Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάρκος-Νέμος Οικονόμου, Αρ. Υπόθεσης: 30029/11, 11/3/2015

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάρκος-Νέμος Οικονόμου, Αρ. Υπόθεσης: 30029/11, 11/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:B33 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 30029/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάρκος-Νέμος Οικονόμου Κατηγορούμενου ---------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 11 Μαρτίου, 2015 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Αντ. Μιχαήλ Για τον Κατηγορούμενο: κος Α. Παπαχαραλάμπους Κατηγορούμενος: Παρών ---------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει οκτώ συνολικά κατηγορίες. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Κατηγορούμενος, σε τέσσερεις διαφορετικές περιπτώσεις, επιτέθηκε εναντίον της πρώην, σήμερα, συζύγου του (βλ. κατηγορίες 1, 3, 5 και 7), στην παρουσία των δύο ανηλίκων θυγατέρων τους, με αποτέλεσμα να ήταν δυνατό να προκαλέσει στις εν λόγω ανήλικες ψυχική βλάβη (βλ. κατηγορίες 2, 4, 6 και 8). Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε πέντε μάρτυρες, τον Λοχία 2859 Σπύρο Μεσαρίτη (ΜΚ1), την Ευαγγελία-Ελένη Βλάχου (ΜΚ2-παραπονούμενη), την Αστυφύλακα 3219 Κωνσταντίνα Χριστοδούλου (ΜΚ3), την Τίνα Παύλου (ΜΚ4) και το Δρ. Φοίβο Κωστόπουλο (ΜΚ5). Ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και να καλέσει ως μάρτυρα, προς υπεράσπιση του, τον Δρ. Πανίκο Σταυριανό (ΜΥ1). Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κάτι τέτοιο δεν πιστεύω ότι θα εξυπηρετούσε οποιονδήποτε σκοπό. Αναφορά στην ουσιαστική αμφισβητούμενη μαρτυρία, θα γίνει όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο στο στάδιο της αξιολόγησής της. Προτού όμως προχωρήσω στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, θεωρώ ορθό να παραθέσω τα πιο κάτω γεγονότα, τα οποία, είτε πηγάζουν από την αναντίλεκτη ενώπιον μου μαρτυρία, είτε αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Κατηγορούμενος και MK2, κατά το 2002 τέλεσαν γάμο μεταξύ τους. Από το γάμο τους, απέκτησαν δύο θυγατέρες, τη Μέλτσια και τη Λεώνη, ηλικίας σήμερα 12 και 10 ετών αντίστοιχα. Η MK2, είχε στο παρελθόν, τελέσει άλλους δύο γάμους. Από τον πρώτο δε γάμο της, απέκτησε ένα γιο, το Θεόδωρο, ο οποίος, κατά τον ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο, ήταν φοιτητής στο Ηνωμένο Βασίλειο και συγκεκριμένα σε Πανεπιστήμιο στην πόλη του Nottingham. Σήμερα είναι ηλικίας 28 ετών. Σε κάποιο χρονικό σημείο, για το οποίο οι δύο πλευρές διαφωνούν, το ζευγάρι αντιμετώπισε προβλήματα στο γάμο του. Συνεπεία των προβλημάτων που προέκυψαν, περί το καλοκαίρι με αρχές φθινοπώρου του 2009, ο Κατηγορούμενος έπαψε πλέον (για λόγους που οι δύο πλευρές διαφωνούν), να κοιμάται στο κοινό, μέχρι τότε, υπνοδωμάτιο του ζεύγους και για σκοπούς ύπνου και γενικά ανάπαυσης, χρησιμοποιούσε καναπέ που βρισκόταν στο σαλόνι της συζυγικής οικίας. Από τον Οκτώβριο του 2010, ο Κατηγορούμενος, γνώριζε ότι, επιθυμία της MK2 ήταν να λύσει το γάμο της μαζί του. Περί τις αρχές Φεβρουαρίου του 2011, το ζευγάρι αποφάσισε να έχει συνάντηση, στην παρουσία των συνηγόρων τους για σκοπούς προώθησης των διαδικασιών για λύση του γάμου τους. Στις 10 Φεβρουαρίου 2011, Κατηγορούμενος και MK2, συναντήθηκαν στην παρουσία των συνηγόρων τους. Στην εν λόγω συνάντηση, κατόπιν σχετικής συμβουλής ενός εκ των συνηγόρων που παρευρίσκοντο, αποφασίστηκε η λήψη συμβουλής παιδοψυχολόγου, αναφορικά με τον τρόπο που θα ανακοινώνετο η απόφαση του ζεύγους να χωρίσει, στις ανήλικες θυγατέρες τους. Λίγες μέρες αργότερα το ζεύγος επισκέφθηκε παιδοψυχολόγο, ο οποίος τους συνεβούλευσε, όπως ανακοινώσουν στις ανήλικες θυγατέρες τους την απόφασή τους να χωρίσουν, πλην όμως, ο Κατηγορούμενος να παραμείνει και να διαμένει για κάποιες μέρες ακόμα στη συζυγική οικία, ώστε, η φυγή του Κατηγορούμενου από το σπίτι, να μην συνδεθεί στο μυαλό των ανήλικων θυγατέρων τους, ως η αιτία του χωρισμού τους. Προτού ανακοινώσουν την απόφασή τους στις κόρες τους, το ζεύγος διαφώνησε ουσιωδώς στο θέμα επικοινωνίας των ανήλικων τέκνων με τον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος είχε απαίτηση να έχει, μετά τη φυγή του από τη συζυγική οικία, εξ ημισείας με τη MK2, επικοινωνία με τις δύο ανήλικες θυγατέρες του, περιλαμβανομένων και σχετικών διανυκτερεύσεων, ενώ η MK2 επιθυμούσε όπως η οποιαδήποτε επικοινωνία του με τα ανήλικα παιδιά του, περιοριστεί σε δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα και τούτη μόνο κατά τις απογευματινές ώρες, χωρίς διανυκτέρευση. Η εν λόγω ρήξη του ζεύγους επί του ρηθέντος θέματος, οδήγησε στην αναβολή της ανακοίνωσης προς τα ανήλικα τέκνα τους, της απόφασής τους να χωρίσουν και κατ΄ ακολουθία και της φυγής του Κατηγορούμενου από τη συζυγική οικία. Στις 28/2/2011, η MK2, τη συνοδεία της ΜΚ4, επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Αγίου Δομετίου και υπέβαλε παράπονο εναντίον του Κατηγορούμενου για παράνομη άσκηση βίας εναντίον της. Αφού έλαβε σχετικό παραπεμπτικό (Τεκμήριο 2), από την ΜΚ3, επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και έτυχε εξέτασης από τον ιατρό (ΜΚ5), ο οποίος συνεπλήρωσε το σχετικό τμήμα του Τεκμηρίου 2, με την ιατρική του γνώμη αναφορικά με τα τραύματα που έφερε η MK

1. Η γνώμη του ΜΚ5 ήταν: «Πρόσφατη ερυθρότης άμφω τραχηλικής επιφάνειας και ρινικής περιοχής». Μετά την εξέτασή της από το ΜΚ5, η MK2 επισκέφθηκε εκ νέου τον Αστυνομικό Σταθμό Αγίου Δομετίου όπου, η ΜΚ3, της έλαβε την κατάθεση/καταγγελία της (Έγγραφο Β). Για τα μόλις πιο πάνω γεγονότα, κάμνω ανάλογα ευρήματα. Αξιολόγηση Ο ΜΚ1 μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Τη μαρτυρία του δεν αμφισβήτησε ούτε η Υπεράσπιση, η οποία στην ουσία, στο στάδιο της αντεξέτασης, έθεσε διευκρινιστικού παρά αντιπαραθετικού χαρακτήρα ερωτήσεις. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι στο Δικαστήριο είπε την αλήθεια αναφορικά με τα γεγονότα που γνώριζε και σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση. Πρόκειται για έναν εκ των ανακριτών της υπόθεσης, ο οποίος στην ουσία έλαβε την ανακριτική κατάθεση του Κατηγορούμενου, καθώς επίσης και τον κατηγόρησε γραπτώς, αναφορικά μόνο, για το αδίκημα της 7ης κατηγορίας που αντιμετωπίζει και δη ότι στις 28/2/2011, περί της 06:20, στη συζυγική οικία του ζεύγους, επιτέθηκε εναντίον της παραπονούμενης και της προκάλεσε ερυθρότητα στην τραχηλική επιφάνεια και στη ρινική περιοχή (βλ. Τεκμήριο 1Β - γραπτή κατηγορία). Σύμφωνα με το ΜΚ1, ο Κατηγορούμενος, αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις που του έθεσε ειδικά για την ισχυριζόμενη επίθεσή του εναντίον της ΜΚ
2. Δέχθηκε όμως ότι, όλες οι ερωτήσεις που υπέβαλε σ΄ αυτόν, καθώς επίσης και οι διάφορες επιστήσεις στις οποίες προέβη προς τον Κατηγορούμενο, αφορούσαν το ισχυριζόμενο από τη ΜΚ2 περιστατικό της 28/2/2011 και όχι τις οποιεσδήποτε άλλες αποδιδόμενες στον Κατηγορούμενο από τη ΜΚ2 επιθετικές συμπεριφορές. Τη μαρτυρία του ΜΚ1, την αποδέχομαι στο σύνολό της. Η ΜΚ2, με τη μαρτυρία της, δεν με έπεισε ότι τα γεγονότα του οποιουδήποτε, μεταξύ της ιδίας και του Κατηγορουμένου, επεισοδίου έλαβαν χώρα με τον τρόπο που η ίδια τα περίγραψε. Η μαρτυρία της, σε ουσιαστικά σημεία της, συγκρούεται με την κοινή λογική καθώς επίσης και με άλλη ενώπιόν μου αποδεκτή, πραγματική ή μη, μαρτυρία. Είμαι της γνώμης ότι οι πιο πάνω αδυναμίες που παρουσιάζει η μαρτυρία της, είναι τέτοιας φύσης και εμβέλειας, που καθιστούν τούτη, ακροσφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή ασφαλών ευρημάτων ή έστω συμπερασμάτων αναφορικά με τα οποιαδήποτε σχετικά με την παρούσα υπόθεση πεπραγμένα. Πρέπει να σημειωθεί, ότι η οποιαδήποτε μαρτυρία της MK2 σχετικά με τις ισχυριζόμενες επιθέσεις του Κατηγορούμενου προς αυτήν κατά τον Απρίλιο του 2009 (βλ. 1η και 2η κατηγορία) και τον Οκτώβριο του 2010 (βλ. 5η και 6η κατηγορία), περιορίζεται σε εντελώς γενικές αναφορές της, χωρίς να δοθούν στο Δικαστήριο εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για την εξέταση του κατά πόσο οι εν λόγω ισχυρισμοί της είναι ή όχι αληθείς ή έστω ακριβείς. Όλες οι σχετικές με τις πιο πάνω αναφερόμενες κατηγορίες αναφορές της MK2, περιορίζονται στην περιγραφή, αυτής καθ΄ εαυτής, της αποδιδόμενης στον Κατηγορούμενο βίαιης συμπεριφοράς, χωρίς να δίδονται στο Δικαστήριο επαρκείς πληροφορίες ως προς το τι προηγήθηκε της ισχυριζόμενης αυτής επιθετικής συμπεριφοράς του ή τι ακολούθησε τούτης. Αναφέρθηκαν δε για πρώτη φορά στην αστυνομία, στα πλαίσια της κατάθεσης της MK2 η οποία λήφθηκε στις 28/2/2011 και δη 22 και 4 μήνες αντίστοιχα, μετά από το χρόνο που κατ' ισχυρισμό έλαβαν χώρα τα εν λόγω περιστατικά. Πέραν όμως των πιο πάνω, η MK2, ερωτηθείσα ειδικά, δεν έδωσε πειστική δικαιολογία αναφορικά με το λόγους που δεν κατήγγειλε τις ισχυριζόμενες αυτές βίαιες συμπεριφορές του Κατηγορούμενου, όταν τούτες έλαβαν χώρα. Τουναντίον, στις δύο φορές που βρέθηκε αντιμέτωπη με σχετικό ερώτημα, έδωσε δύο εντελώς διαφορετικές δικαιολογίες, χωρίς να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση για την εν λόγω ασυμφωνία των ισχυρισμών της. Για σκοπούς πληρότητας, σημειώνω ότι, όταν αρχικά ερωτήθηκε σχετικά, ισχυρίστηκε, με τρόπο που αφήνετο αβίαστα να νοηθεί ότι αυτός ήταν και ο μόνος λόγος, ότι ο λόγος που δεν κατήγγειλε στην αστυνομία τη βίαιη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, ήταν γιατί δεν επιθυμούσε, τα παιδιά της να αντικρύσουν την αστυνομία στο σπίτι της η οποία θα έπρεπε να τους επισκεφθεί στα πλαίσια της διερεύνησης των καταγγελιών της. Σε μεταγενέστερο στάδιο της μαρτυρίας της, όταν και πάλι ρωτήθηκε σχετικά, έχοντας όμως ήδη προωθήσει ισχυρισμούς περί του ότι ο Κατηγορούμενος είναι γενικά πρόσωπο βίαιο και αλλοπρόσαλλο, ισχυρίστηκε, ότι ο λόγος που δεν κατάγγειλε τον Κατηγορούμενο για τις παράνομες επιθέσεις του στο παρελθόν, ήταν γιατί φοβόταν το ενδεχόμενο ο Κατηγορούμενος να θυμώσει πολύ και να της επιτεθεί εκ νέου. Επί ενός άλλου θέματος, πλην όμως σχετικού με τα πιο πάνω και δη του αριθμού γενικά των, διά ασκήσεως σωματικής βίας, επιθέσεων του Κατηγορούμενου εναντίον της, σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, προώθησε το σαφή ισχυρισμό ότι ο Κατηγορούμενος μέχρι και το 2009 δεν άσκησε ποτέ βία εναντίον της, ενώ από το 2009 μέχρι και τις 28/2/2011 που υπέβαλε το παράπονό της, της επιτέθηκε σωματικά, τέσσερεις συγκεκριμένες φορές. Οι δε σχετικοί ισχυρισμοί της, συνοδεύοντο και με παραπομπή στις σχετικές αναφορές της, στην κατάθεσή της, οι οποίες στην ουσία αποτελούν και τη βάση των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Ήταν ακόμα ξεκάθαρη ότι, οποιαδήποτε άλλη βίαιη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου εναντίον της, το εν λόγω χρονικό διάστημα, αφορά σε λεκτικές επιθέσεις και όχι σε άσκηση σωματικής βίας. Παρά ταύτα, η MK2, υιοθετώντας μέρος ένορκής της δήλωσης στην οποία προέβη στα πλαίσια προώθησης αιτήματός της ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου για σκοπούς εξασφάλισης διατάγματος αποκλειστικής χρήσης της οικογενειακής οικίας, προώθησε στην ουσία, ενώπιον του Δικαστηρίου και άλλους συγκρουόμενους με τον πιο πάνω σαφή ισχυρισμό της, ισχυρισμούς. Συγκεκριμένα, στην εν λόγω ένορκη δήλωσή της, ανάφερε τα εξής σχετικά: «. Η προαναφερόμενη κατάσταση, εκτραχύνθηκε από πλευράς του Καθ΄ ου η Αίτηση πριν από δύο χρόνια περίπου, όταν αυτός ξεκίνησε να εκδηλώνει σωματική βία προς το πρόσωπό μου, η οποία εκτραχύνθηκε από πλευράς του Καθ΄ ου η Αίτηση, δηλαδή του Κατηγορούμενου πριν από δύο χρόνια περίπου, όταν αυτός ξεκίνησε να εκδηλώνει σωματική βία εναντίον του προσώπου μου, η οποία συνίστατο σε σπρωξίματα και στο ότι έριχνε διάφορα αντικείμενα πάνω μου και με χτυπούσε». Στην ίδια ένορκή της δήλωση, και πάντα σε σχέση με την ισχυριζόμενη βίαιη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, ανάφερε και τα ακόλουθα: «. Τις τελευταίες μέρες, η κατάσταση έφτασε σε απροχώρητο σημείο. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση, δημιουργούσε επί καθημερινής βάσης επεισόδια μπροστά στα παιδιά μου, μου φώναζε, με έσπρωχνε, με ύβριζε λέγοντάς μου, «να δεις τι έχει να γίνει, fucking bitch, αλίμονο της μοίρας σου, δεν θα γλυτώσει κανένας από τα χέρια μου»». Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τον αρχικό σαφή σχετικό ισχυρισμό της, η τελευταία παράνομη επίθεση του Κατηγορουμένου προς την ίδια έλαβε χώρα το πρωί της 28/2/2011 και δη τη μέρα που υπέβαλε και το παράπονό της στην αστυνομία, ενώ η ακριβώς προηγούμενη, διά σωματικής επαφής, επιθετική του συμπεριφορά, έλαβε χώρα κατά τον Οκτώβριο του
3. Δεν χρειάζεται να υποδείξω ειδικότερα την ξεκάθαρη αντίφαση που παρατηρείται στους πιο πάνω ισχυρισμούς που προώθησε η MK
4. Η μόλις πιο πάνω αναφορά μου στους ισχυρισμούς της ΜΚ2, ως τούτοι προβάλλουν μέσα από το σχετικό περιεχόμενο της εν λόγω ένορκής της δήλωσης, καθιστούν αναγκαίο, στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας της, τον συνυπολογισμό των περιστατικών κάτω από τα οποία έγινε η καταγγελία της MK2 στην αστυνομία. Είναι κατά τη γνώμη μου σημαντικό το γεγονός ότι, η μόνη καταγγελία/παράπονο της ΜΚ2 στην αστυνομία περί βίαιης συμπεριφοράς του Κατηγορούμενου εναντίον της, γίνεται στις 28/2/2011, και δη σε στάδιο που αποτελούσε βασική επιθυμία και απαίτησή της, ο Κατηγορούμενος να εγκαταλείψει τη συζυγική οικία. Η σχετική αναφορά της, έγινε στα πλαίσια της πιο πάνω αναφερόμενης ένορκης δήλωσής της, την οποία και υιοθέτησε ισχυριζόμενη ότι αποτελεί πραγματικό γεγονός. Το σχετικό μέρος της, το παραθέτω αυτούσιο: «. το Νοέμβριο του 2010, αφού η κατάσταση είχε φτάσει σε δύσκολο σημείο λόγω του ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση αρνείτο να εγκαταλείψει το συζυγικό οίκο ως η απαίτησή μου και δημιουργούσε επί καθημερινής βάσεως ένταση .». Καθίσταται έκδηλο, τόσο από την πιο πάνω αναφορά της MK2, όσο και από άλλες σχετικές αναφορές της, ότι, διακαής της πόθος, τη δεδομένη στιγμή, ήταν η φυγή του Κατηγορούμενου από τη συζυγική οικία. Όπως δε προκύπτει και από τα ήδη ευρήματά μου (σελίδες 2 και 3 της παρούσας), η MK2 επιθυμούσε τη φυγή του Κατηγορούμενου από τη συζυγική οικία και ο τελευταίος αρνείτο να εγκαταλείψει τούτη, λόγω της διαφωνίας τους που προέκυψε αναφορικά με τη συχνότητα και τον τρόπο επικοινωνίας που θα είχε ο Κατηγορούμενος με τα ανήλικα τέκνα του. Οι εν λόγω συνθήκες που επικρατούσαν μεταξύ του ζεύγους, τη δεδομένη χρονική στιγμή, δεν μπορούν, παρά να αποτελούν ουσιώδη παράγοντα ο οποίος αποτελεί στο μυαλό του Δικαστηρίου έναν από τους λόγους για τους οποίους κρίνω ότι μου δημιουργούνται εύλογες αμφιβολίες αν το οποιοδήποτε περιστατικό που τυχόν έλαβε χώρα το πρωί της 28/2/2011, επεσυνέβη με τον τρόπο που το περίγραψε η MK2 και κατά πόσο οι λοιποί ισχυρισμοί της περί περιστατικών βίας κατά τον Απρίλη και Ιούνη του 2009 αλλά και κατά τον Οκτώβρη του 2010, είναι αληθείς. Εξάλλου, το σχετικό των επικρατουσών συνθηκών, με την αξιολόγηση της μαρτυρίας της ΜΚ2, προκύπτει και από άλλη δική της ρητή αναφορά, ως τούτη προβάλλει μέσα από την κατάθεσή της, η οποία, αν μη τι άλλο, δείχνει αβίαστα ότι, η κατάθεση της MK2 διδόταν σίγουρα και για σκοπούς προώθησης αίτησης για εξασφάλιση διατάγματος αποκλειστικής χρήσης, από την ίδια, της συζυγικής οικίας. Η σχετική αναφορά της στην κατάθεσή της παρατίθεται ευθύς αμέσως: «. Επίσης θέλω να αναφέρω ότι μέσω του δικηγόρου μου θα αιτηθώ αύριο να απομακρυνθεί ο εν διαστάσει σύζυγός μου από την οικία όπου διαμένουμε γιατί φοβάμαι για τη ζωή μου και για την ψυχολογική κατάσταση των παιδιών μου». Να σημειωθεί ότι, ερωτηθείσα ειδικά για το λόγο που ένιωσε την ανάγκη να αναφέρει τα πιο πάνω στην κατάθεσή της, δεν έδωσε οποιανδήποτε σαφή απάντηση. Περιορίστηκε στο να αναφερθεί σε πιθανούς λόγους που την οδήγησαν στο να ενεργήσει τοιουτοτρόπως, επικαλούμενη έλλειψη μνήμης του πραγματικού λόγου. Αξίζει ακόμα, στα πλαίσια της πιο πάνω επιχειρηματολογίας μου να σημειώσω ότι την 1/3/2011 και δη μια μέρα μετά την καταγγελία/παράπονο της ΜΚ2, η τελευταία καταχώρησε αίτηση στο Οικογενειακό Δικαστήριο, με την οποία επιδίωξε και εν τέλει εξασφάλισε διάταγμα αποκλειστικής χρήσης της συζυγικής οικίας. Νιώθω την ανάγκη να αναφέρω, πάντα σε σχέση με τα πιο πάνω, ότι δεν θεωρώ μεμπτό, της καταγγελίας στην αστυνομία για βία στην οικογένεια, να ακολουθεί αίτηση στο Οικογενειακό Δικαστήριο για εξασφάλιση διατάγματος αποκλειστικής χρήσης της συζυγικής οικίας. Αυτό όμως που κρίνεται ενδιαφέρον και εξετάζεται, σε συνάρτηση και με όλους τους άλλους λόγους που αναπτύσσω στην επιχειρηματολογία μου, σε σχέση με την κρίση μου ως προς τη βαρύτητα που μπορεί να προσδοθεί στη μαρτυρία της ΜΚ2, είναι οι συνθήκες που επικρατούσαν μεταξύ του ζεύγους τόσο πριν όσο και ακριβώς μετά την υποβολή της καταγγελίας/παραπόνου της τελευταίας. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο μου δημιουργούνται λογικές αμφιβολίες αν τα πράγματα έχουν ως τα επικαλείται η ΜΚ2, είναι και το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί της αναφορικά με το περιστατικό της 28/2/2011, συγκρούονται, αφενός με τη λογική και αφετέρου και με την πραγματική ενώπιόν μου μαρτυρία. Σύμφωνα με τη ΜΚ2, ως τούτο προκύπτει, τόσο από τα όσα αναφέρει στην κατάθεσή της, αλλά και τα όσα σχετικά ανέφερε στην πιο πάνω αναφερόμενη ένορκο δήλωσή της, ο Κατηγορούμενος στην ουσία, αποπειράθηκε να τη δολοφονήσει. Σχετικά ανάφερε ότι, μετά την εν λόγω επίθεση που δέχθηκε, προσευχόταν συνεχώς και ευχαριστούσε στην ουσία το Θεό για το γεγονός ότι ήταν ακόμα ζωντανή. Άλλη σχετική αναφορά της, ήταν ότι ο Κατηγορούμενος, με το ένα χέρι την έσφιγγε στο λαιμό και με το άλλο χέρι της «έκλεισε» το στόμα και τη μύτη ώστε να μην αναπνέει. Επίσης, σε σχετική ερώτηση που της έγινε από το συνήγορο υπεράσπισης, αποδέχθηκε ότι όταν, ως ισχυρίζεται, ο Κατηγορούμενος σταμάτησε να της επιτίθεται, στην ουσία είχε μόλις γλυτώσει από το θάνατο. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι, καθ΄ ον χρόνο ο Κατηγορούμενος την κρατούσε, αφενός από το λαιμό και αφετέρου από τη μύτη και το στόμα, ο τελευταίος ασκούσε υπερβολική πίεση ώστε να μην μπορεί να αναπνέει. Ήταν η θέση της ΜΚ2 ότι, σε κάποια στιγμή, εντελώς απρόσμενα, ο Κατηγορούμενος σταμάτησε να ασκεί πίεση, σήκωσε τα χέρια του και έφυγε από το σημείο. Ως προς δε τις αντιδράσεις της, καθ΄ όλη τη διάρκεια που δεχόταν επίθεση από τον Κατηγορούμενο, ανάφερε ότι ίσως με το χέρι της να έγδαρε τον Κατηγορούμενο στην προσπάθειά της να τον απομακρύνει από πάνω της. Πρέπει στο παρόν στάδιο να σημειωθεί ότι, σύμφωνα πάντα με τη ΜΚ2, αρχικά η ίδια βρισκόταν στο υπνοδωμάτιό της μαζί με τα δύο της ανήλικα τέκνα, τα οποία τη δεδομένη στιγμή κοιμόντουσαν. Ο Κατηγορούμενος εισήλθε στο υπνοδωμάτιο, ακολούθησε λεκτική αντίδρασή της για το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος δεν κτύπησε προηγουμένως την πόρτα και τότε ο τελευταίος, την άρπαξε από τα μαλλιά, την έριξε στο πάτωμα και τραβώντας την από τα μαλλιά την έσυρε εκτός του υπνοδωματίου, εντός προφανώς του διαδρόμου και εν τέλει πάνω σε ένα στρώμα που βρισκόταν σε άλλο υπνοδωμάτιο της οικίας, όπου, αφού την έθεσε ανάσκελα επί του στρώματος, της επιτέθηκε με τον τρόπο που περιέγραψε ανωτέρω. Ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες την τράβηξε από τα μαλλιά και την «έσυρε», σχετικό είναι το εξής απόσπασμα από την ενώπιόν μου μαρτυρία της ΜΚ2: «Ε: . «. Τότε ο Καθ΄ ου η Αίτηση με άρπαξε από τα μαλλιά, με έσυρε για 4-5 μέτρα, μέχρι το άλλο υπνοδωμάτιο, τραβώντας με συνεχώς από τα μαλλιά και με έριξε πάνω στο στρώμα, το οποίο βρισκόταν πάνω στο πάτωμα του υπνοδωματίου». Το είπες ή δεν το είπες; (ο συνήγορος υπεράσπισης αναγίγνωσκε μέρος της ενόρκου δήλωσης της ΜΚ2 που συνόδευε την αίτησή της με την οποία επιδίωξε και επέτυχε την έκδοση του διατάγματος αποκλειστικής χρήσης της συζυγικής οικίας). Α: Το είπα. Ε: . Α: . Ε: Και αν επιτρέπεται πόσα κιλά είστε; Α: Δεν ζυγίζομαι, αλλά γύρω στα
5. Ε: Δηλαδή, αν συμφωνείτε μαζί μου, ο Κατηγορούμενος κρατούσε ένα άνθρωπο 50-51 κιλά ενώ ήταν στο πάτωμα από τα μαλλιά και τον τράβησε από τα μαλλιά ως εκεί στην πόρτα; (Σημ. Δικαστηρίου: Υποδεικνύει μια απόσταση περίπου 5 μέτρα). Α: Μάλιστα.» Παρά τις πιο πάνω αναφορές της μάρτυρας, όταν αυτή εξετάστηκε από το ΜΚ5 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, δύο περίπου ώρες μετά το ισχυριζόμενο περιστατικό, τούτη παρουσίαζε μόνο ερυθρότητα στην αμφωτραχηλική και στη ρινική περιοχή. Ο λόγος που θεωρώ ότι τα τραύματα που παρουσίαζε η ΜΚ2 δεν συνάδουν με την ισχυριζόμενη επίθεση που δέχθηκε, είναι γιατί, ενώπιόν μου κατατέθηκαν, ως Τεκμήρια, διάφορα αποσπάσματα, σχετικής με την ιατροδικαστική επιστήμη, βιβλιογραφίας και τέθηκε και μη αμφισβητούμενη σχετική επιστημονική μαρτυρία από το ΜΥ1, σύμφωνα με την οποία, θα ήταν αναμενόμενο, η ΜΚ2, αν πραγματικά δεχόταν την επίθεση του Κατηγορούμενου ως την περιέγραψε, να παρουσιάζει και πολλές άλλες σωματικές βλάβες, αλλά επίσης και να παρουσιάσει, ακριβώς μετά την επίθεση και συγκεκριμένα συμπτώματα. Να σημειώσω στο στάδιο αυτό, ότι η σχετική με το υπό συζήτηση θέμα μαρτυρία του ΜΥ1, δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Αυτό που στην ουσία προωθήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, ήταν ότι τα όσα σχετικά ανάφερε ο ΜΥ1, δεν θα έπρεπε να γίνουν δεκτά από το Δικαστήριο, όχι γιατί θεωρητικά τούτα δεν είναι ορθά, αλλά γιατί αφενός, ο εν λόγω μάρτυρας δεν είχε την ευκαιρία να εξετάσει ιδίοις όμμασι τη ΜΚ2 και αφετέρου γιατί, ως ήταν η γνώμη της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, η ΜΚ2 ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι όταν ο Κατηγορούμενος την τραβούσε από τα μαλλιά, το σώμα της ήταν στο πάτωμα και στην ουσία ασκείτο επ΄ αυτής υπερβολική βία για να επιτευχθεί η μετακίνησή της. Επί του τελευταίου, η πιο πάνω παρατεθείσα αυτουσίως ενώπιόν μου μαρτυρία της ΜΚ2, δεν αφήνει οποιαδήποτε ερωτηματικά ως προς το αν ευσταθεί ή όχι, η γνώμη της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής. Ως προς τις σωματικές βλάβες της ΜΚ2 και τα οποιαδήποτε συμπτώματα παρουσίασε μετά την ισχυριζόμενη επίθεση, έχω ενώπιόν μου, τόσο τη μαρτυρία της ίδιας της ΜΚ2, όσο και τη μαρτυρία του ΜΚ5, που επαρκούν κατά την κρίση μου για να μπορώ να σχηματίσω γνώμη περί τούτων και κατ΄ ακολουθία να επιχειρηματολογήσω σχετικά. Θεωρώ αδιανόητο η ΜΚ2 να βρίσκεται στο πάτωμα και να μετακινείται για τόση απόσταση με μόνο την έλξη που ασκείται επ΄ αυτής διά τραβήγματος των μαλλιών της από πρόσωπο που ασκεί βία επ΄ αυτής και να μην εκφράζει διά λόγου και γενικά φωνασκίας τον πόνο που νιώθει τη δεδομένη στιγμή (η ΜΚ2 ισχυρίστηκε ότι δεν ήθελε να ξυπνήσει τα ανήλικα παιδιά τους). Ούτε μπορώ να δεχθώ ότι, καθ΄ ον χρόνο ο Κατηγορούμενος σέρνει διά τραβήγματος των μαλλιών της, τη ΜΚ2, η τελευταία δεν προσπαθεί διά αυθόρμητων και ενστικτωδών αντιδράσεών της (κλώτσημα ποδιών, γράπωμα χεριών) να απελευθερωθεί από τον Κατηγορούμενο (σχετική μη αμφισβητούμενη μαρτυρία, δόθηκε από το ΜΥ1). Ούτε μπορώ να κατανοήσω, πώς είναι δυνατό, να δεχθεί η ΜΚ2 τέτοια βία και αφενός να μην παραπονεθεί στο γιατρό για πόνο έστω στο τριχωτό της κεφαλής και αφετέρου να μην εύρει ο ΜΚ5 οποιανδήποτε σωματική βλάβη στο συγκεκριμένο σημείο της κεφαλής της. Όπως δε προκύπτει και από την ενώπιόν μου βιβλιογραφία, όταν επιχειρείται πνιγμός ενός προσώπου με τα χέρια, αν το πρόσωπο που δέχεται την επίθεση καταφέρει να απελευθερωθεί, το σίγουρο είναι ότι θα παρουσιάσει συμπτώματα βήχα και τούτο συνεπεία αντίδρασης του οργανισμού στο κλείσιμο των αεραγωγών του σώματος και δη του στόματος και της μύτης. Η ΜΚ2 δεν αναφέρθηκε σε τέτοια συμπτώματα. Επίσης, στην εν λόγω βιβλιογραφία, γίνεται και αναφορά περί δημιουργίας εμφανών τραυμάτων επί του δέρματος του θύματος από τα δάχτυλα του θύτη και εκδορές, ημισεληνοειδούς σχήματος, από τα νύχια του. Παρέμεινε άγνωστο στο Δικαστήριο αν ο Κατηγορούμενος, κατά τον ουσιώδη χρόνο, συνήθιζε να διατηρεί τέτοιου μεγέθους νύχια που να ήταν αναμενόμενο, αν ενήργησε όπως του αποδίδει η ΜΚ2, να προκαλούσε τις εν λόγω εκδορές στο λαιμό της. Κατά μιας άλλης όμως αναφοράς της ΜΚ2, στο παρελθόν, ο Κατηγορούμενος, ασκώντας βία επ΄ αυτής με τα χέρια του της προκάλεσε εκδορές (προφανώς με τα νύχια του). Ούτε η ΜΚ2, ούτε ο ΜΚ5 που την εξέτασε, αναφέρθηκαν σε τέτοιου είδους τραύματα. Περιορίστηκαν και οι δύο σε περιγραφή των τραυμάτων ως «ερυθρότητα» και τίποτα άλλο σχετικό. Ειδικότερα, ο ΜΚ5, ιατρός με πολυετή πείρα, ο οποίος εξέτασε τη ΜΚ2 κατόπιν παραπεμπτικού (Τεκμήριο 2), στο οποίο αναφέρεται ρητά ο τρόπος που, σύμφωνα με τη ΜΚ2, της επιτέθηκε ο Κατηγορούμενος, θα ανάμενα, αν η ερυθρότητα αφορούσε σε εμφανή αποτυπώματα δακτύλων και/ή εκδορές νυχιών, να έκανε ειδική αναφορά. Σημειώνεται ότι, ο ΜΚ5, δεν ανέφερε τίποτα σχετικό στη δια ζώσης μαρτυρία του, της οποίας η αξιολόγηση θα με απασχολήσει κατωτέρω. Ένας άλλος λόγος, που σε συνδυασμό με τους λοιπούς που αναφέρω, μου δημιουργούν εύλογη αμφιβολία για το αληθές ή μη των ισχυρισμών της ΜΚ2, είναι και η σχετική με τις κατηγορίες 3 και 4 μαρτυρία της. Σύμφωνα με τη ΜΚ2, συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε από τον Κατηγορούμενο, την επομένη επισκέφθηκε ιδιωτική κλινική και παρέμεινε κλινήρης για δύο βράδια. Όταν της υπεβλήθη ότι η εκεί παρουσία της οφειλόταν σε λόγους άσχετους με τους ισχυρισμούς της, ανάφερε ότι έχει σχετικό πιστοποιητικό από το γιατρό που την εξέτασε και θα το παρουσίαζε. Να σημειωθεί ότι, η κυρίως εξέταση της ΜΚ2, διακόπηκε ειδικά για να προσκομισθεί το εν λόγω πιστοποιητικό και έπειτα να αντεξεταστεί. Στην επόμενη δικάσιμο έγινε απλά μια δήλωση χωρίς οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία ότι δεν θα προσκομιστεί οποιοδήποτε ιατρικό πιστοποιητικό. Πρέπει ακόμα να σημειώσω ότι, σύμφωνα με τη ΜΚ2, όλες οι, διά σωματικής βίας, επιθέσεις που δέχθηκε από τον Κατηγορούμενο, έλαβαν χώρα μπροστά στα ανήλικα τέκνα του ζεύγους. Είναι γεγονός ότι αυτά δεν κλήθηκαν ως μάρτυρες κατηγορίες για να επιβεβαιώσουν ή να απορρίψουν τους σχετικούς ισχυρισμούς της ΜΚ
6. Δεν μπορώ όμως, να μην σημειώσω, για ότι αξίζει και χωρίς να προβαίνω σε οποιαδήποτε σχετικά ευρήματα ότι, σύμφωνα με τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου, και τούτο αποτελεί κοινή θέση των δύο πλευρών, στα πλαίσια των διαδικασιών του Οικογενειακού Δικαστηρίου, που ακολούθησαν χρονικά της καταγγελίας που υπεβλήθη στις 28/2/11, ετοιμάστηκαν δύο εκθέσεις από λειτουργούς/εμπειρογνώμονες του Γραφείου Ευημερίας, αναφορικά με τις σχέσεις του ζεύγους με τα τέκνα τους, και ουδεμία, σχετική με βία από πλευράς του Κατηγορούμενου προς τη ΜΚ2, αναφορά έγινε από τα παιδιά προς τους εν λόγω λειτουργούς. Είμαι της γνώμης ότι τα πιο πάνω δικαιολογούν του λόγου το ασφαλές της πιο πάνω, σχετικής με την αξιοπιστία της ΜΚ2, κρίσης μου. Επομένως, στην αμφισβητούμενη μαρτυρία της, δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα. Η ΜΚ3, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Η μαρτυρία της επίσης δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Οι ερωτήσεις που τέθηκαν σ΄ αυτήν στο στάδιο της αντεξέτασής της, ήταν διευκρινιστικού αντί αντιπαραθετικού χαρακτήρα. Εν πάση περιπτώσει, με την όλη στάση της στο εδώλιο του μάρτυρα, με έπεισε ότι είπε στο Δικαστήριο όλη την αλήθεια. Στο βαθμό που η μαρτυρία της συγκεκριμένης μάρτυρος υπέχει σημασίας, σημειώνεται ότι, πρόκειται για την Αστυφύλακα στην οποία υποβλήθηκε προφορικά, το πρωί της 28/2/2011, το παράπονο της ΜΚ2 και η οποία, μετά την επίσκεψη της ΜΚ2 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και την εκεί σχετική εξέτασή της από τον ΜΚ5, έλαβε, το απόγευμα της ίδιας μέρας, από τη ΜΚ2, τη γραπτή της κατάθεση/παράπονο (Έγγραφο Β). Εκείνο που επίσης αξίζει να σημειωθεί, είναι ότι η ΜΚ3 είχε, σύμφωνα με τα πιο πάνω, την ευκαιρία να δει τη ΜΚ2 στις 28/2/2011, δύο φορές, μετά την ισχυριζόμενη επίθεση που δέχθηκε από τον Κατηγορούμενο. Μία το πρωί της εν λόγω ημέρας και μία αργά το απόγευμα. Όπως δε προκύπτει από το περιεχόμενο της κατάθεσης της ΜΚ2, η ΜΚ3 βρισκόταν με την τελευταία για τουλάχιστον 45 λεπτά, που διήρκησε η λήψη της κατάθεσής της. Πουθενά στη μαρτυρία της ΜΚ3 δεν υπάρχει οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί εμφανών ή άλλως πως, τραυμάτων της ΜΚ
7. Ούτε ότι, κατά το χρόνο που είχε οπτική επαφή με τη ΜΚ2, η τελευταία είχε καλυμμένα τα σημεία του σώματός της που ήταν τραυματισμένο. Τη μαρτυρία της ΜΚ3, την αποδέχομαι στο σύνολό της. Η ΜΚ4, δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Καθ' όλη την διάρκεια που κατέθετε, ήταν εμφανής και έκδηλη η προσπάθεια της να βοηθήσει, πάση θησεία, την προώθηση του παραπόνου της φίλης της, ΜΚ2, ανεξάρτητα αν τούτη η προσπάθεια της θα εκδηλώνετο με αληθείς ή όχι από μεριάς της ισχυρισμούς. Έφτασε ακόμα στο σημείο, χωρίς να προβάλει οποιοδήποτε υπόβαθρο που να τη νομιμοποιεί να εκφράζει σχετική γνώμη, να δηλώσει ότι οι λειτουργοί του Γραφείου Ευημερίας που γνωμάτευσαν αναφορικά με το κατά πόσο θα έπρεπε ο Κατηγορούμενος να έχει επικοινωνία με τα τέκνα του, έσφαλαν και ότι το Γραφείο Ευημερίας γενικά, ενήργησε με τρόπο μεροληπτικό και επιστημονικά αδικαιολόγητο όταν εισηγήθηκε την επικοινωνία του Κατηγορούμενου με τα παιδιά του. Έκδηλη επίσης, ήταν και η εμπάθεια που ένιωθε για τον Κατηγορούμενο, τον οποίο θεωρούσε ως τη μόνη αιτία για τις οποιεσδήποτε διαφορές του με τη ΜΚ
8. Παρά το γεγονός ότι, η ΜΚ4 ουδέποτε ήταν μάρτυρας οποιασδήποτε βίαιης ή έστω αδικαιολόγητης συμπεριφοράς του Κατηγορουμένου έναντι της ΜΚ2, εν τούτοις προωθούσε ισχυρισμούς απόλυτους εναντίον του Κατηγορούμενου, ωσάν να επρόκειτο για ισχυρισμούς που βασίζοντο σε προσωπική της γνώση και μόνο κατόπιν της αντεξέτασής της προέκυπτε ότι οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί της βασίζοντο στην ουσία στα λεγόμενα της ΜΚ
9. Εν πάση περιπτώσει, στο βαθμό που η μαρτυρία της υπέχει σημασίας, τούτη δεν μπορεί να γίνει δεχτή λόγω του ότι δεν συμβαδίζει με τη λοιπή σχετική αποδεχτή ενώπιόν μου μαρτυρία. Αυτό που ενδιαφέρει από τη μαρτυρία της ΜΚ4, είναι οι ισχυρισμοί της περί αντίληψής της στο παρελθόν ύπαρξης τραυμάτων στα χέρια της ΜΚ2 και η περιγραφή της ως προς την εικόνα που παρουσίαζε η ΜΚ2 στις 28/11/2011 μετά την ισχυριζόμενη επίθεση του Κατηγορούμενου, καθώς επίσης και οι θέσεις της ως προς τον ψυχικό κόσμο των ανηλίκων τέκνων της ΜΚ2 και του Κατηγορουμένου. Σε ότι αφορά τα ανήλικα τέκνα του ζεύγους, ήταν η θέση της ΜΚ4 ότι τούτα, δύο με τρεις μήνες πριν τις 28/2/2011, άρχισαν να χαμογελούν λιγότερο και φαίνονταν ωσάν να έχουν κλειστεί στον εαυτό τους. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι, μετά τις 28/2/2011, όταν η ΜΚ2 μαζί με τις δύο θυγατέρες της διέμεναν για τρεις εβδομάδες στην οικία της (ΜΚ4), παρατήρησε τα τέκνα της ΜΚ2 και ιδιαίτερα τη μεγαλύτερη κόρη του ζεύγους, τη Μέλτσια, να βρίσκεται συνεχώς επί του καναπέ καλυμμένη με μια κουβέρτα, κλεισμένη στον εαυτό της και φοβισμένη. Με την όλη στάση που τήρησε η ΜΚ4 ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν έχω πειστεί ως προς το αληθές ή μη των εν λόγω ισχυρισμών της. Εν πάση όμως περιπτώσει, και να έχουν τα πράγματα ως τα περιγράφει η ΜΚ4, επί των σχετικών ισχυρισμών της δεν είναι δυνατόν να βασιστεί οποιαδήποτε κρίση, είτε αναφορικά με τον ψυχικό κόσμο των ανηλίκων τέκνων του ζεύγους, είτε για τους λόγους που προκάλεσαν την οποιαδήποτε ψυχολογική ταραχή. Δεν παραγνωρίζω ότι η ΜΚ4 επαγγέλλεται τη ψυχολόγο. Ήταν όμως ξεκάθαρο από την όλη μαρτυρία της, αλλά και τη μαρτυρία της ΜΚ2 ότι, ουδέποτε η ίδια εξέτασε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο τα ανήλικα τέκνα του ζεύγους υπό τη ρηθείσα ιδιότητά της. Ελλείπει ακόμα, και οποιοσδήποτε ισχυρισμός της περί του ότι κατέχει οποιαδήποτε σχετική ειδικότητα (πχ παιδοψυχολογίας) που να την καθιστά ικανή να εκφέρει μια τέτοια γνώμη. Ούτε η ίδια ισχυρίστηκε ότι οποιοδήποτε από τα τέκνα του ζεύγους της εκμυστηρεύτηκε ή έστω της ανάφερε ότι ήταν μάρτυρας οποιασδήποτε σωματικής βίας, που τυχόν ασκήθηκε από τον Κατηγορούμενο προς τη ΜΚ
10. Στην ουσία, η ΜΚ4 δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία ή εχέγγυα, που θα την καθιστούσαν ικανό εμπειρογνώμονα να εκφέρει γνώμη επί των εν λόγω θεμάτων. Επομένως στην οποιανδήποτε γνώμη της ΜΚ4 επί του ψυχολογικού και ή ψυχικού κόσμου των ανηλίκων τέκνων του ζεύγους, δεν μπορεί να προσδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Όσον τώρα αφορά στους ισχυρισμούς της περί εμφανών τραυμάτων, την 28/2/2011, στην περιοχή του στόματος, της μύτης και του λαιμού της ΜΚ2, και τούτοι δεν μπορούν να γίνουν δεχτοί. Η περιγραφή των εν λόγω τραυμάτων είναι τέτοια που καθιστούν τη σχετική μαρτυρία της ελεγχόμενη και έκθετη σε απόρριψη. Σύμφωνα με τη ΜΚ4, όταν περί τις 7:00 πμ της 28/2/2011 (δηλαδή περίπου 40 λεπτά μετά την ισχυριζόμενη επίθεση του Κατηγορούμενου) αντίκρισε τη ΜΚ2, η τελευταία έφερε επί του σημείου της μύτης της και του στόματός της εμφανή κόκκινα σημάδια. Όταν, τη δεδομένη στιγμή, η ΜΚ2 αφαίρεσε κασκόλ που είχε τυλιγμένο στο λαιμό της, πρόσεξε ότι, η ΜΚ2 «είχε κόκκινα αποτυπώματα που φαίνονταν καθαρά σχηματισμένα δάχτυλα». Ως προς τα τραύματα που έφερε η ΜΚ2, κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου άλλα δύο πρόσωπα. Και δη, η ίδια η ΜΚ2 αλλά και ο ΜΚ5 (ιατρός) ο οποίος εξέτασε την πρώτη ειδικά ως προς τα τραύματα που έφερε. Και οι δύο αυτοί μάρτυρες, ερωτηθέντες ειδικά για το εύρος των τραυμάτων, χαρακτήρισαν τούτα, ως «ερυθρότητα». Παρά το γεγονός ότι η ΜΚ2 είχε, στα πλαίσια της διά ζώσης μαρτυρίας της, αρκετές φορές την ευκαιρία να περιγράψει πιο λεπτομερώς, αν επιθυμούσε, τα τραύματα που έφερε, η σχετική περιγραφή της, περιορίστηκε, ως αναφέρθηκε και ανωτέρω, ως ερυθρότητα. Ο ΜΚ5, του οποίου η αξιολόγηση ακολουθεί, όταν ερωτήθηκε σχετικά, απλά επανέλαβε τη γνώμη του ως τούτη καταγράφτηκε στο ιατρικό έντυπο Τεκμήριο
11. Είμαι της γνώμης, ότι αν πραγματικά, 40 μόλις λεπτά μετά την ισχυριζόμενη επίθεση του Κατηγορουμένου, η ΜΚ2 έφερε εμφανή τραύματα ως τα περιέγραψε η ΜΚ4, ούτε ο ΜΚ5 που την εξέτασε ειδικά αναφορικά με τα τραύματά της, πόσο μάλλον, ούτε η ΜΚ2 που ήταν και η Παραπονούμενη της υπόθεσης, θα είχαν οποιανδήποτε δυσκολία να σημειώσουν και/ή αναφέρουν το εν λόγω γεγονός. Ειδικότερα όταν, η εν λόγω εξέταση της ΜΚ2 από το ΜΚ5, επιδιώχθηκε από την πρώτη, πολύ περισσότερο για προώθηση της καταγγελίας της, αντί για περίθαλψή της (τίποτα σχετικό με θεραπεία ή γενικά θεραπευτική αγωγή αναφέρθηκε, είτε από τη ΜΚ2, είτε από το ΜΚ5). Πρέπει ακόμα να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με τη, σχετική με την ιατροδικαστική επιστήμη, βιβλιογραφία που κατατέθηκε ενώπιόν μου, τα οποιαδήποτε τραύματα προκαλούνται στα πλαίσια απόπειρας πνιγμού, στα αρχικά στάδια μετά την εν λόγω απόπειρα, τούτα δεν είναι τόσο εμφανή, όσο όταν παρέλθει κάποιος χρόνος μετά την επίθεση. Υπενθυμίζεται, ότι ο ΜΚ5 εξέτασε τη ΜΚ2 1½ περίπου ώρα μετά την οποιανδήποτε σχετική αντίληψη της ΜΚ
12. Είμαι της γνώμης, ότι και αυτός ο ισχυρισμός της ΜΚ4 και συγκεκριμένα ο τρόπος περιγραφής των τραυμάτων που έφερε η ΜΚ2, εντάσσεται στα πλαίσια της προσπάθειάς της να καταθέσει οτιδήποτε ήταν αναγκαίο ώστε να τιμωρηθεί ο Κατηγορούμενος λόγω της εμπάθειας που ένιωθε για αυτόν, συνεπεία προφανώς, των όσων εναντίον του της ανέφερε η ΜΚ
13. Εκ του περισσού, ενδεχομένως, επαναλαμβάνεται ότι, ούτε η ΜΚ3, η οποία είχε την ευκαιρία να δει για αρκετή ώρα εκείνη τη μέρα τη ΜΚ2, και σε χρόνο μεταγενέστερο του χρόνου που την είδε η ΜΚ4, αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε «αποτυπώματα δαχτύλων» ή έστω σε εμφανή τραύματα που έφερε η τελευταία. Τη μαρτυρία της ΜΚ4, την απορρίπτω στο σύνολό της. Ο ΜΚ5, μου έκανε άριστη εντύπωση ως μάρτυρας. Εν πάση περιπτώσει, η οποιαδήποτε αντεξέτασή του ήταν ξεκάθαρα διευκρινιστικού και όχι αντιπαραθετικού χαρακτήρα. Η μαρτυρία του στην ουσία περιορίστηκε στο να επαναληφθεί και προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου η ήδη εκφρασθείσα γραπτώς, επί του Τεκμηρίου 2, επιστημονική γνώμη του, αναφορικά με τα τραύματα που έφερε η ΜΚ2 όταν την εξέτασε στις 8:35 πμ της 28/2/
14. Η γνώμη του ήταν ότι η ΜΚ2 έφερε «πρόσφατη ερυθρότης άμφω τραχηλικής επιφάνειας και ρινικής περιοχής». Τη μαρτυρία του την αποδέχομαι στο σύνολό της. Όσον τώρα αφορά στον Κατηγορούμενο, σημειώνω ότι, παρά της έντονης αντεξέτασης που έτυχε, σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν προώθησε οποιονδήποτε αντιφατικό ισχυρισμό. Ούτε η μαρτυρία του φαίνεται να συγκρούεται, είτε με την κοινή λογική, είτε με τη λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Ούτε επίσης, παρουσιάζει οποιεσδήποτε ουσιώδεις αδυναμίες. Πρέπει φυσικά να σημειωθεί, ότι ο Κατηγορούμενος δεν υπέχει οποιασδήποτε υποχρέωσης να αποδείξει την αθωότητά του. Έχοντας δε υπόψη την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής, αυτό που στην πραγματικότητα μένει να εξεταστεί, σε συνάρτηση με τη μαρτυρία του Κατηγορουμένου, είναι το κατά πόσο τούτος προώθησε οποιουσδήποτε ενοχοποιητικούς ή έστω εναντίον των συμφερόντων του, ισχυρισμούς, ώστε τούτοι σε συνδυασμό με τη λοιπή ενώπιόν μου αποδεκτή μαρτυρία, να μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για την εξαγωγή ευρήματος ή συμπεράσματος ενοχής του σε οποιαδήποτε κατηγορία αντιμετωπίζει. Εκείνο που αβίαστα προκύπτει από την εξέταση της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου, είναι ότι ελλείπει από αυτήν ένας τέτοιος ενοχοποιητικός ή εναντίον των συμφερόντων του, ισχυρισμός. Ο ΜΥ1 μου έκανε άριστη εντύπωση ως μάρτυρας. Και σ΄ αυτόν το μάρτυρα οι ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την αντεξέτασή του ήταν στην ουσία διευκρινιστικού αντί αντιπαραθετικού χαρακτήρα. Ο μάρτυρας αυτός με έπεισε με την όλη στάση του και ιδιαίτερα με την ευθύτητα και σαφήνεια που χαρακτήριζε τις θέσεις του, ότι είπε στο Δικαστήριο όλη την αλήθεια. Πρόκειται για Ιατροδικαστή, του οποίου τις υπηρεσίες ζήτησε η πλευρά του Κατηγορουμένου. Ο εν λόγω μάρτυρας, με γνώμονα συγκεκριμένα έγγραφα, στα οποία έκανε ρητή αναφορά στην έκθεση που ετοίμασε (Έγγραφο Στ), εξέφρασε την επιστημονική του γνώμη, αναφορικά με την ορθότητα ή μη των διαφόρων ισχυρισμών της ΜΚ
15. Συγκεκριμένα, αφού έλαβε υπόψη το περιεχόμενο της κατάθεσης της ΜΚ2 (Έγγραφο Β), το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως στην οποία προέβη η ΜΚ2 στα πλαίσια αίτησής της για εξασφάλιση διατάγματος αποκλειστικής χρήσης της συζυγικής οικίας και το περιεχόμενο του ιατρικού εντύπου που συνεπλήρωσε ο ΜΚ5 μετά που εξέτασε τη ΜΚ2 (Τεκμήριο 2), κατέληξε ότι οι ισχυρισμοί της ΜΚ2 αναφορικά με την ισχυριζόμενη εναντίον της επίθεση από τον Κατηγορούμενο στις 28/2/2011, ελέγχονται για τους λόγους που εξήγησε στο Δικαστήριο. Να σημειωθεί ότι, η Κατηγορούσα Αρχή, με ρητή δήλωση της συνηγόρου που την εκπροσωπούσε, δεν αμφισβήτησε τα ακαδημαϊκά προσόντα και πολυετή πείρα του ΜΥ1 ως Ιατροδικαστού, ούτε και την ορθότητα των ευρημάτων του και/ή συμπερασμάτων του ως τούτα αναφέρονται στο Έγγραφο Στ. Δηλώθηκε επίσης ρητά από την Κατηγορούσα Αρχή ότι δεν αμφισβητείται η αξιοπιστία του συγκεκριμένου μάρτυρα. Αυτό που η Κατηγορούσα Αρχή αμφισβήτησε έντονα αναφορικά με τη μαρτυρία του ΜΥ1, ήταν τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να βασίσει επί της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα οποιαδήποτε ευρήματα ή έστω συμπεράσματα και τούτο για δύο συγκεκριμένους λόγους. Πρώτο, ότι ο ΜΥ1 δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να εξετάσει ο ίδιος τη ΜΚ2 και να δει ιδίοις όμμασι τα τραύματα που έφερε ώστε να μπορεί να έχει εικόνα των γεγονότων επί των οποίων βασίζει την κρίση του και δεύτερο ότι, αν και ορθή η γνώμη του ΜΥ1 (με βάση τα όσα ο ίδιος θεώρησε ως δεδομένα γεγονότα), ως προς το εύρος αλλά και το είδος των τραυμάτων που θα ήταν αναμενόμενο να υποστεί και να παρουσιάζει η ΜΚ2, τούτη η γνώμη, στηρίχτηκε σε ισχυρισμούς που λανθασμένα δόθησαν στο ΜΥ1 για να τους συνυπολογίσει, οι οποίοι όμως, ουδέποτε αποτέλεσαν ισχυρισμούς της ΜΚ
16. Ιδιαίτερη αναφορά από την Κατηγορούσα Αρχή, έγινε ως προς τη γνώμη του για τα τραύματα που θα έπρεπε να υποστεί ή τις αντιδράσεις που θα ήταν αναμενόμενο να είχε η ΜΚ2 κατά το στάδιο που, σύμφωνα με την ίδια, ο Κατηγορούμενος, τραβώντας την από τα μαλλιά, την έριξε στο πάτωμα και συνέχισε με τον ίδιο τρόπο, να τη σέρνει για απόσταση περίπου 5 μέτρων, από το υπνοδωμάτιο σε ένα άλλο δωμάτιο της οικίας. Ήταν ακριβώς η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι, η ΜΚ2 ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι μοναδική αιτία της μετακίνησής της από το ένα δωμάτιο, στο άλλο, ήταν το τράβηγμα των μαλλιών της από τον Κατηγορούμενο. Εισηγήθηκε ακόμα η Κατηγορούσα Αρχή ότι, αυτό που στην πραγματικότητα η ΜΚ2 ισχυρίστηκε ήταν ότι με δικές της κινήσεις, αλλά και με το παράλληλο τράβηγμα των μαλλιών της από τον Κατηγορούμενο, μετακινήθηκε από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Ήταν γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο, που η Κατηγορούσα Αρχή, αν και δεν αμφισβήτησε την ορθότητα της επιστημονικής γνώμης του ΜΥ1, εν τούτοις προώθησε τη θέση ότι η εν λόγω γνώμη του δεν ήταν σχετική με την υπό εξέταση υπόθεση. Ως προς την μόλις πιο πάνω εισήγηση της Κατηγορούσας Αρχής, αναφορικά με την ισχυριζόμενη μη σχετική μαρτυρία του ΜΥ1, συνεπεία εσφαλμένου υπόβαθρου, υποδεικνύω εκ νέου την ήδη πιο πάνω αυτουσίως παρατεθείσα σχετική μαρτυρία της ΜΚ2, η οποία ομιλεί αφ΄ εαυτής. Όπως ακριβώς προκύπτει από τους ισχυρισμούς της ΜΚ2, τα γεγονότα που συνυπολόγισε ο ΜΥ1 για να εκφράσει τη γνώμη του, ήταν ως ακριβώς τα ισχυρίστηκε η ΜΚ2 και όχι ως εισηγείται η Κατηγορούσα Αρχή. Ως προς το γεγονός ότι ο ΜΥ1 δεν είχε την ευκαιρία να εξετάσει τη ΜΚ2 μετά την ισχυριζόμενη επίθεση, τούτο λίγης σημασίας υπέχει. Και τούτο γιατί, δεν προωθείται ενώπιόν μου οποιοσδήποτε αποδεχτός, αντίθετος με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2, ισχυρισμός ως προς το εύρος και είδος των τραυμάτων που έφερε η ΜΚ
17. Και η ΜΚ2 και ο ΜΚ5, αλλά και ο ΜΥ1, όταν αναφέρθηκαν, έκαστος για το λόγο που αφορούσε στη μαρτυρία του, σε τραύματα της ΜΚ2, τούτα συνίσταντο στην ερυθρότητα που παρουσίαζε στην άμφω τραχηλική και ρινική περιοχή, η ΜΚ
18. Ούτε, όπως σημειώθηκε και ανωτέρω, προωθήθηκε οποιοσδήποτε ισχυρισμός, ή έστω οποιοσδήποτε μάρτυρας να άφησε να νοηθεί ότι, η ΜΚ2 έφερε και άλλα τραύματα, συνεπεία της ισχυριζόμενης επίθεσης που δέχθηκε από τον Κατηγορούμενο, τα οποία όμως δεν εντοπίστηκαν κατά την εξέτασή της από το ΜΚ
19. Επομένως, από τη στιγμή που η γνώμη του ΜΥ1 βασίστηκε σε μη αμφισβητούμενο δεδομένο, το γεγονός ότι δεν είχε την ευκαιρία ο ίδιος να εξετάσει τη ΜΚ2, δεν καθιστά τη μαρτυρία του, είτε τρωτή, είτε μη αποδεχτή, είτε ακόμα μαρτυρία επί της οποίας να μην μπορεί να δοθεί βαρύτητα. Ο ΜΥ1, στην ουσία, εξέφρασε τη γνώμη, ως Ιατροδικαστής, ότι οι περιγραφές της ΜΚ2, ως προς τον τρόπο που ισχυρίζεται ότι της επιτέθηκε ο Κατηγορούμενος στις 28/2/2011, δεν συνάδουν με το είδος και το εύρος των τραυμάτων που έφερε 1½ με 2 ώρες μετά την κατ΄ ισχυρισμό επίθεση που δέχθηκε. Με γνώμονα την επιστημοσύνη και πείρα του, εισηγήθηκε ότι αυτό που στην πραγματικότητα αποδίδει η ΜΚ2 στον Κατηγορούμενο, ισοδυναμεί με απόπειρα δολοφονίας. Εξήγησε ακριβώς ότι, το κλείσιμο των αεραγωγών του ανθρώπινου σώματος και δη της μύτης και του στόματος με υπερβολική άσκηση βίας και με τρόπο που στην ουσία αποτυγχάνεται η εισπνοή και εκπνοή από το θύμα που δέχεται την πίεση, όταν τούτη η πίεση ασκείται για κάποια χρονική διάρκεια, είναι δυνατόν και τούτο συνέβη αρκετές φορές στο παρελθόν, να προκαλέσει θάνατο δια πνιγμού. Με παραπομπή στα σχετικά με την Ιατροδικαστική επιστήμη συγγράμματα, αντίγραφα των οποίων κατατέθηκαν ενώπιον μου ως Τεκμήριο 4, υπέδειξε ότι τα τραύματα που είναι αναμενόμενο να παρουσιάζει το θύμα που δέχεται μια τέτοια απόπειρα πνιγμού είναι πολύ πιο σοβαρά και πολύ πιο χαρακτηριστικά, αλλά ακόμα και διαφορετικού είδους, από τα τραύματα που έφερε η ΜΚ
20. Υπέδειξε ακόμα ότι πέραν των τραυμάτων που θα ήταν αναμενόμενο να υποστεί η ΜΚ2, τούτη θα έπρεπε να παρουσιάσει και συγκεκριμένα συμπτώματα τα οποία ενστικτωδώς προκύπτουν συνεπεία της φύσης του ανθρώπινου σώματος, ως αντίδρασή του στο κλείσιμο των αεραγωγών και στην απεγνωσμένη προσπάθεια του θύματος να καταφέρει να απεγκλωβιστεί και να αναπνεύσει. Εισηγήθηκε επομένως ότι, εν απουσία τέτοιων συμπτωμάτων από πλευράς της ΜΚ2 και με δεδομένα τα περιορισμένα τραύματα που παρουσίαζε, η εκδοχή της ως προς τον τρόπο που της επιτέθηκε ο Κατηγορούμενος ελέγχεται, σε βαθμό που να αποτελεί γνώμη του ότι, τα όσα σχετικά ισχυρίζεται η ΜΚ2 δεν μπορεί να αποτελούν αληθινά γεγονότα. Μερικοί από τους λόγους που ο ΜΥ1 οδηγήθηκε στα συμπεράσματά του ήταν και οι ακόλουθοι: ανυπαρξία βήχα, σύμπτωμα το οποίο θα έπρεπε να παρουσιάσει η ΜΚ2 μετά την απόπειρα πνιγμού της. Απουσία εμφανών εκδορών ή έστω άλλου είδους τραυμάτων (ακόμα και ερυθρότητας), τα οποία όμως να οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι τούτα προκλήθηκαν διά της πίεσης των δακτύλων και/ή των νυχιών του θύτη. Απουσία πόνου στο τριχωτό της κεφαλής. Ανυπαρξία τραυμάτων στα άνω και κάτω άκρα της ΜΚ2, που θα ήταν αναμενόμενο να προκληθούν από τις ενστικτώδεις προσπάθειές της να απαλλαγεί από το σύρσιμό της από το ένα δωμάτιο στο άλλο διά του τραβήγματος των μαλλιών της από τον Κατηγορούμενο, και απουσία τραυμάτων, τόσο εξωτερικά, όσο, πολύ περισσότερο, εσωτερικά των χειλών της, συνεπεία της επαφής τους με τα δόντια της, λόγω της πίεσης που ασκήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο. Όπως σημειώθηκε και ανωτέρω, η ορθότητα των εκφρασθεισών επιστημονικών απόψεων του ΜΥ1, δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Οι δύο λόγοι για τους οποίους η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε να μη ληφθεί υπόψη η γνώμη του ΜΥ1, έχουν εξεταστεί ήδη ανωτέρω, και για τους λόγους που ανέπτυξα δεν έγιναν δεκτοί. Ο ΜΥ1, με τη μαρτυρία του, τροφοδότησε το Δικαστήριο με όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία και εχέγγυα ώστε, ως τελικός κριτής, το Δικαστήριο να είναι σε θέση, επί της μαρτυρίας του να βασίσει τα δικά του ανεξάρτητα ευρήματα και/ή συμπεράσματα. Τη μαρτυρία του την αποδέχομαι στο σύνολό της και επ΄ αυτής κάμνω ανάλογα ευρήματα. Ευρήματα Έχοντας κατά νου την πιο πάνω αξιολόγηση της ενώπιον μου, από την Κατηγορούσα Αρχή, τεθείσας μαρτυρίας, και με δεδομένη την κρίση μου ότι ο Κατηγορούμενος δεν προώθησε, είτε με τη μαρτυρία του, είτε με τη μαρτυρία του ΜΥ1, οποιονδήποτε ενοχοποιητικό γι΄ αυτόν ισχυρισμό ή έστω ισχυρισμό εναντίον των συμφερόντων του, κρίνω ότι αδυνατώ επί της εν τέλει αποδεκτής μαρτυρίας, να καταλήξω, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, σε οποιαδήποτε ευρήματα ή έστω συμπεράσματα αναφορικά με τα ενώπιόν μου επίδικα γεγονότα. Παρέμεινε στην ουσία άγνωστο, κατά πόσο τα τραύματα που έφερε η ΜΚ2, προκλήθηκαν όντως από τον Κατηγορούμενο, και αν ναι, υπό τέτοιες συνθήκες που να καθιστούν την ενέργεια που τα προκάλεσε αξιόποινη. Και τούτο πάντα αναφορικά με τις αποδιδόμενες σ΄ αυτόν αξιόποινες πράξεις κατά την 28/2/
21. Όσον τώρα αφορά στις λοιπές κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, μοναδική ουσιαστική σχετική μαρτυρία ήταν αυτή της ΜΚ2, που για τους λόγους που εξήγησα ανωτέρω, δεν μπορώ να της προσδώσω οποιανδήποτε βαρύτητα. Η σχετική μαρτυρία της ΜΚ4, απορρίφθηκε. Κατάληξη Συνεπώς, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του Κατηγορούμενου και ως εκ τούτου ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο