Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. ILIYA ILEV, Αρ. Υπόθεσης: 31572/12, 10/9/2015

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. ILIYA ILEV, Αρ. Υπόθεσης: 31572/12, 10/9/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:B102 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 31572/12 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. ILIYA ILEV Κατηγορούμενου ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 10/09/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σιαπανή Για Κατηγορούμενο: κα Κλαΐδου Κατηγορούμενος: Παρών ---------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι στις 2/8/2012, στην Κοκκινοτριμιθιά, της Επαρχίας Λευκωσίας, παράνομα επιτέθηκε εναντίον της Ανδρούλλας Κατσιάρη από την Κοκκινοτριμιθιά. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε τρεις μάρτυρες, τον Αστυφύλακα 786 Πάτροκλο Ιωάννου (ΜΚ1), την Ανδρούλλα Κατσιάρη (ΜΚ2-Παραπονούμενη) και την Γ/Αστ. 5177 Ειρήνη Σταύρου (ΜΚ3). Ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία στην κατηγορία που αντιμετωπίζει και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και να καλέσει ως μάρτυρα, προς υπεράσπιση του, τον Νίκο Μενελάου (ΜΥ1). Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κάτι τέτοιο δεν πιστεύω ότι θα εξυπηρετούσε οποιονδήποτε σκοπό. Αναφορά στην ουσιαστική αμφισβητούμενη μαρτυρία, θα γίνει όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο στο στάδιο της αξιολόγησής της. Προτού όμως προχωρήσω στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, θεωρώ ορθό να παραθέσω τα πιο κάτω γεγονότα, τα οποία, είτε πηγάζουν από την αναντίλεκτη ενώπιον μου μαρτυρία, είτε αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Κατά πάντα ουσιώδη για την υπό εξέταση υπόθεση χρόνο, η ΜΚ2 και ο ΜΥ1, είχαν τη σχέση, ιδιοκτήτη και ενοικιαστού αντίστοιχα. Συγκεκριμένα, ο ΜΥ1, ενοικίαζε ένα κατάστημα/περίπτερο (στο εξής «το περίπτερο»), ιδιοκτησίας της ΜΚ
2. Μεταξύ των δύο υπήρχαν διαφορές, οι οποίες οδήγησαν στην ανταλλαγή αλληλογραφίας (ως προς τις ακριβείς διαφορές των δύο πλευρών, καθώς επίσης και αναφορικά με το ποιος ευθύνεται για αυτές, οι δύο πλευρές διαφωνούν). Ο Κατηγορούμενος, και τούτο πάντα κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν υπάλληλος του ΜΥ1, στο περίπτερο. Στις 2/8/2012, περί τις 08:00 πμ, ο ΜΥ1 παρέλαβε, μέσω Ταχυδρομείου μία επιστολή που του απέστειλε η ΜΚ2, με την οποία, μεταξύ άλλων, τον κατηγορούσε και για παραβίαση των όρων της μεταξύ τους συμφωνίας ενοικιάσεως. Ειδικότερα, τον κατηγορούσε περί παράνομης ανέγερσης και διατήρησης μίας μεταλλικής πέργολας έξω από το περίπτερο. Ο ΜΥ1, αφού διάβασε το περιεχόμενο της ρηθείσας επιστολής, κατευθύνθηκε προς τον αυλόγυρο, ο οποίος άρχεται από το σημείο που βρίσκεται το περίπτερο και καταλήγει στην οικία που διαμένει η ΜΚ2, με σκοπό να ζητήσει εξηγήσεις αναφορικά με τη σταλείσα επιστολή. Σε κάποια στιγμή, και υπό συνθήκες που οι δύο πλευρές διαφωνούν, η ΜΚ2 και ο ΜΥ1 συναντήθηκαν (ως προς το τι ελέχθη μεταξύ τους και/ή κατά πόσο η ΜΚ2 εκστόμισε οποιαδήποτε φράση προς αυτόν και γενικά ως προς το ύφος και την ένταση της οποιασδήποτε συνομιλίας τους, οι δύο πλευρές επίσης διαφωνούν). Σε κάποια στιγμή, ο Κατηγορούμενος, κινήθηκε προς το μέρος που βρισκόταν η ΜΚ
3. Έπειτα, η ΜΚ2 βρέθηκε στο έδαφος. Ως προς το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος είχε οποιανδήποτε επαφή με την ΜΚ2, οι δύο πλευρές προώθησαν εντελώς συγκρουόμενες θέσεις. Το ίδιο ισχύει και δη περί προώθησης συγκρουόμενων θέσεων ο λόγος, και αναφορικά με το κατά πόσο κατά την κίνηση του Κατηγορούμενου προς την ΜΚ2, παρών στο σημείο ήταν ή όχι και ο ΜΥ
4. Συγκρουόμενες θέσεις προώθησαν και αναφορικά με την αιτία που η ΜΚ2 βρέθηκε στο έδαφος. Για τα μόλις πιο πάνω γεγονότα, κάμνω ανάλογα ευρήματα. Επίσης πριν προχωρήσω στην αξιολόγηση της ενώπιόν μου μαρτυρίας, κρίνω ορθότερο να παραθέσω, με εντελώς συνοπτικό τρόπο, τις ουσιαστικές θέσεις των δύο πλευρών. Κατά την Κατηγορούσα Αρχή, και τούτο ως προκύπτει από τη σχετική μαρτυρία της ΜΚ2, η τελευταία, περί τις 08:00 πμ στις 2/8/2012, εξήλθε της οικίας της κρατώντας μία κούπα με φλούδες καρπουζιού και μέσω του αυλόγυρου, σκοπούσε να κατευθυνθεί στο χώρο που διατηρεί οικόσιτες κότες για να τις ταΐσει. Εκείνη τη στιγμή είδε τον ΜΥ1 να κατευθύνεται προς το μέρος της, ο οποίος άρχισε να φωνασκεί και να αντιδρά έντονα, πάντα σε σχέση με το περιεχόμενο της επιστολής που μόλις είχε παραλάβει. Η ίδια δεν αντέδρασε, ούτε συνομίλησε μαζί του περί του περιεχομένου της επιστολής και απλά του ζήτησε να πάψει να φωνάζει και να εγκαταλείψει την αυλή της, πράγμα το οποίο ο ΜΥ1 έπραξε. Έπειτα ο ΜΥ1 εισήλθε στο περίπτερο. Τότε, η ΜΚ2 έστρεψε το κορμί της προς την αντίθετη κατεύθυνση με σκοπό να προχωρήσει προς το σημείο που διατηρούσε τις κότες της. Ξαφνικά άκουσε κάποια φωνή ενός παρευρισκομένου να φωνάζει τη φράση «πού πάεις ρε;» με αποτέλεσμα να στρέψει την προσοχή της εκ νέου προς τα πίσω και να δει τον Κατηγορούμενο να κατευθύνεται προς το μέρος της. Ο Κατηγορούμενος στάθηκε μπροστά της προκλητικά και ακούμπησε το στήθος του στο δικό της και με απειλητικές διαθέσεις, άρχισε να τρίβεται πάνω της και να την ρωτά «τι θα μας κάμεις;». Αυτή του απάντησε «τι είναι, εν να μας δέρεις;». Και τότε, άμεσα, ο Κατηγορούμενος την έσπρωξε στο στήθος με το χέρι του, με αποτέλεσμα, να χάσει την ισορροπία της και να πέσει «με την πλάτη», στο έδαφος. Έπειτα, διάφοροι παρευρισκόμενοι επενέβησαν και απομάκρυναν τον Κατηγορούμενο, ενώ η ίδια, αφού κατέφθασε στο σημείο και ο γαμπρός της, επισκέφθηκαν τον Αστυνομικό Σταθμό Κοκκινοτριμιθιάς και υπέβαλε σχετικό παράπονο εναντίον του Κατηγορούμενου. Από την πτώση της, δεν υπέστη οποιανδήποτε εξωτερική κάκωση. Ήταν απόλυτη ότι, τη στιγμή που δέχεται την ισχυριζόμενη επίθεση από τον Κατηγορούμενο, ο ΜΥ1 βρισκόταν εντός του περιπτέρου, το οποίο απείχε σεβαστή απόσταση από το σημείο στο οποίο βρισκόταν η ίδια. Στην αντίπερα όχθη, η Υπεράσπιση και τούτο μέσω της μαρτυρίας του Κατηγορουμένου και του ΜΥ1, ισχυρίστηκε τα εξής. Κατά τις πρωινές ώρες της 2/8/2012, ο ΜΥ1 παρέλαβε μία επιστολή που στάληκε από την ΜΚ2, με βάση την οποία τον κατηγορούσε ότι παραβίασε τους όρους της μεταξύ τους συμφωνίας ενοικιάσεως. Σε κάποια στιγμή, και αφού στο μεταξύ είχε διαβάσει το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής, ο ΜΥ1 κατευθύνθηκε προς την οικία της ΜΚ2, η οποία (η ΜΚ2), τη δεδομένη στιγμή, βρισκόταν στον αυλόγυρο, έξω από την οικία της, έχοντας στο χέρι της μια κούπα με κομμάτια καρπουζιού. Ο ΜΥ1, ζήτησε εξηγήσεις από την ΜΚ2 αναφορικά με το περιεχόμενο της επιστολής της, προβάλλοντας ότι, για την ανέγερση της μεταλλικής πέργολας είχε ήδη λάβει εκ των προτέρων τη συγκατάθεσή της. Εκεί ακολούθησε μια λογομαχία μεταξύ των δύο, στα πλαίσια της οποίας ο ΜΥ1, επικαλούμενος σχετική προειδοποίηση της ΜΚ2 (ως τούτη αναφέρετο στο περιεχόμενο της επιστολής της), της ανάφερε «αφού θέλεις να τα πούμε στο Δικαστήριο, θα τα πούμε.». Έπειτα, έκανε στροφή 180° με σκοπό να επιστρέψει στο περίπτερο. Εκείνη τη στιγμή είδε τον Κατηγορούμενο να κινείται προς το μέρος του και να τοποθετεί το κορμί του μεταξύ του ιδίου και της ΜΚ2, ανοίγοντας δε τα χέρια του σε στάση σταυρού, με σκοπό να τον προστατεύσει. Και τούτο γιατί, τη δεδομένη στιγμή, η ΜΚ2 προέβη σε χαρακτηριστική κίνηση με σκοπό να του ρίξει το περιεχόμενο της κούπας που κρατούσε. Ο Κατηγορούμενος, μόλις επενέβη, ρώτησε την ΜΚ2 «τι κάνεις;». Η ΜΚ2, χωρίς κανένα απολύτως λόγο και/ή δικαιολογία, έκανε ένα βήμα προς τα πίσω και έθεσε μόνη της τον εαυτό της στο έδαφος, φωνάζοντας: «με έσπρωξε, Χρίστο βοήθεια, προσπαθούν να με σκοτώσουν.». Κατά την Υπεράσπιση, σε καμία περίπτωση ο Κατηγορούμενος δεν ήρθε σε επαφή με την ΜΚ2 και καθ' όλη τη διάρκεια που κράτησε η παρεμβολή του Κατηγορουμένου, ο ΜΥ1 είναι παρών, σε μία απόσταση περί του ενός με δύο μέτρα και παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα. Αξιολόγηση Αν και η Υπεράσπιση δεν υπέχει καμίας απολύτως υποχρέωσης να αποδείξει την αθωότητα του Κατηγορουμένου, στην προκείμενη περίπτωση, με τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου και του ΜΥ1, με έπεισε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι τα γεγονότα έλαβαν χώρα ως ακριβώς περιγράφησαν από τα δύο αυτά πρόσωπα. Τόσο ο Κατηγορούμενος, όσο και ο ΜΥ1, μου έκαναν άριστη εντύπωση ως μάρτυρες. Οι θέσεις που προώθησαν ήσαν ξεκάθαρες, δεν συγκρούοντο με την κοινή λογική αλλά ούτε και με τη λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Ήταν αμφότεροι σαφείς και παραστατικοί, σε βαθμό που κατάφεραν, με τη διά ζώσης μαρτυρία τους, να δημιουργήσουν στο Δικαστήριο ξεκάθαρη εικόνα των πεπραγμένων εκείνης της ημέρας. Οι οποιεσδήποτε τυχόν αντιφάσεις παρουσιάζει η μαρτυρία τους και δη η μία συγκρινόμενη με την άλλη, πρόκειται περί επουσιωδών αντιφάσεων, οι οποίες δεν είναι ικανές και δεν θα μπορούσαν καθ' οιονδήποτε τρόπο να αποτελέσουν τη βάση για την εξαγωγή συμπεράσματος αναξιοπιστίας τους. Τουναντίον θα έλεγα. Πρόκειται για τέτοιου είδους αντιφάσεις και επί τέτοιων θεμάτων, που δεικνύουν ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε προσυνεννόησή τους αναφορικά με το τι θα κατέθεταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Π.χ., η ειλικρίνεια του Κατηγορούμενου, προκύπτει και από τη θέση που εξέφρασε, και τούτο κατόπιν σχετικής ερωτήσεως κατά το στάδιο της αντεξέτασής του, αναφορικά με το κατά πόσο η πτώση της ΜΚ2, ενδεχομένως να οφειλόταν στην απότομή του κίνηση να θέσει τον εαυτό του μεταξύ της ιδίας και του ΜΥ1, ανεξάρτητα του αν ήρθε ή όχι τούτος σε επαφή με την πρώτη. Η απάντησή του ήταν ότι, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει την αιτία της πτώσης της ΜΚ2 και δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, τούτη και δη η πτώση της, να οφείλεται και στο ξάφνιασμά της συνεπεία της κίνησής του να τοποθετήσει το σώμα του μεταξύ της ιδίας και του ΜΥ
5. Σημαντική επίσης, κρίνεται και η κοινή (τόσο του Κατηγορούμενου όσο και του ΜΥ1), αναφορά τους, ότι πριν η ΜΚ2 βρεθεί στο έδαφος, έκανε ένα βήμα προς τα πίσω. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι, η περιγραφόμενη από τον κατηγορούμενο και τον ΜΥ1 αυτή κίνηση της ΜΚ2, αφορά σε πραγματική ενέργεια της ΜΚ2, πριν βρεθεί στο έδαφος. Η εν λόγω δε ενέργεια της ΜΚ2, πριν την οποιανδήποτε πτώση και/ή θέση του σώματός της στο έδαφος, δεικνύει χωρίς καμιά αμφιβολία το ανεδαφικό του ισχυρισμού της περί του ότι, καθώς στεκόταν και δεχόταν ήδη επίθεση από τον Κατηγορούμενο, ο οποίος έτριβε το στήθος του στο δικό της στήθος με απειλητικές διαθέσεις, δέχθηκε απότομα σπρώξιμο από το χέρι του τελευταίου με αποτέλεσμα να πέσει προς τα πίσω «με την πλάτη» στο έδαφος. Δεν έχω, ως ανέφερα και ανωτέρω, καμιά αμφιβολία ότι τα γεγονότα εκείνης της ημέρας έγιναν ως τα περιέγραψαν ο Κατηγορούμενος και ο ΜΥ
6. Τη μαρτυρία, τόσο του Κατηγορούμενου, όσο και του ΜΥ1, την αποδέχομαι στο σύνολό της. Στρεφόμενος στην ΜΚ2 ειδικότερα, σημειώνω ότι τούτη δεν με έπεισε με τη μαρτυρία της ότι τα γεγονότα έλαβαν χώρα ως τα περιέγραψε. Εν πάση περιπτώσει, ο τρόπος που η ίδια ισχυρίζεται ότι έλαβε χώρα το επίδικο επεισόδιο, συγκρούεται και με την κοινή λογική. Και τούτο γιατί δεν αποδίδει κανένα απολύτως κίνητρο στον Κατηγορούμενο για να ενεργήσει με τον τρόπο που κατ' ισχυρισμό της ενήργησε. Υπενθυμίζω ότι, σύμφωνα με τη θέση της ΜΚ2, τη στιγμή που ο Κατηγορούμενος κατευθύνεται προς το μέρος της για να της ζητήσει το λόγο, η οποιαδήποτε συνομιλία και/ή συζήτηση και/ή επεισόδιο προηγήθηκε μεταξύ της ιδίας και του ΜΥ1, έχει ήδη περατωθεί και ότι ο ΜΥ1 έχει ήδη απομακρυνθεί από το σημείο και έχει εισέλθει στο περίπτερο. Ποιός ο λόγος ο Κατηγορούμενος να εγκαταλείψει το χώρο του περιπτέρου στον οποίο βρισκόταν και να επιτεθεί στην ΜΚ2; Ενδεικτική δε της προσπάθειας της ΜΚ2, να αδυνατίσει την υπερασπιστική γραμμή, ήταν και η αναφορά της, στη διά ζώσης μαρτυρία της, ότι κατά τη στιγμή που δέχεται την ισχυριζόμενη επίθεση του Κατηγορουμένου, ο ΜΥ1 βρίσκεται εντός του περιπτέρου. Και τούτο προφανώς για να εκληφθεί ότι ο τελευταίος ψευδόταν προς την αστυνομία, όταν στην κατάθεσή του παρουσίαζε τον εαυτό του ως αυτόπτη μάρτυρα του επεισοδίου. Πρέπει όμως να σημειώσω ότι, ούτε το περιεχόμενο της κατάθεσής της στην αστυνομία, αλλά ούτε και άλλοι σχετικοί ισχυρισμοί της στη διά ζώσης μαρτυρία της επιβεβαιώνουν την εν λόγω θέση της περί μη παρουσίας του ΜΥ1 στο σημείο του επεισοδίου. Τουναντίον θα έλεγα. Στην κατάθεσή της στην αστυνομία, ο τρόπος που περιγράφει το επίδικο επεισόδιο, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι κατά την οποιανδήποτε ισχυριζόμενη επιθετική συμπεριφορά του Κατηγορουμένου εναντίον της, παρών βρίσκεται και ο ΜΥ
7. Σχετικές είναι οι ακόλουθες αναφορές της: «Σήμερα το πρωί γύρω στις 0815 ο Νικόλας (ΜΥ1) ήρθε στην αυλή της οικίας μου. . μου λέει ότι θα με βάλει φυλακή και ότι δεν θα μου πληρώσει . Επίσης μου είπε ότι . Επίσης μου είπε ότι . Εγώ του είπα αν έχει οποιεσδήποτε απαιτήσεις από εμένα να προσφύγει στο Δικαστήριο. Τότε[1]έτρεξε προς εμένα κάποιος που τον φωνάζουν Ηλία (Κατηγορούμενος) και είναι . και με έσπρωξε .». Πέραν του γεγονότος ότι από την πιο πάνω αυτουσίως παρατεθείσα περιγραφή των γεγονότων από την ΜΚ2, προκύπτει αβίαστα ότι η θέση της στην αστυνομία κατά τη λήψη του παραπόνου της ήταν ότι ο ΜΥ1 βρισκόταν στο σημείο κατά τη στιγμή που κατ' ισχυρισμό της, της επιτέθηκε ο Κατηγορούμενος, είμαι της γνώμης ότι, αν πραγματικά, ο ΜΥ1 είχε όντως εγκαταλείψει το σημείο, είχε εισέλθει στο περίπτερο και κατόπιν τούτου ο Κατηγορούμενος επιτέθηκε σ' αυτήν, τούτα, ως γεγονότα, θα ήταν αναμενόμενο να αναφέροντο από την ΜΚ2 στην κατάθεσή της. Το γεγονός της παρουσίας του ΜΥ1 στο σημείο του επεισοδίου προκύπτει αβίαστα και από άλλη θέση της ΜΚ2, ως τούτη προβλήθηκε στα πλαίσια της αντεξέτασής της. Συγκεκριμένα, κατά το στάδιο της αντεξέτασής της, της υποβλήθηκε ότι, αμέσως μετά την αδικαιολόγητη, υπό τις περιστάσεις, πτώση της στο έδαφος, τόσο ο Κατηγορούμενος, όσο και ο ΜΥ1 της ανέφεραν: «θα τα έβρετε από το Θεό για το μεγάλο το ψέμα που κάμνετε». Αντί η ΜΚ2 να αντιδράσει στη βασική θέση της εν λόγω υποβολής και δη ότι αμφότεροι (Κατηγορούμενος και ΜΥ1) βρισκόντουσαν στο σημείο και αποτάθηκαν λεκτικώς σ' αυτήν, απάντησε τα ακόλουθα: «Όχι . άλλα λέγαν, δεν θα επαναλάβω. Ούτε ο ένας είπε έτσι, ούτε ο άλλος είπε έτσι.», απάντηση, η οποία χωρίς καμιά αμφιβολία δεικνύει ότι η ΜΚ2 δεν αμφισβητεί την παρουσία των δύο αυτών προσώπων στο σημείο κατά τη στιγμή της ισχυριζόμενης πτώσης της. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η ΜΚ2, με την καταγγελία του Κατηγορούμενου για την παρούσα υπόθεση, στην ουσία εκδικείτο τον ΜΥ1 για τις μεταξύ τους διαφορές. Και τούτο προκύπτει αβίαστα από δικούς της σχετικούς ισχυρισμούς. Υπενθυμίζω ακριβώς ότι, σύμφωνα με την ΜΚ2, η οποιαδήποτε επιθετική συμπεριφορά κατ' εκείνη την ημέρα και η οποιαδήποτε προσπάθεια να τεθεί υπό κίνδυνο η σωματική της ακεραιότητα, λαμβάνει χώρα μόνο από πλευράς του Κατηγορούμενου και όχι του ΜΥ
8. Παρά την πιο πάνω ξεκάθαρη θέση της, στη διά ζώσης μαρτυρία της και συγκεκριμένα στο στάδιο της κυρίως εξέτασής της, αναφερόμενη συγκεκριμένα στο επίδικο περιστατικό της ισχυριζόμενης επίθεσης από τον Κατηγορούμενο, ανάφερε τα εξής: «. δεν περίμενα να μου κάμουν[2] κάτι τέτοιο . Έπρεπε να με σκοτώσουν[3] για να το καταγγείλω; .». Ερωτηθείσα δε ειδικά ως προς το τι ήταν εκείνο που την έκανε να φοβηθεί και να σοκαριστεί με αποτέλεσμα να υποβάλει παράπονο, απάντησε «Ο τρόπος τους[4], η συμπεριφορά τους[5], το πάθος που μιλούσαν[6], το μένος που είχαν[7] εναντίον μου. Λέω σας, ουδέποτε περίμενα να με 'σπρώχναν[8]. Αν καταλάβαινα ότι θα με 'σπρώχναν[9] την ώρα που έφευγα δεν θα έστεκα να ρωτήσω αν θα με δέρουσιν[10] θέμα.». Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι, με τις πιο πάνω συγκεκριμένες αναφορές της ΜΚ2, η τελευταία αποδέχεται τη θέση της Υπεράσπισης ότι, κατά την πτώση της και/ή εν πάση περιπτώσει κατά τη στιγμή που λαμβάνουν χώρα γεγονότα που οδηγούν στην πτώση της, παρόντες στο σημείο βρίσκονται, τόσο ο Κατηγορούμενος όσο και ο ΜΥ
9. Επίσης, προκύπτει αβίαστα από τις πιο πάνω θέσεις της ότι, επιρρίπτει ευθύνη για την ισχυριζόμενη εναντίον της επίθεση και στον ΜΥ1, ο οποίος υπενθυμίζω ότι, σύμφωνα πάντα με τον βασικό σχετικό ισχυρισμό της ΜΚ2, όχι απλά δεν της επιτίθεται καθ' οιονδήποτε τρόπο, αλλά βρίσκεται εντός του περιπτέρου σε σχετικά μεγάλη απόσταση από το σημείο που έλαβε χώρα το επίδικο επεισόδιο. Αφύσικη θεωρώ και την αντίδρασή της, να αρνηθεί να εξεταστεί από ιατρό μετά την ισχυριζόμενη εναντίον της επίθεση από τον Κατηγορούμενο. Και τούτο, όχι γιατί προκλήθηκαν σ' αυτήν οποιεσδήποτε εμφανείς κακώσεις, που εν πάση περιπτώσει αποτελεί κοινή θέση όλων των πλευρών ότι η ΜΚ2, μετά την πτώση της, δεν έφερε οποιεσδήποτε τέτοιες κακώσεις, αλλά ιδιαίτερα συνεπεία του γεγονότος ότι, ως ισχυρίστηκε, έπεσε απότομα «με την πλάτη», από απρόσμενο κτύπημα, σε σκληρό δάπεδο (ως προς τον τύπο του δαπέδου σχετικές είναι οι φωτογραφίες Τεκμήριο 4), ενώ στο πρόσφατο παρελθόν έτυχε εγχείρησης στην σπονδυλική της στήλη. Ξενίζει φυσικά και το γεγονός ότι παρά την περιγραφόμενη πιο πάνω πτώση της, δεν παρουσίασε και/ή καλύτερα δεν προκλήθηκαν σ' αυτήν οποιεσδήποτε εξωτερικές κακώσεις. Δεν παραγνωρίζω ότι ενώπιόν μου δεν τέθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία εμπειρογνώμονα με την οποία να διαφωτίζεται το Δικαστήριο αναφορικά με τον τρόπο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες είναι δυνατόν να προκληθούν τραύματα σε ένα πρόσωπο το οποίο πέφτει σε σκληρό έδαφος. Από την άλλη όμως, δεν έχω καμιά αμφιβολία και τούτο συνεπεία της αποδοχής της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου και του ΜΥ1, ότι, ο λόγος που η ΜΚ2 δεν έφερε οποιεσδήποτε εξωτερικές κακώσεις, ήταν γιατί η ίδια με προσεκτικό τρόπο έθεσε το σώμα της στο έδαφος, επικαλούμενη ψευδώς ότι κτυπήθηκε από τον Κατηγορούμενο. Τη μαρτυρία της ΜΚ2, στο βαθμό που τούτη αμφισβητείται, την απορρίπτω. Όσον αφορά τους ΜΚ1 και ΜΚ3, τούτοι μου έκαναν άριστη εντύπωση ως μάρτυρες. Η αξιοπιστία τους δεν αμφισβητήθηκε ούτε από την Υπεράσπιση. Τόσο στον ΜΚ1, όσο και στην ΜΚ3, οι ερωτήσεις που τέθηκαν από την Υπεράσπιση ήταν διευκρινιστικού αντί αντιπαραθετικού χαρακτήρα και με μοναδικό σκοπό τη διαφώτιση του Δικαστηρίου αναφορικά με τα επίδικα ζητήματα. Στην ουσία, οι εν λόγω μάρτυρες κατέθεσαν αναφορικά με τις ενέργειές τους, ως αστυφύλακες, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στον Αστυνομικό Σταθμό Κοκκινοτριμιθιάς και ειδκότερα αναφορικά με τη λήψη των καταθέσεων, τόσο από τη ΜΚ2, όσο και από τον Κατηγορούμενο, τον ΜΥ1 αλλά και άλλα τρίτα πρόσωπα. Μέσω τους, κατατέθηκαν τα διάφορα σχετικά Τεκμήρια, μεταξύ των οποίων και οι φωτογραφίες Τεκμήριο 4, οι οποίες απεικονίζουν την ευρύτερη περιοχή του επεισοδίου από διάφορες οπτικές γωνιές. Τη μαρτυρία τους την αποδέχομαι στο σύνολό της. Νομική πτυχή Οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση να προκαλέσει ή με αδιαφορία (recklessly) αν θα προκαλέσει και που εν τέλει προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο τον φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του αποτελεί επίθεση. Το αδίκημα διαπράττεται όταν εξασκείται χρήση παράνομης βίας στο πρόσωπο άλλου χωρίς την συγκατάθεσή του. Δεν είναι αναγκαίο για την κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πρόθεση (intention) για επιβολή βίας. Απόδειξη απερισκεψίας (recklessness) του κατηγορούμενου ως προς το κατά πόσο θα επιβληθεί βία δια της πράξης του σε άλλο πρόσωπο είναι αρκετή για να αποδειχθεί η απαραίτητη ένοχη σκέψη (Mens Rea). Αυτό που απαγορεύει ο νόμος είναι την χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα και δη παρανόμως. Ως προς τον όρο απερισκεψία θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος ενέργησε με συγκεκριμένο τρόπο χωρίς να στρέψει την προσοχή του στο υπαρκτό κίνδυνο να ασκήσει βία σε άλλο πρόσωπο ή ότι ενώ αντιλήφθηκε την ύπαρξη του εν λόγω κινδύνου, εντούτοις ενέργησε με τον τρόπο που ενέργησε διακινδυνεύοντας (βλέπε R v. Vienna