Δημοκρατία ν. Πέτρου Πατσαλίδη κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 12806/14, 23/3/2015

(2), 44 και 51 και του Πρώτου Παραρτήματος Κατηγορία Α2 του περί Πυροβόλων Όπλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113(Ι)/04 (5η κατηγορία) § Μεταφορά πυροβόλου όπλου χωρίς άδεια κατά παράβαση των άρθρων 2, 4

(2), 44 και 51 και του Πρώτου Παραρτήματος Κατηγορία Α2 του περί Πυροβόλων Όπλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113(Ι)/04 (6η κατηγορία) § Είσοδος σε ξένη περιουσία με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος κατά παράβαση των άρθρων 280, 120 και 20 του Ποινικού Κώδικα (7η κατηγορία) § Κακόβουλη ζημιά κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα (8η κατηγορία) Τα γεγονότα όπως έχουν διαπιστωθεί από το Δικαστήριο παρατίθενται στην πιο πάνω απόφαση και κρίνουμε ότι δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό η λεπτομερής επανάληψη τους. Θεωρούμε όμως αναγκαία την παράθεση των βασικών ευρημάτων όπως έχουν καταγραφεί στην εν λόγω απόφαση και τα οποία έχουν ως εξής: «i. Από κάποιο άγνωστο χρόνο προ της 28ης Αυγούστου 2013 άγνωστα πρόσωπα αποφάσισαν, συμφώνησαν και οργάνωσαν ανακοπή του οχήματος μεταφοράς χρημάτων της ΣΠΕ Δυτικής Λευκωσίας από το Μένοικο στο Ακάκι και κλοπή υπό την απειλή βίας του μεταφερόμενου ποσού. Η οργάνωση, προπαρασκευή και εκτέλεση της ενέργειας αυτής περιελάμβανε παρακολουθήσεις χώρων, κινήσεων, δρομολογίων, εντοπισμό του κατάλληλου σημείου ανακοπής, κλοπές οχημάτων και πινακίδων, καταρτισμό σχεδίου διαφυγής και εξασφάλιση διαφόρων τηλεφωνικών αριθμών που θα χρησιμοποιούντο άλλοι μέχρι τη ληστεία και άλλοι μετά την υλοποίηση του πιο πάνω σχεδίου. ii. Το πρωί της 28ης Αυγούστου 2013 και αφού ο συμμετέχων στο σχέδιο πρώην Κατηγορούμενος 3 ενημέρωσε τους υπόλοιπους δράστες για την αναχώρηση του Μ.Κ.3 από το Μένοικο με το όχημα της ΣΠΕ, τρία άγνωστα πρόσωπα ανέκοψαν εντός ολίγου τον Μ.Κ.3 στο Ακάκι και υπό την απειλή στρατιωτικού τυφεκίου G3, εκφοβίζοντας και κλωτσώντας τον στην κοιλιά, έκλεψαν απ' αυτόν το μεταφερόμενο ποσό των €25.000, περιουσία της ΣΠΕ. iii. Προτού αναχωρήσουν από την σκηνή ένας απ' αυτούς κτύπησε με το τυφέκιο τον Μ.Κ.3 και στη συνέχεια εσκεμμένως και χωρίς νόμιμη αιτία ο ίδιος δράστης έθεσε φωτιά στο κλαπέν και χρησιμοποιηθέν από τους δράστες όχημα Renault Megane υπ΄ αρ. εγγρ. KJW 655 ιδιοκτησίας του Αντώνη Αβρααμίδη, προκαλώντας ζημιά ύψους €3.

1. iv. Μετά την ολοκλήρωση της πιο πάνω δράσης τους οι τρεις άγνωστοι διέφυγαν όλοι με το όχημα Mitsubishi Pajero το οποίο οδήγησαν και απέκρυψαν στο περιβόλι του Μ.Κ.8 κατά τον τρόπο που απεικονίζεται στις φωτογραφίες 2,3,8,12 κ.α. του Τεκμηρίου 165, αφού προηγουμένως εισήλθαν στο περιβόλι χωρίς την έγκριση του ιδιοκτήτη και σπάζοντας την κλειδαριά, στην οποίαν προκάλεσαν με αυτόν τον τρόπο ζημιά ύψους €50.» Το Δικαστήριο απέρριψε το άλλοθι που είχε προβάλει ο Κατηγορούμενος. Συνεκτιμώντας δε ότι το DNA του εντοπίστηκε τόσο στους μοχλούς ταχυτήτων του χρησιμοποιηθέντος στη ληστεία Pajero όσο και σε γυαλιά μυωπίας έξω και δίπλα από το εν λόγω εγκαταλειφθέν από τους δράστες όχημα και λαμβάνοντας υπ΄ όψιν ότι εκείνο το πρωί ο Κατηγορούμενος ήταν στη Λευκωσία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτός ήταν ένας από τους τρεις συμμετέχοντες στη διάπραξη των προαναφερθέντων αδικημάτων. Ο Κατηγορούμενος 2 βαρύνεται με τρεις προηγούμενες καταδίκες ως ακολούθως:
2. Υποθ. αρ. 13681/00 Κακουργιοδικείου Λεμεσού Στις 2.5.01 για τα αδικήματα της κατοχής και κατασκευής εκρηκτικών υλών καταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 3 ετών σε κάθε κατηγορία.
3. Υποθ. αρ. 13749/99 Ε.Δ. Λεμεσού Στις 5.10.01 για το αδίκημα της κλοπής καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 45 ημερών.
4. Υποθ. αρ. 13442/99 Ε.Δ. Λεμεσού Στις 5.10.01 για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής τιμωρήθηκε με φυλάκιση 9 μηνών, και για τα αδικήματα της κατοχής και μεταφοράς όπλου χωρίς άδεια με φυλάκιση ενός μηνός για κάθε κατηγορία, όλες συντρέχουσες. Αγόρευση Αγορεύοντας προς μετριασμό ο κ. Σαουρής κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπ' όψιν: (α) Ότι ο Κατηγορούμενος δικαιολογείτο να μην παραδεχθεί καθότι η μαρτυρία εις βάρος του ήταν περιστατική και κατά τη γνώμη του συνηγόρου όχι συντριπτική. Οπότε το ότι ο πελάτης του άσκησε το δικαίωμα του για μη παραδοχή δεν πρέπει να είναι τόσο επιβαρυντικό αλλά αυτός να έχει περίπου την ίδια μεταχείριση με κάποιον που παραδέχεται. (β) Ότι με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος δεν ήταν ούτε ο οπλοφόρος που έβαλε φωτιά στο Renault Megane, ούτε το πρόσωπο που άσκησε βία προς απόσπαση του ποσού, αλλά ο οδηγός του οχήματος διαφυγής (Pajero). (γ) Ότι δεν υπήρξε μαρτυρία πως ο Κατηγορούμενος γνώριζε ότι ο οπλοφόρος θα χρησιμοποιούσε βία, οπότε είναι πιθανόν να νόμιζε ότι θα παρέμενε μέχρι την απειλή και εν πάση περιπτώσει ακόμα και ένας συνωμότης δεν γνωρίζει τι απρόοπτο μπορεί να συμβεί. (δ) Ότι η αναμενόμενη διαφοροποίηση εν σχέσει με την ποινή του Κατηγορουμένου 3 δεν πρέπει να είναι μεγάλη διότι εκείνος είχε σημαντικό ρόλο ως καθοδηγητής, ενώ η συμμετοχή του Κατηγορουμένου ως οδηγού δεν είναι πολύ βαρύτερη από πλευράς σημασίας, αλλά αντιθέτως είναι μειωμένης βαρύτητας. (ε) Τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, καθώς και όσα ο ίδιος ο κ. Σαουρής περαιτέρω προσέθεσε για τα οικογενειακά προβλήματα και ανάγκες του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το σοβαρότερο από τα αδικήματα στο οποίο κρίθηκε ένοχος ο Κατηγορούμενος είναι αυτό της ένοπλης ληστείας. Η σύμφυτη σοβαρότητα του αδικήματος της ληστείας επιβεβαιώνεται από την προβλεπόμενη ποινή της ισόβιας φυλάκισης. Σύμφωνα με το Άρθρο 283 του Ποινικού Κώδικα, αν ο υπαίτιος είναι οπλισμένος με επικίνδυνο ή επιθετικό όπλο ή όργανο ή συνοδεύεται από ένα ή περισσότερα πρόσωπα και κατά τη διάρκεια της ληστείας ή αμέσως πριν τραυματίσει, κτυπήσει ή χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε άλλη μορφή σωματικής βίας εναντίον οποιουδήποτε προσώπου, τότε υπόκειται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. Η παρούσα υπόθεση αναμφίβολα εμπίπτει σε αυτές τις περιπτώσεις για τις οποίες προνοείται ισόβια φυλάκιση. Η προβλεπόμενη στο νόμο ποινή είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή που θα επιβάλει. Η νομολογία καταδεικνύει ότι σε περίπτωση ένοπλης ληστείας με χρήση επικίνδυνου οργάνου ή βίας εναντίον προσώπου, ή ακόμη υπό την απειλή αυτού, η πρέπουσα ποινή είναι αυτή της πολυετούς φυλάκισης. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στις υποθέσεις Φανάρας κ.ά. v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50, Γρηγορίου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 571, Ιωάννου κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 83, Abed v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 128, Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551 και Κυριάκου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 211/11, ημερ. 25.1.13, στις οποίες έχουν επιβληθεί ποινές φυλάκισης μεταξύ 7 έως 15 έτη, αναλόγως βεβαίως πάντοτε των ιδιαίτερων περιστατικών της κάθε περίπτωσης. Στην υπόθεση Abed v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) τονίστηκε η σοβαρότητα αλλά και η έξαρση του αδικήματος κατά τρόπον που αυτά καθίστανται βαρύνουσας σημασίας κατά την επιμέτρηση της ποινής. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα: «Το έγκλημα έχει, δυστυχώς, προσλάβει νέα μορφή. Εν πολλοίς, εξελίχτηκε, σε επάγγελμα. Μισθοφόροι διαπράττουν εγκλήματα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις εγκληματίες αποσπούν με τη χρήση βίας, ενίοτε σκληρής και άγριας, περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν σε φιλήσυχους και ανυποψίαστους πολίτες, όπως στην περίπτωση που είναι ενώπιον μας. Η ποινή που επέβαλε στον εφεσείοντα το κακουργιοδικείο είναι αυστηρή. Επικροτούμε όμως και την αυστηρότητα και το ύψος της. Οι προσωπικές περιστάσεις, με τα γνωστά στοιχεία που αφορούν στις οικογενειακές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορούμενου αποτελούν μετριαστικούς παράγοντες όταν το έγκλημα και οι περιστάσεις που διεπράχθη δεν είναι του είδους που περιγράφουμε πιο πάνω. Σε εγκλήματα προσχεδιασμένα και όπου ο σκοπός είναι η παράνομη απόσπαση οικονομικού οφέλους, χωρίς σεβασμό στην προσωπικότητα και ακεραιότητα των θυμάτων, μόνο η παραδοχή και απολογία αποτελούν σοβαρό παράγοντα που λαμβάνεται ευνοϊκά υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής. Οι υπόλοιποι παράγοντες είναι πράγματι περιθωριακοί.» Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Μακρή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 33/12, ημερ. 15.1.13, τονίστηκε ότι «Η έξαρση των αδικημάτων αυτών αλλά και η ίδια η φύση τους, ως η δια της βίας και της επίδειξης βίας προς εκφοβισμό και εξαναγκασμό, συνιστούν τέτοια ενέργεια που παραβιάζει κάθε έννοια της πολιτισμένης συμπεριφοράς. Είναι, λοιπόν, δικαίως που το αδίκημα της ένοπλης ληστείας θεωρείται από τα σοβαρότερα του Ποινικού Κώδικα, για να μην αναφερθούμε περαιτέρω στις ενδεχόμενες συνέπειες που μπορεί να προκύψουν.» Θεωρούμε αναγκαίο να επισημάνουμε εδώ ότι εγκλήματα όπως το υπό εξέταση βρίσκονται δυστυχώς σε έξαρση και παρουσιάζουν ανησυχητική αυξητική τάση. Τούτο το διαπιστώνουμε όχι μόνο από τις επισημάνσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και από τις δικές μας εμπειρίες βάσει της συχνής ενασχόλησης μας με τέτοιου είδους υποθέσεις. Όταν δε παρατηρείται ένα τέτοιο φαινόμενο η ανάγκη αποτελεσματικής εφαρμογής του Νόμου εμφανίζεται επιτακτική, το δε στοιχείο της αποτροπής καθίσταται εντονότερο στον καθορισμό της ποινής. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Σταύρου «Φάντη» v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 61, «Το Ανώτατο Δικαστήριο πλειστάκις έχει τονίσει την ανάγκη επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιας φύσεως αδικήματα η συχνότητα διάπραξης των οποίων προσβάλλει το χρηματοπιστωτικό σύστημα του κράτους, απειλεί την ασφάλεια του πολίτη και της κοινωνίας και διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό». Για τα υπόλοιπα αδικήματα στα οποία κρίθηκε ένοχος ο Κατηγορούμενος προβλέπονται χαμηλότερες ποινές και συγκεκριμένα: Κατηγορία 1 Π.Κ.371 7 έτη φυλάκιση Κατηγορία 3 Π.Κ.315(α) 14 έτη φυλάκιση Κατηγορία 4 Π.Κ.80 2 έτη φυλάκιση Κατηγορία 5 Αρ.51 Ν.113(Ι)/04 15 έτη φυλάκιση ή €42.715 πρόστιμο Κατηγορία 6 Αρ.51 Ν.113(Ι)/04 15 έτη φυλάκιση ή €42.715 πρόστιμο Κατηγορία 7 Π.Κ.280 2 έτη φυλάκιση Κατηγορία 8 Π.Κ.324 2 έτη φυλάκιση ή €2.562 πρόστιμο Όπως έχουμε τονίσει και κατά την επιβολή ποινής στον Κατηγορούμενο 3 τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι χωρίς αμφιβολία άκρως σοβαρά. Πρόκειται για ληστεία μεγάλου χρηματικού ποσού της ΣΠΕ με καλά οργανωμένο σχέδιο ομάδας ατόμων. Το όλο σχέδιο σαφώς περιελάμβανε την εκ των προτέρων παρακολούθηση, τον εντοπισμό του κατάλληλου σημείου ανακοπής του οχήματος μεταφοράς των χρημάτων, τον καταρτισμό συνολικού σχεδίου για τη ληστεία, την κλοπή αριθμού αυτοκινήτων, την εξασφάλιση υλικών πυρπόλησης, την εξασφάλιση του στρατιωτικού τυφεκίου G3A3 και την παρακολούθηση του μεταφορέα κατά την ημέρα διάπραξης της ληστείας. Εκ του αποτελέσματος συνάγεται ότι το σχέδιο υλοποιήθηκε επιτυχώς και έτσι επετεύχθη η κλοπή ποσού €25.000, το οποίο δεν έχει εντοπιστεί. Στην υπόθεση Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171 τονίστηκε πως το γεγονός ότι δεν έγινε χρήση του όπλου δεν μειώνει τη σοβαρότητα του αδικήματος της ληστείας. Χωρίς αμφιβολία, με την απειλή και χρήση πυροβόλου όπλου κατά τη ληστεία υπήρχαν κίνδυνοι σοβαρότερης κατάληξης (δέστε Κυριάκου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 211/

1. ημερ. 25.1.13 και Κυριακλίδης v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 179/12, ημερ. 28.1.14). Όπως και στην υπόθεση Μακρή (ανωτέρω), δεν διαλανθάνουν την προσοχή μας και οι ενδεχόμενες συνέπειες, οι οποίες θα μπορούσαν να προκύψουν είτε από μία πιθανή αντίσταση του Μ.Κ.3 απέναντι σε ένα τυφέκιο είτε από την πυρπόληση οχήματος σε δημόσιο δρόμο. Ευτυχώς δεν συνέβησαν τα χειρότερα. Παραμένει, ωστόσο, ως γεγονός ότι το όπλο χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο για εκφοβισμό του θύματος (Μ.Κ.3), αλλά και για τον τραυματισμό του, με σκοπό την ακινητοποίηση του και την απόσπαση του χρηματικού ποσού. Όσον αφορά τον ειδικότερο ρόλο του Κατηγορουμένου ο κ. Σαουρής εκτίμησε ότι από την απόφαση μας επί της καταδίκης «είναι σαφές ότι κρίνεται ότι είναι ο οδηγός του οχήματος» εννοώντας το Pajero. Εν πρώτοις, με όλο τον σεβασμό προς την εισήγηση, πρέπει να παρατηρήσουμε πως το Δικαστήριο δεν προχώρησε μέχρι αυτού του σημείου. Δηλαδή δεν απέδωσε κατ΄ ανάγκην στον Κατηγορούμενο τον ρόλο του οδηγού του Pajero. Εξάλλου ο εντοπισμός DNA κάποιου σε μοχλούς ταχυτήτων οχήματος δεν θα μπορούσε να οδηγήσει με ασφάλεια σε τέτοιο συμπέρασμα, αφού η εναπόθεση DNA δυνατόν να γίνει και από επιβάτη ή συνοδηγό και όχι απαραιτήτως από τον οδηγό (π.χ. με άγγιγμα, φτάρνισμα, σάλιο κ.λ.π.). Το Δικαστήριο ουσιαστικά εξέτασε κατά πόσον ο Κατηγορούμενος ήταν ένας από τους τρεις δράστες οι οποίοι διέφυγαν με το Pajero και κατέληξε ότι αναμφίβολα ήταν ένας από αυτούς με συνακόλουθο αναγκαίο πλέον συμπέρασμα ότι ήταν παρών και έλαβε μέρος στη ληστεία. Είναι γεγονός πως με δεδομένη την παρουσία του στη σκηνή της ληστείας ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος για όλα τα αδικήματα στη βάση του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, ως πρόσωπο που συμμετείχε στη διάπραξη τους. Σημειωτέον ότι ενώπιον μας δεν είχε προσφερθεί μαρτυρία για το ύψος του Κατηγορουμένου ούτως ώστε βάσει αυτού και μόνον να μπορούσε να αποκλειστεί από οπλοφόρος και να ταυτιστεί με τον οδηγό του Pajero. Ο κ. Σαουρής αποδίδοντας του τον ρόλο του οδηγού θέλησε ουσιαστικά να παρουσιάσει ως μειωμένης βαρύτητας τη συμμετοχή του, προβάλλοντας ότι ο οδηγός απλώς βοήθησε στη διαφυγή και τίποτε άλλο. Ανεξαρτήτως του ότι δεν συμφωνούμε ότι υπήρξε τέτοιο συμπέρασμα θα πρέπει να επαναλάβουμε πως όπως πολύ ορθώς και εντίμως αναγνώρισε και ο ίδιος (ο κ. Σαουρής) η όλη ενέργεια ήταν μια καλά σχεδιασμένη ληστεία σοβαρής μορφής. Η όλη εικόνα καταδεικνύει τρεις αδίστακτους κακοποιούς, πλήρως συνεννοημένους και καλά προετοιμασμένους να αναμένουν και παγιδεύουν εν καιρώ ημέρας και εν τω μέσω κατοικημένης περιοχής το όχημα του Μ.Κ.3 σε βολικό για αυτούς σημείο, το οποίο (όχημα) πρώτος ο οδηγός του Pajero ανέκοψε καταλλήλως. Προφανώς λοιπόν και ο οδηγός αποτελούσε μέρος του όλου σχεδίου της γκανγκστερικής αυτής ομάδας και γνώριζε τι θα ακολουθούσε, όπως και όλοι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι όπως έχει γίνει δεκτό, ενεργούσαν συντονισμένα και βάσει καλού σχεδιασμού. Ούτε το επιχείρημα ότι ο οδηγός πιθανόν να γνώριζε ότι θα χρησιμοποιείτο απειλή μόνον και όχι βία διαφοροποιεί τη σοβαρότητα της περίπτωσης. Καταρχάς η χρήση και μόνον του τυφεκίου κατατάσσει αφ' εαυτής την περίπτωση στις σοβαρότερες ληστείες του Άρθρου 283 και κατά δεύτερο για κάθε υποψήφιο θύμα η απειλή με στρατιωτικό τυφέκιο είναι εξίσου τρομακτική - αν όχι τρομακτικότερη - από τρεις κλωτσιές στην κοιλιά και ένα κτύπημα με την κάννη στο μπράτσο. Παρά την ανάγκη για επιβολή αυστηρής και αποτρεπτικής ποινής, δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της, ούτως ώστε αυτή να προσιδιάζει προς τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Κατηγορουμένου και της υπόθεσης. Όσον αφορά το ιστορικό του ο Κατηγορούμενος δεν έχει προς όφελος του το λευκό ποινικό μητρώο. Αυτός βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξή τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό, τον χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται την επιείκεια που δύναται να επιδειχθεί[1]. Στην παρούσα περίπτωση οι δύο εκ των τριών προηγούμενων καταδικών αφορούν επίσης αδικήματα κατά περιουσίας και η μια αφορά τα παραπλήσια, ως προς την παράνομη κατοχή και μεταφορά όπλου, αδικήματα της παράνομης κατασκευής και κατοχής εκρηκτικών υλών. Συμφωνούμε ότι πρόκειται για σχετικά παλιές καταδίκες, του 2001 και ότι πράγματι αυτό καταδεικνύει πως για το σημαντικό διάστημα των 12 ετών περίπου ο Κατηγορούμενος επέδειξε συμμόρφωση προς τους νόμους. Η ύπαρξή τους βεβαίως δεν σημαίνει σε οποιαδήποτε περίπτωση πως ο Κατηγορούμενος θα τιμωρηθεί για δεύτερη φορά για τα παλαιότερα αυτά αδικήματα, πλην όμως σίγουρα του στερεί μέρος της επιείκειας που θα μπορούσε υπό άλλες περιστάσεις να επιδειχθεί. Ο κ. Σαουρής - ως μη ώφειλε - κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να πείσει το Δικαστήριο ότι δεν πρέπει να είναι επιβαρυντικό για τον Κατηγορούμενο το γεγονός ότι δεν παραδέχθηκε. Διευκρινίζουμε πως ποτέ δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα και το σχετικό θεμελιώδες δικαίωμα είναι απολύτως σεβαστό για οποιοδήποτε λόγο και αν αποφασίζει ένας κατηγορούμενος να το ασκήσει. Υπ' αυτή την έννοια δεν χρειάζονται εξηγήσεις και δικαιολογίες για τον λόγο που ο Κατηγορούμενος προχώρησε με ακρόαση. Η αρχή ότι κάποιος που παραδέχεται δικαιούται σε σχετική έκπτωση δεν ερμηνεύεται ποτέ εξ αντιδιαστολής, δηλαδή ότι επιβαρύνεται με αύξηση ποινής εκείνος που δεν έχει παραδεχθεί. Η όποια διαφορά οφείλεται πάντοτε στην έκπτωση που έλαβε αυτός που παραδέχθηκε. Άλλωστε, αντιλαμβανόμαστε, είναι σε αυτά τα πλαίσια που ο κ. Σαουρής αναγνώρισε, σε άλλο σημείο, πως είναι αποδεκτή η διαφοροποίηση της ποινής εν σχέσει με την ποινή του Κατηγορουμένου
2. Βεβαίως εκλαμβάνοντας και πάλι τον πελάτη του ως οδηγό, προχώρησε να εισηγηθεί ότι εφόσον το Δικαστήριο απέδωσε στον Κατηγορούμενο 3, κατά την επιβολή της ποινής του, τον ρόλο του «συντονιστή» τότε οι δύο είχαν «ισοσκελείς» ρόλους και η συμμετοχή του Κατηγορουμένου δεν ήταν «πολύ βαρύτερη» από πλευράς σημασίας. Δεν θα συμφωνήσουμε ότι αποδόθηκε ρόλος συντονιστή στον Κατηγορούμενο
3. Αντιθέτως εκείνο που τονίστηκε στην ποινή ήταν πως ο δικός του ρόλος σαφώς διαχωρίζεται, δεν ήταν πρωταγωνιστικός αλλά υποβοηθητικός και περιορισμένος, αν και όχι χωρίς σημασία, αφού βασικά παρακολούθησε και συγκέντρωσε πληροφορίες την προτεραία και την ημέρα της ληστείας, ενημερώνοντας σχετικά τους υπόλοιπους. Δεν παραγνωρίζουμε ότι μετά την αξιολόγηση της μαρτυρίας διεφάνη ότι ο Κατηγορούμενος 3 προέβη σε παρακολουθήσεις και συγκεντρώσεις στοιχείων και σε προηγούμενες ημερομηνίες και στα πλαίσια αυτά είχε επικοινωνίες με άλλο βασικό δράστη, ήτοι τον κάτοχο του τηλεφώνου
4. Εν πάση περιπτώσει υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις θεωρούμε πως πρόκειται για ανόμοιες καταστάσεις. Κατά τη γνώμη μας δεν χωρεί οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ της ευθύνης προσώπου που παρακολουθούσε και έδιδε πληροφορίες με την ευθύνη προσώπου το οποίο είναι μέλος τριμελούς ομάδας, η οποία εγκλωβίζει όχημα στη μέση του δρόμου, υπό την απειλή τυφεκίου, ληστεύει τον οδηγό, θέτει φωτιά στο ένα δικό τους όχημα και όλοι μαζί εξαφανίζονται προσπαθώντας να εξαφανίσουν και τα ίχνη τους. Έχουμε την άποψη πως σαφώς ο Κατηγορούμενος εμπίπτει στους πρωταγωνιστές της ληστείας, οι οποίοι εμπλέκονται μάλιστα σε περισσότερα αδικήματα, είχε ενεργότερο ρόλο στη ληστεία από τον Κατηγορούμενο 3 και γενικά το στοιχείο της εγκληματικότητας το οποίο συνοδεύει τις πράξεις στις οποίες κρίθηκε ένοχος είναι ουσιωδώς εντονότερο και δικαιολογεί τη διαφοροποίηση στις ποινές επί το αυστηρότερο για τον Κατηγορούμενο. Όσον αφορά τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου λαμβάνουμε υπ' όψιν όσα αναφέρονται γι' αυτόν στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και όσα συμπληρωματικά προσέθεσε ο συνήγορος του. Ειδικότερα έχουμε υπ' όψιν ότι ο 43χρονος σήμερα Κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι την Α' Τάξη σε Τεχνική Σχολή και αργότερα υπηρέτησε κανονικά τη στρατιωτική του θητεία. Ακολούθως εργάστηκε περιστασιακά σε διάφορες εργασίες. Σήμερα είναι άγαμος και διαμένει στις Πάνω Κυβίδες σε οικία της αδελφής του, συντηρούμενος από δημόσιο βοήθημα €452 και έχοντας χρέη €
5. Είναι το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά της οικογενείας του, εκ των οποίων ο ένας αδελφός απεβίωσε, πράγμα που στοίχισε στον Κατηγορούμενο εφόσον ήταν πολύ στενά συνδεδεμένοι. Σημειώνουμε ότι στην Έκθεση γίνεται αναφορά σε προβλήματα υγείας που ξεκίνησαν μετά το 2003 χωρίς όμως να έχει δοθεί άλλη λεπτομέρεια ή να έχει παρουσιαστεί κάποιο πιστοποιητικό. Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια της ακρόασης, υπήρξε θύμα πυροβολισμού με αποτέλεσμα να τραυματιστεί πολύ σοβαρά στο πόδι όπου προκλήθηκε διαμπερές τραύμα για το οποίο μάλιστα νοσηλεύθηκε αρκετές μέρες στο Γ.Ν. Λεμεσού λόγω φλεγμονής στον αριστερό μηρό. Έχουμε προς τούτο υπ' όψιν τα ιατρικά πιστοποιητικά στα οποία μας παρέπεμψε ο κ. Σαουρής, και σημειώνουμε την αναφορά του ότι υπάρχουν επιπλοκές μέχρι σήμερα, αφού απαιτείται καθημερινός καθαρισμός της πληγής. Οι γονείς του είναι ηλικίας 75 και 77 ετών αντίστοιχα, και αντιμετωπίζουν προβλήματα καρκίνου. Ο Κατηγορούμενος πριν την κράτηση του είχε την ευθύνη για τη συντήρηση, φροντίδα και περίθαλψη τους, πράγμα που θα είναι πιο δύσκολο πλέον για την αδελφή του λόγω της οικογενειακής της κατάστασης και της διαμονής της σε άλλη Επαρχία, σε αντίθεση με τον Κατηγορούμενο που έμενε μαζί τους, με τη σύντροφό του. Λαμβάνουμε υπόψιν όλες τις πιο πάνω προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις οι οποίες συνεκτιμούνται. Επαναλαμβάνουμε όμως πως σε τέτοιου είδους σοβαρές υποθέσεις είναι ήσσονος σημασίας (βλ. Abed ανωτέρω). Συνεκτιμώντας αφενός τη σοβαρότητα των αδικημάτων, τις προβλεπόμενες ποινές και την ανάγκη για αποτρεπτική ποινή και αφετέρου τα όσα έχουμε αναφέρει προς όφελος του Κατηγορουμένου κρίνουμε πως η μόνη κατάλληλη υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Κρίνουμε κατάλληλες και επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1 καμία ποινή ενόψει του ότι θα επιβληθεί ποινή στο ουσιαστικό αδίκημα της ληστείας. Στην Κατηγορία 2 φυλάκιση 10 ετών. Στην Κατηγορία 3 φυλάκιση 4 ετών. Στην Κατηγορία 4 φυλάκιση 1 έτους. Στην Κατηγορία 5 καμία ποινή ενόψει του ότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα της Κατηγορίας
6. Στην Κατηγορία 6 φυλάκιση 5 ετών. Στην Κατηγορία 7 φυλάκιση 6 μηνών. Στην Κατηγορία 8 φυλάκιση 6 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Η έκτιση των ποινών να αρχίζει από τις 10.3.15 που ο Κατηγορούμενος 2 τέθηκε υπό κράτηση. Όσον αφορά τα τεκμήρια, τα προσωπικά αντικείμενα των Κατηγορουμένων να επιστραφούν σ' αυτούς, ενώ τα υπόλοιπα τεκμήρια να κατασχεθούν προς καταστροφή. Τα έξοδα €230 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. (Υπ.) Χ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:my documents/assize/apofasis-pines [1] Δέστε Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17 και Αντάρτης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 138. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο