Δημοκρατία ν. Κυριάκου Στυλιανού, Ποιν. Υπόθεση: 23038/15, 4/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2015:46 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ : Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Χ. Χαραλάμπους, A.Ε.Δ. M. Παπαδοπούλου, Ε.Δ. Ποιν. Υπόθεση: 23038/15 Δημοκρατία v. Κυριάκου Στυλιανού Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 4 Δεκεμβρίου 2015 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Μ. Πασιαρδή για Γενικό Εισαγγελέα Για τον Κατηγορούμενο : κ. Α. Πισιάρας Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Κατόπιν παραδοχής του ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος στις ακόλουθες έντεκα κατηγορίες: · Καλλιέργεια 57 φυτών κάνναβης από τα οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη κάνναβης (Κατηγορία 1) · Κατοχή των εν λόγω 57 φυτών (Κατηγορία 2) · Καλλιέργεια των εν λόγω 57 φυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα (Κατηγορία 3). · Κατοχή 7 φυτών κάνναβης από τα οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη κάνναβης (Κατηγορία 4) · Κατοχή των εν λόγω 7 φυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα (Κατηγορία 5). · Κατοχή 1 κιλού και 136,9 γρ. κάνναβης από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη κάνναβης (Κατηγορία 6) · Κατοχή της πιο πάνω ποσότητας του 1 κιλού και 136,9 γρ. κάνναβης με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα πρόσωπα (Κατηγορία 7). · Κατοχή 70,1849 γρ. κάνναβης μαζί με σπόρους από τα οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη κάνναβης (Κατηγορία 8) · Κατοχή της πιο πάνω ποσότητας των 70,1849 γρ. κάνναβης μαζί με σπόρους με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα (Κατηγορία 9). · Κατοχή στελεχών φυτών κάνναβης βάρους 687,84 γρ. από τα οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη κάνναβης (Κατηγορία 10) · Κατοχή της πιο πάνω ποσότητας στελεχών φυτών κάνναβης βάρους 687,84 γρ. με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα (Κατηγορία 11). Γεγονότα Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως εκτέθηκαν από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής έχουν ως ακολούθως: Κατόπιν πληροφορίας που λήφθηκε στην ΥΚΑΝ στις 3/10/15 για παράνομη καλλιέργεια φυτών κάνναβης σε χωράφι στο χωριό Μάμμαρι έγιναν εξετάσεις και εντοπίστηκαν τα φυτά κάνναβης ανάμεσα σε φυτά μπάμιας σε χωράφι που καλλιεργούσε ο Κατηγορούμενος. Ως εκ τούτου εξασφαλίστηκε στη συνέχεια ένταλμα σύλληψης του όπως και εντάλματα έρευνας των οικιών του ενώ το χωράφι τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση. Στις 4/10/15 ο Κατηγορούμενος εντοπίστηκε από μέλη της ΥΚΑΝ και συνελήφθη. Αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψης του και του επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο απάντησε «εντάξει ρε κουμπάρε». Από την έρευνα που διενεργήθηκε στην οικία του στην Κοκκινοτριμιθιά δεν εντοπίστηκε οτιδήποτε το παράνομο. Κατά την έρευνα στην οικία του στο Μάμμαρι εντοπίστηκαν τα ακόλουθα: · Στην κουζίνα ένα πλαστικό δοχείο με φύλλα και σπόρους κάνναβης για τα οποία ο Κατηγορούμενος έδωσε την εξής απάντηση: «εν οι σπόροι μου της κανναουρκάς». · Σε αποθήκη του σπιτιού ένα πλαστικό δοχείο με σπόρους κάνναβης και τέσσερα νάιλον σακούλια με ξηρή φυτική ύλη κάνναβης για τα οποία ο Κατηγορούμενος δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. · Εντός της αποθήκης κρεμασμένα επτά φυτά κάνναβης για τα οποία ο Κατηγορούμενος έδωσε την εξής απάντηση: «ένεν τίποτε τούτα». · Στο υπνοδωμάτιο της οικίας εντοπίστηκε ένα γυάλινο δοχείο με ξηρή φυτική ύλη κάνναβη κα τρία νάιλον σακούλια με στελέχη φυτών κάνναβης για τα οποία ο Κατηγορούμενος έδωσε την εξής απάντηση: «εν παλιά τούτα». Ακολούθως μέλη της ΥΚΑΝ μετέβησαν μαζί με τον Κατηγορούμενο στο χωράφι του όπου και εκρίζωσαν 57 φυτά κάνναβης. Όλα τα ανευρεθέντα τεκμήρια αφού σφραγίστηκαν στην παρουσία του Κατηγορούμενου τέθηκαν υπό ασφαλή φύλαξη και ακολούθως μεταφέρθηκαν στο Κρατικό Χημείο για επιστημονικές εξετάσεις. Με βάση την Έκθεση του Κρατικού Χημείου (Τεκμήριο Α) προέκυψαν τα εξής: · Τα φυτά που βρέθηκαν στο χωράφι του Κατηγορούμενου είναι 57 φυτά κάνναβης από τα οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη εκ των οποίων τα 43 ήταν ύψους 133-231 εκ. και τα 14 ήταν ύψους 18-61 εκ. · Τα 7 φυτά κάνναβης που βρέθηκαν στην οικία ήταν φυτά από τα οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη και είχαν ύψος 122-170 εκ. · Το 1 κιλό και 136,9 γραμμάρια πράσινης ξηρής φυτικής ύλης είναι κάνναβη από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. · Τα 70,1849 γραμμάρια είναι κάνναβη μαζί με σπόρους από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. · Τα στελέχη φυτών με αποξηραμένα φύλλα και ανθοφόρες περιοχές βάρους 687,84 γραμμαρίων προέρχονται από φυτά κάνναβης από τα οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Σε θεληματική κατάθεση που έδωσε ο Κατηγορούμενος στις 6/10/15 παραδέχτηκε ότι τόσο το χωράφι όσο και την οικία στο Μάμμαρι χρησιμοποιούσε μόνο ο ίδιος. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι τα φυτά που ανευρέθηκαν στο χωράφι τα περιποιείτο και τα πότιζε ο ίδιος, τους σπόρους που βρέθηκαν στην οικία του τους είχε για μελλοντική χρήση και ότι αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φύτεψε φυτά κάνναβης. Ποινικό Μητρώο Κατηγορουμένου Ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη. Πρόκειται για την υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αρ. 36807/12 στα πλαίσια της οποίας στις 23/9/13 καταδικάστηκε σε 8 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή για το αδίκημα της καλλιέργειας φυτών κάνναβης. Αγόρευση για μετριασμό της ποινής Στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ο συνήγορος του Κατηγορουμένου χωρίς να παραγνωρίζει τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων αναφέρθηκε εν πρώτοις σε σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις ποινές που επιβλήθηκαν υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι αυτές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Ακολούθως επικαλέστηκε σειρά ελαφρυντικών παραγόντων που, όπως εισηγήθηκε, υφίστανται στην παρούσα υπόθεση και θα πρέπει να προσμετρήσουν προς όφελός του Κατηγορουμένου στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής. Ως τέτοιους μετριαστικούς παράγοντες ο κ. Πισιάρας κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του: § Την άμεση παραδοχή του Κατηγορουμένου τόσο στις ανακριτικές αρχές όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονός το οποίο, όπως επισήμανε, αποδεικνύει έμπρακτα τη μεταμέλεια του. § Τη συνεργασία του με την Αστυνομία με την παροχή όλων των λεπτομερειών για την όλη εγκληματική του δραστηριότητα. § Τις προσωπικές του περιστάσεις όπως προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. § Τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει όπως εμφαίνονται σε ιατρικό πιστοποιητικό που κατατέθηκε ενώπιον μας (Τεκμήριο Β). Νομική πτυχή Η σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία έχει κριθεί ένοχος ο Κατηγορούμενος είναι δεδομένη και ορθώς έχει αναγνωριστεί από το συνήγορο Υπεράσπισης. Αυτή αντικατοπτρίζεται στις προβλεπόμενες από τους σχετικούς νόμους ποινές, οι οποίες αποτελούν και τη βάση από την οποίαν ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει τις αρμόζουσες ποινές. Αρχίζοντας από τα σοβαρότερα των αδικημάτων σημειώνουμε ότι για την καλλιέργεια των φυτών κάνναβης κατά παράβαση του Άρθρου 7 του Ν.29/77 και την καλλιέργεια τους με σκοπό την προμήθεια κατά παράβαση των Άρθρων 6
(1),
(3)και 7 του Ν.29/77 αλλά και για την κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα κατά παράβαση του Άρθρου 6
(1),
(2),
(3)του Ν.29/77 προνοείται φυλάκιση δια βίου ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές, ενώ για την κατοχή των φυτών και ή κάνναβης κατά παράβαση του Άρθρου 6 προνοείται φυλάκιση μέχρι 8 έτη ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένως τονίσει ότι η κατοχή ναρκωτικών, ειδικότερα με σκοπό την προμήθεια, αποτελεί κοινωνική μάστιγα και απαιτεί αυστηρή αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια λαμβανομένων υπόψη των πολύ σοβαρών συνεπειών που συνεπάγεται η χρήση τους στην ανθρώπινη υπόσταση γενικά. Συγκεκριμένα έχει υποδειχθεί η ανάγκη για την επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών σε όσους εμπλέκονται με ναρκωτικά, τα οποία ενσπείρουν τον πόνο και τη δυστυχία σε μεγάλο αριθμό νέων, κυρίως, ανθρώπων, καθώς και στις οικογένειες τους. Προς τούτο έχουμε υπόψη μας τη σχετική νομολογία από την οποία διαπιστώνεται πως από το σύνολο των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής έχει εδραιωθεί στη δικανική κρίση ο παράγοντας που αφορά στην αποτροπή. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη τονισθεί στη συλλογική προσπάθεια που καταβάλλεται για την καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών, ο παράγοντας που αφορά στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι περιορισμένης σημασίας, ενώ τονίζεται ιδιαίτερα η ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών με σκοπό την αποτροπή διάπραξης τέτοιων ή παρόμοιων αδικημάτων, γενικώς. Χαρακτηριστικά παραπέμπουμε στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 448: «...Τα αδικήματα που παραβιάζουν τον περί Ναρκωτικών Φαρμάκων Νόμο, και ιδιαίτερα η προμήθεια και εμπορία των παρανόμων ουσιών που αναφέρονται σ' αυτόν, είναι άκρως σοβαρά. Γι΄αυτό και πρέπει να αντιμετωπίζονται με αποτρεπτικές ποινές για να προστατευθεί η κοινωνία μας από τη μάστιγα των ναρκωτικών που δυστυχώς επέλασε και στη μικρή μας χώρα, μολονότι έχει μια μικρή κοινωνία η οποία παλαιότερα ήταν συνεκτική και συνδεδεμένη. Η ιδιότητα αυτή της κοινωνίας μας απέτρεπε το είδος του εγκλήματος, ειδικά του οργανωμένου, που σήμερα όμως παρουσιάζει αυξητική τάση με πολύ αρνητικές επιπτώσεις στην ευταξία του κράτους. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού η νομολογία ορίζει πως οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου έχουν περιθωριακή συμβολή ως ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέτρηση της ποινής. (Βλ. Mansour and other ν Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 434, Landau ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 178, Chanine ν. Δημοκρατίας
(1987)2 Α.Α.Δ. 183 και Ρεσλάν ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 127).» Η θεώρηση της πλούσιας, δυστυχώς, νομολογίας για υποθέσεις ναρκωτικών καταδεικνύει την αυστηρή αντιμετώπιση τέτοιας φύσης αδικημάτων με την επιβολή πολύχρονων ποινών φυλάκισης, το ύψος των οποίων εξαρτάται, μεταξύ άλλων παραγόντων, από το είδος, την ποσότητα και τον σκοπό κατοχής των ναρκωτικών. Στην υπόθεση Berne ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 437 επισημάνθηκε ότι το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών, καθώς επίσης ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν στον καθορισμό της ποινής, η οποία πρέπει να είναι ιδιαίτερα σοβαρή σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών[1]. Στην υπόθεση Παπασυμεού κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 523, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών, μάλιστα διαδοχική προς άλλες ποινές, για την καλλιέργεια 205 φυτών κάνναβης. Επισημαίνεται ότι στην υπόθεση εκείνη οι εφεσείοντες είχαν παραδεχθεί μεταξύ άλλων κατηγορίες για καλλιέργεια και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 205 φυτών κάνναβης εντός εμπορευματοκιβωτίου, το οποίο είχαν μετατρέψει σε θερμοκήπιο, εξοπλίζοντας το με όλα τα απαραίτητα (όπως ντεπόζιτο, λάστιχα, λάμπες κ.λ.π). Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως «Κακής» v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 162, επικυρώθηκε ποινή τριετούς φυλάκισης για καλλιέργεια 77 φυτών κάνναβης σε γλάστρες που βρίσκονταν σε αγροτεμάχιο. Στην υπόθεση Πιτσιλλίδης κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 662, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 χρόνων για κατοχή 326,14 γραμμαρίων φυτού κάνναβης με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα. Στην υπόθεση Πολυδώρου κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 492, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 χρόνων η οποία είχε επιβληθεί στον δεύτερο εφεσείοντα για κατοχή 733 γραμμαρίων κάνναβης με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα πρόσωπα. Στην πρόσφατη υπόθεση Χριστόφορος Σιακαλλής v. Δημοκρατίας,
(2012)2 Α.Α.Δ. 11 επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 6 χρόνων για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 250 γραμμαρίων κάνναβης και 8 χρόνων για καλλιέργεια 147 φυτών κάνναβης εντός διαμερίσματος το οποίο ο εφεσείων είχε μετατρέψει σε φυτεία με ειδική οργάνωση, διαρρύθμιση, κατασκευές και εξοπλισμό (όπως ανεμιστήρες, λαμπτήρες, κλιματισμό κ.λ.π.). Στη βάση αυτών των δεδομένων στην εν λόγω υπόθεση τονίστηκε ιδιαίτερα η ευρείας κλίμακας παραγωγή και εμπορία ναρκωτικών με οργάνωση και σύστημα. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 466 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή 1 ½ περίπου κιλού κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Ο εφεσείων ήταν 25 ετών, είχε λευκό ποινικό μητρώο είχε παραδεχθεί και εξέφρασε τη μεταμέλεια του. Στην υπόθεση Soleimani v. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 476 επικυρώθηκε η επιβολή ποινής φυλάκισης 8 ετών στον εφεσείοντα, 26 ετών, για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Η ίδια ποινή για ποσότητα 733 γρ. κάνναβης επικυρώθηκε λίγο αργότερα στην υπόθεση Πολυδώρου κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 492. Στην υπόθεση Ahmed κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 801 επικυρώθηκε φυλάκιση 6 ετών για το αδίκημα της κατοχής 974 γρ. ρητίνης κάνναβης παρά το λευκό ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας, τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις των εφεσειόντων, και παρά το ότι ο ιθύνων νους ήταν άλλο πρόσωπο. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Ευρυπίδου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. αρ. 187/13, ημερ. 22.5.14, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών για το αδίκημα της κατοχής 2818.77 γρ. φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ο εφεσείων ήταν ηλικίας σχεδόν 26 ετών, από διαλυμένη οικογένεια, με πολλές οικονομικές δυσκολίες και αντιμετώπιζε ανέκαθεν σωρεία ψυχολογικών προβλημάτων που τον οδήγησαν στην εγκατάλειψη του σχολείου αρχικά και στην απαλλαγή του από μικρό μέρος της στρατιωτικής του θητείας αργότερα. Στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνουμε υπόψη ότι τα ναρκωτικά είναι Τάξεως Β΄. Παράλληλα, ωστόσο, δεν διαφεύγει την προσοχή μας ότι οι συνολικές ποσότητες κάνναβης και φυτών κάνναβης ήταν σημαντικές ώστε να δικαιολογείται η επιβολή αυστηρής και αποτρεπτικής τιμωρίας. Είναι προφανές ότι ο Κατηγορούμενος είχε επιδοθεί στην επίδικη εγκληματική δραστηριότητα καλλιεργώντας στο χωράφι του σημαντικό αριθμό φυτών κάνναβης με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση οικονομικού οφέλους αδιαφορώντας για τις καταστροφικές επιδράσεις που θα προκαλούνταν από τη διοχέτευση στην αγορά ναρκωτικών. Τα γεγονότα της υπόθεσης καταδεικνύουν κάποιας μορφής οργάνωση χωρίς, ωστόσο, η υπό εξέταση περίπτωση να μπορούσε να συσχετιστεί με τη μεθόδευση που είχε διαπιστωθεί σε άλλες υποθέσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω όπως π.χ. η Σιακαλλής και Παπασυμεού. Διακρίνοντας την οργάνωση που είχε επιδειχθεί στις εν λόγω υποθέσεις δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε πως ο Κατηγορούμενος στην παρούσα εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τη δυνατότητα που είχε προς καλλιέργεια του συγκεκριμένου χωραφιού. Είναι προφανές, ως θέμα κοινής λογικής, πως επέλεξε την καλλιέργεια των φυτών κάνναβης ανάμεσα σε φυτά μπάμιας για σκοπούς απόκρυψης των παράνομων φυτών και της όλης εγκληματικής δραστηριότητας του καλυπτόμενος πίσω από φαινομενικά νόμιμες γεωργικές εργασίες. Ενόψει της σοβαρότητας τέτοιας φύσης αδικημάτων και της επιτακτικής ανάγκης για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου ή άλλοι ελαφρυντικοί παράγοντες δεν πρέπει να εξουδετερώνουν την προσπάθεια των Δικαστηρίων που καταβάλλεται για την προστασία της κοινωνίας από τη σύγχρονη μάστιγα των ναρκωτικών. Έτσι, παρόλο που αυτοί δεν παραγνωρίζονται στο πλαίσιο του καθήκοντος των Δικαστηρίων για εξατομίκευση της ποινής, εντούτοις περιορισμένη βαρύτητα μπορεί να αποδοθεί σε αυτούς[2]. Ιδιαίτερα δε, σε περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών, όπως είναι η προκειμένη περίπτωση, έχει νομολογηθεί ότι είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό της ποινής[3]. Εντός των πιο πάνω πλαισίων για τον Κατηγορούμενο λαμβάνουμε υπόψιν τα ακόλουθα: (i) Την πλήρη συνεργασία με τις Αστυνομικές Αρχές και την ομολογία του στην Αστυνομία κατά το στάδιο της διερεύνησης της υπόθεσης. (ii) Την άμεση παραδοχή του και στο Δικαστήριο η οποία καταδεικνύει τη μεταμέλεια του και διασώζει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα και του δίνει το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28 «η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της Δικαιοσύνης.».[4] Εν πάση δε περιπτώσει σημειώνουμε και ότι υπό τις περιστάσεις υπό τις οποίες εξιχνιάστηκε η υπόθεση ήταν περιορισμένες και οι επιλογές του Κατηγορούμενου, με αποτέλεσμα και η παραδοχή του να έχει αναλόγως μειωμένη βαρύτητα. (iii)Τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις με βάση τα όσα προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και τα όσα έχει σε έκταση αναπτύξει ενώπιον μας ο συνήγορός του. Όπως προέκυψε ο Κατηγορούμενος, ηλικίας 68 ετών, προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής τάξης και είναι ο μεγαλύτερος σε σειρά από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του. Φοίτησε μέχρι την Γ΄ τάξη Γυμνασίου μη ολοκληρώνοντας τη φοίτηση του στο Γυμνάσιο για να αναλάβει εργασία. Μέχρι το 1974 εργαζόταν ως συντηρητής στην Αμερικανική Πρεσβεία. Μετά το 1974 μετέβη στη Σαουδική Αραβία και ακολούθως στην Ελλάδα για σκοπούς εργασίας. Εργάστηκε σε εργοληπτικές εταιρείες και ως συντηρητής εσωτερικών χώρων. Το 1980 επέστρεψε στην Κύπρο και παντρεύτηκε. Από το γάμο του απέκτησε επτά παιδιά το μεγαλύτερο εκ των οποίων είναι σήμερα 32 ετών και το μικρότερο 16. Τα έξι από τα παιδιά του είναι ενήλικα. Μετά τον γάμο του επέστρεψε μαζί με τη σύζυγό του στην Ελλάδα. Εργάστηκε ως συντηρητής εσωτερικών χώρων για κάλυψη των αναγκών της οικογένειας του ενώ η σύζυγος του ασχολείτο αποκλειστικά με το νοικοκυριό και την φροντίδα των παιδιών τους. Το 1984 επέστρεψε μαζί με την οικογένεια του στην Κύπρο και έκτοτε διαμένουν σε ενοικιαζόμενη οικία στην Κοκκινοτριμιθιά. Στην οικία αυτή διέμενε πριν τη σύλληψη του με τα πέντε άγαμα παιδιά του. Το 1984 ο Κατηγορούμενος λειτούργησε κρεοπωλείο το οποίο μετά από 15 χρόνια αναγκάστηκε να κλείσει λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπισε, καθώς και της ασθένειας της συζύγου του. Από τότε μέχρι την συνταξιοδότηση του εργαζόταν ως υπάλληλος σε σφαγείο. Η σύζυγος του απεβίωσε το 2001 από ανίατη ασθένεια. Μετά το θάνατο της ο Κατηγορούμενος ανέλαβε τη φροντίδα των παιδιών του με τη στήριξη της μητέρας και της αδελφής του. Η οικογένεια επιβλέπεται από το Τμήμα Κοινωνικών Υπηρεσιών στα πλαίσια προληπτικής εργασίας και στήριξης οικογενειών με ανήλικα. Ο Κατηγορούμενος πριν τη σύλληψη του λάμβανε σύνταξη γήρατος και επίδομα ορφάνιας για το μικρότερο παιδί συνολικού ύψους €700 μηνιαίως. (iv) Τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Συγκεκριμένα με βάση Ιατρική Έκθεση που ετοιμάστηκε από ιατρικό Λειτουργό των Κεντρικών Φυλακών (Τεκμήριο Β) ο Κατηγορούμενος πάσχει από χρόνια αναπνευστική πνευμονοπάθεια με συχνές εξάρσεις. Παρουσιάζει επίσης αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία και λαμβάνει την ανάλογη φαρμακευτική αγωγή. Δεν μας διαφεύγουν οι λόγοι που ώθησαν τον Κατηγορούμενο να εμπλακεί στη διάπραξη των επιδίκων αδικημάτων, ήτοι η αποκόμιση οικονομικού οφέλους. Διευκρινίζουμε όμως πως η οποιαδήποτε οικονομική ανάγκη και δυσχέρεια του Κατηγορούμενου δεν μπορούν ασφαλώς να δικαιολογήσουν την καταφυγή του στο έγκλημα. Δεν μπορούμε να επικροτούμε άτομα που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση να προσφεύγουν σε εγκληματικές δραστηριότητες για να αποκομίζουν όφελος, καθότι κάτι τέτοιο συνιστά ρήγμα στην κοινωνία και καταστρατήγηση του ρόλου του Δικαστηρίου στη διατήρηση της νομιμότητας. Όπως έχει λεχθεί στην Φάντης ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ 61 η κακή οικονομική κατάσταση δεν αποτελεί ελαφρυντικό, ούτε μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή κάποιου στο έγκλημα. Συνεπώς οι λόγοι για τους οποίους ο Κατηγορούμενος οδηγήθηκε σ΄αυτή την εγκληματική δραστηριότητα με προεξέχον στοιχείο αυτό της οικονομικής του ανέχειας και των αναγκών του, όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, ασφαλώς και δεν αποτελούν ελαφρυντικό παράγοντα στην επιμέτρηση της ποινής. Περαιτέρω, όπως συναφώς τονίστηκε στην υπόθεση Μixaylov κ.α. ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ.175: «...τα οικονομικά προβλήματα τα οποία επικαλέστηκαν οι εφεσείοντες και ανέκυπταν ανάγλυφα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, δεν μπορούσαν ποσώς να δικαιολογήσουν τη διάπραξη των αδικημάτων.» Όπως τονίστηκε από τον πρώην Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δ. Χατζηχαμπή στην υπόθεση Παναγιώτης Μακρή ν. Δημοκρατίας Ποιν. Εφ. 33/12 ημερ. 15.1.13: «Όμως, αν τα οικονομικά προβλήματα, συνδεόμενα και με άλλα προβλήματα ευρύτερα, οικογενειακά ή υγείας, μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παρανομία, αυτό θα ήταν η οριστική κατάρρευση κάθε ηθικής αρχής αλλά και κάθε αρχής τάξης και δικαίου.» Δεν διαφεύγει την προσοχή μας η ύπαρξη μιας προηγούμενης καταδίκης σε βάρος του Κατηγορούμενου η οποία μάλιστα αφορά παρόμοιας φύσεως αδικήματα όπως τα επίδικα. Αυτό, βεβαίως, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως θα τιμωρηθεί για δεύτερη φορά για τα παλαιότερα αδικήματα του. Όπως είναι πάγια νομολογημένο η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξη τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μικρό ή μεγάλο, ανάλογα με τον αριθμό, τον χρόνο και τη φύση των παλαιών αδικημάτων την επιείκεια που δύναται να επιδειχθεί[5]. Με βάση όλα όσα αναφέρουμε πιο πάνω καταλήγουμε ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε οι Κατηγορούμενος και το στοιχείο της αποτροπής που προέχει σε τέτοιες υποθέσεις καθιστούν την επιβολή σοβαρής ποινής φυλάκισης αναπόφευκτη. Το ύψος αυτής βέβαια θα αντανακλά κατά τρόπο όσο το δυνατό ισοζυγισμένο όλους τους πιο πάνω παράγοντες, και ειδικότερα τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου και τους ελαφρυντικούς παράγοντες που επισημαίνονται πιο πάνω. Ως εκ τούτου επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στις Κατηγορίες 1 και 2: Καμιά ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα τους εμπεριέχονται στα γεγονότα της κατηγορίας 3 Στην Κατηγορία 3: 5 έτη φυλάκιση Στην Κατηγορία 4: Καμιά ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα της κατηγορίας 5 Στην Κατηγορία 5: 12 μήνες φυλάκιση Στην Κατηγορία 6: Καμιά ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα της κατηγορίας 7 Στην Κατηγορία 7: 5 έτη φυλάκιση Στην Κατηγορία 8: Καμιά ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα της κατηγορίας 9 Στην Κατηγορία 9: 18 μήνες φυλάκιση Στην Κατηγορία 10: Καμιά ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα της κατηγορίας 11 Στην Κατηγορία 11: 2,5 έτη φυλάκιση Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και να αρχίζουν από τις 13.10.15 που ο Κατηγορούμενος παραμένει υπό κράτηση. Ενεργοποίηση προηγούμενης ποινής φυλάκισης Όπως διαφαίνεται, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της υπόθεσης με αρ. 36807/12 είχε αναστείλει ποινή φυλακίσεως που επέβαλε στον Κατηγορούμενο. Τα επίδικα αδικήματα διαπράχθησαν εντός της 3ετούς αυτής περιόδου αναστολής, και ως εκ τούτου θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο δικαιολογείται η ενεργοποίηση της προναφερθείσας ποινής φυλακίσεως. Το Άρθρο 4
(1)του περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, δίνει την εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την εκτέλεση της ανασταλείσας ποινής για την περίοδο για την οποία επιβλήθηκε ή για μικρότερη περίοδο ή την τροποποίηση του αρχικού διατάγματος όσον αφορά στην περίοδο εφαρμογής του διατάγματος ή να μη λάβει κανένα μέτρο σχετικά με την ανασταλείσα ποινή. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 409, ποινή φυλάκισης με αναστολή είναι ποινή φυλάκισης για όλους τους σκοπούς. Η αναστολή αναβάλλει την εκτέλεση της ποινής αλλά δεν αλλοιώνει τη φύση της. Σε περίπτωση παράβασης των όρων αναστολής, το υπόβαθρο πάνω στο οποίο αποφασίστηκε η αναστολή καταρρέει και ο λόγος για μη ενεργοποίηση της φυλάκισης εξαφανίζεται. Όπως περαιτέρω αναφέρθηκε στην Ιερόθεος Μιχαήλ Χριστοδούλου ν. Αστυνομία
(1993)2 Α.Α.Δ. 443: «Η ενεργοποίηση ποινής φυλάκισης με αναστολή, με βάση το Άρθρο 4
(1)του περί της Υφ' όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, (Αρ. 95/72), είναι ποινή για το προηγούμενο αδίκημα, δηλαδή, για το αδίκημα στο οποίο επιβλήθηκε. Δεν είναι ποινή για το νέο αδίκημα που διαπράχθηκε μέσα στην καθορισμένη περίοδο της αναστολής της εκτέλεσης της πρώτης ποινής - (βλ., μεταξύ άλλων, Louca v. Republic
(1986)2 C.L.R. 141· Ιωαννου ν. Αστυνομίας
(1989)2 A.A.Δ. 251· Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 A.A.Δ. 409· Έλβις Αντωνίου Σύμκασης ν. Της Αστυνομίας
(1993)2 A.A.Δ. 1, Νίκος Ευαγγέλου Αργυρού Χριστούδκιας ν. Της Αστυνομίας `
(1993)2 Α.Α.Δ. 52». Όπως προκύπτει περαιτέρω από την Νομολογία ως ερμηνεία του Άρθρου 4 του Ν.95/72, εκδίδεται διάταγμα για ενεργοποίηση της ποινής φυλακίσεως, εκτός αν το Δικαστήριο πιστεύει ότι αυτό θα ήταν άδικο έχοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις που μεσολάβησαν από την αναστολή της ποινής και τις περιστάσεις διάπραξης του νέου αδικήματος. Στην Δημήτρης Παράσχου Λούκα ν. Αστυνομίας
(1986)2 Α.Α.Δ. 141, λέχθηκε ότι όταν γίνεται παράβαση των όρων της αναστολής, το πρωταρχικό ζήτημα που εγείρεται προς εξέταση είναι κατά πόσο η παράβαση αυτή είναι για οποιοδήποτε λόγο δικαιολογημένη ή η βαρύτητα μειώνεται εξαιτίας οποιωνδήποτε περιστατικών. Τονίστηκε ότι το Δικαστήριο δεν εκδικάζει εκ νέου την ορθότητα της ποινής φυλάκισης που είχε επιβληθεί, στην απουσία δε κατάλληλων περιστατικών που μειώνουν τη βαρύτητα της παράβασης των όρων της αναστολής, ενεργοποίηση πρέπει να διατάσσεται ως κανόνας. Όπως δε περαιτέρω τονίστηκε στην πιο πάνω απόφαση, ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να παραπονεθεί, γιατί παραβαίνοντας τους όρους με τους οποίους η φυλάκιση αναστάληκε, υπολογισμένα ριψοκινδύνεψε την ελευθερία του την οποία και στερείται από δική του εσκεμμένη πράξη. Περαιτέρω στην υπόθεση Ευαγγέλου ν. Αστυνομίας
(1993)2 Α.Α.Δ.52 λέχθηκε ότι η ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής διατάσσεται κατά κανόνα εκτός αν αυτό θα ήταν άδικο, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων. Το Δικαστήριο επίσης οφείλει να λάβει υπόψη ότι η συνολική ποινή, δηλαδή η ποινή για τη βασική υπόθεση και η ενεργοποιημένη ποινή, δεν πρέπει να είναι υπερβολική[6]. Χρήσιμη καθοδήγηση επί του θέματος προσφέρουν επίσης οι υποθέσεις Χριστοφίδης ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ.148, Παπαχρίστου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ.62. Παρατηρούμε ότι ο συνήγορος Υπεράσπισης δεν υπέβαλε οποιαδήποτε εισήγηση για την πιθανότητα ενεργοποίησης αν και ερωτήθηκε από το Δικαστήριο αν επιθυμούσε να το πράξει. Προκύπτει, συνεπώς, ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον μας οτιδήποτε που να δύναται να επενεργήσει ώστε να θεωρηθεί η ενεργοποίηση μέρους της ανασταλείσας ποινής φυλακίσεως άδικη. Αντιθέτως εκείνο το οποίο διαπιστώνουμε είναι ότι ο Κατηγορούμενος, αντί να αδράξει την ευκαιρία που του δόθηκε από το Δικαστήριο σε παρόμοιας φύσης αδικήματα όπως τα επίδικα, διέπραξε τα υπό εκδίκαση αδικήματα εντός της περιόδου αναστολής, επιδεικνύοντας έτσι πλήρη αδιαφορία προς την επιείκεια που του είχε επιδειχθεί. Κατ' επέκταση, αποτελεί κατάληξη μας ότι μη ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής φυλακίσεως θα έχει ως αποτέλεσμα η φυλάκιση με αναστολή να χάσει το νόημα της. Όπως αναφέρθηκε και στην Πέτρος Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 148: «Κατά την κρίση μας, η ενεργοποίηση κάποιου μέρους της ποινής καθίστατο επιβεβλημένη. Για να μην απωλέσει η φυλάκιση με αναστολή το νόημα της, για να μην εξασθενήσει ή να εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητα της ως σωφρονιστικό μέτρο». Έχοντας υπ' όψιν μας τη συνολικότητα της ποινής, και όλες τις περιστάσεις που περιστοιχίζουν την υπόθεση, κρίνουμε ότι η συνολική τιμωρία του Κατηγορουμένου δεν θα είναι υπερβολική με την ενεργοποίηση 4 μηνών από την ανασταλείσα ποινή φυλάκισης των 8 μηνών που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο στις 23/9/13 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην υπόθεση αρ. 36807/12 και εκδίδεται ανάλογη διαταγή. Η πιο πάνω ενεργοποιηθείσα ποινή να εκτελεστεί μετά την εκτέλεση των συντρεχουσών ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην υπό εκδίκαση υπόθεση. Τα επίδικα ναρκωτικά κατάσχονται προς καταστροφή από την Αστυνομία. (Υπ.) .................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. (Υπ) ................ Χ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. (Υπ) ................ Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /λδ [1] Δέστε και Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 211, Τρύφωνος v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 197 Μιχάλης Αριστείδου v. Δημοκρατίας,
(2011)2 Α.Α.Δ.32. [2]Δέστε Παναγιώτου v. Δημοκρατίας (ανώτερω) και Tomatari v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 169. [3] Δέστε Beyki v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 60 [4] βλέπε επίσης την πιο πρόσφατη υπόθεση Πανίκος Ευστρατίου v. Δημοκρατίας,
(2012)2 Α.Α.Δ.42. [5] Δέστε Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου
(1997)2 Α.Α.Δ. 17. [6] Βλέπε Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ.546 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο