Δήμου Στροβόλου ν. Robertos Nicolaou Limited κ.α., Αρ. Υποθέσεως: 43553/11, 14/5/2015

(1)(α), πρόσωπο που παραβαίνει οποιαδήποτε από τις διατάξεις 3, 4(1Α), 9Α ή 10

(1)και 10

(2), διαπράττει αδίκημα τιμωρούμενο με φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες ή με χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €1.710.- ή και με τις δύο ποινές. Σύμφωνα με το άρθρο 20

(3)(α) του Κεφ. 96, επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο 20, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), που περιλαμβάνει βέβαια και το άρθρο 10

(1), δύναται να διατάξει όπως η οικοδομή, σε σχέση με την οποία διαπράχθηκε το ποινικό αδίκημα, ή οποιοδήποτε τμήμα της, κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός χρόνου που δεν υπερβαίνει τους 2 μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτήν από την αρμόδια αρχή. Ακόμα, σύμφωνα με το άρθρο 20

(3)(β), σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δεν χορηγήθηκε σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η χρήση της δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη χρήση, το δικαστήριο δύναται να διατάξει τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα σε προθεσμία που δεν υπερβαίνει τους 2 μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί πιστοποιητικό έγκρισης ή σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση, από την αρμόδια αρχή. Ειδικότερα ως προς το θέμα της έκδοσης των διαταγμάτων κατεδάφισης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι, ως έχει νομολογηθεί, ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά και με σκοπό την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ανάγκη αποτελεσματικής εφαρμογής του νόμου και αποκατάστασης της νομιμότητας είναι πρωταρχικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Παρασκευού Σπύρου Μηλιδώνη ν. Έπαρχου Λευκωσίας

(1998)2 Α.Α.Δ 384, στις πλείστες περιπτώσεις παρόμοιας φύσης, αυτό επιτυγχάνεται μέσω της έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης, και «το Δικαστήριο, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, πάντοτε πρέπει να έχει κατά νου το συγκεκριμένο σκοπό του νόμου, ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να καθίσταται μάταιος». Παρομοίως, στη Φράγκος ν. 1. Αληφάντη κ.α.

(2003)2 Α.Α.Δ 528, όπου διαπιστώθηκε οι παραβάσεις δεν αφορούσαν σε επουσιώδεις παρεκκλίσεις αλλά όλωσδιόλου παράνομες οικοδομές το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατέληξε πως θα έπρεπε να εκδοθεί το διάταγμα. Το Εφετείο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, άρνηση έκδοσης του στην περίπτωση θα συνιστούσε ματαίωση του σκοπού του Νόμου και με έγκριση της συνέχισης της παρανομίας. (βλ. επίσης υποθέσεις Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου

(1989)2 ΑΑΔ 390, Φωτίου & άλλη ν. Δήμου Πάφου

(1991)2 ΑΑΔ 294, Ηλία Χρίστου Ηλιάδη ν. Δήμου Λάρνακος Ποινική ΄Εφεση 6212 ημερομηνίας 30.3.98. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μιχαλάκη Βασιλειάδη κ.α. Ποινική ΄Εφεση 6920 ημερομηνίας 2.2.01 στην οποία, σε σχέση με το παρεμφερές θέμα της έκδοσης διατάγματος για αναστολή της λειτουργίας εργοστασίου χωρίς άδεια, με αναφορά στην πιο πάνω νομολογία, κρίθηκε πως καθυστέρηση αλλά ακόμα και ενθάρρυνση από δημόσιο λειτουργό δεν δικαιολογούσε την αποφυγή έκδοσής του, ως του αυτονόητου, όπως χαρακτηρίστηκε, παρακολουθήματος της εφαρμογής του Νόμου. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης καθότι δεν επρόκειτο περί επουσιωδών παρεκκλίσεων αλλά όλως διόλου παράνομων οικοδομών επισημαίνοντας πάλι ότι η άρνηση έκδοσης του θα ματαίωνε τον σκοπό του Νόμου. Εμφαντικά η νομολογία μας υποστηρίζει ότι ακόμη και στις περιπτώσεις όπου οι αρμόδιες αρχές ενθάρρυναν ή καθυστέρησαν ή επέδειξαν ανοχή για κάποια χρόνια, δεν δικαιολογείται η αποφυγή έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης. (βλ. Βασιλειάδη, Λαμπριανίδη, Ηλίας Χρίστου Ηλιάδης ανωτέρω). Ειδικότερα στην υπόθεση, Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου

(1989)2 Α.Α.Δ. 390, η οποία αφορούσε σε οικοδόμηση κτηριακών εγκαταστάσεων κατά παράβαση των όρων της άδειας οικοδομής και χρησιμοποιούνται χωρίς πιστοποιητικά έγκρισης, κρίθηκε πρωτοδίκως αναπόφευκτη η έκδοση διατάγματος κατεδάφισης και κατ΄ έφεση οπόταν και συζητήθηκε, ως το κεντρικό σημείο, η ενθάρρυνση της οποίας οι εφεσείοντες, σύμφωνα με την υπόθεσή τους, έτυχαν από κρατικούς λειτουργούς, αποφασίστηκε πως ήταν πράγματι αναπόφευκτη η έκδοση διατάγματος κατεδάφισης, ακόμα και σε τέτοια περίπτωση. Στο σχετικό απόσπασμα λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Αποτελεί θεμελιώδη κανόνα του κράτους δικαίου ότι κανένας, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται, δε μπορεί να εξουσιοδοτήσει εκτροπή από τη νομιμότητα. Πρέπει να γίνει κατανοητό, τόσο από τους εφεσείοντες όπως και από κάθε πολίτη, στον προγραμματισμό των πράξεών του ότι ο νόμος δεν είναι μόνο η υπέρτατη αρχή αλλά και η μόνη πηγή για την απόκτηση δικαιωμάτων. Η προσδοκία για την ανοχή της παρανομίας δεν αποτελεί λόγο για τη διαιώνισή της. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην οποία έγινε εκτεταμένη αναφορά από το πρωτόδικο Δικαστήριο υποστηρίζει ότι ο πρωταρχικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης είναι η διασφάλιση της εγκυρότητας της πολεοδομικής νομοθεσίας (Περί Οδών και Οικοδομών Νόμος και Κανονισμοί) και η αποκατάσταση της νομιμότητας. Η ανοχή από πλευράς του Δήμου, κατά αναλογική εφαρμογή των νομολογηθέντων στην Λαμπριανίδης (ανωτέρω) θεωρώ ότι δεν πρέπει να αποτελέσει λόγο για την μη έκδοση των σχετικών διαταγμάτων. Άλλωστε, η όποια ανοχή και υπό οποιαδήποτε δικαιολογία ή λόγο επιδείχθηκε, όχι μόνο δεν επηρέασε δυσμενώς την Κατηγορούμενη αλλά ο χρόνος αφέθηκε να περάσει ανεκμετάλλευτος χωρίς να γίνει προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών λύσεων. Ούτε το γεγονός ότι ο Δήμος Στροβόλου δεν διαθέτει βιομηχανική περιοχή, μπορεί να επιδράσει προς την κατεύθυνση της μη έκδοσης διατάγματος. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουμε ζήτημα μικροπαραβάσεων, πρόκειται για οικοδομή για την οποία δεν έχει εκδοθεί και δεν έχει μέχρι σήμερα υποβληθεί αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Όσον αφορά τα όσα λέχθηκαν για το δυσανάλογο της έκδοσης διαταγμάτων κατεδάφισης, επισημαίνω εν κατακλείδι ότι ουδείς μπορεί αυθαίρετα να ανεγείρει, να κατέχει και να χρησιμοποιεί μια οικοδομή, χωρίς να λαμβάνει τα δέοντα μέτρα για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών από τις αρμόδιες αρχές, που είναι ύψιστης σημασίας αναφορικά με το θέμα της ασφάλειας της οικοδομής. Κρίνω επίσης ότι, δεν έχει δοθεί οποιοσδήποτε πειστικός λόγος βάσει του οποίου να δικαιολογείται η μη έκδοση των διαταγμάτων και κατ' επέκταση η συνέχιση της παρανομίας και η παραγνώριση των σκοπών του Νόμου. Η χρήση και η κατοχή, από τους Κατηγορούμενους οικοδομής, άνευ πιστοποιητικού εγκρίσεως, αυτής της παράνομης οικοδομής, συνιστά ουσιαστική παρέκκλιση από τη νομιμότητα. Βλ. επίσης ΚΡΙΝΟΥΛΑ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΞΕΝΙΔΗ ν. ΔΗΜΟΥ ΛΑΤΣΙΩΝ, Ποινική Έφεση Αρ. 137/2011, 13/2/2013 Ο όποιος προγραμματισμός επιχειρηματικής δραστηριότητας θα πρέπει να είναι εντός των πλαισίων του Νόμου και όχι έξω από αυτόν με την επίκληση προσδοκίας ή ακόμα και πεποίθησης ότι οι αρμόδιες αρχές δείχνουν ανοχή ή και παραβλέπουν την παρανομία. Το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον και την υποχρέωση της διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής του νόμου και της αποκατάστασης της νομιμότητας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και έχοντας εξετάσει τα ενώπιον μου πραγματικά και νομικά δεδομένα, και καθοδηγούμενη από τη νομολογία όπως έχει συνοψιστεί πιο πάνω, καταλήγω ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων κατεδάφισης και άρσης χρήσης, είναι αναπόφευκτη. Θα δοθεί το μέγιστο επιτρεπόμενο από τον Νόμο χρονικό περιθώριο αναστολής εκτέλεσης του διατάγματος. Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα τα ανωτέρω τα γεγονότα που αφορούν στη διάπραξη του αδικήματος, τις συνθήκες διάπραξης του ατυχήματος και έχοντας υπόψη μου κάθε τι άλλο έχει αναφερθεί από την υπεράσπιση για σκοπούς μετριασμού της ποινής, ειδικότερα χωρίς περιορισμό, τις προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων και το λευκό ποινικό τους μητρώο και έχοντας κατά νου την αρχή της συνολικότητας της ποινής αλλά και τη φύση και το αλληλένδετο των αδικημάτων στα οποία βρέθηκαν ένοχοι οι κατηγορούμενοι επιβάλλω σε έν έκαστο των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3: Στην 1η Κατηγορία:€300.- Στην 2η Κατηγορία:€100.- Στην 3η Κατηγορία: €100.- Περαιτέρω : Εκδίδεται εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 διάταγμα κατεδάφισης της οικοδομής που βρίσκεται επί του τεμαχίου 1156 και 749, Φ/Σχ. ΧΧ62.W3 τμήμα Η στη συμβολή των οδών Ηρακλέους και Ευστάθιου Ξενοφώντος, εντός δύο μηνών από σήμερα εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης ή σχετική άδεια από την Αρμόδια Αρχή. Περαιτέρω εκδίδεται διάταγμα εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 τερματισμού της χρήσης της οικοδομής που βρίσκεται επί του τεμαχίου 1156 και 749, Φ/Σχ. ΧΧ62.W3 τμήμα Η στη συμβολή των οδών Ηρακλέους και Ευστάθιου Ξενοφώντος, εντός δύο μηνών από σήμερα εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης ή σχετική άδεια από την Αρμόδια Αρχή. Σε ότι αφορά τα έξοδα τούτα έχουν συμφωνηθεί στο συνολικό ποσό των €3.500.- . Κατά συνέπεια τα δικηγορικά έξοδα, επιδικάζεται υπέρ του Κατηγόρου και εναντίον ενός εκάστου των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 κατά αναλογία ήτοι ποσό ύψους €1.167 έκαστος, πλέον Φ.Π.Α. [Υπ.] ....................................... Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο