Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας ν. Ματθαίου Μιχαήλ, Αρ. Υπόθεσης: 23355/12, 31/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:B38 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 23355/12 Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας εναντίον Ματθαίου Μιχαήλ Κατηγορούμενου ------------------------- Ημερομηνία: 31 Μαρτίου 2015 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Στ. Ναθαναήλ Για τον Κατηγορούμενο: κα Πηλείδου Κατηγορούμενος παρών. ----------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μια κατηγορία για επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση των άρθρων 243 και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και συγκεκριμένα ότι την 26η Απριλίου 2012, στην Αγλαντζιά της Επαρχίας Λευκωσίας, επιτέθηκε εναντίον του Μιχαήλ Πίτσιακκου από την Αγλαντζιά και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε ενοχή, διεξήχθη ακροαματική διαδικασία όπου για την απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες κατηγορίας περιλαμβανομένου και του παραπονούμενου. Κατατέθηκε επίσης για την αλήθεια του περιεχομένου του σε ότι αφορά τα ευρήματα του γιατρού που εξέτασε τον παραπονούμενο το ιατρικό πιστοποιητικό που του δόθηκε ημερ. 26.4.2012, Τεκμήριο
- Η μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της υπόθεσης και δεν προτίθεμαι να την αναπαράξω. Θα αναφερθώ μόνο στα καίρια σημεία της όπου κρίνεται αναγκαίο για καλύτερη αντίληψη της παρούσας απόφασης. Ο Μ.Κ.1 εξεταστής της υπόθεσης Μ. Φιλήμης ανέφερε τις ενέργειες του σε σχέση με την παρούσα υπόθεση. Είπε ότι παραπονούμενος και κατηγορούμενος πήγαν στο Σταθμό στις 26.4.12 περίπου την ίδια ώρα και κατάγγειλαν ότι επιτέθηκαν ο ένας του άλλου. Σε ότι αφορά τον παραπονούμενο παρατήρησε εκδορές στην μύτη του και στη δεξιά πλευρά του μετώπου του ενώ σε ότι αφορά τον κατηγορούμενο υπήρχε πληγή με αίματα στο πίσω μέρος της κεφαλής του και τραύμα στο αριστερό του πόδι κάτω από το γόνατο, το οποίο του έδειξε. Έδωσε και στους δύο ιατρικά έντυπα για να εξεταστούν στο ΤΑΕΠ και σε μεταγενέστερη ημερομηνία κατηγόρησε και τους δύο για το αδίκημα της επίθεσης με πρόκλησης πραγματική σωματικής βλάβης. Κανένας από τους δύο δεν παραδέχτηκε, ο κατηγορούμενος συμπλήρωσε στην απάντηση του ότι προσπάθησε να αμυνθεί μετά που του επιτέθηκε ο παραπονούμενος. Ο Μ.Κ.2 Μιχάλης Πίτσιακκος είναι ο παραπονούμενος ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του που έδωσε στην Αστυνομία στις 4.5.2012 και αναγνώρισε το ιατρικό πιστοποιητικό που του δόθηκε την ίδια μέρα του τραυματισμού του. Αφού ανέφερε τους λόγους που τον οδήγησαν να βρεθεί στην φρουταρία του κατηγορούμενου την επίδικη ημέρα, έδωσε την δική του εκδοχή για το πως επεσυνέβηκε το περιστατικό της επίθεσης προς τον ίδιο. Ήταν η θέση του ότι αφού το πρόσωπο που ενδιαφερόταν να αγοράσει την φρουταρία από τον κατηγορούμενο, κάποιος Ερωτόκριτος, έφυγε λόγω της αντιπαράθεσης που είχε ο ίδιος με τον κατηγορούμενο «..κατηγορούμενος άρχισε να με βρίζει με την λέξη «παλιάνθρωπε». Μετά έγινε πιο επιθετικός και άρχισε να με σπρώχνει με τα χέρια του δίνοντας μου γροθιές πάνω στο πρόσωπο μου, έσπασε μου τα γυαλιά μου και έτρεχαν αίματα από το πρόσωπο μου. Έχασα την ισορροπία μου και έπεσα κάτω και κτύπησα το αριστερό μου χέρι. Σηκώθηκα πάνω και γύρισα τα χέρια μου πάνω του για να προστατευτώ από τα κτυπήματα. Ζαλίστηκα, ενευρίασα και έφυγα.» Είπε ότι παρών ήταν και ο αδερφός του Κυριάκος Πίτσιακκος που είδε το όλο περιστατικό. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι όταν έπεσε κάτω κτύπησε τον ώμο του και είπε ότι κόπηκε ο τένοντας του. Διευκρίνισε ότι τα κτυπήματα που δέχτηκε στο πρόσωπο ήταν γροθιές και ότι ενώ φορούσε τα γυαλιά του και δέχτηκε γροθιές δεν έσπασαν οι φακοί αλλά οι σκελετοί των γυαλιών του, τον τραυμάτισαν στην μύτη. Τα γυαλιά δεν ξέρει που είναι. Χαρακτήρισε τον κατηγορούμενο σαν ένα λιοντάρι που δεν τον συγκρατούσε κανένας και θέση του ήταν ότι μετά τα κτυπήματα που δέχτηκε ζαλίστηκε τόσο πολύ που έτρεξε έξω, δεν θυμόταν τίποτε άλλο που έγινε μετά και αρνήθηκε τις υποβολές ότι εξαγριώθηκε ο ίδιος και επιτέθηκε στον κατηγορούμενο ρίχνοντας του δύο νταμιτζάνες η μία εκ των οποίων τον πέτυχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και η άλλη στην πλάτη. Ρωτήθηκε κατά πόσο υπήρχε εκεί ένα πρόσωπο με το όνομα Καρατσιόλης και απάντησε αρνητικά. Ο Μ.Κ.3 Κυριάκος Πίτσιακκος αδερφός του παραπονούμενου αφού και αυτός εξήγησε πως βρέθηκαν στην φρουταρία του κατηγορούμενου. Την επίδικη μέρα, σε ότι αφορά το επεισόδιο είπε τα εξής: «Ο κατηγορούμενος μετά που άκουσε την συζήτηση του αδερφού μου με τον Ερωτόκριτο ήρθε κοντά στον αδερφό μου και του είπε όποτε θέλω εγώ θα σου δώσω τα λεφτά. Μετά αμέσως άρχισε να τον κτυπά και με τα δύο του χέρια στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να σπάσουν τα γυαλιά του, να ζαλιστεί και να πέσει χαμέ. Παρόλο που έπεσε ο αδερφός μου από τα κτυπήματα του, αυτός έπεσε από πάνω του και συνέχισε να τον κτυπά. Εγώ τράβηξα τον κατηγορούμενο για να σταματήσει να τον κτυπά και τότε αυτός ειρωνεύτηκε τον αδερφό μου. Ο αδερφός μου προσπαθούσε να σηκωθεί και ζαλισμένος όπως ήταν έπεσε πάνω σε κάποια αντικείμενα της φρουταρίας και τα έσπασε. Εγώ δεν είδα τον αδερφό μου ούτε να τον κτυπά με τα χέρια του, ούτε να του ρίχνει οποιαδήποτε αντικείμενο πάνω του. Ο Ερωτόκριτος μόλις είδε τον κατηγορούμενο να κτυπά τον αδερφό μου έφυγε..». Κατά την αντεξέταση του είπε ότι δεν είδε αίματα στο κεφάλι του κατηγορούμενου τον οποίο είδε να μπαίνει στο αυτοκίνητο του αλλά είδε τα αίματα στο πρόσωπο του αδερφού του και τα γυαλιά του που έσπασαν. Ρωτήθηκε και ο ίδιος αν ήταν παρών ο Καρατσιόλης για να απαντήσει αρνητικά. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 5, το ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ. Κωνσταντινίδου, στις 26.4.12 εξέτασε τον Μιχαήλ Πίτσιακκο μετά από αναφερόμενη επίθεση. Τα ευρήματα της ήταν ότι φέρει εκδορές στη μύτη και στο δεξιό οφθαλμικό κόγχο και άλγος αριστερού ώμου. Ο ακτινογραφικό έλεγχος δεν αναδεικνύει κάταγμα. Τοποθετήθηκε collar "n'" cuff, δόθηκαν οδηγίες και εξήλθε του νοσοκομείου. Ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του έδωσε ένορκη μαρτυρία. Υιοθέτησε την κατάθεση του που έδωσε στην Αστυνομία την ημέρα του περιστατικού. Ήταν η θέση του σε αυτή ότι άρχισε να συζητά έντονα με τον παραπονούμενο γιατί επέμβαινε στην διαπραγμάτευση που προσπαθούσε να κάμει με τον Ερωτόκριτο. Αυτός γύρισε και τον κλώτσησε στο αριστερό πόδι, δεν θυμάται με ποιο πόδι και μετά γύρισε και το χέρι του, δεν θυμάται ποιο χέρι. Ο ίδιος τον άρπαξε και τον κούντησε πίσω για να μην τον κτυπήσει και έπεσε πάνω σε ένα ράφι με πίσσες και σιοκολάτες και μετά στο έδαφος. Πήγε στην άλλη γωνιά του μαγαζιού όταν ο παραπονούμενος ο οποίος σηκώθηκε εν τω μεταξύ πήγε κατά πάνω του και προσπάθησε να του επιτεθεί ξανά. Του άρπαξε τα χέρια του και τον έσπρωξε. Ξαναέπεσε στο έδαφος και ο ίδιος γύρισε να φύγει όταν ξαφνικά ένιωσε κάτι πολύ βαρύ στην κεφαλή του, ζαλίστηκε και έπεσε κάτω. Είδε μετά δύο νταμιτζάνες σπασμένες χαμέ, η μια τον κτύπησε στην κεφαλή και η άλλη πάνω στο κορμί. Όταν σηκώθηκε είδε τον Κυριάκο Πίτσιακκο και τον υπάλληλο του Σωτήρη Πίττα να προσπαθούν να απομακρύνουν τον παραπονούμενο. Είπε ότι δεν έβαλε ιδιαίτερη δύναμη όταν άρπαξε το χέρι του παραπονούμενου, τον έσπρωξε όμως με αποτέλεσμα να πέσει. Αρνήθηκε ότι κτύπησε ο ίδιος τον παραπονούμενο και ειδικά ότι του έδωσε γροθιές στο πρόσωπο και δεν δέχτηκε ότι έσπασαν τα γυαλιά του. Είπε ότι αν βρέθηκαν εκδορές στο πρόσωπο του παραπονούμενου ή οπουδήποτε αλλού στο σώμα του πιθανόν να έγιναν όταν έπεσε κάτω κτυπώντας στα ράφια. Θέση του ήταν ότι παρών στο επεισόδιο ήταν και ο Καρατσιόλης. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι ήταν νευριασμένος επειδή ο παραπονούμενος του χάλασε την πράξη και άρχισε να του επιτίθεται όπως και ότι ο ίδιος τον κτύπησε επανειλημμένα στο πρόσωπο και μάλιστα μετά που έπεσε κάτω έπεσε πάνω του και συνέχισε να τον κτυπά. Επανέλαβε ότι ο ίδιος δέχτηκε επίθεση από τον παραπονούμενο ο οποίος του έριξε δύο νταμιτζάνες και μάλιστα τραυματίστηκε τόσο πολύ που για ενάμιση μήνα δεν μπορούσε να πάει δουλειά. Κλήθηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης ο Χαραλάμπος Καρατσιόλης ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ήταν παρών στο επίδικο επεισόδιο διευκρινίζοντας όμως ότι δεν ήταν κοντά στους κατηγορούμενο, παραπονούμενο και τον Ερωτόκριτο και δεν άκουγε τι έλεγαν. Θέση του ήταν ότι ο Μιχάλης Πίτσιακκος κλώτσησε με το δεξί του πόδι τον κατηγορούμενο και γύρισε το χέρι του να τον κτυπήσει. Ο κατηγορούμενος του έπιασε τα χέρια για να μην τον κτυπήσει και τους είδε να έρχονται, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο, προς το μέρος του. Ο Πίτσιακκος με το ένα του χέρι του κουντούσε τον κατηγορούμενο και με το άλλο κουντούσε τα πράγματα που ήταν πάνω στο ράφι και έπεφταν κάτω. Την ώρα που κουντούσε ο ένας τον άλλο, ο Πίτσιακκος έπιασε μια άδεια νταμιτζάνα την έριξε στο κεφάλι του κατηγορούμενου και έτρεχαν αίματα όπως το ποτάμι. Ο παραπονούμενος εμούνταρε να τον δέρει όπως ήταν χαμέ στο πάτωμα και ο αδερφός του Πίτσιακκου και ο υπάλληλος του κατηγορούμενου τον έπιασαν για να μην τον κτυπήσει. Την ώρα που τον έπιαναν και οι δύο ο Πίτσιακκος έπιασε άλλη νταμιτζάνα και την έριξε στον κατηγορούμενο την ώρα που σηκώνονταν πάνω. Δεν είδε τις νταμιτζάνες να σπάζουν. Του υπεβλήθηκε χωρίς να δεχτεί αυτή τη θέση ότι δεν ήταν παρών στο επεισόδιο και ότι ήρθε στο Δικαστήριο να μαρτυρήσει μόνο και μόνο για να βοηθήσει τον φίλο του. Θέση του ήταν επίσης ότι δεν ήταν κανένας άλλος παρών και σίγουρα όχι ο Ερωτόκριτος για να κλείσουν την συμφωνία. Κατατέθηκε επίσης εκ συμφώνου για την αλήθεια του περιεχομένου του σε ότι αφορά τα ευρήματα του γιατρού το πιστοποιητικό ημερ. 26.4.12 που δόθηκε στον κατηγορούμενο όταν επισκέφθηκε το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών, Τεκμήριο
- Σύμφωνα με αυτό στις 26.4.12 και περί ώρα 18.00 εξετάστηκε ο Ματθαίος Μιχαήλ μετά από αναφερόμενη επίθεση με κάκωση από νταμιτζάνα στην κεφαλή και λάκτισμα στην αριστερή κνήμη. Διαπιστώθηκε ότι φέρει μεγάλο και βαθύ θλαστικό τραύμα στο ινίο σχήματος Υ μήκους περίπου 5 εκατοστών και τοπικό κεφαλαιμάτωμα. Παρουσίαζε μεγάλη απώλεια αίματος από το τραύμα. Επίσης πλατύ και επιφανειακό τραύμα στην αριστερή κνήμη που δεν χρήζει συρραφής. Έγινε εργαστηριακός έλεγχος, ακτινολογικός έλεγχος και αξονική εγκεφάλου, χωρίς παθολογικά ευρήματα. Αναφέρει επεισόδιο απώλειας συνείδησης μετά την κάκωση, θάμβος όρασης, ζάλη και κεφαλαλγία. Του προτάθηκε περαιτέρω έλεγχος του τραύματος του και χειρουργική εκτίμηση, του προτάθηκε εισαγωγή στο Νοσοκομείο ο ίδιος υπέγραψε και αποχώρησε με δική του ευθύνη. Του δόθηκαν οδηγίες. Λόγω αδιαθεσίας και ζάλης έγινε τελικά εισαγωγή του στο χειρουργικό τμήμα.» Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του χωρίς το Δικαστήριο στο παρόν σημείο να προβαίνει σε εκτενή παράθεση περίληψης αλλά αυτό θα γίνει όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή τόσο τους μάρτυρες κατηγορίας, όσο και τους μάρτυρες υπεράσπισης περιλαμβανομένων τόσο τον παραπονούμενο όσο και τον κατηγορούμενο να καταθέτουν ενόρκως από το εδώλιο του μάρτυρος και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Αξιολογώ δε τούτη, με δείκτη μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος των μαρτύρων στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα τους, την ειλικρίνεια τους, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,
(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Παύλου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Το Δικαστήριο προσθέτω εδώ μπορεί ακόμη να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα υπό κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες εξετάστηκαν εκτενώς την υπόθεση Κωνσταντίνου ν Αστυνομίας (ΠΕ 219/12) ημερ. 29.11.2013 με αναφορά στην υπόθεση Shahin Haisan Fawzy Mohamed v Δημοκρατία
(2010)2 Α.Α.Δ.
- Στην ίδια πιο πάνω απόφαση λέχθηκε επίσης ότι η ευχέρεια αυτή του Δικαστηρίου επιλογής μέρους μαρτυρίας δεν είναι ανεξέλεγκτη ούτε και απόλυτη. Υπόκειται σε περιορισμό της αιτιολόγησης της σχετικής από το Δικαστήριο προσέγγισης. Σημειώνω τέλος ότι κατά την αξιολόγηση των μαρτύρων υπόψη μου είχα επίσης και τις εισηγήσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Χωρίς κανένα δισταγμό αναφέρω ότι κανένας από τους μάρτυρες που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο τόσο από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής όσο και του κατηγορούμενου δεν μου έχει κάνει καλή εντύπωση. Ήσαν όλοι τους υπερβολικοί, πρόθυμοι να υποστηρίξουν ο κάθε ένας την δική του εκδοχή με πολλή ένταση και κατέστη φανερό ότι οι εκδοχές τους δεν συνέπιπταν ειδικά του παραπονούμενου Μιχάλη Πίτσιακκου και του αδερφού του Κυριάκου Πίτσιακκου όπως και η μαρτυρία των κατηγορούμενου και Χαράλαμπου Καρατσιόλη. Ήταν ολοφάνερο ότι ο Κυριάκος Πίτσιακκος ήρθε στο Δικαστήριο και έδωσε και στην Αστυνομία κατάθεση υπέρ του αδερφού του ενώ η κατάθεση του Καρατσιόλη ήταν κατασκευασμένη για να υποστηρίξει τον κατηγορούμενο. Ειδικότερα: Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 γίνεται αποδεκτή στο Δικαστήριο σε ότι αφορά τις ενέργειες του για την διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης, το γεγονός ότι παραπονούμενος και κατηγορούμενος προσήλθαν στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας περίπου την ίδια στιγμή μετά το επεισόδιο και κατάγγειλαν ο ένας τον άλλο. Οι παρατηρήσεις του σε ότι αφορά την φυσική κατάσταση των δύο εμπλεκόμενων μερών φαίνεται να υποστηρίζονται και από τα ευρήματα των γιατρών που τους εξέτασαν δηλαδή τραύμα στην μύτη σε ότι αφορά τον Μιχάλη Πίτσιακκο και τραύμα στο πίσω μέρος της κεφαλής και μεγάλη απώλεια αίματος όπως και τραύμα στην αριστερή κνήμη σε ότι αφορά τον κατηγορούμενο. Από την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα επίσης κρατώ το ότι κατηγόρησε τον παραπονούμενο Μιχάλη Πίτσιακκο για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη εναντίον του Ματθαίου Μιχαήλ και ότι για την εν λόγω καταγγελία καταχωρήθηκε άλλη υπόθεση στο Δικαστήριο, με κατηγορούμενο τον Μιχάλη Πίτσιακκο και παραπονούμενο τον Ματθαίο Μιχαήλ. Ο παραπονούμενος και Μ.Κ.2, για τους λόγους που θα προσπαθήσω να εξηγήσω πιο κάτω, δεν με πείθει ότι τα γεγονότα εκείνη την ημέρα συνέβηκαν όπως αυτός τα είπε. Δεν ήταν καθόλου βοηθητικός στο Δικαστήριο σε ότι αφορά τις δικές του ενέργειες την εν λόγω ημερομηνία μετά που κατ' ισχυρισμό δέχθηκε την επίθεση από τον κατηγορούμενο αφού θέση του ήταν ότι ζαλίστηκε και έπεσε κτυπώντας το αριστερό του χέρι και δεν θυμόταν τίποτε άλλο. Στο Δικαστήριο σε σχέση με το χέρι του κατέφυγε στην υπερβολή ότι κόπηκε ο τένοντας του, κάτι όμως που δεν υποστηρίχτηκε από την εκ συμφώνου ιατρική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Σημειώνω επίσης το γεγονός ότι τα γυαλιά του δεν βρέθηκαν μετά το επεισόδιο και ενώ οι ισχυρισμοί ήταν ότι δέχτηκε αλλεπάλληλες γροθιές στο πρόσωπο από τον κατηγορούμενο συνεπεία των οποίων έσπασαν τα γυαλιά του, διευκρίνισε μετά ότι δεν έσπασαν οι φακοί αλλά ο σκελετός. Έχω την θέση ότι οι αλλεπάλληλες γροθιές που ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε στο πρόσωπο από τον κατηγορούμενο σε συνδυασμό με το σπασμένο σκελετό των γυαλιών του και το μέγεθος της επίθεσης όπως την έχει περιγράψει, δεν συνάδουν με τα ευρήματα της γιατρού στο Τεκμήριο
- Έκπληξη επίσης προκαλεί το γεγονός ότι ενώ ο λοχίας Φιλήμης περιγράφει ότι κατηγορούμενος και παραπονούμενος πήγαν στο Σταθμό περίπου την ίδια ώρα, ο παραπονούμενος δεν θυμόταν να είχε συναντηθεί μαζί του και ενώ από την μαρτυρία του Φιλήμη και το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8 προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είχε μεγάλο τραύμα στο κεφάλι γεμάτο αίματα ο παραπονούμενος δεν αντιλήφθηκε τίποτε ούτε και πρόσεξε αίματα στο κεφάλι του κατηγορουμένου. Τέλος σημειώνω ότι η φράση που κατά τους δικούς του ισχυρισμούς εκστόμισε εναντίον του ο κατηγορούμενος δηλαδή «παλιάνθρωπε» δεν ενισχύθηκε από τον αδερφό του και ότι ο ίδιος δεν ανέφερε μετά που έπεσε στο έδαφος ο κατηγορούμενος έπεσε πάνω του και συνέχισε να τον κτυπά κάτι που πρόσθεσε στην δική του μαρτυρία ο αδερφός του Κυριάκος Πίτσιακκος. Ο Κυριάκος Πίτσιακκος, Μ.Κ.3, όπως έχει ήδη αναφερθεί δεν ενίσχυσε τον αδερφό του ότι ο κατηγορούμενος τον εξύβρισε παρά μόνο είπε ότι πήγε να τον ειρωνευτεί. Ούτε ο ίδιος δεν είδε τον κατηγορούμενο να ήταν κτυπημένος ή να έχει αίματα στο κεφάλι του, κάτι που όπως έχω αναφέρει πριν σίγουρα συνέβαινε. Ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος κτύπησε τον αδερφό του και τον έριξε χαμέ και έπεσε από πάνω του και συνέχισε να τον κτυπά. Αυτό δεν το ανέφερε ο ίδιος ο παραπονούμενος. Επίσης ούτε η δική του θέση ότι ο κατηγορούμενος έπεσε πάνω στον αδερφό του και τον κτυπούσε με γροθιές στο πρόσωπο και είδε τα γυαλιά του σπασμένα δεν δικαιολογούν τα τραύματα που σύμφωνα με το Τεκμήριο 5 εντόπισε η γιατρός που εξέτασε τον αδερφό του. Θέση μου είναι ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.3 είχε σκοπό να βοηθήσει τον κατηγορούμενο που είναι ο αδερφός του και πως αυτός δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Ο κατηγορούμενος και ο Καρατσιόλης επίσης έπεσαν σε αρκετές αντιφάσεις τόσο κατά την αντεξέταση τους αλλά και κατά την κυρίως εξέταση τους. Ενώ ο κατηγορούμενος στην γραπτή του κατάθεση ημερ. 1.5.12 που ήταν πολύ κοντά στην ημέρα που έγινε το επίδικο περιστατικό ανέφερε ότι άρχισε να συζητά έντονα με τον κατηγορούμενο γιατί επέμβαινε μέσα στη διαπραγμάτευση του με τον Ερωτόκριτο, στο Δικαστήριο επέμενε ότι σε κανένα σημείο δεν έχασε την ψυχραιμία του, ήταν ήρεμος και δεν είχε τίποτε να μοιράσει με τον παραπονούμενο. Τον ισχυρισμό του ότι ο παραπονούμενος προσπάθησε να τον κλωτσήσει και να τον κτυπήσει γι' αυτό και ο ίδιος του άρπαξε το χέρι του και τον έσπρωξε προς τα πίσω και έπεσε ο παραπονούμενος δεν την ενίσχυσε ο Χαράλαμπος Καρατσιόλης που ήταν ο μάρτυρας που έφερε ο ίδιος για να ενισχύσει την θέση του αφού ο Καρατσιόλης είπε ότι παραπονούμενος και κατηγορούμενος έρχονταν και οι δύο κουντητοί σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο προς το μέρος του και τότε έπεσε ο παραπονούμενος. Ο κατηγορούμενος είπε ότι όταν κούντησε τον παραπονούμενο πίσω έπεσε πάνω σε ένα ράφι με πίσσες και σοκολάτες και μετά στο έδαφος. Ο Καρατσιόλης είπε ότι ο παραπονούμενος με το χέρι του που ήταν ελεύθερο και δεν κουντούσε τον κατηγορούμενο έριχνε τα πράγματα κάτω από τα ράφια. Ο κατηγορούμενος είπε ότι μετά που ο παραπονούμενος έπεσε στο έδαφος ο ίδιος πήγε στη μέση του μαγαζιού οπόταν ο παραπονούμενος σηκώθηκε άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του, πήγε να του επιτεθεί ξανά οπόταν τον άρπαξε από το χέρι και τον έσπρωξε να μην του επιτεθεί με αποτέλεσμα να πέσει ξανά στο έδαφος. Θέση του ήταν ότι ο ίδιος γύρισε να φύγει από το μαγαζί όταν ένιωσε κάτι πολύ βαρύ στην κεφαλή του ζαλίστηκε και έπεσε χαμέ. Ο Καρατσιόλης είπε ότι ενώ κουντούσε ο ένας τον άλλο, ο παραπονούμενος έπιασε μια νταμιτζάνα και την έριξε στον κατηγορούμενο πάνω στο κεφάλι με αποτέλεσμα να τρέχουν αίματα. Ο ίδιος δεν είδε καμιά από τις δύο νταμιτζάνες να σπάζουν ενώ ο κατηγορούμενος είπε ότι τις είδε σπασμένες. Ο κατηγορούμενος είπε ότι οι δύο νταμιτζάνες τον κτύπησαν η μια μετά την άλλη ενώ η εκδοχή του Καρατσιόλη ήταν διαφορετική και συγκεκριμένα ότι ο κατηγορούμενος ήταν στο έδαφος μετά που κτυπήθηκε από την πρώτη νταμιτζάνα, ο παραπονούμενος έπεσε πάνω του να τον κτυπήσει, ο αδερφός του Κυριάκος και ο Μιχάλης Πίττας προσπάθησαν να απομακρύνουν τον παραπονούμενο ο οποίος εκείνη την ώρα πήρε τη δεύτερη νταμιτζάνα και την έριξε τον κατηγορούμενο. Πέραν του ότι ο κατηγορούμενος ήταν γεμάτος αίματα, θεωρώ ότι όλα τα υπόλοιπα που έχει αναφέρει στο Δικαστήριο δεν είναι μαρτυρία επί της οποίας μπορώ να στηριχτώ. Σε ότι αφορά ειδικά τον Καρατσιόλη, Μ.Υ.1, είναι προφανές ότι η μαρτυρία του ήταν κατασκευασμένη και σίγουρα δεν ήταν εκεί τη στιγμή που εξελισσόταν το όποιο επεισόδιο μεταξύ κατηγορούμενου και παραπονούμενου αφού ο ίδιος είπε ότι δεν ήταν εκεί ο Ερωτόκριτος που κατά την κοινή ομολογία όλων των άλλων εμπλεκόμενων όχι μόνο ήταν εκεί αλλά ήταν οι παρεμβάσεις του παραπονούμενου προς αυτόν που οδήγησαν στην έξαρση των πνευμάτων. Έχω συναφώς την θέση ότι η μαρτυρία του Καρατσιόλη ήταν κατασκευασμένη για να εξυπηρετήσει τον φίλο του και κατηγορούμενο Μιχάλη Ματθαίου. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι οι αντιφάσεις που έχω προσπαθήσει να εντοπίσει πιο πάνω είναι τόσο καίριες που να μην επιτρέπουν στο Δικαστήριο να στηριχτεί με ασφάλεια σε αυτές για να μπορέσει να εξάξει οποιαδήποτε ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με τα διαμειφθέντα εκείνη την ημέρα. Αν και ενόψει της κατάληξης μου ανωτέρω όλα τα άλλα παρέλκουν αναφέρω απλά για σκοπούς πληρότητας της παρούσας απόφασης ότι για σκοπούς απόδειξης της κατηγορίας με βάση το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα θα πρέπει να αποδειχτεί 1) το αδίκημα της επίθεσης και 2) η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων ν. Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοΐζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας ν. Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος ν. Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ως προς το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας σχετική πρόνοια είναι αυτή του άρθρου 243 του Κεφ. 154 το οποίο προνοεί τα πιο κάτω: 'Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων. Κλασσικό παράδειγμα κατηγορίας, η απόδειξη της οποίας προϋποθέτει την απόδειξη άλλου αδικήματος, είναι η κατηγορία επίθεσης, που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, κάτω από το άρθρο 243 του Κεφ. 154. Προϋποθέτει την απόδειξη κοινής επίθεσης, η οποία αποτελεί αυτοτελές αδίκημα βάσει του άρθρου 242 του Κεφ. 154. Για την απόδειξη της κατηγορίας, βάσει του άρθρου 243, απαιτείται: (α) Η απόδειξη του αυτοτελούς αδικήματος της κοινής επίθεσης που ορίζει το άρθρο 242 και (β) Η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, ως αποτέλεσμα της επίθεση. Ως προς το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη σχετικές είναι οι αποφάσεις R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529, Αστυνομία ν. Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61 και Georgiades v. Police
(1985)2C.L.R.
- Στην απόφαση Georghiades επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου
- Οι όροι «σωματική βλάβη» και «τραύμα» ερμηνεύονται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα. Ο όρος «επίθεση» χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια ότι περιλαμβάνει "assault" και "battery". Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna
(1975)3 All E.R. 788, 794). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης (intended) χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. ν. Rolphe
(1953)36 Cr. Αρρ. R.4 και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner
(1988)3ΑΙΙ E.R. 445). Βλέπε επίσης Archbold Pleading and Practive, 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-2. Η μεγάλη αδιαφορία που μπορεί να στοιχειοθετήσει εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη νομολογία του κοινοδίκαιου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παραταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974, 982, R. v. Caldwell
(1981)1 All E.R. 964, 966 και Archbold, 42η έκδοση, παρ. 17-25). Με τέτοια ενέργεια συνεπάγεται αδιαφορία για τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το αδίκημα στοιχειοθετείται παρόλο που ο κατηγορούμενος δεν είχε πρόθεση να εξασκήσει τη βία που επέφερε το τελικό αποτέλεσμα, αν αποδειχθεί ότι αυτός υπήρξε αδιάφορος (reckless) ως προς το κατά πόσο ο παραπονούμενος θα υφίστατο άμεση και παράνομη βία (βλ. Kimber
(1983)77 Cr. Αρρ. R. 225, 228, D.P.P. v. Morgan
(1975)2 All E.R. 347, 363-364). Για το θέμα της αδιαφορίας (recklessness) βλέπε επίσης Archbold, 42η έκδοση, παρ. 20-114 και Russel on Crime, 11η έκδοση, τόμος 1, σελ. 724. Περαιτέρω, δεν είναι απαραίτητο η άδικη επίθεση να είναι άμεση. Στο σύγγραμμα Russel, πιο πάνω, σελ. 729, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Scott v. Shepherd
(1773)2W.BI.892 όπου ρίχθηκε από τον εναγόμενο ένα αντικείμενο σε κάποια αγορά το οποίο τινάχθηκε από χέρι σε χέρι από διάφορα άτομα και τελικά κτύπησε τον ενάγοντα βγάζοντας του το μάτι και ο εναγόμενος κρίθηκε υπόλογος για επίθεση και βιαιοπραγία. Το ίδιο κρίθηκε και στην υπόθεση Short v. Lovejoy
(1752)Bull. Ν.P. 16 όπου κάποιος έσπρωξε ένα μεθυσμένο προς άλλο πρόσωπο με αποτέλεσμα το τελευταίο πρόσωπο να τραυματισθεί. Το τι συνιστά «πραγματική σωματική βλάβη» σχολιάζεται στον Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634 όπου αναφέρεται ότι:"Actual bodily harm need not be an injury of permanent character, nor need it amount to what could be considered to be grevious bodily harm". » (από την πρωτόδικη απόφαση Αρ. Υπόθεσης: 2938/12 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Αντρέα Ρούσσου ημ. 22.12.2014) Είναι φανερό από την αξιολόγηση της μαρτυρίας στην οποία έχω προβεί ανωτέρω, λόγω της κακής και φτωχής της ποιότητας που δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να εξάξει ασφαλή συμπεράσματα, ούτε η καταγγελία του παραπονούμενου για επίθεση μπορεί να στοιχειοθετηθεί αλλά ούτε και η υπεράσπιση του κατηγορούμενου περί αυτοάμυνας. Ως είναι γνωστό εικασίες και συμπεράσματα ακροσφαλή δεν επιτρέπονται σε ποινική διαδικασία. Έχω συνεπώς την θέση ότι δεν έχει αποδειχθεί η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος ο οποίος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο