AMSTESO ELECTRIC LTD ν. ICYHOT MECHANICAL INSTALLATIONS LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7097/12, 7/9/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:B101 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Αρ. Υπόθεσης: 7097/12 ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Οικονόμου, Ε.Δ AMSTESO ELECTRIC LTD - ν - 1 ICYHOT MECHANICAL INSTALLATIONS LTD 2. ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΩΜΑ Κατηγορουμένων Ημερομηνίας: 07 Σεπτεμβρίου 2015 Εμφανίσεις: Για Κατήγορο: κος Μιχαήλ Για Κατηγορούμενους 1 και 2 : κος Σιαηλής Για Κατηγορούμενος 2 : Παρών Ενδιάμεση Απόφαση Δυνάμει του εντύπου στο οποίο περιέχονται οι κατηγορίες, οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν μια κατηγορία έκαστος κατά αντίστοιχη σειρά αρίθμησης. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στην 1η Κατηγορουμένη προσάπτεται κατηγορία ως ακολούθως: «Ανυπακοή σε διάταγμα του Δικαστηρίου κατά παράβαση των άρθρων 137, 20, 21, 29 και 35 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154». Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες αδικήματος που παρατίθενται, «Η Κατηγορούμενη 1 ανυπάκουσε σε διαταγή του Δικαστηρίου ημ. 22/02/12 να καταβάλει διά μηνιαίων δόσεων των €250.- το εξ αποφάσεως χρέος της στην αγωγή με αριθμό 9095/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ήτοι παρέλειψε την καταβολή της δόσης 1/03/12». Ο 2ος Κατηγορούμενος κατηγορείται ότι «ως διευθυντής της κατηγορουμένης 1, παρείχε συνδρομή σ' αυτή προς ανυπακοή του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/02/12 για την καταβολή δια μηνιαίων δόσεων του ποσού των €250 για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους της στην αγωγή με αριθμό 9095/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και συγκεκριμένα για την παράλειψη καταβολής της δόσης 01/03/12». Στις 04/06/15 η πλευρά της παραπονουμένης υπέβαλε αίτημα για προσθήκη επτά νέων κατηγοριών ως τούτες εντοπίζονται επισυνημμένες σε επιστολή που φέρει ημερομηνία 11/05/15 των συνηγόρων των παραπονουμένων προς τους συνηγόρους των Κατηγορουμένων. Οι προτεινόμενες προς προσθήκη κατηγορίες εντοπίζονται στο φάκελο και σημειώθηκαν ως «Έγγραφο Α», για σκοπούς αναφοράς. Οι προτεινόμενες προς προσθήκη κατηγορίες με την αρίθμηση «4η κατηγορία» και «7η Κατηγορία» αφορούν την 1η Κατηγορουμένη και έχουν παρόμοιο λεκτικό με την 1η Κατηγορία. Η διαφοροποίηση εντοπίζεται στην τελευταία γραμμή όπου η ημερομηνία διαφοροποιείται αντίστοιχα σε «01/04/12» και «01/05/12», ενώ στην 7η Κατηγορία διαφοροποιείται και το ποσό.. Οι δε κατηγορίες «5η Κατηγορία» και «8η Κατηγορία» αφορούν τον 2ο Κατηγορούμενο όπου και πάλι η διαφοροποίηση στο λεκτικό σε σχέση με την πρώτη κατηγορία εντοπίζεται στην τελευταία γραμμή και πάλι σε σχέση με την ημερομηνία. Κατά αντιστοιχία οι ημερομηνίες είναι «01/04/12» και «01/05/12». Στην 8η Κατηγορία διαφοροποιείται επίσης το ποσό. Με τις κατηγορίες «3η Κατηγορία», «6η Κατηγορία» και «9η Κατηγορία» η πλευρά του κατηγόρου επιχειρεί να προσάψει στη 1η Κατηγορουμένη ότι σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες παρέλειψε και παραλείπει μέχρι και σήμερα να καταβάλει τις δόσεις των μηνών Μαρτίου του 2012, Απριλίου του 2012 και Μαΐου 2012 ως εδιετάχθει από το Δικαστήριο στις 22/02/12 στα πλαίσια της αγωγής 9095/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας κατά παράβαση του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6). Η πλευρά των κατηγορουμένων ζήτησε χρόνο ώστε να λάβει γνώση των αιτούμενων τροποποιήσεων και δήλωσε ότι θα έφερε ένσταση. Ορίστηκε η υπόθεση την 01/07/15 για αγορεύσεις. Ας σημειωθεί από τώρα ότι μέχρι σήμερα δεν κατέστη δυνατή η έναρξη της ακρόασης της υπό τον ως άνω αριθμό υπόθεσης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν για σκοπούς προώθησης των θέσεων τους. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω αυτούσιο το περιεχόμενο των αγορεύσεων των και αφού τούτο μπορεί εύκολα να εντοπιστεί στα πρακτικά του Δικαστηρίου τα οποία έχουν τύχει μελέτης για σκοπούς έκδοσης της παρούσας. Περιορίζομαι μόνο να αναφέρω πολύ περιληπτικά ότι σύμφωνα με τον συνήγορο της Κατηγόρου, το αίτημα εδράζεται «σε παρόμοια γεγονότα της ίδιας περιόδου» με τις ήδη υφιστάμενες κατηγορίες. Ανέφερε επίσης ότι η τροποποίηση προωθείται προς αποφυγή καταχώρησης νέας υπόθεσης. Η πλευρά των Κατηγορουμένων έφερε ένσταση στο αίτημα εισηγούμενη ότι εγείρεται θέμα κατάχρησης της διαδικασίας γενικά αλλά και κατάχρησης που προκύπτει από την καθυστέρηση προώθησης του αιτήματος κατά τρόπο ώστε να παραβιάζονται τα δικαιώματα των Κατηγορουμένων. Επεσήμανε δε ότι η υπόθεση ορίστηκε επανειλημμένως για ακρόαση χωρίς να προωθηθεί παρόμοιο αίτημα. Η τροποποίηση μπορεί να εγκρίνεται με ευκολία στην αρχή της διαδικασίας όχι όμως σε τόσο καθυστερημένο στάδιο. Θα πρέπει δε να διαπιστωθεί ελαττωματικότητα στο Κατηγορητήριο κάτι που δεν συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση αφού δεν έχει ακουστεί μαρτυρία επί των γεγονότων. Το Άρθρο 83
(1)του Κεφ. 155, δίδει ευρεία ευχέρεια στο Δικαστήριο να μεταβάλει υφιστάμενο κατηγορητήριο είτε δια της τροποποίησης αυτού, είτε με υποκατάσταση αυτού είτε με προσθήκη νέας κατηγορίας. Ως το γράμμα του άρθρου αυτού διαλαμβάνει με τη χρήση της λέξης «δύναται», προκύπτει ότι, το όλο ζήτημα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου χωρίς το Δικαστήριο να υπέχει σε κάθε περίπτωση υποχρέωση να πράξει τούτο. Ειδικότερα το άρθρο 83 του Κεφ. 155 προνοεί: «Όταν, σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης φαίνεται στο Δικαστήριο ότι το κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο είναι ελαττωματικό, είτε ουσιαστικά είτε τυπικά, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τέτοιο διάταγμα για τη μεταβολή του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο είτε με τροποποίηση του ή με υποκατάστασή του ή με προσθήκη σε αυτό νέας κατηγορίας ως το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο ώστε να ανταποκρίνεται στα περιστατικά της υπόθεσης.» Η εξουσία αυτή μπορεί να ασκηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης[1]. Ο όρος "δίκη", στο πλαίσιο του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, περιλαμβάνει κάθε στάδιο της διαδικασίας μέχρι την έκδοση της ετυμηγορίας του δικαστηρίου.[2] Προκύπτει συνεπώς από όλα τα πιο πάνω ότι, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα για τη μεταβολή του κατηγορητηρίου είτε κατόπιν αίτησης εκ μέρους ενός από τους διαδίκους στην υπόθεση, είτε αυτεπάγγελτα. Η τροποποίηση κατηγορητήριου συνιστά ενάσκηση διακριτικής ευχέρειας με κριτήριο και οδηγό το συμφέρον της δικαιοσύνης. Στην υπόθεση Mehmet Fatma v The Police
(1970)2 CLR 62 επισημάνθηκε ότι σκοπός των προνοιών των Άρθρων 83 και 85 του Κεφ. 155 είναι να παρέχουν στα Δικαστήρια τη δυνατότητα να απονέμουν ουσιαστική δικαιοσύνη όταν απλές παρατυπίες του Κατηγορητηρίου μπορούν να οδηγήσουν στην αθώωση του κατηγορουμένου, παρά την απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Ό,τι άλλο προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 83
(1)είναι, ότι για να αποκτήσει εξουσία το Δικαστήριο να τροποποιήσει κατηγορητήριο ως ανωτέρω, θα πρέπει διαπιστωθεί τυπική ελαττωματικότητα του ή ελαττωματικότητα του επί της ουσίας. Η προϋπόθεση αυτή, αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου. Το δε ζήτημα του κατά πόσον ένα κατηγορητήριο είναι ή όχι ελαττωματικό, ώστε να δύναται να γίνεται επίκληση των εξουσιών του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 83
(1)έχει εξεταστεί, σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Pouris Andreas and Others v Republic
(1983)2 CLR 148, Leonidou Georghios Chr v The Police
(1987)2 CLR 96 , Άκης Φάντης,
(1995)1 Α.Α.Δ. 714). Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι η ελαττωματικότητα του κατηγορητηρίου κρίνεται τόσο αναφορικά με τα εξωτερικά γνωρίσματα αυτού όσο αλλά και επί της ουσίας και ειδικότερα με το πώς η Κατηγορούσα Αρχή προωθεί τις κατηγορίες έχοντας κατά νου το αποδεικτικό υλικό το οποίο έχει στη διάθεσή της πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας ή μετά και κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας αναλόγως της μαρτυρίας που προσκομίστηκε. Σε κάθε περίπτωση βεβαίως το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει κατά νου και να αποτελεί βασικό παράγοντα επηρεασμού του προς έγκριση ή μη της προτιθέμενης τροποποίησης ο ενδεχόμενος επηρεασμός των δικαιωμάτων του Κατηγορουμένου. Η απουσία δυσμενούς επηρεασμού των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου και της Υπεράσπισης του θα οδηγήσει εφόσον η τροποποίηση κριθεί αναγκαία σε έγκριση του αιτήματος. Ευκολότερα γίνεται δεκτή η μεταβολή στα αρχικά στάδια της διαδικασίας και πιο δύσκολα μετέπειτα και τούτο αφού η πιθανότητα επηρεασμού της υπεράσπισης του κατηγορουμένου είναι αυξημένη.[3]. Σχετικά με τις ενστάσεις της πλευράς των Κατηγορουμένων είναι και τα όσα εντοπίζονται στην υπόθεση Άκης Φάντης,
(1995)1 Α.Α.Δ. 714 Αίτηση για έκδοση Εντάλματος φύσεως Cetiorari, υπό του εντίμου Νικολάου, Δ. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Κατά τη γνώμη μου, η αναφορά στο άρθρο 83
(1)σε "τροποποίηση", ως τρόπο μεταβολής του περιεχομένου του κατηγορητηρίου, δεν προοριζόταν να αποτελέσει έννοια που να προσδιορίζει τον βαθμό ή το είδος της μεταβολής, έτσι ώστε να αντιδιαστέλλεται ουσιαστικά από τους άλλους αναφερομένους τρόπους μεταβολής. Δεν θεωρώ ότι δημιουργούνται στεγανά εντός των οποίων να εντάσσονται τα αναφερθέντα ενδεχόμενα. Η χρήση των εν λόγω όρων στο άρθρο 83
(1)γίνεται, καθώς μου φαίνεται, μόνο περιγραφικά με προοπτική να καλύπτονται όλα τα ενδεχόμενα, χωρίς κρισιμότητα σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της μεταβολής. Εννοώ, ότι το πώς ταξινομεί κανείς την όποια εξέλιξη, δυνάμει του άρθρου 83
(1), δεν ενέχει σημασία. Η Αγγλική νομολογία στην οποία αναφέρθηκε ο συνήγορος - που -είναι άλλωστε επί νομοθετικής διάταξης όχι ταυτόσημης με τη δική μας - κατά την αντίληψη μου δεν κατατείνει, με το σκεπτικό της, σε τίποτε περισσότερο, από το ό,τι η όποια μεταβολή - "τροποποίηση" αποκαλείται στο αγγλικό νομοθέτημα η κάθε είδους μεταβολή - πρέπει να λαμβάνει υπόψη το κατά πόσο προκαλούνται ή όχι δυσμενείς επιπτώσεις στην υπεράσπιση και ότι αυτό εξαρτάται κυρίως από το στάδιο στο οποίο υποβάλλεται το αίτημα. Το ίδιο άλλωστε υπογραμμίστηκε από το Αγγλικό Εφετείο και στην υπόθεση R. v. Johal and Ram [1972] 56 Cr. App. R. 348.». Έχοντας κατά νου την πιο πάνω δικαιοδοτική βάση αλλά και τις αρχές ως τούτες έχουν διαμορφωθεί από τη Νομολογία προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο η υπό κρίση αιτούμενη προσθήκη θα πρέπει να εγκριθεί. Αναγιγνώσκοντας τις λεπτομέρειες των υφιστάμενων κατηγοριών σε συσχετισμό με τις λεπτομέρειες των προτιθέμενων για προσθήκη κατηγοριών διαπιστώνω εξωτερικά και μόνο την ύπαρξη αναφοράς σε όλες τις κατηγορίες σε «διάταγμα ημερομηνίας 22/02/2012» το οποίο εκδόθηκε σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς της πλευράς της Κατηγόρου στα πλαίσια της αγωγής αρ. 9095/10. Πέραν της διαπίστωσης αυτής το κατά πόσο στηρίζονται στα ίδια γεγονότα δεν είναι κάτι το οποίο το δικαστήριο τούτο είναι δυνατόν να γνωρίζει σε αυτό το στάδιο χωρίς να έχει παρουσιασθεί μαρτυρία. Εμφανής είναι ωστόσο η σύμπτωση ουσιωδών γεγονότων κάτι που εν πρώτης συνηγορεί στην αιτούμενη προσθήκη των υπό κρίση κατηγοριών. Θα πρέπει να επισημανθεί η καθυστέρηση από μόνη της δεν μπορεί να οδηγήσει σε διαπίστωση ενδεχόμενης παραβίασης του θεμελιώδους δικαιώματος ενός κατηγορουμένου για δίκη εντός ευλόγου χρόνου, είναι πρόδηλο ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο τούτο να εξετάσει την εισήγηση της υπεράσπισης περί αδυναμίας διεξαγωγής δίκαιης δίκης λόγω του χρόνου που ζητείται να προστεθούν οι κατηγορίες. Τούτο θα διαπιστωθεί σε μεταγενέστερο στάδιο και αφού τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα σχετικά γεγονότα που δημιουργούν τις όποιες δυσμενείς επιπτώσεις στην Κατηγορούμενη ενόψει του χρόνου προσθήκης της κατηγορίας. Για σκοπούς κατάληξης στην παρούσα λαμβάνω επίσης υπόψιν τις πρόνοιες του άρθρου 40
(1)του Κεφ. 155 το οποίο προνοεί ότι: «Οποιοσδήποτε αριθμός κατηγοριών είτε για το ίδιο ποινικό αδίκημα είτε για διαφορετικά ποινικά αδικήματα δύναται να περιληφθεί στο ίδιο κατηγορητήριο και το Δικαστήριο δύναται είτε να καταδικάσει είτε να αθωώσει τον κατηγορούμενο γενικά για ολόκληρο το κατηγορητήριο είτε να τον καταδικάσει για μια ή μερικές από τις κατηγορίες και να τον αθωώσει για άλλες». Συνεπώς, καταληκτικά κρίνω ότι, δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιων μου από το οποίο να προκύπτει ο όποιος δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων ή της υπεράσπισης των από τυχόν έγκριση του αιτήματος, δεδομένου και του γεγονότος ότι η ακροαματική διαδικασία δεν έχει ακόμα αρχίσει. Σταθμίζοντας και συνεκτιμώντας, λοιπόν, τα ανωτέρω, κρίνω ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος προσθήκης των Κατηγοριών. Εν ακολουθία των ανωτέρω, το κατηγορητήριο μεταβάλλεται δια της προσθήκης των 7 κατηγοριών ως τούτες εμφαίνονται επί του «Εγγράφου Α». Τα έξοδα της διαδικασίας κρίνω ορθό όπως ακολουθήσουν το αποτέλεσμα των κατηγοριών που προστίθενται. (Υπ)................................ Ν. Οικονόμου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Mαραγκού Λοΐζος Xρ. και Άλλοι,
(1999)1 Α.Α.Δ. 890 [2] Leonidou Georghios Chr v The Police
(1987)2 CLR 96 [3] Συμβ. Βελτ. Ξυλοφάγου ν. Κούμα,
(1997)2 Α.Α.Δ. 99 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο