Δημοκρατία ν. Μάριος Παχίτας κ.α., Ποιν. Υπόθεση: 183/15, 13/10/2015

(1)(α) και 164

(3)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 ( κατηγορίες 20 και 22 ) ΓΕΓΟΝΟΤΑ Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, έχουν ως ακολούθως: Ο Κατηγορούμενος 1 κατά τον ουσιώδη χρόνο διαχειρίζετο την μπυραρία ZERO η οποία βρίσκεται στη Λευκωσία και στην οποία εργάζονταν οι δύο αλλοδαπές Παραπονούμενες καταγόμενες από τη Μολδαβία Maria Malanca (εφεξής η 1η Παραπονούμενη) και Valentina Turcan (εφεξής η 2η Παραπονούμενη). Στα πλαίσια διερεύνησης πληροφορίας ότι αλλοδαπές κοπέλες που εργάζονταν στην εν λόγω μπυραρία εξωθούνταν στην πορνεία έναντι χρηματικής αμοιβής η Αστυνομία διενήργησε επιχείρηση κατά την οποία το πιο πάνω υποστατικό τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση ενώ δύο συνεργάτες της Αστυνομίας, οι Μ.4 και Μ.5 επί του κατηγορητηρίου, το επισκέφτηκαν ως πελάτες. Συγκεκριμένα γύρω στις 23.40 στις 20.1.15 οι Μ.4 και Μ.5 μετέβησαν στην μπυραρία και παρήγγειλαν ποτό από τον Κατηγορούμενο. Ακολούθησαν οι δύο Παραπονούμενες ενεργώντας σύμφωνα με τις οδηγίες του Κατηγορούμενου τους προσέγγισαν και κάθισαν μαζί τους με σκοπό να τις κεράσουν ποτό. Ακολούθως ανέφεραν στους Μ.4 και Μ.5 ότι εάν ήθελαν να έλθουν σε σεξουαλική επαφή μαζί τους έναντι αμοιβής θα έπρεπε να ρωτήσουν τον Κατηγορούμενο ο οποίος ήταν το άτομο που αποφάσιζε και έδινε στις κοπέλες τις ανάλογες οδηγίες. Τότε ο Μ.4 πλησίασε τον Κατηγορούμενο αναφέροντας του ότι επιθυμούσαν τόσο ίδιος όσο και ο Μ.5 να έρθουν σε σεξουαλική επαφή με τις δύο Παραπονούμενες και ο Κατηγορούμενος τους είπε ότι για το σκοπό αυτό θα έπρεπε ο καθένας τους να τον πληρώσει από €130 λέγοντας του ταυτόχρονα ότι θα έπρεπε να περιμένουν λίγη ώρα πριν να αναχωρήσουν από την μπυραρία με τις Παραπονούμενες. Στις 21.1.15 και περί ώρα 01.30, αφού οι Μ.4 και Μ.5 κατέβαλαν στον Κατηγορούμενο από €130 έκαστος, ο τελευταίος έδωσε οδηγίες στις δύο Παραπονούμενες να ετοιμαστούν για να αναχωρήσουν μαζί τους. Ο Κατηγορούμενος ζήτησε από τον Μ.4 μετά που θα τέλειωναν με τις κοπέλες να τις μεταφέρουν σε συγκεκριμένη περιοχή στον Άγιο Δομέτιο. Σημειώνεται ότι οι δύο παραπονούμενες διέμεναν στην οικία του Κατηγορουμένου στον Άγιο Δομέτιο. Στη συνέχεια και περί ώρα 01.40 οι Μ.4 και Μ.5 αναχώρησαν με τις δύο Παραπονούμενες και μετέβησαν σε ξενοδοχείο στον Άγιο Δομέτιο όπου αφού εξασφάλισαν ξεχωριστά δωμάτια εισήλθαν σε αυτά ο καθένας μαζί με μία Παραπονούμενη και είχαν σεξουαλική επαφή μαζί τους. Συγκεκριμένα ο Μ.4 είχε σεξουαλική επαφή με τη 1η Παραπονούμενη και ο Μ.5 με τη 2η. Μετά από αυτό το γεγονός ακολούθησε η έφοδος της Αστυνομίας. Την ίδια μέρα συνελήφθη ο Κατηγορούμενος δυνάμει δικαστικού εντάλματος και αφού πληροφορήθηκε τους λόγους της σύλληψης του και του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Στις 27.1.15 του λήφθηκε ανακριτική κατάθεση και αυτός απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις 'ό,τι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο'. Ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη. Πρόκειται για την υπόθεση 13394/14 και αφορά το αδίκημα της χρήσης μεγαφώνων χωρίς άδεια και το αδίκημα της απαγόρευσης καπνίσματος από πρόσωπο που έχει την ευθύνη για το χώρο όπου του επιβλήθηκε πρόστιμο €180 σε κάθε μια από τις πιο πάνω κατηγορίες. Αγόρευση για μετριασμό της ποινής Στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ο συνήγορος του Κατηγορούμενου χωρίς να παραγνωρίζει τη σοβαρότητα των επιδίκων κατηγοριών αναφέρθηκε σε σειρά ελαφρυντικών παραγόντων που, όπως εισηγήθηκε, υφίστανται στην παρούσα υπόθεση και θα πρέπει να προσμετρήσουν προς όφελος του Κατηγορούμενου στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής. Ως προς τις συνθήκες τέλεσης των αδικημάτων ο συνήγορος ανέφερε ότι οι Παραπονούμενες είχαν κάποια γνώση και αντίληψη για την εργασία στη μπυραρία του Κατηγορούμενου και συγκεκριμένα ότι περιλάμβανε και σεξουαλική επαφή με πελάτες έναντι αμοιβής. Επεσήμανε ακόμη την απουσία επιβαρυντικών παραγόντων οι οποίοι υπήρξαν σε άλλες υποθέσεις για τα ίδια αδικήματα. Ως περαιτέρω μετριαστικούς παράγοντες ο συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπ' όψιν: · Την παραδοχή του Κατηγορούμενου στις επίδικες κατηγορίες η οποία αφενός έλαβε χώρα εξ αρχής και αφετέρου παρέμεινε σταθερή μέχρι τέλους χωρίς αυτός να επιδιώξει να εκμεταλλευτεί την απουσία των Παραπονούμενων και το όποιο ενδεχόμενο δυσκολίας τεκμηρίωσης της υπόθεσης εναντίον του τουλάχιστον σε σχέση με την κατηγορία της μαστροπείας. · Το λευκό κατ'ουσίαν ποινικό του μητρώο εφόσον η προηγούμενη καταδίκη δεν έχει οποιαδήποτε συνάφεια με τα επίδικα αδικήματα αφορώσα στην πραγματικότητα αδικήματα αυστηρής ευθύνης. · Τις προσωπικές του περιστάσεις. · Την έμπρακτη μεταμέλεια του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων είναι πρόδηλη και αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές οι οποίες ανέρχονται στα 5 χρόνια κατά ανώτατο όριο. Η προβλεπόμενη στο νόμο ποινή είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή που θα επιβάλει. Η σοβαρότητα των αδικημάτων προκύπτει και από την νομολογία αλλά και από την φύση των ίδιων των αδικημάτων. Πρόκειται για συμπεριφορές που πλήττουν την αξιοπρέπεια και προσωπικότητα των θυμάτων, προσβάλλουν τα ήθη και τον πολιτισμό μας και αποτελούν επίσης εστίες εκδήλωσης και διαφόρων άλλων εγκληματικών πράξεων. Ταυτόχρονα εκθέτουν τη χώρα μας στο εξωτερικό. Στα πλαίσια προσπορισμού εύκολου και γρήγορου κέρδους από αντικοινωνικά και παρασιτικά άτομα γυναίκες τυγχάνουν εκμετάλλευσης ωσάν να αποτελούν εμπορικό στοιχείο. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κωνσταντινίδης κ.α.

(1998)2 Α.Α.Δ. 17, το Ανώτατο Δικαστήριο σε αδίκημα μαστροπείας και σε αδίκημα αποζείν από κέρδη πορνείας, αυξάνοντας την πρωτόδικη ποινή φυλάκισης και στα δύο αυτά αδικήματα από 6 μήνες σε 1 χρόνο (όταν η μέγιστη ποινή ήταν για το αδίκημα του αποζείν δύο χρόνια)[1] υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: "Θεωρούμε τα αδικήματα που διέπραξαν οι εφεσίβλητοι πολύ σοβαρά, ιδιαίτερα εν όψει των γεγονότων που ήδη αναφέραμε. Συμμεριζόμαστε την ανησυχία της ορθοφρονούσας κοινής γνώμης για την έξαρση που παρατηρείται σ'αυτό το είδος της παρανομίας, και που αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες εκδήλωσης και διακλάδωσης πολλών εγκληματικών πράξεων. Γνωρίζουμε επίσης πως αυτή η παράνομη συμπεριφορά συνιστά μελανό στοιχείο στο κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο της χώρας μας". Σε παρόμοιες γραμμές κινήθηκαν και οι μετέπειτα αποφάσεις. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(1999)2 Α.Α.Δ. 644, λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής: «Το αδίκημα του άρθρου 164 του Ποινικού Κώδικα ότι κάποιος αποζεί από τα αθέμιτα κέρδη πορνείας είναι σοβαρό. Τελευταία, με την έξαρση που παρατηρείται σε εγκλήματα κατά των ηθών, ο νομοθέτης αύξησε το ανώτατο όριο της ποινής από 2 σε 5 χρόνια (βλ. άρθρο 4 του Τροποποιητικού Νόμου αρ. 99(Ι)/96). Το άρθρο δεν καταπολεμά μόνο την εκμετάλλευση της ακολασίας, αλλά και την πράξη ως εστία εγκληματικότητας. Ειδικά μέσα στις παρούσες κοινωνικές συνθήκες. ...» Στην υπόθεση Γιαλλούρης κ.α ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 282 όπου η ποινή φυλάκισης 2 χρόνων σε αδίκημα αποζείν από κέρδη πορνείας επικυρώθηκε από το Εφετείο, το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε ενώ επαναλήφθηκε η αρχή για την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα αυτού του είδους. Αναφορά έγινε επίσης και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοφίδης

(2004)2 Α.Α.Δ 179, στην οποία τονίστηκε ότι τα υπό αναφορά αδικήματα, παρουσιάζουν έξαρση στην χώρα μας και γι' αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αποτρεπτικές ποινές. Τονίστηκε δε ότι η προβλεπόμενη για το αδίκημα του αποζείν από κέρδη πορνείας ποινή αυξήθηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση γιατί το φαινόμενο έκδοσης γυναικών ιδιαίτερα αλλοδαπών έχει τα τελευταία χρόνια λάβει στην χώρα μας ανησυχητικές διαστάσεις. Στην υπόθεση εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η πρωτοδίκως επιβληθείσα ποινή φυλάκισης 9 μηνών ήταν υπό τις περιστάσεις έκδηλα ανεπαρκής και την αύξησε σε ποινή φυλάκισης 2 ετών. Εμφαντικά δε τονίστηκε το γεγονός της ύπαρξης του στοιχείου της εκμετάλλευσης, με στυγνό μάλιστα τρόπο συνανθρώπων μας η δε συμπεριφορά του εφεσίβλητου χαρακτηρίστηκε όχι μόνο ανεπίτρεπτη αλλά και βάρβαρη. Εκεί ο εφεσίβλητος παρά τις αντιρρήσεις δύο αλλοδαπών κοπελών, μιας Ρωσίδας και μιας Ουκρανής, οι οποίες δεν ήταν προηγουμένως πόρνες, τις ανάγκαζε να έρχονται σε ερωτική επαφή με 2-3 άνδρες καθημερινώς εισπράττοντας ο ίδιος ποσό £50 από τον καθένα. Εξόχως δε επιβαρυντικό κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και το ότι ο εφεσίβλητος κατακρατούσε όλα τα χρήματα που εισέπραττε αλλά και το ότι κρατούσε τις παραπονούμενες σχεδόν φυλακισμένες. Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Μεϊτανής ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ 177, στην οποία ποινή φυλάκισης 18 μηνών για το αδίκημα του αποζείν από κέρδη πορνείας χαρακτηρίστηκε ως επιεικής. Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι στην υπόθεση εκείνη θεωρήθηκε ως ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ασκούσε μεγάλη πίεση στην παραπονουμένη να δέχεται περισσότερους πελάτες με στόχο να αποκομίζει ο ίδιος μεγαλύτερο όφελος. Όπως δε τονίστηκε μετά βδελυγμίας από το Ανώτατο Δικαστήριο ο εφεσείων δεν είχε σεβαστεί ούτε τη μηνιαία βιολογική κατάσταση της παραπονούμενης την οποία θεωρούσε εμπόδιο στην πηγή του παράνομου εισοδήματος του. Με βάση τη σχετική νομολογία, η σοβαρότητα του αδικήματος μειώνεται εκεί όπου η παράνομη δραστηριότητα δεν ήταν αποτέλεσμα προσχεδιασμού και επανάληψης και όπου δεν υπήρξε παρότρυνση και στυγνή εκμετάλλευση. Τέτοια ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Skorobogadyy ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ 555 όπου το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης 14 μηνών σε 8 μήνες. Η απουσία των δύο πιο πάνω επιβαρυντικών στοιχείων διαφοροποιούσε τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής από τα γεγονότα της υπόθεσης Χριστοφίδης (ανωτέρω) και δικαιολογούσε την μείωση της ποινής. Ωστόσο και παρά την απουσία των πιο πάνω επιβαρυντικών στοιχείων το Ανώτατο Δικαστήριο δεν παρέλειψε να επισημάνει για μία ακόμη φορά τη σοβαρότητα του αδικήματος του αποζείν από κέρδη πορνείας και την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών με την ποινή φυλάκισης μη αποκλειομένης. Λέχθηκε συγκεκριμένα: «Η σοβαρότητα του αδικήματος είναι εκτός συζήτησης. ΄Εχει κατ' επανάληψη τονιστεί σε πολλές υποθέσεις - (βλ. ενδεικτικά Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(1999)2 Α.Α.Δ. 644 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χριστοφίδη, (πιο πάνω). Επανατονίζουμε ότι τα αδικήματα αυτά, από τη φύση τους, δικαιολογούν αυστηρές ποινές.» Στην υπόθεση Αυξεντίου άλλως Μπίλλυς ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ.5 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 18 μηνών από το πρωτόδικο Δικαστήριο για το αδίκημα του αποζείν από τα κέρδη πορνείας. Στην έφεση το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την ποινή φυλάκισης σε ένα χρόνο λόγω του ότι το Κακουργιοδικείο επιβάλλοντας την πιο πάνω ποινή λειτούργησε με τη σκέψη πως το ανώτατο όριο ήταν 5 χρόνια -ενώ τότε προβλεπόταν ποινή φυλάκισης μέχρι 2 χρόνια- και λαμβάνοντας επίσης υπόψη του (το Εφετείο) το λευκό ποινικό μητρώο του εφεσείοντα και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Στην προκειμένη περίπτωση είναι αναντίλεκτο ότι ο Κατηγορούμενος, εκμεταλλευόμενος προφανώς την οικονομική ανάγκη των δύο Παραπονούμενων, τις προήγαγε σε κοινή πορνεία αποκομίζοντας οικονομικό όφελος από τις παράνομες πράξεις του. Αν και δεν διαπιστώνονται οι επιβαρυντικοί παράγοντες που αναδεικνύονται σε άλλες υποθέσεις αυτού του είδους, όπως στυγνή εκμετάλλευση, χρήση βίας, απειλών κ.ο.κ, προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος είχε μετατρέψει την μπυραρία του σε χώρο όπου εξωθούσε εργαζόμενες σε αυτόν κοπέλες στην πορνεία. Και τούτο στα πλαίσια εξασφάλισης εύκολου κέρδους. Παρά τη διαπιστωμένη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων και την ανάγκη για επιβολή αυστηρής και αποτρεπτικής ποινής το καθήκον προς εξατομίκευση υπάρχει πάντοτε και δεν ατονεί, ούτως ώστε αυτή να προσιδιάζει στις περιστάσεις της υπόθεσης και του Κατηγορουμένου. Στα πλαίσια του καθήκοντος μας αυτού λαμβάνουμε υπ΄ όψιν τους ακόλουθους ελαφρυντικούς παράγοντες: i. Εν σχέσει με την παραδοχή του οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως αυτή δεν υπήρξε στην πραγματικότητα άμεση ενώπιον μας. Υπήρξε αρχικώς άρνηση όλων των κατηγοριών που αντιμετώπιζε συμπεριλαμβανόμενων και των επίδικων. Όμως έστω και μεταγενέστερα η παραδοχή του στο Δικαστήριο σε αυτές καταδεικνύει τη μεταμέλεια του και διασώζει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα ενώ του δίνει το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή. Δεν διαφεύγει δε την προσοχή μας ότι ο Κατηγορούμενος παρέμεινε συνεπής στην παραδοχή του μέχρι τέλους παρά το γεγονός ότι στην πορεία οι Παραπονούμενες επαναπατρίστηκαν δηλώνοντας απροθυμία να έρθουν να καταθέσουν για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28[2] «η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της Δικαιοσύνης.». Παρά ταύτα θα πρέπει να σημειώσουμε πως τα χαρτονομίσματα με τα οποία πλήρωσαν οι Μ.4 και Μ.5, τα οποία κατέληξαν εις χείρας του Κατηγορουμένου και συμπεριλαμβάνονται στα Τεκμήρια της υπόθεσης, είχαν σημαδευτεί και φωτοτυπηθεί από την Αστυνομία. Με αυτό ως δεδομένο αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας των Μ.4 και Μ.5 θεωρούμε πως ήταν κάπως μειωμένες και οι επιλογές του Κατηγορουμένου, πράγμα που με τη σειρά του μειώνει κάπως και τη σχετική έκπτωση. ii. Δεν έχει αμφισβητηθεί και λαμβάνουμε υπόψιν την αναφορά του συνηγόρου του ότι εκ των ποσών που εισέπραξε ο Κατηγορούμενος κατέβαλε σε κάθε Παραπονούμενη το ποσόν των €50 ως τη δική της αμοιβή. Βεβαίως η διαφορά ως προς το ποσό που ο ίδιος εισέπραξε καταδεικνύει και την έκταση της εκμετάλλευσης της οποίας ετύγχαναν, στοιχείο το οποίο επίσης δεν παραγνωρίζουμε. iii. Παρά το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη λαμβάνοντας υπόψιν τη φύση της και την έλλειψη οποιασδήποτε συνάφειας με τα επίδικα αδικήματα συμφωνούμε ότι θα πρέπει κατ' ουσίαν να θεωρηθεί ότι είναι λευκού ποινικού μητρώου. Το λευκό ποινικό μητρώο ενός Κατηγορουμένου αναμφίβολα αποτελεί μετριαστικό παράγοντα. Είναι νομολογημένο πως ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο δικαιούται να τύχει της επιείκειας του Δικαστηρίου. iv. Τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις όπως τις ανέφερε ο συνήγορος του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια λαμβάνουμε υπόψιν ότι ο Κατηγορούμενος είναι έγγαμος και πατέρας ενός κοριτσιού ηλικίας 7 ετών. Συνεκτιμώντας όλα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, σε συνδυασμό με τη σοβαρότητα των αδικημάτων και το στοιχείο της αποτροπής που προέχει σε τέτοιες υποθέσεις, κρίνουμε ότι η επιβολή στον Κατηγορούμενο στερητικής της ελευθερίας του ποινής προβάλλει ως αναπόφευκτη. Επισημαίνουμε ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση της σοβαρότητας των αδικημάτων που ο Κατηγορούμενος έχει διαπράξει. Όσον αφορά το ύψος της αυτή θα αντανακλά κατά τρόπο ισοζυγισμένο όλους τους πιο πάνω παράγοντες και ειδικότερα τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου και τους ελαφρυντικούς παράγοντες που επισημάνθηκαν ανωτέρω. Με αυτά κατά νουν επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 15 18 μήνες φυλάκιση. Στην κατηγορία 17 18 μήνες φυλάκιση. Στην κατηγορία 20 18 μήνες φυλάκιση. Στην κατηγορία 22 18 μήνες φυλάκιση. Οι ποινές να συντρέχουν. Η έκτιση των ποινών αρχίζει από τις 29.1.15 που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση. Όσον αφορά τα τεκμήρια τα οποία ευρίσκονται στην κατοχή της Αστυνομίας με δική της αρίθμηση δίδονται οι ακόλουθες οδηγίες: 1. Τα Τεκμήρια 1-6 να επιστραφούν στην Κατηγορουμένη 2. 2. Τα Τεκμήρια 7-10 κατάσχονται προς δήμευση. 3. Τα Τεκμήρια 11,16 και 20 να επιστραφούν στον νόμιμο δικαιούχο. 4. Τα Τεκμήρια 12-15, 17-19 και 21-23 και τα παρειακά επιχρίσματα του Κατηγορουμένου 1 κατάσχονται προς καταστροφή. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ (Υπ.) Χ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΣΗ [1]Δέστε τροποποιητικό 99

(1)/96 με τον οποίο η ποινή αυξήθηκε στα 5 χρόνια. [2] Δέστε και την πολύ πρόσφατη υπόθεση Δημήτρης Βασιλείου v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ.110/14 ημερ. 15.6.15. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο