Δημοκρατία ν. Αντρέας Χρίστου κ.α., Ποιν. Υπόθεση: 17266/15, 27/10/2015

(2), 30 και Μέρους ΙΙ του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Ν. 29/77(5η κατηγορία). · Κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β, δηλαδή 2988,5 γραμμάρια κάνναβης, κατά παράβαση των Άρθρων 2,3, Πρώτου Πίνακα Μέρους ΙΙ 6

(2), 30 και Άρθρου 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Ν. 29/77(7η κατηγορία). · Κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β, δηλαδή 2988,5 γραμμάρια κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα κατά παράβαση των Άρθρων 2,3,5

(1)β, 6

(3),30, 30Α και παραγράφου 1 ου Μέρους ΙΙ του Πρώτου Πίνακα και του Άρθρου 6

(3)στήλη Β του Τρίτου Πίνακα του Πρώτου Παραρτήματος του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Ν.29/77(8η κατηγορία). ΓΕΓΟΝΟΤΑ Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως εκτέθηκαν από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής έχουν ως ακολούθως: Στις 2.7.2015 και περί τις 16:00 -16:30 ο Κατηγορούμενος οδηγώντας την μοτοσικλέτα του με αριθμούς εγγραφής KTD 533 συναντήθηκε στο Ζύγι με άλλα πρόσωπα, μεταξύ αυτών με δύο πρόσωπα τα οποία επέβαιναν σε όχημα με σκοπό την κατοχή και προμήθεια κάνναβης. Κατόπιν πληροφορίας για επικείμενη διακίνηση ναρκωτικών η περιοχή παρά τα McDonald's Λατσιών είχε τεθεί λίγο πριν υπό παρακολούθηση από μέλη της ΥΚΑΝ, και όντως περί τις 17:40, ο Κατηγορούμενος συναντήθηκε εκ νέου με τα δύο πρόσωπα που επέβαιναν του προαναφερθέντος οχήματος στο ταχυφαγείο McDonald's Λατσιών. Εκεί, ο Κατηγορούμενος 1 στάθμευσε την μοτοσικλέτα του σε παράδρομο πίσω από το ταχυφαγείο Macdonald's και αφού επιβιβάστηκε στο όχημα μέσα στο οποίο βρίσκονταν τα δύο πρόσωπα και οι τρείς τους αναχώρησαν από το μέρος. Περί τις 19:30 το όχημα επέστρεψε στο ταχυφαγείο Macdonald's όπου είχε παραμείνει σταθμευμένη η μοτοσικλέτα και ο Κατηγορούμενος επιβιβάστηκε στη μοτοσικλέτα του και τόσο εκείνος όσο και το προαναφερθέν όχημα κατευθύνθηκαν προς το πρατήριο βενζίνης «Πετρολίνα» στην περιοχή Carlsberg. Στο πρατήριο ο Κατηγορούμενος στάθμευσε την μοτοσικλέτα του και επανεπιβιβάστηκε στο προαναφερθέν όχημα και κάθισε στο πίσω κάθισμα. Το αυτοκίνητο κατευθύνθηκε προς τον μικρό κυκλικό κόμβο Λατσιών όπου έγινε η συνάντηση με άλλο πρόσωπο/α. Άτομο που επέβαινε του οχήματος κατέβηκε από αυτό και παρέλαβε από άλλο πρόσωπο δύο μεγάλα πορτοκαλί σακούλια τα οποία και τοποθέτησε στη συνέχεια στο πίσω κάθισμα του οχήματος, δίπλα από τον Κατηγορούμενο. Καθώς το όχημα κατευθυνόταν προς το πρατήριο «Πετρολίνα», ο Κατηγορούμενος πήρε από τα σακούλια την ποσότητα κάνναβης που στην συνέχεια, μετά την ανακοπή του, βρέθηκε στην κατοχή του. Περί τις 20:30 το όχημα επέστρεψε στο πρατήριο και ο Κατηγορούμενος κατέβηκε από αυτό έχοντας στους ώμους του μια σχολική τσάντα μάρκας «DECKS» και μπροστά του μια μικρή τσάντα με την επιγραφή «just do it». Ο Κατηγορούμενος επιβιβάστηκε στην μοτοσικλέτα του και εξήλθε από την έξοδο του πρατηρίου ακολουθούμενος από το όχημα. Μοτοσικλέτα και όχημα κατευθύνθηκαν προς τον κυκλικό κόμβο παρά το εργοστάσιο ΠΙΤΤΑ. Στο σημείο αυτό δόθηκαν οδηγίες όπως μέλη της ΥΚΑΝ ανακόψουν όχημα και μοτοσικλέτα. Η μοτοσικλέτα στην οποία επέβαινε ο Κατηγορούμενος ανεκόπη στον κυκλικό κόμβο παρά το εργοστάσιο ΠΙΤΤΑ από τον Α/Αστ. 479, Σ. Θεοδοσίου. Κατά τη διαδικασία αυτή ο Κατηγορούμενος προσπάθησε να διαφύγει κάνοντας ελιγμούς με την μοτοσικλέτα με αποτέλεσμα να χτυπήσει σε υπηρεσιακό όχημα και να ακινητοποιηθεί. Ακολούθως, ο Κατηγορούμενος σηκώθηκε και ξεκίνησε να τρέχει στο χωράφι. Ο Α/Αστ. 479, Σ. Θεοδοσίου αμέσως άρχισε να τον καταδιώκει, φωνάζοντας του «Αστυνομία σταμάτα» χωρίς ωστόσο εκείνος να σταματήσει. Στη συνέχεια ενώ ο Κατηγορούμενος έτρεχε, πέταξε την προαναφερθείσα τσάντα από τους ώμους του στο έδαφος όπου και εκεί ο Α/Αστ. 479, Σ. Θεοδοσίου κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Από έρευνα που έγινε τόσο στην προαναφερθείσα σχολική τσάντα όσο και στη μικρή τσάντα εντοπίστηκε αριθμός συσκευασιών πλαστικών σακουλιών που περιείχαν κάνναβη συνολικής ποσότητας 2988,75 γραμμαρίων. Αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο, ο Κατηγορούμενος απάντησε «έχω 2,5 κιλά χόρτο στη μεγάλη και μισό στη μικρή». Ο Κατηγορούμενος συνελήφθη από τον Α/Αστ. 479, Σ. Θεοδοσίου, για αυτόφωρο αδίκημα και όταν του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο αυτός απάντησε «εν δικά μου». Μέσα στα πλαίσια της διερεύνησης της υπόθεσης λήφθηκαν από τον Κατηγορούμενο δύο ανακριτικές καταθέσεις. Στην πρώτη του κατάθεση ημερ. 3/7/15 ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε τη διάπραξη των αδικημάτων αναφέροντας τις συνθήκες διάπραξης. Στη δεύτερη κατάθεση του ημερ.7/7/15 ο Κατηγορούμενος αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στις διαδρομές που ακολούθησε το όχημα στο οποίο επέβαιναν τα δύο άλλα πρόσωπα και ο ίδιος. Περαιτέρω από εξετάσεις που διενεργήθηκαν σε επίπεδο γενετικού υλικού διαπιστώθηκε ότι μέρος του μικτού γενετικού υλικού που απομονώθηκε από τις δύο τσάντες εντός των οποίων εντοπίστηκε η επίδικη ποσότητα ναρκωτικών ανήκε στον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη. Πρόκειται για την υπόθεση υπ' αριθμό 23299/12 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην οποία ο Κατηγορούμενος καταδικάστηκε στις 13.11.13 σε τρία αδικήματα παράνομης κατοχής ελεγχόμενων φαρμάκων τάξεως Α' και τάξεως Β΄ και του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6, 3 και 2 μηνών αντίστοιχα με τριετή αναστολή. Αγόρευση για μετριασμό της ποινής Στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ο συνήγορος του Κατηγορουμένου χωρίς να παραγνωρίζει τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων αναφέρθηκε σε σειρά ελαφρυντικών παραγόντων που, όπως εισηγήθηκε, υφίστανται στην παρούσα υπόθεση και θα πρέπει να προσμετρήσουν προς όφελός του Κατηγορουμένου στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής. Ως προς τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι με δεδομένη την παρακολούθηση από την Αστυνομία του επίδικου συμβάντος δεν αναμένετο τα επίδικα ναρκωτικά να κυκλοφορήσουν στην αγορά γεγονός που θα πρέπει, προσέθεσε να προσμετρήσει ως μετριαστικός παράγοντας. Ως περαιτέρω μετριαστικούς παράγοντες ο κ. Πολυχρόνης κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του: § Την άμεση παραδοχή του Κατηγορουμένου τόσο στις ανακριτικές αρχές όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονός, που, όπως επισήμανε, αποδεικνύει έμπρακτα τη μεταμέλεια του. § Τη συνεργασία του με την Αστυνομία με την παροχή όλων των λεπτομερειών προς πλήρη εξιχνίαση της υπόθεσης αλλά και την πρόθεση του να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας. § Το είδος των ναρκωτικών το οποίο είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη με αποτέλεσμα η ψυχοτρόπος ουσία THC να είναι μειωμένη. § Την απουσία των επιβαρυντικών περιστάσεων που απαριθμούνται στο Άρθρο 30

(4)(α)(β) του Ν.29/77 σε συνάρτηση με την ύπαρξη περιστατικών που στη βάση του ιδίου Άρθρου καθιστούν τα επίδικα αδικήματα λιγότερο σοβαρά. § Τις προσωπικές του περιστάσεις όπως προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και τις προσπάθειες απεξάρτησης που καταβάλλει από της σύλληψης του. Νομική πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή είναι καλώς γνωστή η αρχή ότι η προβλεπόμενη ποινή στο νόμο αποτελεί τη βάση από την οποίαν ξεκινά το δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής που θα επιβάλει σε συγκεκριμένο αδίκημα. Στα πλαίσια αυτά σημειώνεται ότι για τη συνωμοσία προνοείται φυλάκιση μέχρι 7 έτη, για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β φυλάκιση μέχρι 8 έτη ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές και για την κατοχή του με σκοπό την προμήθεια προνοείται φυλάκιση διά βίου ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένως τονίσει ότι η κατοχή ναρκωτικών, ειδικότερα με σκοπό την προμήθεια, αποτελεί κοινωνική μάστιγα και απαιτεί αυστηρή αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια λαμβανομένων υπόψη των πολύ σοβαρών συνεπειών που συνεπάγεται η χρήση τους στην ανθρώπινη υπόσταση γενικά. Συγκεκριμένα έχει υποδειχθεί η ανάγκη για την επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών σε όσους εμπλέκονται με ναρκωτικά, τα οποία ενσπείρουν τον πόνο και τη δυστυχία σε μεγάλο αριθμό νέων, κυρίως, ανθρώπων, καθώς και στις οικογένειες τους. Προς τούτο έχουμε υπόψη μας τη σχετική νομολογία από την οποία διαπιστώνεται πως από το σύνολο των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής έχει εδραιωθεί στη δικανική κρίση ο παράγοντας που αφορά στην αποτροπή. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη τονισθεί στη συλλογική προσπάθεια που καταβάλλεται για την καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών, ο παράγοντας που αφορά στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι περιορισμένης σημασίας, ενώ τονίζεται ιδιαίτερα η ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών με σκοπό την αποτροπή διάπραξης τέτοιων ή παρόμοιων αδικημάτων, γενικώς. Χαρακτηριστικά παραπέμπουμε στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χρίστου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 448: «...Τα αδικήματα που παραβιάζουν τον περί Ναρκωτικών Φαρμάκων Νόμο, και ιδιαίτερα η προμήθεια και εμπορία των παρανόμων ουσιών που αναφέρονται σ' αυτόν, είναι άκρως σοβαρά. Γι΄αυτό και πρέπει να αντιμετωπίζονται με αποτρεπτικές ποινές για να προστατευθεί η κοινωνία μας από τη μάστιγα των ναρκωτικών που δυστυχώς επέλασε και στη μικρή μας χώρα, μολονότι έχει μια μικρή κοινωνία η οποία παλαιότερα ήταν συνεκτική και συνδεδεμένη. Η ιδιότητα αυτή της κοινωνίας μας απέτρεπε το είδος του εγκλήματος, ειδικά του οργανωμένου, που σήμερα όμως παρουσιάζει αυξητική τάση με πολύ αρνητικές επιπτώσεις στην ευταξία του κράτους. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού η νομολογία ορίζει πως οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου έχουν περιθωριακή συμβολή ως ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέτρηση της ποινής. (Βλ. Mansour and other ν Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 434, Landau ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 178, Chanine ν. Δημοκρατίας

(1987)2 Α.Α.Δ. 183 και Ρεσλάν ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 127).» Η θεώρηση της πλούσιας, δυστυχώς, νομολογίας για υποθέσεις ναρκωτικών καταδεικνύει την αυστηρή αντιμετώπιση τέτοιας φύσης αδικημάτων με την επιβολή πολύχρονων ποινών φυλάκισης, το ύψος των οποίων εξαρτάται, μεταξύ άλλων παραγόντων, από το είδος, την ποσότητα και τον σκοπό κατοχής των ναρκωτικών. Στην υπόθεση Berne ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437 επισημάνθηκε ότι το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών, καθώς επίσης ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν στον καθορισμό της ποινής, η οποία πρέπει να είναι ιδιαίτερα σοβαρή σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή 1 ½ περίπου κιλού κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Ο εφεσείων ήταν 25 ετών, είχε λευκό ποινικό μητρώο είχε παραδεχθεί και εξέφρασε τη μεταμέλεια του. Στην υπόθεση Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 476 επικυρώθηκε η επιβολή ποινής φυλάκισης 8 ετών στον εφεσείοντα, 26 ετών, για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Η ίδια ποινή για ποσότητα 733 γρ. κάνναβης επικυρώθηκε λίγο αργότερα στην υπόθεση Πολυδώρου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 492. Στην υπόθεση Ahmed κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 801 επικυρώθηκε φυλάκιση 6 ετών για το αδίκημα της κατοχής 974 γρ. ρητίνης κάνναβης παρά το λευκό ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας, τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις των εφεσειόντων, και παρά το ότι ο ιθύνων νους ήταν άλλο πρόσωπο. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Ευρυπίδου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. αρ. 187/13, ημερ. 22.5.14, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών για το αδίκημα της κατοχής 2818.77 γρ. φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ο εφεσείων ήταν ηλικίας σχεδόν 26 ετών, από διαλυμένη οικογένεια, με πολλές οικονομικές δυσκολίες και αντιμετώπιζε ανέκαθεν σωρεία ψυχολογικών προβλημάτων που τον οδήγησαν στην εγκατάλειψη του σχολείου αρχικά και στην απαλλαγή του από μικρό μέρος της στρατιωτικής του θητείας αργότερα. Στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνουμε υπόψη τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου στην όλη οργανωμένη επιχείρηση διακίνησης των ναρκωτικών η οποία, όπως προέκυψε, έγινε σε συνεννόηση και συνεργασία με άλλα πρόσωπα. Είναι προφανές από τα εκτεθέντα γεγονότα πως ο Κατηγορούμενος έδρασε ως μέλος τριμελούς ομάδας η οποία μετέβη από το Ζύγι στα Λατσιά και μάλιστα έχοντας πλήρη συντονισμό μαζί τους σε όλα τα επιμέρους στάδια της εγκληματικής δραστηριότητας τους. Αυτό καταδεικνύουν η αρχική συνάντηση όλων στο Ζύγι, η μεταγενέστερη συνάντηση στα McDonald's Λατσιών και η κοινή διακίνηση τους με το αυτοκίνητο σε δύο στάδια της επιχείρησης, μέχρι δηλαδή να καταστεί δυνατή η παραλαβή της κάνναβης, οπότε διαχωρίστηκαν ξανά. Υπό αυτές τις περιστάσεις δεν θα συμφωνήσουμε με την εισήγηση ότι η παρούσα αφορά περίπτωση στην οποία δεν υπάρχει ανάμειξη «οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποίαν ο Κατηγορούμενος ανήκει», όπως προνοεί το άρθρο 30

(4)(α)(

1. i)του Νόμου. Θεωρούμε ότι τα όσα έχουμε επισημάνει ανωτέρω καταδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο, υπό την έννοια ότι ο Κατηγορούμενος δεν έδρασε μόνος αλλά σε πλήρη συνεννόηση και συντονισμό με άλλους συνεργάτες εγκληματίες. Λαμβάνουμε επίσης υπόψιν και το γεγονός ότι η εμπλοκή του αφορούσε στη σημαντική ποσότητα κάνναβης που είναι 2988,75 γραμμάρια κάνναβης και η οποία βεβαίως θα διοχετευόταν στην αγορά και θα κατέληγε στους χρήστες ναρκωτικών. Δεν παραγνωρίζουμε την αναντίλεκτη αναφορά του συνηγόρου ότι και ο Κατηγορούμενος είναι χρήστης ναρκωτικών. Πλην όμως επισημαίνουμε πως η επίδικη ποσότητα, διαχωρισμένη σε σφραγισμένα σακούλια, εξασφαλίστηκε και κατείχετο από τον ίδιο με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα πρόσωπα. Ούτε και μπορεί να παραγνωριστεί ότι κατά το στάδιο της ανακοπής του από την Αστυνομία ο Κατηγορούμενος προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του διαφεύγοντας σε πρώτο στάδιο με τη μοτοσικλέτα του και ότι, όταν αυτή προσέκρουσε σε υπηρεσιακό όχημα της Αστυνομίας με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθεί, αυτός συνέχισε να προσπαθεί να αποφύγει τη σύλληψη του τρέχοντας σε χωράφι και στη συνέχεια ρίχνοντας την τσάντα που έφερε στους ώμους του. Ενόψει της σοβαρότητας τέτοιας φύσης αδικημάτων και της επιτακτικής ανάγκης για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου ή άλλοι ελαφρυντικοί παράγοντες δεν πρέπει να εξουδετερώνουν την προσπάθεια των Δικαστηρίων που καταβάλλεται για την προστασία της κοινωνίας από τη σύγχρονη μάστιγα των ναρκωτικών. Έτσι, παρόλο που αυτοί δεν παραγνωρίζονται στο πλαίσιο του καθήκοντος των Δικαστηρίων για εξατομίκευση της ποινής, εντούτοις περιορισμένη βαρύτητα μπορεί να αποδοθεί σε αυτούς[1]. Ιδιαίτερα δε, σε περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών, όπως είναι η προκειμένη περίπτωση, έχει νομολογηθεί ότι είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό της ποινής[2]. Εντός των πιο πάνω πλαισίων για τον Κατηγορούμενο λαμβάνουμε υπόψιν τα ακόλουθα: (
2. i)Την πλήρη συνεργασία με τις Αστυνομικές Αρχές και την ομολογία του στην Αστυνομία κατά το στάδιο της διερεύνησης της υπόθεσης. Επισημαίνεται και το ότι ο Κατηγορούμενος έδωσε στην Αστυνομία όσες πληροφορίες κατείχε. Στα ίδια πλαίσια εντάσσεται και η εκφρασθείσα πρόθεση του να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας, ολοκληρώνοντας την καθολική συμβολή του στην εξιχνίαση των αδικημάτων, στοιχείο το οποίο επίσης συνεκετιμούμε. Η σημασία και οι προεκτάσεις της συνεργασίας των ατόμων που εμπλέκονται σε εγκληματικές ενέργειες πιστεύουμε ότι τονίζεται ιδιαίτερα στο ακόλουθο απόσπασμα στην υπόθεση Κωνσταντίνος Ελευθερίου Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ 582: «Όμως η θεληματική ομολογία του εφεσείοντος μέσα στα πλαίσια της δήλωσης του για την απαρχή μιας νέας ζωής δεν μπορεί παρά να έχει τον ανάλογο αντίκτυπο στην έκταση της ποινής. Η ενθάρρυνση προσώπων που έχουν συμμετάσχει σε εγκληματικές πράξεις να προβαίνουν σε ομολογίες βοηθώντας την Αστυνομία στην εξιχνίαση εγκλημάτων, εμπίπτει μέσα στα πλαίσια του δημόσιου συμφέροντος. Έτσι μπορεί να λεχθεί ότι η επίδειξη επιείκειας αποτελεί μια πρακτική αμοιβή για την ενθάρρυνση αποκάλυψης πληροφοριών που οδηγούν στην εξιχνίαση ποινικών αδικημάτων. (Βλ. "Sentencing in Cyprus" του Γ. Πική, σελ. 28).» (ii) Την άμεση παραδοχή του και στο Δικαστήριο η οποία καταδεικνύει τη μεταμέλεια του και διασώζει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα και του δίνει το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 «η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της Δικαιοσύνης.». Σημειώνουμε βεβαίως ότι υπό τις περιστάσεις υπό τις οποίες εξιχνιάστηκε η υπόθεση και περαιτέρω λόγω της επιστημονικής μαρτυρίας (σε επίπεδο γενετικού υλικού) που υπήρχε στις δύο τσάντες εντός των οποίων εντοπίστηκε η συνολική ποσότητα κάνναβης ήταν περιορισμένες και οι επιλογές του Κατηγορούμενου, με αποτέλεσμα και η παραδοχή του να έχει αναλόγως μειωμένη βαρύτητα. (iii) Τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις με βάση τα όσα προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και τα όσα έχει σε έκταση αναπτύξει ενώπιον μας ο συνήγορός του. Όπως προέκυψε ο Κατηγορούμενος, ηλικίας 27 ετών, προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και έχει ένα αδελφό μικρότερης ηλικίας. Είναι δε αρραβωνιασμένος με κοπέλα η οποία κατάγεται από τη Ρουμανία με την οποία απέκτησε ένα κοριτσάκι ηλικίας 3 ετών σήμερα και προ της σύλληψης του Κατηγορούμενου το ζεύγος με το παιδί τους διέμεναν σε λυόμενη κατοικία στο Τσέρι. Η οικογένεια λαμβάνει επίδομα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος το οποίο ανέρχεται στο ποσό των €210 ενώ η αρραβωνιαστικιά του Κατηγορούμενου εργάζεται ως εργάτρια σε εργοστάσιο καλλυντικών και λαμβάνει εισόδημα €690. Ο Κατηγορούμενος είναι απόφοιτος Τεχνικής Σχολής στον κλάδο τηλεπικοινωνιών. Λόγω παραλυσίας του στα δάχτυλα του δεξιού του χεριού κατόπιν ατυχήματος έτυχε απαλλαγής από τα στρατιωτικά του καθήκοντα. Από νεαρή ηλικία άρχισε να εργάζεται ως ηλεκτρολόγος. Παράλληλα με την εργασία του παρακολούθησε νυχτερινά μαθήματα όπου έλαβε γνώσεις μηχανικής αυτοκινήτων και άσκησε στη συνέχεια το επάγγελμα του μηχανικού αυτοκινήτων. Τα τελευταία δύο χρόνια είναι άνεργος. (iv) Τις προσπάθειες απεξάρτησης που ο Κατηγορούμενος από της σύλληψης του καταβάλλει από μόνος του. Η σημασία της προσπάθειας απεξάρτησης, και ακόμα ο ρόλος του Δικαστηρίου στην ενθάρρυνση του χρήστη να τη συνεχίσει, φαίνεται χαρακτηριστικά στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων «ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου» μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει.» Διαφωτιστικό και καθοδηγητικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 82, στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 463: «Έχουμε εξετάσει την υπόθεση, η οποία μας προβλημάτισε ιδιαίτερα, όπως και κάθε υπόθεση τέτοιας φύσης. Είναι γενικά παραδεκτό πως η καλύτερη αντιμετώπιση των χρηστών ναρκωτικών είναι η παροχή βοήθειας προς αυτούς ώστε μέσα από τη διαδικασία απεξάρτησης να σταματήσουν αυτόβουλα την κακή τους έξη. Ο νομοθέτης όμως έχει διαγράψει το πλαίσιο αντιμετώπισης τέτοιων αδικημάτων. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο τα Δικαστήρια έχουν καθήκον να κινούνται. Στην επιμέτρηση βέβαια της ποινής τα Δικαστήρια έχουν ευρύτατη ευχέρεια να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις γνωστές πλέον και καθιερωμένες αρχές σ΄ αυτόν τον τομέα της απονομής της δικαιοσύνης. Στην έφεση που μας απασχόλησε υπάρχουν πράγματι τέτοια στοιχεία που εφόσον εκτιμηθούν δεόντως οδηγούν σε διαφορετική μεταχείριση του εφεσείοντα από αυτής που έτυχε από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Πράγματι, στην πρόσφατη απόφαση μας στην υπόθεση Καρακάννα, ανωτέρω, είχαμε επισημάνει την καταλυτική σημασία που είχε στην επιμέτρηση της ποινής το γεγονός πως ο ίδιος ο εφεσείων με τη δική του θέληση παρακολούθησε πρόγραμμα απεξάρτησης. Σε κείνη την υπόθεση το πρόγραμμα ήταν επιτυχές. Στην παρούσα δεν έχουμε τέτοιο στοιχείο, μια και η προσπάθεια συνεχίζεται. Να σημειώσουμε επίσης πως ο εφεσείων άρχισε αυτή την προσπάθεια πολύ αργά στη ζωή του, δεδομένου ότι είναι χρήστης ναρκωτικών, όπως είπαμε πιο πάνω, από τα 18 του. Σημαντικό στοιχείο όμως στην υπόθεση δεν είναι μόνο η άμεση παραδοχή του στην αστυνομία και το δικαστήριο αλλά και η γενική ομολογία του πως είναι και χρήστης ναρκωτικών για τόσα χρόνια, εκδηλώνοντας με αυτή του την ομολογία το αδιέξοδο στο οποίο ζει και ταυτόχρονα επικαλούμενος βοήθεια.» To Δικαστήριο, κατά την επιμέτρηση της ποινής, οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη τα πιο πάνω και να ενθαρρύνει και στηρίξει τον Κατηγορούμενο σε αυτή την προσπάθεια του. Στην παρούσα περίπτωση, αναφορικά με τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, εκτός από την ύπαρξη ομάδας στην οποίαν αναφερθήκαμε ήδη, δεχόμαστε την εισήγηση του συνηγόρου του Κατηγορουμένου ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε από τους υπόλοιπους επιβαρυντικούς παράγοντες του Άρθρου 30

(4)(α) του Ν. 29/77. Πέραν αυτού ο συνήγορος επικαλέστηκε την ύπαρξη των περιστατικών που απαριθμούνται στο Άρθρο 30

(4)(β) του Ν. 29/77 και καθιστούν τα αδικήματα λιγότερα σοβαρά υπό στοιχεία (i),(

1. iv)(v),(
2. vi)και (vii). Πράγματι αναγνωρίζουμε ότι το σχετικά νεαρό της ηλικίας του Κατηγορουμένου (ο οποίος είναι ηλικίας 27 ετών), ο βαθμός εξάρτησης του από ναρκωτικά, η μεταμέλεια του η οποία, μεταξύ άλλων, μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές στις οποίες έδωσε όσες πληροφορίες γνώριζε για την υπόθεση εκφράζοντας παράλληλα την πρόθεση του να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας αλλά και η προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση, αποτελούν ελαφρυντικά στοιχεία τα οποία θα συνεκτιμηθούν με όλους τους υπόλοιπους μετριαστικούς παράγοντες κατά τον καθορισμό της κατάλληλης ποινής που θα επιβληθεί σε αυτόν.[3] Όσον αφορά όμως το είδος και την ποιότητα των ναρκωτικών θα πρέπει να σημειώσουμε ότι όντως πρόκειται για ναρκωτικά Β τάξης πράγμα που μειώνει τη σοβαρότητα του αδικήματος, πλην όμως είναι εσφαλμένη η αναφορά του συνηγόρου ότι στο κατηγορητήριο καταγράφεται πως πρόκειται για κάνναβη από την οποίαν δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη ή ότι «υπάρχουν μέσα κλωνιά, φύλλα και σπόροι». Το κατηγορητήριο αναφέρεται σε 2988,75 γραμμάρια κάνναβης και αυτό θα έχουμε υπ΄οψιν μας. Όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω διατυπώθηκε από τον κ. Πολυχρόνη η θέση ότι, εφόσον υπήρξε παρακολούθηση από την Αστυνομία του επίδικου συμβάντος στη βάση σχετικής πληροφορίας, δεν ήταν αναμενόμενο τα επίδικα ναρκωτικά να κυκλοφορήσουν στην αγορά. Και ότι ως εκ τούτου το γεγονός αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν ως μετριαστικός παράγων. Δεν διαφωνούμε ότι η παρακολούθηση του επίδικου συμβάντος από την Αστυνομία είχε ως κατάληξη να αποφευχθεί η διοχέτευση στην αγορά των επίδικων ναρκωτικών που εντοπίστηκαν στην κατοχή του Κατηγορούμενου. Τούτο όμως δεν αναιρεί ούτε ακυρώνει από την άλλη την πρόθεση από μέρους του Κατηγορούμενου να προμηθευτεί σημαντική ποσότητα ναρκωτικών με σκοπό να τη διαθέσει στη συνέχεια και ο ίδιος σε τρίτους έναντι προφανώς οικονομικού ανταλλάγματος. Δεν συμφωνούμε λοιπόν ότι η καταδίκη στην παρούσα είναι άμεσα συνυφασμένη με την εξάρτηση του Κατηγορούμενου ως χρόνιου χρήστη. Εν σχέσει δε με την επίκληση της υπόθεσης Καλαβαζίδης v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 540 και ανεξαρτήτως των όσων αναφέραμε πιο πάνω, θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως διακρίνεται σε κάποιο βαθμό καθότι εκεί δεν υπήρχαν οι κατηγορίες της κατοχής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, πράγμα που κρίθηκε ότι αναιρούσε την «οποιαδήποτε διάσταση εμπορίας εκ μέρους του Εφεσείοντος». Ο ρόλος του Εφεσείοντος εκεί περιορίζετο στη μεταφορά βαλίτσας με ναρκωτικά από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο και δεν υπήρχαν γεγονότα που να κατεδείκνυαν την περαιτέρω πρόθεση του Εφεσείοντος πέραν της εισαγωγής αυτής καθ΄αυτής. Είναι γι΄αυτό που το Εφετείο τόνισε την ιδιαιτερότητα της υπόθεσης, καθώς και το ότι αυτή δεν την καθιστούσε προηγούμενο. Ουσιαστικά το Εφετείο έκρινε πως εφόσον παρέμεινε μόνον η κατηγορία της εισαγωγής δεν έπρεπε για την ποινική ευθύνη του Εφεσείοντος να λαμβάνετο υπ΄όψιν για τον ίδιο ο ορατός κίνδυνος διακίνησης στην εγχώρια αγορά. Στην παρούσα περίπτωση αναμφίβολα ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί και τον σκοπό προμήθειας σε άλλους, οπότε ως θέμα κοινής λογικής δεν μπορεί να παραγνωρίζεται πως αν δεν υπήρχε η παρέμβαση της Υ.ΚΑ.Ν. ο σκοπός αυτός θα επιτελείτο. Δεν διαφεύγει την προσοχή μας η ύπαρξη μιας προηγούμενης καταδίκης σε βάρος του Κατηγορούμενου η οποία μάλιστα αφορά παρόμοιας φύσεως αδικήματα όπως τα επίδικα. Αυτό, βεβαίως, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως θα τιμωρηθεί για δεύτερη φορά για τα παλαιότερα αδικήματα του. Όπως είναι πάγια νομολογημένο η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξη τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μικρό ή μεγάλο, ανάλογα με τον αριθμό, τον χρόνο και τη φύση των παλαιών αδικημάτων την επιείκεια που δύναται να επιδειχθεί[4]. Με βάση όλα όσα αναφέρουμε πιο πάνω καταλήγουμε ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε οι Κατηγορούμενος και το στοιχείο της αποτροπής που προέχει σε τέτοιες υποθέσεις καθιστούν την επιβολή σοβαρής ποινής φυλάκισης αναπόφευκτη. Το ύψος αυτής βέβαια θα αντανακλά κατά τρόπο όσο το δυνατό ισοζυγισμένο όλους τους πιο πάνω παράγοντες, και ειδικότερα τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου και τους ελαφρυντικούς παράγοντες που επισημαίνονται πιο πάνω. Ως εκ τούτου επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 1: Για το αδίκημα της συνωμοσίας, κρίνουμε ορθό και δίκαιο όπως μην επιβληθεί ποινή καθότι θα επιβληθεί ποινή στα ουσιαστικά αδικήματα. Στην κατηγορία 5: 2 ½ χρόνια φυλάκισης. Στην κατηγορία 7: Καμιά ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα της κατηγορίας 8. Στην κατηγορία 8: 5 χρόνια φυλάκισης. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και να αρχίζουν από τις 16.7.15 που ο Κατηγορούμενος 1 τελεί υπό κράτηση. Ενεργοποίηση προηγούμενης ποινής φυλάκισης Όπως διαφαίνεται, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της υπόθεσης με αρ. 23299/12 είχε αναστείλει ποινή φυλακίσεως που επέβαλε στον Κατηγορούμενο. Τα επίδικα αδικήματα διαπράχθησαν εντός της 3ετούς περιόδου αναστολής αυτής, και κατ' επέκταση θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο δικαιολογείται η ενεργοποίηση της προναφερθείσας ποινής φυλακίσεως. Το Άρθρο 4

(1)του περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, δίνει την εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την εκτέλεση της ανασταλείσας ποινής για την περίοδο για την οποία επιβλήθηκε ή για μικρότερη περίοδο ή την τροποποίηση του αρχικού διατάγματος όσον αφορά στην περίοδο εφαρμογής του διατάγματος ή να μη λάβει κανένα μέτρο σχετικά με την ανασταλείσα ποινή. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 409, ποινή φυλάκισης με αναστολή είναι ποινή φυλάκισης για όλους τους σκοπούς. Η αναστολή αναβάλλει την εκτέλεση της ποινής αλλά δεν αλλοιώνει τη φύση της. Σε περίπτωση παράβασης των όρων αναστολής, το υπόβαθρο πάνω στο οποίο αποφασίστηκε η αναστολή καταρρέει και ο λόγος για μη ενεργοποίηση της φυλάκισης εξαφανίζεται. Όπως περαιτέρω αναφέρθηκε στην Ιερόθεος Μιχαήλ Χριστοδούλου ν. Αστυνομία

(1993)2 Α.Α.Δ. 443: «Η ενεργοποίηση ποινής φυλάκισης με αναστολή, με βάση το Άρθρο 4

(1)του περί της Υφ' όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, (Αρ. 95/72), είναι ποινή για το προηγούμενο αδίκημα, δηλαδή, για το αδίκημα στο οποίο επιβλήθηκε. Δεν είναι ποινή για το νέο αδίκημα που διαπράχθηκε μέσα στην καθορισμένη περίοδο της αναστολής της εκτέλεσης της πρώτης ποινής» Όπως προκύπτει περαιτέρω από την Νομολογία ως ερμηνεία του Άρθρου 4 του Ν.95/72, εκδίδεται διάταγμα για ενεργοποίηση της ποινής φυλακίσεως, εκτός αν το Δικαστήριο πιστεύει ότι αυτό θα ήταν άδικο έχοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις που μεσολάβησαν από την αναστολή της ποινής και τις περιστάσεις διάπραξης του νέου αδικήματος (Ευαγγέλου v. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 52) Στην Δημήτρης Παράσχου Λούκα ν. Αστυνομίας

(1986)2 Α.Α.Δ. 141, λέχθηκε ότι όταν γίνεται παράβαση των όρων της αναστολής, το πρωταρχικό ζήτημα που εγείρεται προς εξέταση είναι κατά πόσο η παράβαση αυτή είναι για οποιοδήποτε λόγο δικαιολογημένη ή η βαρύτητα μειώνεται εξαιτίας οποιωνδήποτε περιστατικών. Τονίστηκε ότι το Δικαστήριο δεν εκδικάζει εκ νέου την ορθότητα της ποινής φυλάκισης που είχε επιβληθεί, στην απουσία δε κατάλληλων περιστατικών που μειώνουν τη βαρύτητα της παράβασης των όρων της αναστολής, ενεργοποίηση πρέπει να διατάσσεται ως κανόνας. Όπως δε περαιτέρω τονίστηκε στην πιο πάνω απόφαση, ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να παραπονεθεί, γιατί παραβαίνοντας τους όρους με τους οποίους η φυλάκιση αναστάληκε, υπολογισμένα ριψοκινδύνεψε την ελευθερία του την οποία και στερείται από δική του εσκεμμένη πράξη. Το Δικαστήριο επίσης οφείλει να λάβει υπόψη ότι η συνολική ποινή, δηλαδή η ποινή για τη βασική υπόθεση και η ενεργοποιημένη ποινή, δεν πρέπει να είναι υπερβολική[5]. Χρήσιμη καθοδήγηση επί του θέματος προσφέρουν επίσης οι υποθέσεις Χριστοφίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ.148 και Παπαχρίστου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ.62. Παρατηρούμε ότι η πιθανότητα ενεργοποίησης της ανασταλείσας ποινής φυλακίσεως δεν απασχόλησε τον ευπαίδευτο συνήγορο για τον Κατηγορούμενο. Μοναδική αναφορά στην ποινή αυτή κατά την αγόρευση του κ. Πολυχρόνη γίνεται στα πλαίσια ενασχόλησης του με το θέμα του ποινικού μητρώου του Κατηγορουμένου. Μάλιστα, ο ίδιος ο συνήγορος αναφέρει ότι «μπορεί να του έχει επιβληθεί ποινή φυλάκισης με αναστολή, όμως ουδέποτε έχει κρατηθεί ξανά στη ζωή του σε σωφρονιστικό ίδρυμα και ουδέποτε έχει γευτεί τι θα πει αποστέρηση της ελευθερίας ή μακροχρόνια ποινή φυλάκισης σε σωφρονιστικό ίδρυμα». Με όλο το σέβας προς τον ευπαίδευτο συνήγορο, δεν θεωρούμε ότι μπορεί να γίνεται επίκληση του ότι η προηγούμενη ποινή ανεστάλη ως μετριαστικού παράγοντα. Αντιθέτως, θα μπορούσε να τονιστεί πως ο Κατηγορούμενος αντί να αδράξει την ευκαιρία που του δόθηκε από το Δικαστήριο, διέπραξε τα υπό εκδίκαση αδικήματα εντός της περιόδου αναστολής, επιδεικνύοντας έτσι πλήρη αδιαφορία προς την επιείκεια που του είχε επιδειχθεί. Προκύπτει, συνεπώς, ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον μας οτιδήποτε που να δύναται να επενεργήσει ώστε να θεωρηθεί η ενεργοποίηση μέρους της ανασταλείσας ποινής φυλακίσεως άδικη. Κατ' επέκταση, αποτελεί κατάληξη μας ότι μη ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής φυλακίσεως θα έχει ως αποτέλεσμα η φυλάκιση με αναστολή να χάσει το νόημα της. Όπως αναφέρθηκε και στην Πέτρος Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148: «Κατά την κρίση μας, η ενεργοποίηση κάποιου μέρους της ποινής καθίστατο επιβεβλημένη. Για να μην απωλέσει η φυλάκιση με αναστολή το νόημα της, για να μην εξασθενήσει ή να εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητα της ως σωφρονιστικό μέτρο». Έχοντας υπ' όψιν μας τη συνολικότητα της ποινής, και όλες τις περιστάσεις που περιστοιχίζουν την υπόθεση, κρίνουμε ότι η συνολική τιμωρία του Κατηγορουμένου δεν θα είναι υπερβολική με την ενεργοποίηση 3 μηνών από την ανασταλείσα ποινή φυλάκισης των 6 μηνών που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο στις 13.11.2013 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην υπόθεση αρ. 23299/12. Η πιο πάνω ποινή να εκτελεστεί μετά την εκτέλεση των συντρεχουσών ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην υπό εκδίκαση υπόθεση. (υπ.) ................ Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. (υπ) ................ Χ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. (υπ) ................ Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1]Δέστε Παναγιώτου v. Δημοκρατίας (ανώτερω) και Tomatari v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 169. [2] Δέστε Beyki v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 60 [3] Saliba v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Α.Δ. 388 και Mortimer v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 22. [4] Δέστε Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17. [5] Βλέπε Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ.546 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο