Δημοκρατία ν. Μάριου Συμκάση, Αρ. Υπόθεσης: 25066/14, 4/2/2015

(1)του περί της Πρόληψης και της καταπολέμησης της Σεξουαλικής κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91

(1)/2014. 6η κατηγορία: Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 5 και 6

(1)του περί της Πρόληψης και της καταπολέμησης της Σεξουαλικής κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91

(1)/2014. 7η κατηγορία: Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 5 και 6

(1)του περί της Πρόληψης και της καταπολέμησης της Σεξουαλικής κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91

(1)/2014. 12η κατηγορία: Άσεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας, κατά παράβαση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 64

(1)/2009. 13η κατηγορία: Αποστολή μηνύματος διά τηλεφώνου το οποίο ήταν αισχρού χαρακτήρα, κατά παράβαση των άρθρων 4 και 149

(6)(α) του περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών επικοινωνιών και ταχυδρομικών υπηρεσιών Ν.112

(1)/04 όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, τα αδικήματα φέρονται να έχουν διαπραχθεί σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ της περιόδου 4.7.14 - 24.9.14 εις βάρος της ανήλικης Ι.Σ.. Να σημειώσουμε ότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και άλλες κατηγορίες, πιο σοβαρές, στις οποίες όμως απαλλάχθηκε μετά που η κατηγορούσα αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης. Tα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: «Η Ιωάννα Στυλιανού γεννήθηκε στις 23/4/2001 και διαμένει μαζί με τη μητέρα της, το σύντροφο της μητέρας της και τον ένα της αδελφό, αφού οι γονείς της πήραν διαζύγιο το

1. Ο κατηγορούμενος είναι σύζυγος της αδελφής της γιαγιάς της Ιωάννας, από την πλευρά της μητέρας της και οι οικογένειες είχαν πολύ καλές σχέσεις. Ο κατηγορούμενος από το Μάϊο του 2014 είχε αναλάβει να βοηθά την Ιωάννα με το απογευματινό της διάβασμα, ενώ από τον Ιούλιο του 2014, μέσα σε πλαίσιο εμπιστοσύνης, ο κατηγορούμενος έπαιρνε την Ιωάννα θάλασσα. Μεταξύ της περιόδου 4 Ιουλίου 2014 με 24 Σεπτεμβρίου 2014 ο κατηγορούμενος ξεκίνησε να λέει στην ανήλικη πως θέλει να αγγίξει το γεννητικό της όργανο, της έδειχνε βίντεο με πορνό πάνω στο τηλέφωνό του και τη ρωτούσε αν ερεθίζεται, της ζητούσε να του γλύψει το γεννητικό του όργανο κι αυτός το δικό της και σε διαφορετικές ημέρες και περιπτώσεις, εντός της πιο πάνω περιόδου προέβηκε στα πιο κάτω: Μέσα στο αυτοκίνητό του, μια μέρα που την πήρε θάλασσα, η ανήλικη ζήτησε να οδηγήσει το αυτοκίνητο κι ο κατηγορούμενος ως συνοδηγός έβγαλε το γεννητικό του όργανο, αυνανίστηκε μπροστά της, ενώ ταυτόχρονα με το χέρι του της χάιδευε τη γάμπα ενώ προσπάθησε να αγγίξει με το χέρι του και το γεννητικό της όργανο, ενώ η ανήλικη φορούσε το μαγιό της. Σε άλλη περίπτωση ενώ ήταν οι δυο τους μέσα στη θάλασσα, στην περιοχή lady's mile στη Λεμεσό, αγκαλιάστηκαν κι ο κατηγορούμενος ακούμπησε το γεννητικό του όργανο, πάνω στο γεννητικό όργανο της ανήλικης, ενώ τη φιλούσε στο μάγουλο κι ενώ και οι δύο φορούσαν μαγιό. Πιο μετά κι αφού η ανήλικη απομακρύνθηκε έβγαλε ο ίδιος το μαγιό του και το έβγαλε πάνω από το νερό και της το έδειχνε, ζητώντας της να δει το γεννητικό του όργανο και να του κάνει πίπα. Αυτό έγινε με την απειλή πως αν δεν του κάνει πίπα θα πει στη μητέρα της ότι φιλήθηκε η ανήλικη με το φίλο της. Η ανήλικη αρνήθηκε και του είπε πως δεν την ένοιαζε αν το έλεγε στη μητέρα της. Επίσης μια μέρα στο σπίτι της ανήλικης, στο δωμάτιο της, όπου ο κατηγορούμενος πήγε να τη βοηθήσει με τα μαθήματά της, κι ενώ η ανήλικη φορούσε τα ρούχα της, της ζήτησε να ξαπλώσει στο κρεβάτι, να ψηλώσει τα πόδια της πάνω, να τα ανοίξει και να του κάνει show. Σε άλλη περίπτωση, πάλι κατά τη διάρκεια των μαθημάτων που ο κατηγορούμενος έκανε στην ανήλικη στο σπίτι της την άγγιξε με το χέρι του στη γάμπα της. Ο κατηγορούμενος έστειλε από το κινητό του τηλέφωνό με αριθμό 99911888 στο κινητό της ανήλικης μήνυμα με αισχρό περιεχόμενο και συγκεκριμένα στις 24/9/2014 της απέστειλε μήνυμα «Νομίζω Ιωάννα αξίζει μου μια πίπα με τη βοήθεια που δίνω και θέλω να γλύψω το πουτί σου και εσύ να μου κάνεις πίπα, σύμφωνοι;». Η καταγγελία έγινε όταν στις 25/9/2014 η ανήλικη ξέχασε το τηλέφωνό της μέσα στο αυτοκίνητο της μητέρας φίλης της που την έπαιρνε σχολείο. Το τηλέφωνο επιστράφηκε στη μητέρα της, η οποία ελέγχοντας το τηλέφωνό της ανήλικης βρήκε συγκεκριμένα μηνύματα που τη θορύβησαν. Σε κουβέντα που έκανε μετά με την κόρη της, η ανήλικη ομολόγησε στη μητέρα της το τι γινόταν και την ίδια μέρα έγινε η καταγγελία στην Αστυνομία. Από την ανήλικη λήφθηκε οπτικοακουστική κατάθεση με βάση τις σχετικές πρόνοιες του Νόμου στις 25/9/
2. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε μετά από εκτέλεση εντάλματος σύλληψής του στις 26/9/2014 κι αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, είπε «εντάξει». Ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση στις 26/9/2014, όπου παραδέχεται ότι ανέπτυξε μια σχέση με την ανήλικη κι ότι της ζητούσε να του κάνει στοματικό έρωτα κι ότι αυνανίστηκε μπροστά της ενώ αυτή οδηγούσε το αυτοκίνητό του. Επίσης παραδέχεται ότι της έστελνε αρκετές φορές μηνύματα αισχρού χαρακτήρα, γράφοντας της πως δεν μπορούσαν να κάνουν σεξ αλλά μπορούσε «εκείνος να της φιλήσει το μουνί της κι εκείνη να του κάνει πίπα». Η ανήλικη έτυχε ιατροδικαστικής εξέτασης στις 26/9/2014 και το αποτέλεσμα είναι πως παρθενικός υμένας, πρωκτική και περιπρωκτική περιοχή και σφυκτηριακός μηχανισμός είναι φυσιολογικά. Η ανήλικη σε καμιά περίπτωση δεν έκανε στοματικό έρωτα στον κατηγορούμενο, ούτε δέχτηκε η ίδια να της κάνει ο κατηγορούμενος στοματικό ή άλλου είδους έρωτα. Ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση από τις 26/9/2014 και είναι λευκού ποινικού μητρώου.» Για τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε με την αγόρευση της η ευπαίδευτη συνήγορος του. Το παραθέτουμε σε γενικές γραμμές. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 61 ετών, κατάγεται από τον Κορμακίτη. Προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Είναι απόφοιτος ξενοδοχειακής σχολής. Υπηρέτησε κανονικά τη στρατιωτική του θητεία και ακολούθως εργάστηκε για κάποια χρόνια στα πλοία. Το 1979 επέστρεψε στην Κύπρο και τέλεσε γάμο με την κα Θέκλα, η οποία κατάγεται από τη Λεμεσό. Απέκτησαν δύο παιδιά ηλικίας 34 και 32 ετών τα οποία είναι έγγαμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι σχέσεις του τόσο με τη σύζυγο του όσο και με τα παιδιά του είναι πολύ καλές. Τα τελευταία 10 χρόνια περίπου είναι άνεργος. Η σύζυγος του είναι ανίκανη για εργασία και παρακολουθείται από ψυχίατρο. Το ζεύγος ελάμβανε δημόσιο βοήθημα. Λόγω της σύλληψης του κατηγορουμένου τα δικαιώματα του διακόπηκαν, όμως η σύζυγος του συνεχίζει να συντηρείται οικονομικά από το Ταμείο Δημοσίων Βοηθημάτων. Δεν έχουν αναφερθεί προβλήματα υγείας ή προβλήματα χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών. Μετά τη σύλληψη του άρχισε συνεργασία με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του τμήματος Φυλακών, λόγω της άσχημης συναισθηματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου με την αγόρευση της έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην άμεση παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου, στη συνεργασία του με την Αστυνομία, στο λευκό του ποινικό μητρώο, στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα, στην ηλικία του, στη μεταμέλεια του και ζήτησε από το Δικαστήριο να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επιείκειας. Έχουμε θέσει ενώπιον μας τα όσα ανέφερε, τα λαμβάνουμε υπόψη, και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος διέπραξε είναι σοβαρά. Για ορισμένα ο Νόμος προβλέπει ποινή φυλάκισης 10 ετών. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, αλλά λαμβάνουν υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Εδώ οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων είναι επιβαρυντικές για τον κατηγορούμενο. Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η συμπεριφορά και τρόπος δράσης του κατηγορουμένου εις βάρος της ανήλικης προκαλούν αισθήματα έντονης αποστροφής. Ο κατηγορούμενος ενήργησε με μεθόδευση για να ικανοποιήσει τις ανώμαλες σεξουαλικές του ορέξεις. Στην αρχή ξεκίνησε να λέει στην ανήλικη πως ήθελε να αγγίξει το γεννητικό της όργανο, της έδειχνε βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου και την ρωτούσε αν αυτό την ερέθιζε σεξουαλικά. Στη συνέχεια της ζητούσε να του κάνει στοματικό έρωτα και να του επιτρέψει να της γλύψει το αιδοίο. Εκμεταλλεύτηκε τη συγγένεια που είχε η σύζυγος του με τη μητέρα της ανήλικης και την εμπιστοσύνη που του έδειξε η μητέρα της ανήλικης, η οποία του επέτρεπε να εισέρχεται στο δωμάτιο της ανήλικης για να τη βοηθήσει στο διάβασμα των μαθημάτων της. Στα πλαίσια αυτής της εμπιστοσύνης, επέτρεπε στον κατηγορούμενο να την μεταφέρει με το αυτοκίνητο του στη θάλασσα για μπάνιο. Για το θέμα αυτό ισχύουν τα όσα λέχθηκαν στην Νικολάου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 390, 408. Τα παραθέτουμε: «Μας προκαλεί αποστροφή η συμπεριφορά του εφεσείοντα, όχι μόνο για τις σεξουαλικές πράξεις στις οποίες υπέβαλε την παραπονούμενη, αλλά και η εν γένει διαγωγή του απέναντι της, γιατί χρησιμοποίησε τη Στέλλα ανάλγητα σαν σεξουαλικό σκεύος. Εκμεταλλεύτηκε προς τούτο τις συγγενικές και στενές φιλικές σχέσεις που είχε με την οικογένεια της, και, ακόμη χειρότερα, τη γνώση του πως υπήρχαν μεταξύ των γονιών της προβλήματα. Αντί, ως συγγενής και φίλος, να δείξει συμπάθεια και κατανόηση γι΄αυτή την κατάσταση, θεώρησε τη μικρή Στέλλα απροστάτευτη και κατά συνέπεια εύκολη περίπτωση για την ικανοποίηση των σεξουαλικών του ορμών.» Ο κατηγορούμενος, στην προσπάθεια του να πείσει την ανήλικη να υποκύψει στις ανώμαλες σεξουαλικές του επιθυμίες, δεν δίστασε να της στείλει και μήνυμα μέσω τηλεφώνου αισχρού περιεχομένου (ως εκτίθεται πιο πάνω). Και το χειρότερο, έφθασε στο σημείο να την απειλήσει πως αν δεν του έκανε στοματικό έρωτα θα την κατάγγελλε στη μητέρα της ότι φιλήθηκε με το αγόρι της. Δεν συμφωνούμε με την κα Ιωάννου ότι η απειλή αυτή επιδέχεται πολλά εισαγωγικά. Ο κατηγορούμενος χρησιμοποίησε την απειλή που θεωρούσε ότι θα είχε επίδραση πάνω στην παραπονούμενη για να την καταφέρει να υποκύψει στις ανώμαλες επιθυμίες του. Το γεγονός ότι η παραπονούμενη αρνήθηκε, και του είπε πως δεν την ενδιέφερε αν θα το έλεγε στη μητέρα της, δεν καθιστά λιγότερο σοβαρή την εν λόγω απειλή. Η απαράδεχτη και αισχρή συμπεριφορά του δεν είχε όρια αφού ζήτησε από την ανήλικη να του κάνει στοματικό έρωτα γιατί του αξίζει κάτι τέτοιο επειδή την βοηθά στο διάβασμα των μαθημάτων. Με άλλα λόγια, ζήτησε τέτοιο αντάλλαγμα, προσπαθώντας, ουσιαστικά, να επηρεάσει την ανήλικη λέγοντας της πως έχει υποχρέωση να του κάνει στοματικό έρωτα επειδή την βοηθά στο διάβασμα των μαθημάτων της. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Θα θεωρήσουμε δε την παραδοχή του ως άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 458, 463) και ότι αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 Α.Α.Δ. 288, 296). Βαρύτητα δίδουμε και στη συνεργασία του με την Αστυνομία αφού σε θεληματική του κατάθεση παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως είναι από ευτυχείς συγκυρίες που ανεκόπη η απαράδεκτη και αισχρή συμπεριφορά του αφού, ως ελέχθη, το κινητό τηλέφωνο της ανήλικης περιήλθε εντελώς τυχαία στην κατοχή φιλικού προσώπου το οποίο το παρέδωσε στη μητέρα της ανήλικης η οποία, ελέγχοντας το, βρήκε τα μηνύματα που της απέστελλε ο κατηγορούμενος. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 28). Σε τέτοιου είδους αδικήματα η παραδοχή, η οποία εδώ συνδυάζεται με συνεργασία με την Αστυνομία, έχει ιδιαίτερη σημασία αφού μ΄ αυτό τον τρόπο ο κατηγορούμενος, ο οποίος έχει συνειδητοποιήσει το λάθος του, συμβάλλει ώστε το θύμα να μην υποστεί περαιτέρω δυσμενείς συνέπειες με το να καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου και να αναβιώσει τις εμπειρίες του [βλ. Μογγόλος ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 67 και Hamieh v. Γενικού Εισαγγελέα

(2006)2 Α.Α.Δ. 259. Γνωρίζουμε πως στην περίπτωση που θα είχε κριθεί ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, αυτό δεν θα συνιστούσε επιβαρυντικό παράγοντα. Σε τέτοια όμως περίπτωση τα περιθώρια επιείκειας θα είχαν στενέψει ακόμη περισσότερο, και η ποινή θα ήταν πιο αυστηρή. Θα πρέπει εδώ να σχολιάσουμε ότι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια σεξουαλικής φύσεως αδικήματα με θύματα νεαρά πρόσωπα ή παιδιά, και όχι μόνο, προσλαμβάνουν ανησυχητικές διαστάσεις και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής υπερτερεί έντονα. Να σημειώσουμε πως αρκετές από τις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον μας για εκδίκαση ή έχουν εκδικαστεί, αφορούν σε σεξουαλικά αδικήματα. Στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. Όπως αναφέρθηκε και στην Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551, εκεί που παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων παρά τις επιβληθείσες ποινές, δικαιολογείται η επιβολή ακόμη αυστηρότερων ποινών προς αποτροπή. Αρκετές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123). Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην Σαμπή ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100, το Εφετείο επανέλαβε ότι (σελ. 109): «.. δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν και η κρίση της ορθότητας μιας ποινής εάν δηλαδή είναι έκδηλα υπερβολική ή όχι συναρτάται με τα περιστατικά της υπόθεσης, την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή και τις προσωπικές συνθήκες έκαστου εφεσείοντα, όπου είναι δυνατόν». Στην Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 141 ο κατηγορούμενος, ηλικίας 23 ετών, με μειωμένη αντιληπτική ικανότητα, ανωριμότητα και έντονη συναισθηματική διαταραχή, απήγαγε νεαρό κορίτσι ηλικίας 9 ½ ετών και το οδήγησε σε υπνοδωμάτιο του. Άρχισε να τη φιλά στα χείλη, τη ξάπλωσε στο κρεβάτι και αφού ξάπλωσε και αυτός δίπλα της άρχισε να τη φιλά στο στόμα και να χαϊδεύει τα μαλλιά και την πλάτη της. Ακολούθως της αφαίρεσε το μαγιό, τη φιλούσε στο λαιμό και στο στήθος ενώ με το χέρι χάιδευε το αιδοίο της. Μετά κατέβασε το παντελόνι του, έβαλε το χέρι της στα γεννητικά του όργανα, την ανάγκασε να τον φιλά στο λαιμό και σε κάποια φάση χάιδεψε με το πέος του το αιδοίο της. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών σε κατηγορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκου και ποινή φυλάκισης 6 μηνών σε κατηγορία απαγωγής νεαρής γυναίκας. Το Εφετείο αφού έκανε αναφορά στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 23 ετών ενώ η ανήλικη μόλις 9 ½ ετών, στο γεγονός ότι επινόησε και εκτέλεσε ολοκληρωμένο σχέδιο με σκοπό να παρασύρει την ανήλικη στο σπίτι του για να την εκμεταλλευτεί σεξουαλικά, και στο γεγονός ότι εκμεταλλεύτηκε τη παιδική της αφέλεια, επικύρωσε τις ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν πρωτόδικα. Στην Κέρκης ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 433, ο κατηγορούμενος, ηλικίας 22 ετών, παραδέχθηκε δύο κατηγορίες που αφορούσαν σε σεξουαλικά αδικήματα εις βάρος δύο ανήλικων παιδιών ηλικίας 8 και 9 ετών. Του επιβλήθηκαν διαδοχικές ποινές 2 ½ ετών και 18 μηνών. Λήφθηκαν υπόψη προς όφελος του η ηλικία του, η παραδοχή του, η μεταμέλεια του, το λευκό του ποινικό μητρώο, η περιορισμένη νοητική του ικανότητα και ο χρόνος που διέρρευσε από τη διάπραξη των αδικημάτων. Το Εφετείο, εξετάζοντας κυρίως τη θέση της Υπεράσπισης ότι κακώς επιβλήθηκαν διαδοχικές ποινές, ανέφερε τα ακόλουθα στη σελ. 440: " Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο εφεσείων από τη φύση τους - εξ ου και η προβλεπόμενη γι' αυτά ποινή - είναι σοβαρά και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα δικαστήρια. Ιδιαίτερα τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 5, τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών και αφορούν σε έναν τομέα της ζωής τους, τον οποίο ακόμα αυτά δεν είναι φυσιολογικά και ψυχολογικά έτοιμα να βιώσουν, πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές, σε μια προσπάθεια καταστολής τους, λόγω και των ψυχολογικών τραυμάτων που, κατά κανόνα, αφήνουν σ' αυτά, πάντοτε, βέβαια, σε συνάρτηση με τις περιστάσεις που περιβάλλουν τη διάπραξή τους και το πρόσωπο του δράστη.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο) Αποφάσισε να επικυρώσει τις ποινές παρόλο που βρήκε ότι αυτές ήταν αυστηρές όχι όμως έκδηλα υπερβολικές ώστε να δικαιολογείται η επέμβαση του. Στην Νικολάου (πιο πάνω), τα γεγονότα ήταν πολύ πιο σοβαρά από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης αφού ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε, ανάμεσα σε άλλα, και κατηγορία για το έγκλημα της απόπειρας παρά φύση ασέλγειας σε παιδί κάτω των 13 ετών. Κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών. Το εφετείο επικυρώνοντας και αυτή την ποινή ανέφερε τα ακόλουθα ενδιαφέροντα στη σελίδα 408: «Παιδιά τρυφερής ηλικίας δεν έχουν ορθή, ή καθόλου, επίγνωση της σεξουαλικής λειτουργίας, γι΄αυτό και ο νόμος ορίζει συγκεκριμένη ηλικία, κάτω από την οποία θεωρείται αδίκημα η σεξουαλική τους παρενόχληση, γιατί δεν μπορούν να συναινέσουν σ΄αυτή. .......... Η ποινή που επιβλήθηκε είναι αυστηρή. ΄Οχι όμως έκδηλα υπερβολική, ώστε να προκαλέσει την επέμβαση μας. Δείχνει, πιστεύουμε, την τοποθέτηση του νομοθέτη σε τέτοιας φύσης αδικήματα, ικανοποιεί δε και το περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας μας, που αποστρέφεται και διαμαρτύρεται έντονα απέναντι σε τέτοια συμπεριφορά. Δεν είμαστε εναντίον αυστηρών ποινών, όπου βεβαίως τέτοια δικαιολογείται, ώστε να συμβάλουν τα Δικαστήρια στην προσπάθεια του τόπου μας για την εμπέδωση της νομιμότητας και ευταξίας, που κλονίζεται σοβαρά.» Είναι καλά γνωστό πως όπου το στοιχείο της αποτροπής προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου έχουν περιθωριακή σημασία. Γνωρίζουμε βέβαια πως η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν εξουδετερώνει το στοιχείο της εξατομίκευσης της ποινής, το οποίο στις περιπτώσεις όπου τα αδικήματα παρουσιάζουν έξαρση έρχεται σε δεύτερη μοίρα (Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το καθήκον όμως του Δικαστηρίου να λάβει υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και να εξατομικεύσει την ποινή, δεν ατονεί στις περιπτώσεις όπου οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές (Χρυσοστόμου «Κανάρη» ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 18). Από την άλλη εξατομίκευση της ποινής δεν εξουδετερώνει τη σοβαρότητα του εγκλήματος, και το στοιχείο της αποτροπής (Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132). Δεν παραβλέπουμε τα όσα εκτίθενται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που συντάχθηκε γύρω από την κοινωνικοοικονομική κατάσταση του κατηγορουμένου και ειδικότερα ότι η σύζυγος του παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Το ίδιο ισχύει και για τα όσα μας ανέφερε η ευπαίδευτη συνήγορος του γύρω από αυτό το θέμα. Στην υπόθεση Celik and Others ν. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Έχουμε προβληματιστεί ιδιαίτερα, όχι για το είδος της ποινής αλλά για το ύψος της. Η σοβαρότητα διάπραξης των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε είναι δεδομένη. Η έξαρση τους επίσης. Οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, ως ελέχθη, είναι επιβαρυντικές για τον κατηγορούμενο. Από την άλλη έχουμε ενώπιον μας και λαμβάνουμε υπόψη το λευκό του ποινικό μητρώο, την ηλικία του, την παραδοχή του, τη μεταμέλεια του, τη συνεργασία του με την αστυνομία και τις προσωπικές - οικογενειακές του περιστάσεις. Οι πιο πάνω μετριαστικοί παράγοντες θα επηρεάσουν την έκταση των ποινών φυλάκισης. Αποφασίσαμε να επιβάλουμε συντρέχουσες ποινές και όχι διαδοχικές αφού λάβαμε υπόψη το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα εναντίον του ίδιου προσώπου σε μια περίοδο η οποία δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφοροποιούνται από τα γεγονότα της υπόθεσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου

(2006)2 Α.Α.Δ. 183, όπου εκεί ο κατηγορούμενος για 11 σχεδόν χρόνια ασελγούσε εις βάρος της κόρης του αδιαφορώντας ότι αυτή είχε στο μεταξύ παντρευτεί και γίνει μητέρα τριών παιδιών. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο. 3η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 3 ετών 6η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 3 ετών 7η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 3 ετών 12η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 1 ½ ετών 13η κατηγορία: Καμία ποινή Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Οι πιο πάνω ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση, και δη από 26.9.14. Στη συνέχεια θα εξετάσουμε κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την αναστολή των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης, ως ήτο η εισήγηση της κας Ιωάννου. Παρατηρούμε ότι μετά την τροποποίηση του περί της Υφ΄ Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, (Ν.95/72)από το Ν.186

(1)/2003, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε η αναστολή διατάσσεται, εάν δικαιολογείται στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 583 και Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930). Στις Ποινικές Εφέσεις 64-69/2013 Θεόδωρος Αργυρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας, απόφαση ημερ. 21.6.13, το Εφετείο ανέστειλε ποινές φυλάκισης που είχαν επιβληθεί σε κατηγορουμένους κυρίως λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας τους (ήταν ηλικίας μεταξύ 18 και 20 ετών), λόγω του λευκού τους ποινικού μητρώου και λόγω του γεγονότος ότι θα επηρεαζόταν η φοίτησή τους σε εκπαιδευτικά ιδρύματα ή η συνέχιση των σπουδών τους. Έχοντας υπόψη το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, τη σοβαρότητα των αδικημάτων όπως με λεπτομέρεια έχει εκτεθεί πιο πάνω, ως επίσης τα ελαφρυντικά του κατηγορουμένου, βρίσκουμε ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΔΔ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, άσεμνη επίθεση κ.ά. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο