Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Βαλεντίνα Γκαμπριέλα Μιχαήλ, Αρ. Υπόθεσης: 22237/13, 10/3/2015

(1)Κοινή επίθεση κατά παράβαση των άρθρων 2, 4(Ι)

(2)(ιβ), 15, 16, 19, 20, 22 και 23 του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000, όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 212/04 και ειδικότερα ότι την 4η Ιουνίου 2013, στο Στρόβολο, της επαρχίας Λευκωσίας, παράνομα επιτέθηκε εναντίον του εν διάσταση συζύγου της Κυριάκου Μιχαήλ, από τον Στρόβολο, 1η κατηγορία.

(2)Συμπεριφορά στη παρουσία ανήλικου τέκνου η οποία συνιστά βία παράβαση των άρθρων 2, 3

(4), 15, 16, 17, 21, 22 και 23 του Περί στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)l3| όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 212/04 και ειδικότερα ότι στις 4.6.13 διενήργησε συμπεριφορά με την οποία προκάλεσε ψυχική βλάβη στα ανήλικα τέκνα της Αντρέα και Μιχάλη, ηλικίας 11 και 7 ετών, δηλαδή αυτή επιτέθηκε και χτύπησε τον εν διάσταση σύζυγο της Κυριάκο Μιχαήλ, από τον Στρόβολο, με αποτέλεσμα να τους προκαλέσει ψυχική βλάβη, 2η κατηγορία. H κατηγορούμενη δεν παραδέχτηκε ενοχή, διεξήχθηκε ακροαματική διαδικασία όπου για την Κατηγορούσα Αρχή κλήθηκαν ως μάρτυρες ο παραπονούμενος και ο Αστ. 4253 Α. Χαλίλ ενώ η κατηγορούμενη μετά που το Δικαστήριο την κάλεσε σε απολογία και της εξήγησε τα δικαιώματα της με βάση το άρθρο 74 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Δεν κάλεσε κανένα μάρτυρα υπεράσπισης. Ο Μ.Κ.1, Αστ/ 4253 Α. Χαλίλ, ανέφερε ότι στις 5.6.13 και περί ώρα 14.50 ενώ υπηρετούσε την βάρδια του στον Αστυνομικό Σταθμό Στροβόλου δέχτηκε παράπονο από την κατηγορουμένη ότι της επιτέθηκε ο εν διαστάσει σύζυγος της Κυριάκος Μιχαήλ και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Στις 9.6.13 και περί ώρα 10.30 προσήλθε στο Σταθμό Στροβόλου ο παραπονούμενος Κυριάκος Μιχαήλ ο οποίος κατήγγειλε την κατηγορούμενη για το αδίκημα της κοινής επίθεσης. Ο Μ.Κ.1 τον ρώτησε αν ήθελε να εξεταστεί από γιατρό αλλά δεν το επιθυμούσε, όπως ανέφερε στο Μ.Κ.1 ήταν μελαχρινός και δεν του έμειναν σημάδια. Την ίδια μέρα ο Μ.Κ.1 κατηγόρησε γραπτώς τον Κυριάκο Μιχαήλ για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη εναντίον της κατηγορούμενης ο οποίος δεν παραδέχτηκε και απάντησε: «Δεν παραδέχομαι, δεν την έσπρωξα ούτε την τσίμπησα. Εκείνη μου επιτέθηκε.» Στις 15.6.13 κατηγόρησε την κατηγορούμενη ότι στις 7.6.13 και περί ώρα 18.00 στην οδό Αγίου Παϊσίου 7 στο Στρόβολο παράνομα επιτέθηκε και κτύπησε με τα χέρια της, δίδοντας γροθιές στο στήθος του συζύγου της Κυριάκου Μιχαήλ, στην παρουσία των δύο ανήλικων παιδιών της οικογένειας Αντρέα και Μιχάλη, τότε 11 και 7 ετών αντίστοιχα και η κατηγορούμενη απάντησε: «Δεν παραδέχομαι». Όπως ανέφερε ο Μ.Κ.1 μεταξύ κατηγορούμενης και παραπονούμενου έγιναν πολλές καταγγελίες στο Σταθμό Στροβόλου σε ώρες της δικής του βάρδιας για επιθέσεις και επιθέσεις προκαλούσες πραγματική σωματική βλάβη από τον ένα στον άλλο. Πλείστες δε φορές, αυτές οι ισχυριζόμενες πράξεις βίας έλαβαν χώρα στην παρουσία των ανήλικων παιδιών τους. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε την γραπτή κατάθεση-παράπονο που έλαβε από τον παραπονούμενο Κυριάκο Μιχαήλ στις 9.6.13 όπως και την γραπτή κατάθεση-παράπονο που έλαβε από την κατηγορουμένη στις 5.6.

1. Στα πλαίσια του παραπόνου που υπεβλήθη για την παρούσα υπόθεση από την κατηγορούμενη, κατάγγειλε τον παραπονούμενο ότι στις 4.6.13 και περί ώρα 18.00 στην οδό Αγίου Παϊσίου 7 στο Στρόβολο παράνομα επιτέθηκε και έσπρωξε με τα χέρια την εν διαστάσει σύζυγο του Βαλεντίνα Γκαμπριέλα Μιχαήλ και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη, δηλαδή αιμάτωμα στα πόδια στην παρουσία των δύο ανήλικων παιδιών Αντρέα και Μιχάλη, χωρίς αυτός να το παραδεχτεί. Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης ιατρικό έντυπο που ο ίδιος χορήγησε στην κατηγορούμενη για εξέταση από κυβερνητικό ιατρό σε σχέση με το παράπονο που υπέβαλε στις 5.6.
2. Συμφώνησε με την υποβολή του συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο παραπονούμενος υπέβαλε παράπονο εναντίον της κατηγορουμένης για την παρούσα υπόθεση όταν πήγε στο Σταθμό στις 9.6.13, δηλαδή τέσσερεις μέρες μετά την ημέρα που η παραπονούμενη προχώρησε στη δική της καταγγελία εναντίον του και ερωτώμενος γιατί υπήρξε αυτή η καθυστέρηση είπε ο ίδιος είχε καλέσει τον παραπονούμενο να έρθει στο Σταθμό σε σχέση με την καταγγελία της κατηγορούμενης και στα πλαίσια αυτά προέβαλε και ο ίδιος την δική του καταγγελία. Ο Μ.Κ.2, Κυριάκος Μιχαήλ υιοθέτησε ενόρκως την κατάθεση του που έδωσε στον Μ.Κ.1 στις 9.6.
3. Σύμφωνα με αυτή είναι παντρεμένος με την κατηγορούμενη εδώ και 13 χρόνια και έχουν δύο παιδιά τον Αντρέα και τον Μιχάλη. Έχει πληροφορηθεί από την Αστυνομία, ότι η σύζυγος του τον κατήγγειλε ότι την κτύπησε στις 4.6.13, και για το περιστατικό αυτό επιθυμεί να αναφέρει ότι είναι η ίδια που τον κτύπησε. Ήταν η θέση του ότι την επίδικη μέρα γύρω στις 6.00 το απόγευμα πήγε στο σπίτι μαζί με τα παιδιά, κούρεψε και τα δύο κατόπιν δικής τους επιθυμίας, πρώτα κούρεψε τον Αντρέα που είναι ο μεγάλος του γιος ο οποίος μετά που έκανε μπάνιο και κατέβηκε κάτω και κάθισε μπροστά από το Laptop άρχισε να φωνάζει ότι δεν του άρεσε το κούρεμα. Ο ίδιος προχώρησε να τον ρωτήσει γιατί και τότε η κατηγορούμενη τους πλησίασε και άρχισε να τον κτυπά για να φύγει μακριά από το παιδί. Συγκεκριμένα του έδωσε γροθιές με τα χέρια της στο στήθος. Ο ίδιος σηκώθηκε και η κατηγορούμενη χωρίς λόγο άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και άρχισε να ουρλιάζει βοήθεια και κάλεσε την Αστυνομία στον αριθμό 199 και του έλεγε ότι την κτύπησε, έβαλε το τηλέφωνο σε ανοικτή ακρόαση για να μιλήσει στον ίδιο ο Αστυνομικός και του ανέφερε ότι λέει ψέματα. Ακολούθως την ένωσαν με τον Σταθμό Στροβόλου, ανέφερε επίσης ότι εξ όσων γνωρίζει η ίδια δεν πήγε στην Αστυνομία την ίδια μέρα αλλά ούτε και στο Νοσοκομείο. Ήταν η θέση του ότι τις όποιες πληγές της προκάλεσε η ίδια στα πόδια της και το σώμα της και την επόμενη μέρα τις υπέδειξε στην Αστυνομία λέγοντας ότι της τις προκάλεσε ο ίδιος. Εκδήλωσε το δικό του παράπονο για την επίθεση που υπέστη αλλά δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε να εξεταστεί από γιατρό επειδή είναι μελαχρινός και τα κτυπήματα της κατηγορούμενης δεν του προκάλεσαν σημάδια. Ήταν επίσης η θέση του ότι ο ίδιος ουδέποτε κτύπησε, την κατηγορούμενη και ότι το μόνο που έκανε ήταν όταν αυτή τον κτυπούσε να σηκώσει τα χέρια του ψηλά στο ύψος του στήθους για να προστατευθεί. Ανέφερε ότι το επεισόδιο έγινε μπροστά στον Αντρέα, ο μικρός τους γιος Μιχάλης ήταν πάνω. Κατά την αντεξέταση του επανέλαβε ότι την επίδικη μέρα μαζί με τα παιδιά πήγα στον σπίτι στις 6.00 το απόγευμα, μετά από επίσκεψη στην πατρική γιαγιά οπόταν τα δύο παιδιά του ζήτησαν να τους κουρέψει «ψιλά» με την μηχανή επειδή ήταν καλοκαίρι για να μην ιδρώνουν. Ήταν η θέση του ότι ο λόγος που αντίδρασε ο Αντρέας για το κούρεμα ήταν επειδή η κατηγορούμενη του είπε ότι «ο πατέρας του τον κούρεψε σαν να έχει καρκίνο». Ο Αντρέας ήταν έντονος και φώναζε και ο ίδιος κάλεσε την κατηγορούμενη που βρισκόταν πάνω με τον Μιχάλη και τον βοηθούσε να κάνει μπάνιο να την ρωτήσει αν είναι κουβέντες αυτές που είπε στο παιδί. Αρνήθηκε τις υποβολές ότι κανένα από τα παιδιά δεν επιθυμούσε να τα κουρέψει και ότι είναι ο ίδιος που επέμενε να κουρέψει τα παιδιά και ότι αυτά άρχισαν να παραπονιούνται από την ώρα που προσπάθησε να τους κουρέψει. Θέση του ήταν ότι όλα τα παράπονα που υπέβαλαν τα παιδιά προήλθαν από την κατηγορούμενη η οποία έχει σκοπό να καταστρέψει την ζωή του. Δέχτηκε ότι θύμωσε και μίλησε έντονα στον Αντρέα επειδή θύμωσε με την κουβέντα που του ανέφερε η κατηγορούμενη για τον καρκίνο και ανέφερε ότι ο τρόπος που μίλησε στον Αντρέα ήταν έντονος επειδή η φωνή του είναι δυνατή και πάντα μιλά δυνατά. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι η κατηγορούμενη κατέβηκε κάτω από τον πάνω όροφο που βρισκόταν με τον Μιχάλη όταν άκουσε τις φωνές του, ότι πλησίασε τον Αντρέα γιατί φοβήθηκε ότι θα τον κτυπούσε αυτός όπως έκανε πολλές φορές, και επειδή η κατηγορούμενη στάθηκε μπροστά του ο ίδιος την έσπρωξε με αποτέλεσμα η κατηγορούμενη να πέσει πάνω στο τραπέζι που ήταν το Laptop και να κτυπήσει, ο ίδιος συνέχισε να την τσιμπά στο αριστερό της πόδι και ότι από την ένταση και τις φωνές ήρθε κάτω και ο μικρός γιος και μπήκε μεταξύ τους για να τους χωρίσει και μάλιστα ότι ενώ προσπαθούσε να ξανακτυπήσει την κατηγορούμενη, κτύπησε κατά λάθος τον μικρό γιο. Ο παραπονούμενος επέμενε ότι η κατηγορούμενη τον κτύπησε με τα χέρια της προτάσσοντας τις γροθιές της στο στήθος του, ότι ο ίδιος σε καμία περίπτωση δεν άγγιξε ούτε την ίδια ούτε και τα μωρά, ότι η κατηγορούμενη συνεχώς λέει ψέματα, κάνει φασαρίες και «θέατρα» και στα πλαίσια αυτά άνοιξε και την πόρτα και φώναζε προκλητικά «βοήθεια» και τηλεφώνησε και στην Αστυνομία για να τον καταγγείλει. Είπε ότι το δέρμα της κατηγορούμενης είναι πολύ άσπρο και γι' αυτό είναι πολύ εύκολο για την ίδια να δημιουργήσει πάνω της σημάδια και πληγές. Του υπεβλήθη επίσης ότι αυτή την βίαιη συμπεριφορά τόσο προς την κατηγορούμενη όσο και προς τα παιδιά την επαναλαμβάνει συνεχώς τα τελευταία 3 χρόνια, κάτι που αρνήθηκε κατηγορηματικά αναφέροντας ότι είναι 44 ετών χωρίς κανένα προηγούμενο. Του υπεβλήθη τελικά, χωρίς να το δεχτεί, ότι ο λόγος που προβαίνει σε όλες αυτές τις καταγγελίες και σε αυτή την συμπεριφορά είναι για να εκφοβήσει την κατηγορούμενη με τα θέματα διαζυγίου και κηδεμονίας των παιδιών που εκκρεμούν στο Οικογενειακό Δικαστήριο. Η κατηγορούμενη μετά που κλήθηκε σε απολογία επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Υιοθέτησε πρώτα απ' όλα την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία 5.6.
4. Σύμφωνα με αυτή διαμένει με τον παραπονούμενο Κυριάκο Μιχαήλ, τον οποίο παντρεύτηκε εδώ και 13 χρόνια, στην οδό Παϊσίου 7 στο Στρόβολο. Τα τελευταία 3 χρόνια αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα στη σχέση της με τον παραπονούμενο. Ήταν η θέση της ότι στις 4.6.13 και περί 18.00 ο παραπονούμενος πήγε σπίτι μαζί με τα δύο παιδιά τους και είχε κάποια συζήτηση μαζί τους σε έντονο ύφος. Η ίδια υποψιάστηκε ότι πιθανόν να τα έδερνε και πλησίασε τον παραπονούμενο ο οποίος εκείνη τη στιγμή απομακρυνόταν από τον μεγάλο τους γιο, Αντρέα. Πλησίασε τον Αντρέα να δει τι συμβαίνει όταν ο παραπονούμενος επέστρεψε για να τον κτυπήσει. Τότε η ίδια του είπε «φύγε άσε το μωρό ήσυχο» και αυτός την έσπρωξε με αποτέλεσμα να πέσει πάνω στο Laptop που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι. Από τη πτώση κτύπησε το δεξί της πόδι πάνω στην γωνιά του τραπεζιού. Ακολούθως ο παραπονούμενος την τσίμπησε στο πάνω μέρος του αριστερού της ποδιού. Τότε ο μικρός τους γιος Μιχάλης μπήκε μεταξύ τους και ο παραπονούμενος τον κτύπησε στο λαιμό στην προσπάθεια του να κτυπήσει την ίδια. Είχε πάει στο γιατρό και εξετάστηκε και δήλωσε ότι έχει παράπονο εναντίον του παραπονούμενου. Θέση της ήταν ότι υπήρχαν πάντα προβλήματα στη σχέση της με τον παραπονούμενο, τα τελευταία 3 χρόνια όμως η κατάσταση είναι πολύ άσχημη. Τον δε τελευταίο καιρό, μετά που η ίδια έλαβε δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης της οικογενειακής κατοικίας, τα προβλήματα είναι ακόμα πιο έντονα αφού ο παραπονούμενος συνεχώς την βρίζει, προσπαθεί να κάνει τα παιδιά να της εναντιωθούν και να πάνε να μείνουν μαζί του. Είπε ακόμα ότι εκκρεμούν πολλές καταγγελίες στην Αστυνομία από την ίδια, εναντίον του παραπονούμενου, δεν έχουν όμως όλες οδηγηθεί στο Δικαστήριο. Ανέφερε ότι αν και ο παραπονούμενος έτυχε να κτυπήσει τα παιδιά πολλές φορές, η ίδια δεν τον κατάγγειλε ποτέ. Θέση της ήταν ότι ο κατηγορούμενος καταφεύγει και σε φυσική και σε λεκτική βία και είναι άτομο που αν συμφωνείς μαζί του όλα είναι καλά, εάν διαφωνείς όμως τότε αντιδρά βίαια. Επανέλαβε ότι την επίδικη μέρα δέχτηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο όταν προσπάθησε να τον εμποδίσει να κτυπήσει τον Αντρέα, διαφώνησε με τους ισχυρισμούς του παραπονούμενου ότι η ίδια είπε στον Αντρέα ότι με το κούρεμα του μοιάζει με μωρό που έχει καρκίνο και επανέλαβε ότι ήταν το ίδιο το παιδί που δεν ήθελε τα μαλλιά του τόσο κοντά γι' αυτό και αντέδρασε στον τρόπο που τον κούρεψε ο πατέρας του. Αρνήθηκε ότι κτύπησε η ίδια με τις γροθιές της τον παραπονούμενο αναφέροντας ότι είναι μεγαλόσωμος και η ίδια δεν μπορεί να τον κτυπήσει. Ανέφερε επίσης ότι για κάθε περιστατικό που η ίδια κατήγγελλε στην Αστυνομία, πήγαινε αμέσως μετά ο παραπονούμενος και την κατήγγελλε για το ίδιο περιστατικό. Στην αντεξέταση της επέμενε σε όσα ανέφερε στην κυρίως εξέταση της. Επέμενε ότι όλα όσα αναφέρει είναι η αλήθεια και ότι παρά τις προσπάθειες της ίδιας για τις οποίες ενημέρωσε και το Γραφείο Ευημερίας και την Αστυνομία να μην εμπλακούν τα παιδιά στις προσωπικές τους διαφορές ο παραπονούμενος συνεχίζει να τα εμπλέκει, νομίζει ότι εκδικείται την ίδια αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αναστατώσει τα παιδιά και ότι μέχρι και σήμερα προσπαθεί να τα πείσει να την εγκαταλείψουν και να πάνε να ζήσουν μαζί του. Απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς και τις υποβολές που της τέθηκαν σε σχέση με την υπό την ίδια επίθεση έναντι του παραπονούμενου και επέμενε ότι όλα αυτά είναι ψέματα και γίνονται από τον κατηγορούμενο για καθαρά εκδικητικούς λόγους προς την ίδια. Αξιολόγηση Μαρτυρίας: Η Νομολογία έχει καθορίσει διάφορες παραμέτρους σε σχέση με την αξιολόγηση των μαρτύρων, παραπέμπω σχετικά στις αποφάσεις Σίμος Αμβροσίου Αντωνίου ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 187/07, ημερομηνίας 21.11.09, Βούτουνος ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 244/06 ημερομηνίας 23.1.08, Χριστάκη Χρίστου ν. Αγαθοκλή Ηροδότου κ.ά., Πολ. Έφ. 15/07, ημερομηνίας 23.5.08 και Ανδρέας Γιάγκου Σάντη ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά. Πολ. Έφ. 78/07 ημερομηνίας 20.3.
5. Σημασία στην αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα έχουν τα λεγόμενα του, η εκφορά του λόγου του, ο δισταγμός ή η αμεσότητα των απαντήσεων του, η φυσικότητα και η εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο. Λαμβάνονται επίσης υπόψη, η ύπαρξη υπερβολών ή αντιφάσεων στα όσα αναφέρει ένας μάρτυρας στο Δικαστήριο. Η ειλικρίνεια ενός μάρτυρα κρίνεται από τη θετικότητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του. σχετικές είναι οι αποφάσεις C & Α Pelekanos Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Β Α.Α.Δ. 1273, Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη, Π.Ε. 10825, ημερ. 26.3.2002 και Δημήτρης Ιωάννου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 75/2005, ημερ. 26.1.

1. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες στο Δικαστήριο ενώ έδιδαν την μαρτυρία τους και παρακολούθησα τις αντιδράσεις τους, τον τρόπο με τον οποίο απαντούσαν στις ερωτήσεις που τους έχουν τεθεί όπως επίσης και την όλη στάση τους στη διαδικασία. Θεωρώ ότι η αξιολόγηση τους δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα. O M.K.1 ουσιαστικά ανέφερε τις ενέργειες του σε σχέση με την διερεύνηση του παραπόνου. Δεν θυμόταν τίποτε πέραν των όσων βρίσκονται καταγεγραμμένα στο φάκελο, αναφέροντας ότι μεταξύ παραπονούμενου και κατηγορούμενης εκκρεμούν πολλές καταγγελίες στο Σταθμό Στροβόλου, ενώ σε ότι αφορά την παρούσα υπόθεση επειδή υπεβλήθη εκ των υστέρων το παράπονο του παραπονούμενου μετά από την καταγγελία της κατηγορούμενης είπε ότι εκκρεμεί υπόθεση «vice versa» και για τον λόγο αυτό πολλά από τα έγγραφα που αφορούσαν την παρούσα υπόθεση ο Μ.Κ.1 δεν τα είχε στην κατοχή του γιατί βρίσκονταν στον άλλο φάκελο και χρειάστηκε να δοθεί αναβολή για να μπορέσει να τα συγκεντρώσει και να τα παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Από την μαρτυρία του προκύπτει ότι η κατηγορούμενη είχε υποβάλει παράπονο στον Αστυνομικό Σταθμό Στροβόλου για επίθεση που δέχτηκε από τον παραπονούμενο στις 4.6.13 τηλεφωνικώς την ίδια μέρα, την επόμενη 5.6.13 πήγε στο Σταθμό και έδωσε κατάθεση υποβάλλοντας το παράπονο της και ο παραπονούμενος υπέβαλε και ο ίδιος καταγγελία εναντίον της στις 9.6.13 μετά που είχε κληθεί από τον Μ.Κ.1 για να δώσει κατάθεση σε σχέση με το παράπονο της κατηγορούμενης. Ο Μ.Κ.2 και παραπονούμενος δεν μου έχει κάνει καθόλου καλή εντύπωση. Ήταν φανερό από την όλη του στάση ότι διακατέχεται από έντονα αρνητικά συναισθήματα εναντίον της κατηγορούμενης και εν διαστάσει συζύγου του. Η όλη του συμπεριφορά στο εδώλιο έδειχνε άνθρωπο που είχε κατά νου να μειώσει την κατηγορούμενη, να την παρουσιάσει με πολύ αρνητικό τρόπο, ήταν έντονος και επιθετικός στις απαντήσεις του προς τον συνήγορο υπεράσπισης, ειρωνικός και επικριτικός. Ανέφερε στο Δικαστήριο γεγονότα τα οποία δεν συμπεριλαμβάνονται στην κατάθεση - καταγγελία του ημερ. 9.6.
2. Ήταν έντονη η προσπάθεια του να παρουσιάσει την κατηγορούμενη ως μη καλή μητέρα, αφήνοντας αιχμές για τον τρόπο που συμπεριφερόταν στα παιδιά της και ότι προσπάθησε να τα στρέψει εναντίον του χωρίς να διστάζει να χρησιμοποιεί και τα παιδιά ως μάρτυρες του επεισοδίου και μάλιστα να αναφέρει στη συνήγορο για την Κατηγορούσα Αρχή να τα φέρει στο Δικαστήριο να μαρτυρήσουν. Η φράση του «Η κατηγορούμενη έχει σκοπό της ζωής της να καταστρέψει τη ζωή μου» δείχνει τα πραγματικά του αισθήματα σε σχέση με την κατηγορούμενη. Η θέση του ήταν ότι όταν ο ίδιος πλησίασε τον Αντρέα που έκλαιγε ότι δεν του αρέσει το κούρεμα να τον ρωτήσει γιατί, η κατηγορούμενη τους πλησίασε και ξεκίνησε να τον κτυπά για να φύγει μακριά από το παιδί και συγκεκριμένα του έδωσε γροθιές με τα χέρια της στο στήθος. Η θέση του αυτή είναι δύσκολο να γίνει πιστευτή έχοντας υπόψη μου τις σωματικές διαπλάσεις παραπονουμένου και κατηγορουμένης τους οποίους έχω δει στο Δικαστήριο. Ο κατηγορούμενος είναι πολύ πιο ψηλός και γεροδεμένος σε σχέση με την κατηγορούμενη. Σε ότι αφορά την επίθεση που κατά τους ισχυρισμούς του δέχτηκε από την κατηγορούμενη, δεν μπορούσε να πει κατά πόσο χρησιμοποιούσε και τα δύο της χέρια ή αν είναι με ένα χέρι που τον κτυπούσε αναφέροντας ότι ο ίδιος δεν έδωσε σημασία στο θέμα αυτό για να μην αντιδράσει ενώ κατά την κυρίως εξέταση του η θέση του ήταν ότι όταν η κατηγορούμενη τον κτυπούσε ο ίδιος έμεινε εκεί, σήκωσε τα χέρια του ψηλά για να προστατευτεί. Η ιδιοσυγκρασία του σίγουρα δεν του επέτρεπε να τηρήσει αυτή τη στάση που ισχυρίζεται. Είναι άνθρωπος που χάνει πολύ εύκολα την ψυχραιμία του, είναι πολύ έντονος και είμαι σίγουρη ότι αν συνέβαινε αυτό το περιστατικό όπως το περιγράφει, σε κανένα σημείο δεν θα έμενε απαθής και καίρια και καθοριστικά δεν θα περίμενε πρώτα η κατηγορούμενη να καταγγείλει επεισόδιο βίας εναντίον του στην Αστυνομία και πέντε μέρες μετά το συμβάν και τέσσερεις μέρες μετά από την υποβολή καταγγελίας τότε να πει και ο ίδιος ότι έχει παράπονο. Είναι η θέση μου ότι η καταγγελία αυτή υπεβλήθη εναντίον της κατηγορούμενης εκδικητικά, μετά που ο ίδιος κλήθηκε στο Σταθμό για να δώσει την θέση του σε σχέση με το παράπονο της κατηγορούμενης. Θεωρώ ότι δεν μπορώ να στηριχτώ καθόλου στην μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω στην ολότητα της λόγω της πολύ έντονης αρνητικής του προδιάθεσης προς την κατηγορούμενη γεγονός που φαίνεται τόσο από την αναφορά του ότι η κατηγορούμενη προκάλεσε η ίδια τις πληγές στο σώμα της που αφορούν αδίκημα εναντίον του που εξετάζεται σε άλλη ποινική υπόθεση αλλά και από το γεγονός ότι προσπάθησε να αναφέρει ότι η κατηγορούμενη τσιμπά τα παιδιά της και ότι στην προσπάθεια της να τα εναντιώσει προς τον ίδιο τους είπε ότι ο τρόπος που τους κούρεψε ο πατέρας τους είναι όπως τα παιδιά που έχουν καρκίνο. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι καμιά μητέρα θα μπορούσε να συμπεριφερθεί με τον τρόπο αυτό στα παιδιά της. Σε ότι αφορά την θέση του ότι η συμπεριφορά του είναι άμεμπτη και δεν επιτίθεται σε κανένα αναφέρω ότι η όλη του στάση στο εδώλιο αλλά και στη διαδικασία γενικότερα δείχνει ότι αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα, είναι πολύ ερειστικό άτομο, πολύ έντονος στη συμπεριφορά του και έχει παραδεχτεί ουσιαστικά ότι στα πλαίσια κάποιας δικαστικής διαδικασίας προσπάθησε με έντονο τρόπο να διεκδικήσει το τι ο ίδιος θεωρούσε ως δίκαιο και υπέδειξε έντονη συμπεριφορά προς Δικαστή του Οικογενειακού Δικαστηρίου η οποία όμως τελικά δεν είχε παράπονο εναντίον του. Θέση μου καταληκτικά είναι ότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν ανέφερε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Δεν αποκλείω το γεγονός ότι μεταξύ του και της κατηγορούμενης είναι πιθανόν εκείνη την ημέρα να υπήρξε κάποια ένταση με αφορμή τις προβληματικές διαπροσωπικές τους σχέσεις, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ τους ισχυρισμούς του για την δήθεν επίθεση που δέχτηκε από την κατηγορούμενη. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας του παραπονούμενου στη βάση της οποίας στηρίζεται ολόκληρη η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή, δεν είναι θετική, θεωρώ ότι η ποιότητα της και η υφή της συνεπεία των όσων αναφέρω εκτενώς πιο πάνω είναι τέτοια που καταλήγω στη θέση ότι απορρίπτεται στην ολότητα της. Παρά το ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας του παραπονούμενου προδικάζει και το αποτέλεσμα της παρούσας υπόθεσης θεωρώ ορθό να αξιολογήσω και την μαρτυρία της κατηγορουμένης. Πρώτα απ' όλα σημειώνω ότι ούτε η ίδια στην Αστυνομία ανέφερε οτιδήποτε σε σχέση με την αιτία ή αφορμή για το επεισόδιο που ισχυρίζεται ότι έλαβε χώρα που ήταν το κούρεμα των παιδιών από τον παραπονούμενο και ειδικά το ότι δεν τους άρεσε. Αντίθετα θέση της στη γραπτή της καταγγελία ήταν ότι ο παραπονούμενος είχε συζήτηση σε έντονο ύφος με τα παιδιά και επειδή η ίδια υποψιάστηκε ότι πιθανόν να τα έδερνε τον πλησίασε την ώρα που απομακρυνόταν από τον Αντρέα και ήταν όταν ο παραπονούμενος επέστρεψε να τον κτυπήσει που έλαβε χώρα το οποιοδήποτε επεισόδιο μεταξύ τους. Διαφάνηκε μετά στην προφορική μαρτυρία της ότι όταν έγινε το ισχυριζόμενο επεισόδιο εκείνος που ήταν παρών μαζί με τον παραπονούμενο ήταν ο μεγάλος τους γιος Αντρέας αφού ο Μιχάλης ήταν πάνω μαζί της στο μπάνιο. Επίσης έδωσε διαφορετική περιγραφή του ισχυριζόμενου επεισοδίου στην κατάθεση της ημερ. 5.6.13 και στο Δικαστήριο. Συγκεκριμένα στην κατάθεση της είπε ότι όταν ο παραπονούμενος επέστρεψε για να κτυπήσει τον Αντρέα η ίδια του είπε να φύγει και να αφήσει το μωρό ήσυχο ενώ αυτός την έσπρωξε και έπεσε πάνω στο Laptop που βρισκόταν στο τραπέζι και ότι από την πτώση κτύπησε το δεξί της πόδι στη γωνιά του τραπεζιού και ο παραπονούμενος ακολούθως την τσίμπησε στο αριστερό της πόδι στο πάνω μέρος. Στο Δικαστήριο είπε ότι ο μεγάλος γιος συνέχισε να κλαίει ενώ έπαιζε με το Laptop και ο κατηγορούμενος μπήκε μέσα, ήταν έξω στην αυλή, την έσπρωξε, την κτύπησε και την τσίμπησε. Έδωσε διαφορετικούς ισχυρισμούς για το που βρισκόταν ο παραπονούμενος και τα παιδιά όταν συνέβηκαν τα κατ' ισχυρισμό επεισόδια. Ήταν επίσης ιδιαίτερα έντονη εναντίον του παραπονούμενου είναι φανερό ότι και η ίδια έχει πολλά παράπονα από αυτόν αλλά ιδιαίτερη αίσθηση μου κάνει η θέση της ότι ο παραπονούμενος κτυπούσε τα παιδιά του πολλές φορές και μάλιστα αν κάποιος δεχτεί την θέση της για το υπό κρίση επεισόδιο κτύπησε και τον Μιχάλη ενώ μπήκε στη μέση να τους χωρίσει, συγκεκριμένα είπε ότι τον κτύπησε στο λαιμό, και ενώ αναφέρει το θέμα αυτό στην κατάθεση της δεν προωθήθηκε καταγγελία για το κτύπημα εναντίον του Μιχάλη. Ούτε η δική της θέση με έχει πείσει εκτός από το γεγονός ότι δεν είπε σε κανένα από τα δύο παιδιά για το κούρεμα ότι μοιάζει με παιδί που έχει καρκίνο αφού θεωρώ ότι καμιά μητέρα δεν θα μπορούσε να πει κάτι τέτοιο στα παιδιά της. Ερχόμενη στις κατηγορίες επί του κατηγορητηρίου, όπως η Κατηγορούσα Αρχή έχει επιλέξει να καταρτίσει το κατηγορητήριο είναι φανερό ότι οι δύο κατηγορίες είναι αλληλένδετες και η δεύτερη κατηγορία εξαρτάται άμεσα από την πρώτη αφού η συμπεριφορά που συνιστά βία στη 2η κατηγορία από πλευράς της κατηγορουμένης στην παρουσία των ανήλικων παιδιών που της καταλογίζεται είναι ότι επιτέθηκε και κτύπησε το εν διαστάσει σύζυγο της. Σημειώνω ότι απουσιάζουν, προφανώς εκ παραδρομής, οι λέξεις «στην παρουσία των ανήλικων παιδιών» από τις λεπτομέρειες της 2ης κατηγορίας και ότι αυτό έγινε εκ παραδρομής συνάγεται εύκολα από την έκθεση του αδικήματος της 2ης κατηγορίας. Είναι η θέση μου ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας του παραπονούμενου όπως αναφέρεται πιο πάνω καταδεικνύει ότι δεν έχουν αποδειχτεί τα αδικήματα που αποδίδονται στην κατηγορούμενη. Ειδικά για το αδίκημα της κοινής επίθεσης που αφορά η κατηγορία αρ. 1 αναφέρω τα ακόλουθα: Η κατηγορία βασίζεται σε σχετικά άρθρα του περί Βίας στην Οικογένεια ( Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000 όπως τροποποιήθηκε. Τα άρθρα επί των οποίων στηρίζεται είναι τα άρθρα 2, 4(Ι)

(2)(ιβ), 15, 16, 19, 20, 22 και 23 του Νόμου. Τα άρθρα 22 και 23 αφορούν την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα αποκλεισμού τα οποία πέραν του ότι δεν τα επικαλέστηκε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, δεν εφαρμόζονται στην παρούσα περίπτωση. Τα άρθρα 15, 16, 19 και 20 αφορούν θέματα διαδικαστικά. Το άρθρο 4

(2)(ιβ) προνοεί ότι τα αδικήματα βίας μεταξύ μελών οικογένειας θεωρούνται αυξημένης σοβαρότητας γι' αυτό και το Δικαστήριο στις περιπτώσεις που η κατηγορία βασίζεται σε σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα μπορεί να επιβάλει αυξημένες ποινές. Το αδίκημα της κοινής επίθεσης προβλέπεται στο άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με αυτό: «Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχτηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές». Λόγω του ότι η κοινή επίθεση στην παρούσα περίπτωση που αποδίδεται στην κατηγορούμενη αφορά από μέλος οικογένειας σε άλλο η ποινή που προβλέπεται με βάση το σχετικό νόμο είναι 2 χρόνια ποινή φυλάκισης, το πρόστιμο και το δικαίωμα του Δικαστηρίου να επιβάλει και τις δύο ποινές παραμένει. Σύμφωνα με την νομολογία, επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Στην απόφαση Δήμος Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 αναφέρθηκαν τα εξής: «Το Άρθρο 242 του Νόμου δε συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος. Απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα - παρανόμως - (unlawfully). Όπως προκύπτει από την Νομολογία, για στοιχειοθέτηση του νοητικού στοιχείου (mens rea) του αδικήματος αρκεί και η αδιαφορία, ήτοι όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στην ενέργεια, επιδεικνύοντας έτσι αδιαφορία για τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το αδίκημα της επίθεσης μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος ή η κατηγορούμενη να αγγίξει το άλλο πρόσωπο. Πρέπει όμως να υπάρξει κάποια εχθρική πράξη για να στοιχειοθετηθεί η επίθεση, μια απειλή, ή μια κίνηση που μπορεί να εκληφθεί ως απειλή (βλ. Fagan ν Metropolitan Police Commissioner

(1968)3 All E.R. 442). Είναι η θέση μου ότι ενόψει του αρνητικού τρόπου με την οποία έχει γίνέι αξιολόγηση του παραπονούμενου στην παρούσα υπόθεση δεν έχει αποδειχτεί το αδίκημα της κοινής επίθεσης που αφορά η κατηγορία αρ. 1, ειδικά ότι η κατηγορούμενη του επιτέθηκε παράνομα. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω η κατηγορία αρ. 2 είναι άμεσα συνυφασμένη με την απόδειξη της κατηγορίας αρ. 1 και εφόσον αυτή δεν έχει αποδειχθεί έπεται ότι ούτε και η κατηγορία αρ. 2 δεν έχει αποδειχτεί. Ενόψει των ανωτέρω είναι η θέση μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει με ικανή μαρτυρία τα δύο αδικήματα που αποδίδονται στην κατηγορούμενη η οποία αθωώνεται και απαλλάσσεται και από τις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο