Γιώργος Χατζηθωμά κ.α. ν. Ιωάννης Ταπεινός, Αρ. Υποθέσεως: 27104/2011, 18/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:B60 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: N. Οικονόμου, Ε.Δ. Αρ. Υποθέσεως: 27104/2011
- Γιώργος Χατζηθωμά
- Νίκη Γεωργίου
- Δώρα Χατζηθωμα
- Λούης Πατσαλίδης
- Γιάννα Πατσαλίδου. ν. Ιωάννης Ταπεινός Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 18 Μαΐου 15 Εμφανίσεις: Για Κατηγόρους: κος Ζωμένης Για Κατηγορούμενο: κος Μίτσιγγας Κατηγορούμενος: Παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος μετά από ακρόαση βρέθηκε ένοχος στις δύο κατηγορίες που αντιμετώπιζε για παραβάσεις διατάξεων του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμος (ΚΕΦ.96) ως τούτος έχει τροποποιηθεί. Ειδικότερα ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος επί τω ότι, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 και 20 του Κεφ. 96 ανήγειρε οικοδομή, επί του ακινήτου Φ/Σ 21/40W2, Τμήμα 6, Τεμάχιο 110, στη Λευκωσία, επί της οδού Κορομία αρ. 16, στο Καϊμακλί, εντός των ορίων του Δήμου Λευκωσίας, χωρίς να ληφθεί προηγουμένως σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή.(1η Κατηγορία). Ο Κατηγορούμενος επίσης βρέθηκε ένοχος καθότι χρησιμοποιούσε την ανωτέρω αναφερόμενη οικοδομή χωρίς την προηγουμένη έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 10 και 20 του Κεφ. 96, ως έχει τροποποιηθεί. Τα γεγονότα που αφορούν την υπό κρίση υπόθεση συνοψίζονται στα ακόλουθα: Εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες ήταν κατά τον χρόνο καταχώρησης της παρούσας υπόθεσης μέχρι και σήμερα οι Γιώργος Χατζηθωμά κατά 1/12 μερίδιο, (Τεκμ. 7), η Νίκη Γεωργίου, μερίδιο 1/12 ημερομηνία (Τεκμ. 5), ο Λούης Πατσαλίδη, μερίδιο 1/24 (Τεκμ. 3), η Γιάννα Πατσαλίδου, μερίδιο 1/24, (Τεκμ. 4), η Όλγα Κωστόπουλου μερίδιο 1/12 (Τεκμ. 6), η Κυπρούλα Βρυώνη και ο Κατηγορούμενος. Το ακίνητο είχε ατύπως διαχωριστεί σε τρία τμήματα με υλικό, τέλι ως αναφέρουν και οι δύο πλευρές και χρησιμοποιείτο και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ανά τμήμα από την Κυπρούλλα Βρυώνη, από την Όλγα Χατζηθωμά ως οικία και τον Κατηγορούμενο αντίστοιχα. Περί τον Οκτώβριο του 2005 η Όλγα Χατζηθωμά υπέγραψε την αίτηση με αριθμό Α598/05 για έκδοση αδείας οικοδομή (Τεκμ. 1). Η προτεινόμενη ανάπτυξη αφορούσε σε «βιομηχανική οικοδομή», ενός ορόφου με περιτοιχισμένο χώρο 446τ.μ. επί του αναφερομένου στις λεπτομέρειες αδικήματος τεμαχίου. Ενώ εκκρεμούσε η εξέταση της αίτησης για άδεια οικοδομής, οι δύο συνιδιοκτήτριες ως ήταν τότε η ιδιοκτησιακή κατάσταση του υπό αναφορά ακινήτου, Όλγα Μιχαήλ Χατζηθωμά και Κυπρούλα Βρυώνη με επιστολή τους ημερομηνίας 11/05/2006 (Τεκμ. 2), στο Δήμο Λευκωσίας απέσυραν τις υπογραφές τους και τη συγκατάθεση τους για την έκδοση της άδειας οικοδομής. Ο Δήμος Λευκωσίας όμως στις 15/11/2006 προχώρησε στην παραχώρηση άδειας οικοδομής αρ. 5488, με ισχύ μέχρι 21/10/2007 (Τεκμ. 8). Η ανέγερση της υπό κρίση οικοδομής ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2008 και ενώ η άδεια οικοδομής ουδέποτε ανανεώθηκε. Την 10/04/2008 καταχωρήθηκε η προσφυγή με αριθμό 568/2008 εναντίον του Δήμου Λευκωσίας κατά της απόφασης του Δήμου για έκδοση αδείας οικοδομής επί του ακινήτου αποτέλεσμα της οποίας ήταν η ακύρωση της αδείας με απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/11/
- Στις 3/5/2012 υποβλήθηκε αίτηση στην Αρμόδια Αρχή για την έκδοση Πιστοποιητικού Τελικής Έγκρισης (Τεκμ. 10), η οποία απερρίφθη από την Αρμόδια Αρχή, λόγω της ακύρωσης της άδειας οικοδομής (Τεκμ. 11). Ως παραδεκτό γεγονός δηλώθηκε και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος, κατέχει και χρησιμοποιεί την οικοδομή μέχρι σήμερα και ότι αρμόδια αρχή είναι ο Δήμος Λευκωσίας. Κατά την ημερομηνία που δόθηκε για σκοπούς επιβολής ποινής, ο κος Ζωμενής ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και ζήτησε όπως εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης της οικοδομής και τερματισμού χρήσης της οικοδομής. Στις αγορεύσεις του για μετριασμό της ποινής ο κος Μίτσιγγας αναφερόμενος στα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει αυτά σοβαρά υπόψη καθότι δεν πρόκειται για ένα ακίνητο το οποίο ανεγέρθη παντελώς αυθαίρετα αλλά ανεγέρθη μετά από έκδοση άδειας οικοδομής η οποία εν ακολουθία της απόφασης στην σχετική προσφυγή ακυρώθηκε. Το μεγαλύτερο δε μέρος της οικοδομής ολοκληρώθηκε πριν τη λήξη της άδειας οικοδομής ενώ δεν υπήρξε ισχυρισμός για πολεοδομική παράβαση ή παράβαση των όρων της άδειας οικοδομής. Εισηγήθηκε ότι η υπό κρίση υπόθεση διαφοροποιείται των υποθέσεων Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου
(1989)2 ΑΑΔ 390, και Συν. Ταμ. Λεμεσού Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού,
(1994)2 Α.Α.Δ. 145 , αφού στην υπό κρίση υπόθεση υπήρχε άδεια οικοδομής σε ισχύ ενώ δεν υπήρξε ισχυρισμός πολεοδομικής παράβασης. Σε περίπτωση δε σημείωσε ο κος Μίτσιγγας που το Δικαστήριο προσανατολίζεται στην έκδοση Διατάγματος κατεδάφισης, εισηγήθηκε ότι τούτο δεν θα πρέπει να εκδοθεί καθότι πέραν των πιο πάνω, στο εν λόγω υποστατικό στεγάζει τη εργασία του όχι μόνο ο Κατηγορούμενος αλλά και τα τέκνα αυτού, ενώ δεν προκαλείται οιαδήποτε οχληρία. Άλλωστε ετούτο βρίσκεται εντός βιομηχανικής ζώνης και δεν πρόκειται για υποστατικό μεγάλης έκτασης. Για σκοπούς δε μετριασμού της ποινής κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψιν του επίσης, το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορουμένου ως επίσης και τη καθυστέρηση που επεδείχθη στην καταχώρηση της παρούσας αφού οι Κατήγοροι γνώριζαν ότι από το 2008 δεν υπήρχε σε ισχύ άδεια οικοδομής. Πέραν των όσων συνοπτικά αναφέρονται ανωτέρω παν ό,τι ανεφέρθη από τον κον Μίτσιγγα κατά την αγόρευση του έχει καταγραφεί στα πρακτικά του Δικαστηρίου και έχουν μελετηθεί διεξοδικά για τους σκοπούς της παρούσας στο σύνολο τους. Τα αδικήματα και οι ποινές που επιβάλλονται είναι το αντικείμενο του άρθρου 20 του Κεφ. 96. Σύμφωνα με το άρθρο 20
(1)(α), πρόσωπο που παραβαίνει οποιαδήποτε από τις διατάξεις 3, 4(1Α), 9Α ή 10
(1)και 10
(2), διαπράττει αδίκημα τιμωρούμενο με φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες ή με χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €1.710.- ή και με τις δύο ποινές. Σύμφωνα με το άρθρο 20
(3)(α) του Κεφ. 96, επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο 20, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε αδίκημα δυνάμει του εδαφίου
(1), που περιλαμβάνει βέβαια και το άρθρο 10
(1), δύναται να διατάξει όπως η οικοδομή, σε σχέση με την οποία διαπράχθηκε το ποινικό αδίκημα, ή οποιοδήποτε τμήμα της, κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός χρόνου που δεν υπερβαίνει τους 2 μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτήν από την αρμόδια αρχή. Ακόμα, σύμφωνα με το άρθρο 20
(3)(β), σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δεν χορηγήθηκε σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η χρήση της δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη χρήση, το δικαστήριο δύναται να διατάξει τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα σε προθεσμία που δεν υπερβαίνει τους 2 μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί πιστοποιητικό έγκρισης ή σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση, από την αρμόδια αρχή. Ειδικότερα ως προς το θέμα της έκδοσης των διαταγμάτων κατεδάφισης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι, ως έχει νομολογηθεί, ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά και με σκοπό την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ανάγκη αποτελεσματικής εφαρμογής του νόμου και αποκατάστασης της νομιμότητας είναι πρωταρχικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Παρασκευού Σπύρου Μηλιδώνη ν. Έπαρχου Λευκωσίας
(1998)2 Α.Α.Δ 384, στις πλείστες περιπτώσεις παρόμοιας φύσης, αυτό επιτυγχάνεται μέσω της έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης, και «το Δικαστήριο, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, πάντοτε πρέπει να έχει κατά νου το συγκεκριμένο σκοπό του νόμου, ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να καθίσταται μάταιος». Παρομοίως, στη Φράγκος ν. 1. Αληφάντη κ.α.
(2003)2 Α.Α.Δ 528, όπου διαπιστώθηκε οι παραβάσεις δεν αφορούσαν σε επουσιώδεις παρεκκλίσεις αλλά όλωσδιόλου παράνομες οικοδομές το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατέληξε πως θα έπρεπε να εκδοθεί το διάταγμα. Το Εφετείο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, επεσήμανε ότι, άρνηση έκδοσης του στην περίπτωση θα συνιστούσε ματαίωση του σκοπού του Νόμου και με έγκριση της συνέχισης της παρανομίας. (βλ. επίσης υποθέσεις Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου
(1989)2 ΑΑΔ 390, Φωτίου & άλλη ν. Δήμου Πάφου
(1991)2 ΑΑΔ 294, Ηλία Χρίστου Ηλιάδη ν. Δήμου Λάρνακος Ποινική ΄Εφεση 6212 ημερομηνίας 30.3.98). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μιχαλάκη Βασιλειάδη κ.α. Ποινική ΄Εφεση 6920 ημερομηνίας 2.2.01 στην οποία, σε σχέση με το θέμα έκδοσης διατάγματος για αναστολή της λειτουργίας εργοστασίου, με αναφορά στην πιο πάνω νομολογία, κρίθηκε πως όχι μόνο η καθυστέρηση αλλά ακόμα και η ενθάρρυνση από δημόσιο λειτουργό δεν δικαιολογούσε την αποφυγή έκδοσής του Διατάγματος, ως του 'αυτονόητου', όπως χαρακτηρίστηκε, παρακολουθήματος της εφαρμογής του Νόμου. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε συνεπώς την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης καθότι δεν επρόκειτο περί επουσιωδών παρεκκλίσεων αλλά ολωσδιόλου παράνομων οικοδομών επισημαίνοντας και πάλι ότι η άρνηση έκδοσης του θα ματαίωνε τον σκοπό του Νόμου. Εμφαντικά η νομολογία μας υποστηρίζει ότι ακόμη και στις περιπτώσεις όπου οι αρμόδιες αρχές καθυστερούν ή επιδεικνύουν ανοχή για κάποια χρόνια, δεν δικαιολογείται η αποφυγή έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης. (βλ. Βασιλειάδη, Λαμπριανίδη, Ηλίας Χρίστου Ηλιάδης ανωτέρω). Ειδικότερα στην υπόθεση, Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου
(1989)2 Α.Α.Δ. 390, η οποία αφορούσε σε οικοδόμηση κτηριακών εγκαταστάσεων κατά παράβαση των όρων της άδειας οικοδομής και χρησιμοποιούνταν χωρίς πιστοποιητικά έγκρισης, κρίθηκε πρωτοδίκως, αναπόφευκτη η έκδοση διατάγματος κατεδάφισης και κατ΄ έφεση οπόταν και συζητήθηκε, ως το κεντρικό σημείο, η ενθάρρυνση της οποίας οι εφεσείοντες, σύμφωνα με την υπόθεσή τους, έτυχαν από κρατικούς λειτουργούς, αποφασίστηκε πως ήταν πράγματι αναπόφευκτη η έκδοση διατάγματος κατεδάφισης, ακόμα και σε τέτοια περίπτωση. Στο σχετικό απόσπασμα λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Αποτελεί θεμελιώδη κανόνα του κράτους δικαίου ότι κανένας, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται, δε μπορεί να εξουσιοδοτήσει εκτροπή από τη νομιμότητα. Πρέπει να γίνει κατανοητό, τόσο από τους εφεσείοντες όπως και από κάθε πολίτη, στον προγραμματισμό των πράξεών του ότι ο νόμος δεν είναι μόνο η υπέρτατη αρχή αλλά και η μόνη πηγή για την απόκτηση δικαιωμάτων. Η προσδοκία για την ανοχή της παρανομίας δεν αποτελεί λόγο για τη διαιώνισή της. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην οποία έγινε εκτεταμένη αναφορά από το πρωτόδικο Δικαστήριο υποστηρίζει ότι ο πρωταρχικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης είναι η διασφάλιση της εγκυρότητας της πολεοδομικής νομοθεσίας (Περί Οδών και Οικοδομών Νόμος και Κανονισμοί) και η αποκατάσταση της νομιμότητας. Σε ότι αφορά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης σχετική είναι η υπόθεση Συν. Ταμ. Λεμεσού Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού,
(1994)2 Α.Α.Δ. 145, όπου η στρεφόμενη κατά του Διατάγματος κατεδάφισης έφεση, απορρίφθηκε κατά πλειοψηφία. Δεν θεωρώ ότι το γεγονός της συμμόρφωσης ή μη με τους όρους ακυρωθείσας άδειας οικοδομής μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για τη μη έκδοση διατάγματος κατεδάφισης. Ό,τι εξετάζεται είναι η ύπαρξη ή μη άδειας οικοδομής. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπάρχει σε ισχύ άδεια οικοδομής ενώ ως επίσης διεφάνη γίνεται χρήση της οικοδομής αυτής χωρίς να υπάρχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Κρίνω επίσης ότι, δεν έχει δοθεί οποιοσδήποτε πειστικός λόγος ο οποίος να μπορεί να στηρίξει τη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και κατ' επέκταση τη συνέχιση της παρανομίας και τη παραγνώριση των σκοπών του Νόμου. Η χρήση και η κατοχή, από τους Κατηγορούμενους οικοδομής, άνευ πιστοποιητικού εγκρίσεως, αυτής της ανεγερθείσας εν μέρει μόνο δυνάμει ακυρωθείσας αδείας οικοδομής, συνιστά ουσιαστική παρέκκλιση από τη νομιμότητα. (Βλ. ΚΡΙΝΟΥΛΑ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΞΕΝΙΔΗ ν. ΔΗΜΟΥ ΛΑΤΣΙΩΝ, Ποινική Έφεση Αρ. 137/2011, 13/2/2013). Ουδόλως διαλανθάνουν την προσοχή μου τα όσα ανέφερε ο κος Μίτσιαγγας ότι στο εν λόγω υποστατικό στεγάζεται η εργασία τόσο του Κατηγορουμένου όσο και των υιών του. Θα πρέπει όμως να επισημανθεί ότι, ο όποιος προγραμματισμός επιχειρηματικής δραστηριότητας θα πρέπει να είναι εντός των πλαισίων του Νόμου και όχι έξω από αυτόν με την επίκληση προσδοκίας ή ακόμα και πεποίθησης ότι οι αρμόδιες αρχές δείχνουν ανοχή ή και παραβλέπουν την παρανομία. Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον και την υποχρέωση της διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής του νόμου και της αποκατάστασης της νομιμότητας. Σε ότι αφορά το ζήτημα της καθυστέρησης και με δεδομένο ότι πρόκειται για συνεχές αδίκημα δεν θεωρώ ότι μπορεί να επηρεαστεί ουσιωδώς η επιβληθείσα ποινή αλλά ούτε και διαπιστώνεται καθυστέρηση στην καταχώρηση και προώθηση της υπόθεσης με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και έχοντας εξετάσει τα ενώπιον μου πραγματικά και νομικά δεδομένα, και καθοδηγούμενη από τη νομολογία όπως έχει συνοψιστεί πιο πάνω, καταλήγω ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων κατεδάφισης και τερματισμού χρήσης, του επίδικου υποστατικού, είναι αναπόφευκτη. Κρίνω όμως ότι θα πρέπει να δοθεί το μέγιστο επιτρεπόμενο από τον Νόμο χρονικό περιθώριο αναστολής εκτέλεσης του διατάγματος. Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα τα ανωτέρω τα γεγονότα που αφορούν στη διάπραξη του αδικήματος, τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και έχοντας υπόψη μου κάθετι άλλο έχει αναφερθεί από την υπεράσπιση για σκοπούς μετριασμού της ποινής, και ειδικότερα χωρίς περιορισμό, τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, το λευκό του ποινικό μητρώο, και έχοντας κατά νου την αρχή της συνολικότητας της ποινής κρίνω υπό τις περιστάσεις ως αρμόζουσα την ποινή προστίμου. Κατά συνέπεια επιβάλλω στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην 1η Κατηγορία:€400.- Στην 4η Κατηγορία:€500.- Περαιτέρω : Εκδίδεται εναντίον Κατηγορουμένου διάταγμα κατεδάφισης της οικοδομής που βρίσκεται επί του ακινήτου Φ/Σ 21/40W2, Τμήμα 6, Τεμάχιο 110, στη Λευκωσία, επί της οδού Κορομία αρ. 16, στο Καϊμακλί, εντός των ορίων του Δήμου Λευκωσίας και που αφορά στην ακυρωθείσα άδεια οικοδομής με αρ. 5488 ημερομηνίας 15/11/2006, εντός δύο μηνών από σήμερα εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης ή σχετική άδεια από την Αρμόδια Αρχή. Περαιτέρω εκδίδεται εναντίον Κατηγορουμένου διάταγμα τερματισμού χρήσης της οικοδομής που βρίσκεται επί του ακινήτου Φ/Σ 21/40W2, Τμήμα 6, Τεμάχιο 110, στη Λευκωσία, επί της οδού Κορομία αρ. 16, στο Καϊμακλί, εντός των ορίων του Δήμου Λευκωσίας και που αφορά στην ακυρωθείσα άδεια οικοδομής με αρ. 5488 ημερομηνίας 15/11/2006, εντός δύο μηνών από σήμερα εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης ή σχετική άδεια από την Αρμόδια Αρχή. Σε ότι αφορά τα έξοδα τούτα έχουν συμφωνηθεί στο συνολικό ποσό των €3.000.- . Κατά συνέπεια, επιδικάζεται το συνολικό ποσό των €3.000.- δικηγορικά έξοδα, υπέρ των Κατηγόρων 1, 2, 4 και 5 και εναντίον του Κατηγορουμένου. [Υπ.] ....................................... Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο