easyGroup Holdings Limited ν. Γιάννη Σήφη Βαρδινογιάννη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 18344/13, 13/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:B58 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Αρ. Υπόθεσης: 18344/13 Ενώπιον: Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Μεταξύ:- easyGroup Holdings Limited -ν-
- Γιάννη Σήφη Βαρδινογιάννη
- Παύλου Παπαδόπουλου Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 13 Μαΐου 2015 Για Παραπονούμενο: κ Μελάς Για Κατηγορούμενο 1: κ. Θεοδώρου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Δυνάμει του περιεχομένου του κατηγορητήριου προσάπτονται στον Κατηγορούμενο 1 δύο κατηγορίες. Η μεν 1η κατηγορία αφορά στο αδίκημα της συνομωσίας προς καταδολίευση κατά παράβαση των άρθρων 302, 20 και 26 του Ποινικού Κώδικα ενώ η 2η κατηγορία αφορά στο αδίκημα της απάτης κατά παράβαση των άρθρων 300, 20 και 26 επίσης του Ποινικού Κώδικα. Το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης γενικά αλλά και ειδικότερα σ' ό,τι αφορά το θέμα της επίδοσης του Κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 1 έχει καταγραφεί, κατά στάδιο εξέλιξης, στις 3 προηγούμενες αποφάσεις που έχουν εκδοθεί και δυνάμει των οποίων η επικαλούμενη, σε εκείνες, επίδοση του κατηγορητηρίου δεν έγινε αποδεκτή για τους λόγους που αναφέρονται και εξηγούνται στις ίδιες τις αποφάσεις. Ειδικότερα αναφέρομαι στις αποφάσεις του παρόντος Δικαστηρίου, ημερ. 09/10/13 (υπό άλλη σύνθεση τότε), ημερομηνίας 19/12/14 και 27/02/
- Αντικείμενο της παρούσας απόφασης είναι η ισχυριζόμενη και προτεινόμενη προς αποδοχή επίδοση του Κατηγορητηρίου προς τον Κατηγορούμενο 1 ως τούτη παρουσιάστηκε και παραδόθηκε από τον συνήγορο των κατηγόρων και έχει σημειωθεί ως Έγγραφο ΙΙ. Στη δέσμη εγγράφων, περιλαμβάνονται τα ακόλουθα έγγραφα: · Έγγραφο που φέρει σφραγίδα «Ελληνική Δημοκρατία- Υπουργείο Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» και φέρει τίτλο «Αριθμός :10.512 Γ - Έκθεση Επίδοσης» στο περιεχόμενο του κειμένου του, αναγράφεται εν περιλήψει ότι την 29/04/2015, «ο Δικαστικός Επιμελητής του πρωτοδικείου Αθηνών, Διονύσιος Στ. Ματθαίου, που έχω την έδρα μου στην Αθήνα, στην οδό Νικηταρά αρ. 14, μετά από την 28/04/15 γραπτή παραγγελία της δικηγόρου Ευαγγελίας Κ. Ευαγγέλου, πληρεξούσιας της εταιρείας με την επωνυμία «easy Group Holdings Limited», η οποία έχει έδρα το Μονακό, 14 :QΟΑΙ ΑΝΤΟΙΝΝΕ MONACO MC 98000, ήρθα να επιδώσω στον Γιάννη Σήφη Βαρδινογιάννη, κάτοικο Παλαιού Ψυχικού, οδός 25ης Μαρτίου αρ. 15 πιστό αντίγραφο του Ποινικού Εντύπου Αρ. 9 - Κατηγορητηρίου (Κεφ. 155, άρθρο 38) με αριθμό 18344/2013 ποινικής υπόθεσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Κύπρου εναντίον των 1) Γιάννη Σήφη Βαρδινογιάννη 2) Παύλου Παπαδόπουλου, από Ελλάδα, με το οποίο καλείστε να εμφανιστείτε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου το οποίο συνεδριάζει στη Λευκωσία στις 06/05/15, ημέρα Τετάρτη και ώρα 9.00π.μ κατά την ακρόαση των κατηγοριών που αναφέρονται πιο πάνω στο κατηγορητήριο και του οποίου το περιεχόμενο έχει ως ακριβώς κάτωθι ακολουθεί:» · Ακολουθεί εν συνεχεία, απλό φωτοαντίγραφο του Κατηγορητηρίου, χωρίς σφραγίδα του Δικαστηρίου, που φέρει μόνο την ίδια σφραγίδα που αναφέρεται στο αμέσως ανωτέρω εδάφιο ως επίσης και σφραγίδα με την οποία εντυπώθηκε όνομα φυσικού προσώπου και μεταξύ άλλων οι λέξεις «Δικηγόρος Αθηνών». · Έγγραφο που φέρει τίτλο «Απόδειξη Παραλαβής Εγγράφου που Θυροκολλήθηκε» με σφραγίδα πέραν της πρώτης αναφερομένης πιο πάνω σφραγίδας, σφραγίδα στην οποία εντυπώνεται «Ελληνική Δημοκρατία - Αστυνομία Ψυχικού». · Επιστολή ηλεκτρονικού Ταχυδρομείου ημ. 05/05/15 από πρόσωπο επ 'ονόματι Βάλια Ευάγγελου προς τον κον Αλέξη Μελά · Αντίγραφο επιστολής ημ. 04/05/15 από πρόσωπο επ ονόματι Ευαγγελία Ευαγγέλου. Ο κος Μελάς, αγόρευσε προς υποστήριξη της προωθούμενης επίδοσης αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι: · η επίδοση προωθήθηκε με δική τους πρωτοβουλία πλέον, μετά τις αποφάσεις και ως ο ίδιος αναφέρει «με τον ίδιο τρόπο που επετεύχθη τις προηγούμενες φορές από τις αρμόδιες Ελληνικές Αρχές, δηλαδή με τοιχοκόλληση». Εισηγούμενος ότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι πραγματοποιήθηκε επίδοση του κατηγορητηρίου στον Κατηγορούμενο 1 στις 29/04/
- Επισημαίνει επίσης ότι «ανατρέχοντας στα αποδεικτικά επίδοσης έγγραφα τις προηγούμενες φορές παρατηρούμε ότι στα αποδεικτικά επίδοσης του επιμελητή αναγραφόταν περίπου το ίδιο λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε και αυτή τη φορά». · Έπειτα με την αγόρευση του ο κος Μελάς παραπέμπει σε προηγούμενη επιστολή που υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου ημ. 20/08/
- Ας σημειωθεί ότι η επιστολή εκείνη λήφθηκε υπόψιν από το Δικαστήριο σε προγενέστερο στάδιο και το Δικαστήριο απεφάνθη στα πλαίσια άλλης απόφασης για το αποτέλεσμα της. · Εισηγείται ότι σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν στην Ελλάδα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τοιχοκόλληση θεωρείται νομότυπη επίδοση χωρίς να χρειάζεται να προηγηθεί κάποιο διάταγμα. · Με παραπομπή στις αποφάσεις Πολιτική Αίτηση 39/2015 και Ποινική Υπόθεση 18567/12 κάλεσε το Δικαστήριο να κάνει δεχτή την επίδοση. Ο κος Θεοδώρου, αγορεύοντας επί του θέματος, εισηγήθηκε μεταξύ άλλων ότι το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί με τις προηγούμενες του αποφάσεις επί του θέματος αναφέροντας επίσης ότι, φαίνεται να έχει 'παρεξηγηθεί' ο σκοπός έγερσης και προώθησης ιδιωτικών ποινικών υποθέσεων. Άλλωστε ανέφερε ουδέποτε υπεβλήθη σχετικό παράπονο στον Γενικό Εισαγγελέα. Έχω με προσοχή ακούσει τους συνηγόρους να τοποθετούνται επί του ζητήματος προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι θέσεις και οι εισηγήσεις των μερών έχουν καταγραφεί στο πρακτικό του Δικαστηρίου και έχουν τύχει μελέτης και εξέτασης στο σύνολο τους για σκοπούς κατάληξης στην παρούσα. Ό,τι κατ' αρχήν σημειώνεται είναι ότι, καμιά μαρτυρία δεν υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου προς υποστήριξη του αιτήματος, τα έγγραφα που παραδόθηκαν στο Δικαστήριο για σκοπούς απόδειξης έγκυρης επίδοσης προς τον Κατηγορούμενο δεν έχουν ενδυθεί τον μανδύα της μαρτυρίας και παραμένουν απλώς έγγραφα κατατεθειμένα στο φάκελο του Δικαστηρίου. Κατά δεύτερο, το αντίγραφο του κατηγορητηρίου που επισυνάφθηκε στο έγγραφο αυτό, δεν φέρει σφραγίδα δικαστηρίου. Η πραγματικότητα αυτή δεν βρίσκεται σε αρμονία με τις πρόνοιες του άρθρου 46 του ΚΕφ.
- Τρίτο σημείο που θα πρέπει να σχολιαστεί, είναι εισηγήσεις του κου Μελά ότι, οι επίδοση έγινε σύμφωνα με το ισχύον ελληνικό δίκαιο. Οι εισηγήσεις αυτές ουδόλως μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχουν υποδείξει ότι, το αλλοδαπό δίκαιο θα πρέπει να αποδεικνύεται με μαρτυρία από εμπειρογνώμονα επί του θέματος. (βλ. Μεταξύ άλλων Williams & Glyn's Bank Ltd v. The Ship "Maria"
(1984)1 C.L.R. 821 και
(1992)1 Α.Α.Δ. 309, Royal Bank of Scotland P.L.C. v. Geodrill Co Ltd κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 753. Στην απόφαση Royal Bank of Scotland P.L.C (ανωτέρω), λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Έντιμο Δ. Νικήτα : «Τα κυπριακά δικαστήρια εκλαμβάνουν το ξένο νόμο ως απλό πραγματικό γεγονός. Από το δεδομένο αυτό προκύπτει η υποχρέωση του διαδίκου, που επικαλείται τις διατάξεις του, να τις αναφέρει στο δικόγραφο του, σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες που διέπουν τον καταρτισμό των έγγραφων προτάσεων, για να μπορούν να καταστούν αντικείμενο απόδειξης αργότερα κατά τη δίκη. Ο κανόνας είναι επιτακτικός. Μόνο στην περίπτωση παραδοχής από τον αντίδικο του περιεχομένου του ισχύοντος στη ξένη χώρα δικαίου συγχωρείται η παρέκκλιση: Letco Company Limited & Άλλος v. Σωκράτη Ζ. Ηλιάδη & Άλλων
(1991)1 Α.Α.Δ. 435, Parkasho ν. Singh [1967] 1 All E.R. 737, Dicey & Morris "The Conflict of [*760] Laws", 10η έκδοση, τόμος 2, σελ. 1206-1208. Το μέσο γνώσης του αλλοδαπού δικαίου είναι βασικά οι γνώμες των νομομαθών. Το θέμα πραγματεύεται ο Cheshire "Private International Law" 9η έκδοση, σελ. 130: "It is obvious that no witness can speak to a question of law as a fact and that all he can do is to express his opinion. The rule is, therefore, that he must be an expert. The question as to who is a sufficient expert in this matter has not been satisfactorily resolved by the English decisions. Though no doubt the court has a discretion in the matter, the general principle has been that no person is a competent witness unless he is a practising lawyer in the particular legal system in question, or unless he occupies a position or follows a calling in which he must necessarily acquire a practical working knowledge of the foreign law. In other words, practical experience is a sufficient qualification.» Είναι φανερό ότι, καμιά μαρτυρία για τον αλλοδαπό Νόμο δεν έχει προσφερθεί για τα γεγονότα που επικαλείται ο κος Μελάς, ούτε βεβαίως το Δικαστήριο μπορεί να βγάλει δικά του συμπεράσματα με βάση το περιεχόμενο του Εγγράφου ΙΙ που βρίσκεται κατατεθημένο στο φάκελο του Δικαστηρίου. Το τέταρτο σημείο που θα πρέπει να επισημανθεί σε σχέση με τις αγορεύσεις του κου Μελά είναι ότι ως και ο ίδιος αναφέρει η επίδοση έγινε «με τον ίδιο τρόπο» που έγινε και τις προηγούμενες φορές μόνο που αυτή τη φορά «με δική μας [τους] πλέον πρωτοβουλία» λόγω των προηγούμενων αποφάσεων του Δικαστηρίου τούτου. Πέραν του ότι τα πιο πάνω αγγίζουν τα όρια της κατάχρησης της διαδικασίας με δεδομένο ότι, εκκρεμεί και έφεση ως ο ίδιος ο συνήγορος των κατηγορών δηλώνει, εναντίον της απόφασης ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ EASYGROUP HOLDINGS LIMITED, Πολιτική Αίτηση Αρ. 195/2013, 7/11/2013 στην οποία απερρίφθη αίτημα για χορήγηση άδειας καταχώρησης αίτησης Certiorari εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 09/10/13, αυτός ο τρόπος επίδοσης έχει ήδη αποφασιστεί. Οι λόγοι εξηγούνται στις πιο πάνω αναφερόμενες αποφάσεις. Αυτός ο τρόπος επίδοσης δεν έγινε αποδεκτός. Όπως και η εκ νέου επίκληση των προνοιών του Ν. 55/1984 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού ως έχει ήδη, υπό άλλη σύνθεση, αποφασίσει, οι πρόνοιες της Διμερούς Σύμβασης Νομικής Συνεργασίας μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας σε θέματα Αστικού, Οικογενειακού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου, η οποία ρυθμίζει την δικαστική αρωγή η οποία περιλαμβάνει τη διαβίβαση και την επίδοση εγγράφων, καθώς και τη διεξαγωγή αποδείξεων δεν εφαρμόζονται στην υπό κρίση υπόθεση. Σε ό,τι αφορά τη περαιτέρω νομική πτυχή του θέματος της επίδοσης, τα ακόλουθα επισημαίνονται: Στο άρθρο 46 του Κεφ. 155, προνοείται ο τρόπος επίδοσης του κατηγορητηρίου υπαγορεύοντας τα ακόλουθα: «46.-
(1)Κάθε κλήση δύναται να επιδοθεί οπουδήποτε στη Δημοκρατία από αστυνομικό ή λειτουργό του Δικαστηρίου από το οποίο αυτή εκδίδεται ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο όπως το Δικαστήριο δύναται να διατάξει και- (α) αν ο κατηγορούμενος είναι άτομο, η κλήση επιδίδεται είτε με παράδοση στον ίδιο προσωπικά ή αφήνεται σε κάποιο ενήλικο πρόσωπο που ζει με αυτό ή σε υπεύθυνο του τόπου όπου αυτό διαμένει ή του τόπου εργασίας ή ασχολίας αυτού ..» Στη παράγραφο
(2)του άρθρου 46 του ΚΕφ. 155, καταγράφεται ο τρόπος απόδειξης επίδοσης κλήσης προς τον κατηγορούμενο, υπαγορεύοντας το εν λόγω άρθρο ειδικότερα ότι: «κάθε κλήση αποδεικνύεται είτε προφορικά από το πρόσωπο που επέδωσε αυτή είτε με ένορκη δήλωση αυτού. Καμιά μαρτυρία δεν έχει υπάρξει για την ισχυριζόμενη επίδοση από το πρόσωπο το οποίο έχει προβεί σε αυτή. Γεγονός είναι ότι, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει προσχωρήσει σε συμβάσεις ή και έχει συνάψει συμφωνίες διεθνείς τις οποίες έχει ενσωματώσει στο εσωτερικό δίκαιο δια Νόμου, κατ' επίκληση των οποίων καθίσταται δυνατή η επίδοση κατηγορητηρίου εκτός της Δημοκρατίας με τον τρόπο βεβαίως που οι ίδιες καθορίζουν. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν γίνεται επίκληση οιουδήποτε άλλου Νόμου πλην του Ν.55/1984 η εφαρμογή του οποίου στην παρούσα υπόθεση έχει αποφασιστεί. Κατά συνέπεια ό,τι παραμένει είναι οι πρόνοιες του Κεφ.
- Με βάση τις πρόνοιες του Νόμου αυτού και ειδικότερα του άρθρου 46 δεν μπορώ να δεχθώ ότι έχει υπάρξει νομότυπη επίδοση. Θα πρέπει επίσης να σημειώσω ότι, τα γεγονότα των υποθέσεων στις οποίες έχω παραπεμφθεί από τον συνήγορο των κατηγόρων διαφέρουν ουσιωδώς από τα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης. Σε αυτές είχαν εκδοθεί σχετικά διατάγματα επίδοσης. Στη δε αίτηση Πολιτική Αίτηση 39/2015, αναφέρθηκε ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η έννοια του παραμερισμού επίδοσης, αφού σε εκείνη την υπόθεση έγινε αποδεκτή η υποκατάστατη επίδοση που ακολούθησε έκδοσης σχετικού διατάγματος Δικαστηρίου. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη έγκυρης επίδοσης για να τίθεται ζήτημα παραμερισμού της σήμερα. Ουδόλως διαφεύγει της σκέψης μου η εμφάνιση σήμερα του κου Θεοδώρου, εκ μέρους του κατηγορουμένου για σκοπούς αμφισβήτησης της επίδοσης ωστόσο, δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο κατηγορούμενος «έλαβε γνώση» και άρα θα έπρεπε να ήταν σήμερα παρών στο Δικαστήριο και τούτο διότι κάτι τέτοιο θα καταστρατηγούσε τις πρόνοιες διεθνών συμβάσεων που η Δημοκρατία έχει συνάψει. Ό,τι οι διακρατικές συμφωνίες αναφερόμενες σε παροχή συνδρομής σε θέματα Ποινικού Δικαίου θεωρώ συνιστούν είναι, αμοιβαία συγκεκριμένη, ειδική εκχώρηση της εξουσίας των επί προσώπων - υπηκόων των, στα πλαίσια της «εδαφικής τους κυριαρχίας» (territorial sovereignty)[1], της οποίας ο σεβασμός αποτελεί μια από τις θεμελιώδεις βάσεις των διεθνών σχέσεων. Επέμβαση στην κυριαρχία είναι αποδεκτή μόνο όταν το συμβαλλόμενο κράτος ρητά συγκατατίθεται αναφορικά με τον τρόπο που τρίτο κράτος μπορεί να αποκτήσει εξουσία επί του εδάφους του. Ό,τι με την ενεργοποίηση προνοιών διεθνών συνθηκών το συμβαλλόμενο κράτος, αποκτά είναι παρέκταση της δικαιοδοσίας του και συνήθως με τη συνδρομή των αρχών του παραχωρούντος κράτους. Κατά συνέπεια και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω καταλήγω ότι δεν έχει υπάρξει έγκυρη και νομότυπη επίδοση προς τον Κατηγορούμενο
- (Υπ.) ................................................... Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Βλ Ε. Ρούκουνα, «Διεθνές Δίκαιο» Τόμος ΙΙ, Εκδόσεις Σάκουλα 1982 σελ. 2 «Ανεξάρτητα από τη γεωγραφική διαμόρφωση, η εδαφική κυριαρχία εκδηλώνεται ενιαία, ως η απόλυτη, πλήρης και αποκλειστική εξουσία του κράτους να ελέγχει χάρη στην εσωτερική έννομη τάξη, τα πρόσωπα και τα πράγματα που βρίσκονται στην εδαφική του περιοχή» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο