.2 δεν έχω οιανδήποτε αμφιβολία ότι μοναδικός σκοπός της παρουσίας του ήταν να βοηθήσει και αυτός τον κατηγορούμενο. Καταρχήν ο κατηγορούμενος κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι το καφενείο επιθυμούσε να το ενοικιάσει ο γιος του μαζί με τον Ανδρέα Φλουρέντζου. Ο Μ.Υ.2 εξέφρασε διαφορετική θέση λέγοντας ότι ο ίδιος προσωπικά το πήρε μαζί με τον Μάριο Κωνσταντίνου και έβαλε τον γιο του, δηλαδή τον Μ.Υ.
9. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι ο ίδιος έκανε τη συμφωνία με τον Μάριο να βρει τον ιδιοκτήτη να μιλήσει και να βάλει τον γαμπρό του αρχικά. Αντίφαση υπάρχει και σε σχέση με τον εξοπλισμό του καφενείου, θέμα στο οποίο αναφέρθηκα κατά το στάδιο της αξιολόγησης του Μ.Υ.
10. Ερωτήματα δημιουργεί και η απόδειξη τεκ.29 που κατατέθηκε από τον Μ.Υ.
11. Ο ίδιος ανέφερε ότι ο Αναστάσης Γιάγκου είχε εμπλακεί στο καφενείο για 5-6 μήνες. Το τεκ.9 φέρει πρόσφατη ημερομηνία, ήτοι την 18.11.
12. Διερωτώμαι πώς είναι δυνατόν ο Αναστάσης Γιάγκου να ήταν στη διαχείριση του καφενείου για 5-6 μήνες. Τελευταίος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν ο Ανδρέας Δημητρίου (Μ.Υ.3) ο οποίος εργάζεται στη CY.T.A. Ο εν λόγω μάρτυρας ο οποίος είναι ουσιαστικά ανεξάρτητος μάρτυρας και σε αρκετά σημεία της μαρτυρίας του δεν αντεξετάστηκε, εντούτοις σε ένα σημείο στο οποίο επικεντρώθηκε ο συνήγορος υπεράσπισης και που ήταν το αν μπορούσε να γνωρίζει ότι το άτομο το οποίο υποβάλλει τηλεφωνικώς αίτηση είναι δυνατό να γνωρίζει ο υπάλληλος της CY.T.A. ότι είναι όντως αυτό το πρόσωπο, επέμεινε στη θέση του ότι μπορούσε. Θεωρώ ότι η θέση αυτή του Μ.Υ.3 δεν μπορεί να γίνει δεκτή διότι δεν αντέχει στη βάσανο της λογικής έχοντας υπόψη μου, φυσικά, και τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης όπου αρκετά τεκμήρια είναι στο όνομα διαφόρων προσώπων αλλά και τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του κατηγορούμενου και του Μάριου Κωνσταντίνου που φέρεται ότι υπέβαλε την αίτηση για παροχή δεύτερης τηλεφωνικής γραμμής με CYTAVISION και αποκωδικοποιητή. Είναι εύκολο ο πατέρας κάποιου να γνωρίζει τα στοιχεία του γιου του όταν αυτά είναι αριθμός δελτίου ταυτότητας και internet. Εκτός τούτου όμως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μ.Υ.3 δεν ρωτήθηκε να πει στο Δικαστήριο τα καθήκοντα και αρμοδιότητες του και από πού εξάγει τα συμπεράσματα στα οποία προέβηκε και ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα κάτωθι ευρήματα: Η παραπονούμενη εταιρεία είναι εταιρεία νομίμως εγγεγραμμένη και ο Μ.Κ.1 διευθυντής της. Είναι ιδιοκτήτρια δύο καταστημάτων στην οδό Κάτζιη 19 στη Ξυλοφάγου τα οποία βρίσκονται εντός του τεμαχίου 280 και τα οποία χρησιμοποιούνται ως καφενείο και ως πρακτορείο στοιχημάτων. Ο κατηγορούμενος είναι ενοικιαστής των δύο αυτών καταστημάτων. Στις 26.02.2013 η παραπονούμενη εταιρεία μέσω του δικηγόρου της καταχώρισε εναντίον του κατηγορούμενου την υπ΄ αριθμόν 235/13 αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου και στις 31.05.2013 εκδόθηκε απόφαση εναντίον του τελευταίου δια της οποίας διατάττετο, μεταξύ άλλων, όπως εντός 30 ημερών από της επιδόσεως του διατάγματος να τερματίσει την παράνομη επέμβασή του εντός των καταστημάτων στην οδό Ανδρέα Κάτζιη 19 στη Ξυλοφάγου και να παραδώσει ελεύθερη την κατοχή τους. Το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε στον κατηγορούμενο στις 6.06.2013 ο οποίος έλαβε γνώση του και δεν παρέδωσε ελεύθερη την κατοχή των επίδικων καταστημάτων. Ενόψει των πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεσή της εναντίον του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Έχει προαναφερθεί ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία για το αδίκημα της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «
13. Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή.» Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) Η ανυπακοή ή απείθεια σε διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή (β) Το διάταγμα ή το ένταλμα ή η διαταγή να είναι δεόντως εκδοθέντα ή δοθέντα από οποιοδήποτε Δικαστήριο λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί υπό οιανδήποτε επίσημη ιδιότητα και το οποίο είναι δεόντως εξουσιοδοτημένο για το σκοπό αυτό. Σε σχέση με το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος δεν υπάρχει οιαδήποτε αμφιβολία ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αφού ούτε και έχει αμφισβητηθεί ότι το διάταγμα ημερ. 31.05.2013 εκδόθηκε δεόντως από Δικαστήριο που ήταν το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου. Σε σχέση, τώρα, με το πρώτο συστατικό στοιχείο θα πρέπει να πω ότι είναι επί αυτού που επικεντρώθηκε η υπεράσπιση του κατηγορούμενου ο οποίος και πρόβαλε τη θέση ότι ο ίδιος ουδεμία σχέση έχει με τα επίδικα καταστήματα και άρα δεν μπορεί να υπακούσει στο διάταγμα του Δικαστηρίου. Αυτό συνάγεται από την γραμμή της υπεράσπισης και παρά το γεγονός ότι δεν τέθηκε ευθέως στους ΜΚ από το συνήγορο του κατηγορουμένου. Για ενίσχυση των ισχυρισμών του ο κατηγορούμενος, πέραν των μαρτύρων υπεράσπισης που κάλεσε και οι οποίοι έχουν κριθεί αναξιόπιστοι, κατάθεσε και σειρά εγγράφων. Είναι νομολογημένο ότι για να στοιχειοθετηθεί το πρώτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε την ύπαρξη του διατάγματος ή της διαταγής και πρόθεση ανυπακοής. Στην υπόθεση Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd.

(1977)1 C.L.R. 287 τονίστηκε ότι το αποτέλεσμα της ανυπακοής δεν αρκεί από μόνο του αλλά πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος (βλ. επίσης Δήμος Έγκωμης ν. Πέτρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 70). Να λεχθεί εδώ ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε την ύπαρξη του διατάγματος ημερ. 31.05.2013, αφού με βάση την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Κ.3 το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε σ΄ αυτόν και παρά το γεγονός ότι αρνήθηκε να υπογράψει δεν έχει τεθεί και δεν έχει προκύψει οτιδήποτε που να οδηγεί το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν έλαβε γνώση του διατάγματος. Η θέση εν πάση περιπτώσει που η υπεράσπιση επικεντρώθηκε ήταν ότι δεν είχε σχέση με την υπόθεση και όχι ότι δεν έλαβε γνώση του εκδοθέντος εναντίον του διατάγματος. Προχωρώντας περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί επί της αξιοπιστίας της μαρτυρίας της υπεράσπισης, επιπρόσθετα όμως να σημειωθεί εδώ ότι το Δικαστήριο έχει επίσης αποφανθεί επί του ζητήματος του ατόμου που είναι ενοικιαστής αλλά και διαχειριστής των δύο επίδικων καταστημάτων και που δεν είναι άλλο από τον κατηγορούμενο ο οποίος ήρθε σε συμφωνία με την ιδιοκτήτρια παραπονούμενη εταιρεία για την ενοικίασή τους. Περαιτέρω, το γεγονός ότι τέσσερις φορές που επισκέφθηκε το μέρος ο ιδιώτης επιδότης (Μ.Κ.3) βρήκε εκεί τον κατηγορούμενο και ο οποίος εργαζόταν εκεί ως ο ΜΚ3 ανέφερε και όχι οιονδήποτε άλλο και ιδιαίτερα τον γιο του τελευταίου ο οποίος παρουσιάστηκε από την υπεράσπιση ότι είναι ο ενοικιαστής και όμως, όπως προέκυψε από τη μαρτυρία, εργάζεται αλλού και μάλιστα μία από τις εργασίες του είναι part time σε πρακτορείο στοιχημάτων τη στιγμή που η θέση του κατηγορουμένου, ενοικιαστής των επίδικων καταστημάτων ένα εκ των οποίων είναι και πρακτορείο στοιχημάτων, είναι ο γιός του κατηγορούμενου ο οποίος πάντα κατά την υπεράσπιση υπέβαλε και αίτηση στην Cyta για γραμμή cytavision. Επίσης το γεγονός ότι παρά τις επιστολές που αποστάληκαν από τον δικηγόρο της παραπονούμενης εταιρείας, την καταχώριση αγωγής εναντίον του κατηγορούμενου, την έκδοση απόφασης και την επίδοσή της σε αυτόν, ο κατηγορούμενος και παρά το γεγονός ότι, ως ο ίδιος διατείνεται, ουδεμία σχέση έχει με το επίδικο υποστατικό, σε καμιά ενέργεια προέβηκε για αμφισβήτησή τους ή ακόμα και σε καταχώριση αίτησης παραμερισμού της εκδοθείσας σε βάρος του απόφασης. Περαιτέρω, το γεγονός ότι σύμφωνα με το τεκ.5 η άδεια λειτουργίας των καταστημάτων 1 και 2 στην οδό Ανδρέα Κάτζιη 19 για τα έτη 2011 - 2012 εκδόθηκε από το Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοφάγου στο όνομα του κατηγορούμενου αλλά και όλα τα άλλα στοιχεία τα οποία έχουν αναφερθεί στο στάδιο της αξιολόγησης της ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσας μαρτυρίας, δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν το Δικαστήριο στο ασφαλές συμπέρασμα και πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος ηθελημένα ανυπακούει στο διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 31.05.2013 για να παραδώσει ελεύθερη την κατοχή των καταστημάτων 1 και 2 στην οδό Ανδρέα Κάτζιη 19 στη Ξυλοφάγου, ιδιοκτησίας της παραπονούμενης εταιρείας. Τα όσα περί πληρωμής κάποιων ενοικίων από άλλα άτομα αλλά και η ύπαρξη λογαριασμών του ηλεκτρισμού σε άλλα ονόματα, ιδωμένα στο σύνολο της μαρτυρίας, δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν την κατάληξη του Δικαστηρίου αλλά και το συμπέρασμά του ότι ο ίδιος είναι ενοικιαστής και διαχειριστής των επίδικων καταστημάτων και τα όσα αναφέρθηκαν από πλευράς του ήταν για αποποίηση των ευθυνών του. Το αν ο ίδιος επέλεξε να προβεί σε ενέργειες για ανάμειξη άλλων προσώπων για δικούς του λόγους δεν αλλοιώνουν το τελικό συμπέρασμα του Δικαστηρίου για την ευθύνη του κατηγορούμενου και από τον ίδιο διάπραξης του υπό κρίση αδικήματος. Ως εκ τούτου και ενόψει των πιο πάνω βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................. Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο