Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗ, Αρ. Υπόθεσης: 10815/13, 14/1/2015

(1),

(2),

(3),

(4),

(5),

(6),

(7), 7, 16, 18

(1)(Β), 18

(2), 18

(3), 18

(4), 18

(5), 18

(6), 18

(7), 20, 21, 22

(1)και των Περί Κέντρων αναψυχής κανονισμών Κ.Δ.Π. 265/85 άρθρα 3,4,5,6 32 και 34 και του άρθρου 20 του Κεφ.

1. Η δεύτερη κατηγορία αφορά το αδίκημα της διατήρησης κέντρου αναψυχής άνευ άδειας και η Τρίτη κατηγορία την χρησιμοποίηση του όρου τουριστικό ή κέντρο αναψυχής ή άλλο όρο παρόμοιο προς τούτο δια τον χαρακτηρισμό κέντρου αναψυχής δια το οποίο δεν έχει εκδοθεί άδεια λειτουργίας από το Συμβούλιο του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού κατά παράβαση της ως άνω αναφερθείσας νομοθεσίας. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών ο κατηγορούμενος κατά ή περί την 3/4/2013 στην Λεμεσό της επαρχίας Λεμεσού λειτουργούσε και συνεχίζει να λειτουργεί κέντρο αναψυχής με το όνομα «Καφενείο Αστήρ» που βρίσκεται στην Πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου στην οδό Ανεξαρτησίας χωρίς να εξασφαλίσει εκ των προτέρων την σχετική άδεια λειτουργίας παρά του Διοικητικού Συμβουλίου του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της δεύτερης και τρίτης κατηγορίας ο κατηγορούμενος διατηρεί και χρησιμοποιεί το πιο πάνω κέντρο με το όνομα «Καφενείο Αστήρ» άνευ αδείας του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως Μ.Κ. 1 κατέθεσε ο κ. Νικόλας Παράσχος. Ανέφερε ότι εργάζεται στον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού από το 1981 στην θέση του λειτουργού επιθεώρησης. Ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι ο έλεγχος των κέντρων αναψυχής όσον αφορά την λειτουργία, την καθαριότητα, τις τιμές, τους τιμοκαταλόγους και τις εκδόσεις αποδείξεων. Ανέφερε ότι στις 3/4/2013 επισκέφθηκε το κέντρο Αστήρ το οποίο βρίσκεται επί της πλατείας της οδού Ανεξαρτησίας, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού, μαζί με την συνάδελφο του - λειτουργό επιθεώρησης Χρύσω Αντώρκα. Αναφέρθηκε στην ώρα επίσκεψης τους, στο ότι παρήγγειλαν δύο καφέδες στην υπάλληλο που βρισκόταν πίσω από τον πάγκο, έλαβαν απόδειξη αφού πλήρωσαν και κάθισαν να καταναλώσουν τους καφέδες τους. Ακολούθως ζήτησαν από την υπάλληλο να φωνάξει στον υπεύθυνο και τότε εμφανίστηκε από τον εσωτερικό χώρο του υποστατικού ο κατηγορούμενος, τον οποίο ενημέρωσαν για την ιδιότητα και τον λόγο επίσκεψης τους. Περαιτέρω του ανέφεραν ότι θα λάβουν δικαστικά μέτρα εναντίον του γιατί δεν διατηρεί άδεια από τον ΚΟΤ. Κατά την κατάθεση του ο ΜΚ1 αναφέρθηκε στο υποστατικό λέγοντας ότι πρόκειτο περί λυόμενης κατασκευής - καραβάνι εντός του οποίου έγινε μπάρ με ψυγείο συντήρησης εντός του οποίου υπήρχαν γάλατα, αναψυκτικά, χυμοί, νερό, μπύρες, (Carlsberg, Heineken και Keo), υπήρχε μια μηχανή κατασκευής καφέ, καπουτσίνο και εσπρέσο, μηχανή παρασκευής φραπέ, 1 αποχυμωτής, 1 blender, ψυγείο μικρό με έτοιμα σάντουιτς, και μια θερμοτράπεζα με διάφορα αλμυρά. Αναφέρθηκε περαιτέρω στον εξωτερικό χώρο της λυόμενης κατασκευής, την οποία υπολόγισε περίπου στα 50 τ.μ. και ανέφερε ότι υπήρχαν περίπου 12 τραπέζια, 38 καθίσματα και 2 ψηλά τραπέζια με 3 καθίσματα (stools). Στον χώρο αυτό είπε ότι κάθονταν περίπου 10 πελάτες οι οποίοι κατανάλωναν διάφορα είδη όπως καφέ, αναψυκτικά, μπύρες και σάντουιτς, και διαπίστωσε ότι εντός του υποστατικού υπήρχε ταμειακή μηχανή. Χαρακτήρισε το καραβάνι σε σιδερένια κατασκευή 5 μέτρων πλάτους και 3 μέτρων μήκους το οποίο είναι μόνιμα εγκατεστημένο στον χώρο και δεν μετακινείται. Ανέφερε ότι κατά την επίσκεψη του στο υποστατικό είδε 2 υπαλλήλους και όταν ενημέρωσαν τον κατηγορούμενο ότι χρειάζεται άδεια από τον ΚΟΤ αυτός απάντησε ότι το ενοικιάζει από τον Δήμο Λεμεσού για το ποσό των €8.280,00σ περίπου ετησίως. Ο ΜΚ1 αναφέρθηκε στα όσα διαπίστωσε στην επίσκεψη του στο υποστατικό για περίοδο περίπου 2 ωρών, για τις τιμές που πωλούνται τα προϊόντα και τι προϊόντα διατίθενται. Σύμφωνα με τον ΜΚ1 στα παραδοσιακά καφενεία προσφέρονται συνήθως ζεστά και κρύα ροφήματα, σάντουιτς και γλυκά του κουταλιού, οι δε πελάτες ενός παραδοσιακού καφενείου είναι ως συνήθως άντρες μεγάλης ηλικίας οι οποίοι ασχολούνται με επιτραπέζια παιχνίδια όπως σκάκι, τάβλι και χαρτιά. Σύγκρινε ο ΜΚ1 την πιο πάνω θέση του με τα όσα είδε στο επίδικο υποστατικό και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του σε αυτό οι πελάτες είναι νεαρής ηλικίας οι οποίοι κατανάλωναν καφέδες και διάφορα άλλα ροφήματα τα οποία προσφέρονται σε οποιαδήποτε άλλη καφετέρια. Ανέφερε επίσης ότι ένα παραδοσιακό καφενείο δεν διαφημίζεται ως συνήθως σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως είναι το facebook σε αντίθεση με το επίδικο το οποίο διαφημίζεται στο διαδίκτυο και προσφέρει προϊόντα όπως οποιαδήποτε άλλη καφετέρια. Ο ΜΚ1 αναφέρθηκε και σε άλλη επίσκεψη του στο ίδιο υποστατικό στις 10/2/2014 συνοδευόμενος από τον συνάδελφο του Σάββα Παφίτη κατά την οποία συμπλήρωσε νέο έντυπο επιθεώρησης το οποίο ανέφερε ότι το υποστατικό εξακολουθεί να λειτουργεί και ότι την συγκεκριμένη μέρα και ώρα βρίσκονταν στο υποστατικό 12 πελάτες οι οποίοι κατανάλωναν διάφορα ποτά. Ο ΜΚ1 αναφέρθηκε και σε άλλες ημερομηνίες που επισκέφθηκε το υποστατικό όπως τις 22/4/2013 κατά την οποία συμπλήρωσε έντυπο επιθεώρησης ότι το υποστατικό συνεχίζει να λειτουργεί και ανέφερε ότι μέχρι και εκείνη την ημέρα που έδιδε μαρτυρία δεν εξασφαλίστηκε άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ ούτε και ξεκίνησε οποιαδήποτε διαδικασία για έκδοση άδειας. Ο ΜΚ1 ανέλυσε τον τιμοκατάλογο που βρήκε στο υποστατικό με τα προϊόντα και τις τιμές που αυτά πωλούνταν. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του ο ΜΚ1 αναφέρθηκε στην διαδικασία έκδοσης άδειας από τον ΚΟΤ, στις κατηγορίες των υποστατικών που χρήζουν άδειας λειτουργίας από τον ΚΟΤ και τους λόγους που χρειάζεται να εκδοθεί άδεια από τον ΚΟΤ. Κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης του ο ΜΚ1 κατέθεσε έγγραφα ως Τεκμήρια ως ακολούθως: - Τεκ.1: Απόδειξη με ένδειξη καφενείο ASTIR για το ποσό των €4,30σ ημερ.3/4/
2. - Τεκ.2: Πρωτότυπο δελτίο επιθεώρησης του ΚΟΤ με αρ.082970 ημερ.3/4/
3. - Τεκ.3: Πακέτο εννέα εγγράφων το οποίο φέρει τίτλο καφενείο ASTIR/Facebook. - Τεκ.4: Απόκομμα εφημερίδας με χειρόγραφη αναγραφή Η Φωνή της Λεμεσού. - Τεκ.5: Δελτίο επιθεώρησης του ΚΟΤ με αρ.94668 - Τεκ.6: Δελτίο επιθεώρησης του ΚΟΤ με αρ.
4. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΚ1 αναφέρθηκε στους λόγους που το επίδικο υποστατικό χρειάζεται άδεια του ΚΟΤ για τις συνθήκες λειτουργίας του αλλά και ερωτήθηκε και απάντησε για την διαδικασία έκδοσης των αδειών λειτουργίας των κέντρων αναψυχής από τον ΚΟΤ. Αναφέρθηκε στην απαραίτητη πολεοδομική άδεια και αποστολή των αρχιτεκτονικών σχεδίων στο τεχνικό τμήμα του Οργανισμού για έγκριση και ακολούθως την επίσκεψη στο υποστατικό για έλεγχο επαλήθευσης των σχεδίων και αφού εκδοθεί και το σχετικό υγειονομικό πιστοποιητικό εκδίδεται η άδεια λειτουργίας. Σε ερωτήσεις της συνηγόρου της υπεράσπισης κατά πόσο ο κατηγορούμενος του επέδειξε άδειες λειτουργίας από τον Δήμο Λεμεσού ή αν του παρουσίασε οιοδήποτε πιστοποιητικό εγγραφής του κινητού καφενείου, ο ΜΚ1 απάντησε αρνητικά, λέγοντας μάλιστα ότι το υποστατικό ούτε τροχούς έχει ούτε αριθμούς εγγραφής. Ο μάρτυρας καθόλη την διάρκεια της αντεξέτασης του από την ευπαίδευτη συνήγορο της Υπεράσπισης επίμεινε στην θέση του ότι το υποστατικό είναι μόνιμη κατασκευή και όχι κινούμενο όχημα και ότι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί και τα προϊόντα που προσφέρει το κατατάσσει στην κατηγορία του κέντρου αναψυχής που εμπίπτει εντός της κατηγορίας που απαιτείται άδεια λειτουργίας από τον Οργανισμό. Περαιτέρω ο ΜΚ1 αναφέρθηκε στον τρόπο λειτουργίας του υποστατικού, ότι οι παραγγελίες δεν δίνονται σε γκαρσόνι αλλά από πάγκο εντός του υποστατικού από όπου λαμβάνονται και πληρώνονται και αναφέρθηκε επίσης και σε άλλο όμοια όπως τα χαρακτήρισε υποστατικά τα οποία επίσης είναι ενοικιαζόμενα από τον Δήμο Λεμεσού και τα οποία έλαβαν άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ. Ο ΜΚ1 αναφέρθηκε και στον τρόπο που υπολόγισε τα τετραγωνικά του υποστατικού και συγκεκριμένα ότι τα υπολόγισε με το μάτι λόγω της εμπειρίας του. Στις υποβολές της συνηγόρου ότι η παρούσα υπόθεση είναι προϊόν της διαμάχης που υπάρχει μεταξύ του Οργανισμού και του Δήμου Λεμεσού, αυτός απάντησε ότι τα κέντρα που δεν έχουν άδεια καταγγέλλονται άσχετα με το ποιος είναι ο ιδιοκτήτης. Τέλος αναφέρθηκε στο ότι το υποστατικό διαθέτει χώρο εστίασης με τραπέζια σε πελάτες οι οποίοι έναντι αμοιβής λαμβάνουν προϊόντα και επίμεινε στο ότι ο χώρος είναι 8 τετραγωνικά μέτρα. Κατά το στάδιο της επανεξέτασης του ο ΜΚ1 διευκρίνισε ότι στα 8 τετρ. μέτρα που αναφέρεται δεν περιλαμβάνεται ο χώρος εστίασης τον οποίο καθόρισε σε 50 τετραγωνικά μέτρα περίπου, ότι ο κατηγορούμενος διώκεται ως ο υπεύθυνος λειτουργίας του υποστατικού και ότι το υγειονομικό πιστοποιητικό δεν διαφοροποιεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για έκδοση άδειας από τον ΚΟΤ ούτε και άρει την υποχρέωση για έκδοση άδειας λειτουργίας από τον Οργανισμό. Ως Μ.Κ. 2 κατέθεσε ο κος. Γρηγόρης Παναγιώτου. Ανέφερε ότι εργάζεται στον Κ.Ο.Τ από το 1986 και σήμερα είναι ο υπεύθυνος του Οργανισμού στην Λεμεσό από το
5. Ως προς τα καθήκοντα του ανέφερε ότι μεταξύ άλλων εποπτεύει και καθοδηγεί το προσωπικό και τους επιθεωρητές των κέντρων αναψυχής και ό ίδιος προβαίνει σε ειδικές επιθεωρήσεις ξενοδοχείων, ταξιδιωτικών γραφείων, εφαρμόζοντας τις σχετικές νομοθεσίες. Ανέφερε επίσης ότι όλες οι ποινικές διώξεις προσυπογράφονται από τον ίδιο πριν σταλούν σε δικηγόρους. Για το επίδικο υποστατικό ανέφερε ότι έλαβε επιστολή από τον Δήμο Λεμεσού (Τεκ.7) σύμφωνα με την οποία το υποστατικό είναι κινητό καφενείο και δεν χρειάζεται άδεια του ΚΟΤ και στην οποία απάντησε με επιστολή η οποία στάλθηκε με φαξ στις 26/4/
6. (Τεκ.8). Ο ΜΚ2 απάντησε στην εν λόγω επιστολή του Δήμου Λεμεσού ότι με βάση τα στοιχεία που διέθεταν για το επίδικο υποστατικό αυτό λειτουργεί ως κέντρο αναψυχής και θα λάμβαναν δικαστικά μέτρα. Ο ΜΚ2 αναφέρθηκε και σε συνάντηση που είχε ο ίδιος με τον Δήμαρχο Λεμεσού, την νομικό σύμβουλο του Δήμου και τον πρόεδρο του ΚΟΤ για την συγκεκριμένη υπόθεση, συνάντηση στην οποία συζήτησαν το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί το υποστατικό σαν καφενείο για να μην χρειάζεται άδεια από τον ΚΟΤ. Ανέφερε ότι ο ίδιος εξήγησε στην συνάντηση ότι από την στιγμή που υπάρχει χώρος εστίασης δεν μπορεί να λειτουργεί σαν καφενείο και ως λειτουργεί τώρα θα έπρεπε να καταχωρήσουν αίτηση για να λάβουν άδεια. Κατά την ίδια συνάντηση παρέλαβε και αντίγραφο της άδειας χρήσης του υποστατικού ως κινητό καφενείου, την οποία του παρέδωσε η νομική σύμβουλος του Δήμου. Σύμφωνα με τον ΜΚ2 τα είδη που προβλέπεται στην συμφωνία με τον Δήμο Λεμεσού ότι θα διαθέτει ο κατηγορούμενος, είναι είδη καφετέριας για την οποία απαιτείται άδεια του ΚΟΤ. Σε πολλά σημεία της κυρίως εξέτασης του ο ΜΚ2 αναφέρθηκε στο ότι βλέπει αρκετά συχνά το υποστατικό καθότι περνά από την περιοχή, το υποστατικό είναι πάντα σταθερό στο ίδιο σημείο, με έμπροσθεν χώρο εστίασης και ο τρόπος λειτουργίας του εμπίπτει εντός των υποστατικών τα οποία σύμφωνα με την Νομοθεσία για τα κέντρα αναψυχής, χρειάζεται άδεια του ΚΟΤ. Τέλος ανέφερε ότι στα τόσα χρόνια εμπειρίας του ουδέποτε καταγγέλθηκε κινητή μονάδα καφενείου. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΚ2 αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της συνάντησης του με τον Δήμαρχο και τον πρόεδρο του ΚΟΤ μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης αλλά και τις συνομιλίες του με την δημοτική γραμματέα, την νομική σύμβουλο του Δήμου Λεμεσού, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο τον ρωτούσε τι πρέπει να σερβίρει ένα καφενείο για να εξαιρείται από την νομοθεσία του ΚΟΤ. Περαιτέρω αναφέρθηκε στην διαδικασία έκδοσης άδειας λειτουργίας κέντρου αναψυχής από τον ΚΟΤ και στην υποβολή ότι η κατασκευή του καφενείου είναι τέτοια που δεν δύναται να λάβει άδεια, ο ΜΚ2 απάντησε ότι από την στιγμή που προσφέρει ποτά επί πληρωμή και χώρο εστίασης είναι κέντρο αναψυχής που χρήζει άδεια του ΚΟΤ και αν δεν μπορούσε να πάρει άδεια θα έπρεπε να μην προχωρήσει στην λειτουργία του υποστατικού. Σύμφωνα με τον ΜΚ2 το γεγονός ότι το υποστατικό λειτουργεί με καθιστικό χώρο εστίασης, τον οποίο υπολόγισε με το μάτι σε περίπου 40 τετραγωνικά μέτρα, το κατατάσσει στην κατηγορία των κέντρων αναψυχής τα οποία χρειάζονται άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ και δεν μπορεί να παρομοιαστεί με κινητή καντίνα οι οποίες μετακινούνται και δεν διαθέτουν χώρους εστίασης. Τέλος σύμφωνα με τον ΜΚ2 ο εσωτερικός χώρος αποκλείεται να είναι μικρότερος των 8 τετραγωνικών μέτρων καθότι δεν θα ήταν δυνατό να χωρούν σε μικρότερο των 8 τετραγωνικών μέτρων 3 ψηλά καθίσματα, 38 καθίσματα, 12 τραπέζια και 3 ψηλά τραπέζια. Επιπλέον το υποστατικό πωλούσε ποτά όπως μπύρα Heineken που δεν πρέπει να πωλούνται σε καφενεία. Κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης του και αντεξέτασης του ο ΜΚ2 κατέθεσε έγγραφα ως Τεκμήρια ως ακολούθως: - Τεκ.7: Επιστολή του Δήμου Λεμεσού ημερ.11/04/2013 - Τεκ.8: Επιστολή του ΚΟΤ προς τον Δήμο Λεμεσού ημερ.26/04/2013 - Τεκ.9: Συμφωνία άδειας χρήσης και τοποθέτησης κινητής μονάδας καφενείου στην πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου (Διοικητήριο) (Προσφορά 28/2012). Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του πιο πάνω μάρτυρα, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του, έκρινε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, ο κατηγορούμενος επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως από το εδώλιο του μάρτυρα και καλέσει μάρτυρες Υπεράσπισης. Ως πρώτος μάρτυρας από πλευράς Υπεράσπισης (ΜΥ1) κλήθηκε ο ίδιος ο κατηγορούμενος ο οποίος επέλεξε να δώσει μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα και ο οποίος ανέφερε κατά την κυρίως εξέτασης του συνοπτικά τα κάτωθι: Ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε στην προκήρυξη του διαγωνισμού από τον Δήμο Λεμεσού τον οποίο κέρδισε και αφού έλαβε τους όρους προσφορών για κινητή καντίνα στην πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου κατόπιν υποδείξεων από τον Δήμο ξεκίνησε να λειτουργεί την επιχείρηση του. Αναφέρθηκε στα πιστοποιητικά που εξασφάλισε από τις Υγειονομικές Υπηρεσίες, την Μηχανολογική Υπηρεσία, την Αρχή Αδειών και τον Δήμο Λεμεσού και αφού έλαβε όλα όσα του υπέδειξαν τοποθέτησε την κινητή του καντίνα στον χώρο όπου προνοείτο με βάση την συμφωνία με τον Δήμο Λεμεσού. Ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε στην επίσκεψη του ΜΚ1 και του άλλου λειτουργού στους οποίους υπέδειξε ως ισχυρίστηκε όλες τις άδειες που κατείχε για την κινητή καντίνα αλλά αυτοί του είπαν ότι θα πρέπει να υποβάλει αίτηση στην πολεοδομία και ακολούθως αφού πάρει άδεια από την Πολεοδομία να την πάρει στον ΚΟΤ για να πάρει άδεια λειτουργίας. Ο ίδιος λέει επισκέφθηκε τα γραφεία της Πολεοδομίας και εκεί τον ενημέρωσαν ότι δεν μπορούν να εκδώσουν άδεια για κινητή καντίνα και αφού ενημέρωσε τον Δήμο για το ζήτημα αυτό τον καθησύχασαν ότι θα επικοινωνήσει ο Δήμος Λεμεσού με τον ΚΟΤ για να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Επιπλέον ανέφερε ότι ο ίδιος επισκέφθηκε τον ΚΟΤ τους παρέδωσε τον τίτλο εγγραφής της καντίνας τους ενημέρωσε ότι κινείται και μάλιστα κατά την ημέρα γιορτής του ήρωα Αυξεντίου λόγω των εορτασμών μετακινεί το όχημα και αφού του είπαν ότι θα μελετήσουν το ζήτημα τον επισκέφθηκε κλητήρας ο οποίος του επέδωσε την κλήση για το Δικαστήριο. Τέλος ο κατηγορούμενος υπέδειξε τον τρόπο με τον οποίο σύμφωνα με τον ίδιο μετακινεί την καντίνα του, ήτοι με τραβηκτήρα με αυτοκίνητο αφού είναι κινούμενο με τροχούς, είναι 6 μέτρων περίπου μήκος και 2 μέτρα πλάτος και διαθέτει φώτα και αριθμό εγγραφής. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος κατέθεσε και τα κάτωθι έγγραφα ως Τεκμήρια: Τεκμ.10: Πιστοποιητικό εγγραφής μηχανοκίνητου οχήματος Τεκμ.11: Πιστοποιητικό εκδοθέν από Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας και Ιατρικές Υπηρεσίες. Τεκμ.12: Δισέλιδη επιστολή ημερ.20/11/2012 από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων με πιστοποιητικό επιθεώρησης. Κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος ανέφερε με λεπτομέρεια τις επισκέψεις του στο Τμήμα Πολεοδομίας τις συζητήσεις που είχε και τις απαντήσεις που έλαβε σύμφωνα με τον ίδιο για το κατά πόσο μπορεί να εκδώσει πολεοδομική άδεια ή όχι για το υποστατικό του. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι ονόμασε το υποστατικό του καφενείο Αστήρ για παραδοσιακούς λόγους γιατί απέναντι από την πλατεία ήταν το ξενοδοχείο Αστήρ και στην ερώτηση γιατί δεν το ονόμασε κινητή καντίνα αστήρ απάντησε ότι όλες οι άδειες που πήρε ήταν για καφενείο. Κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος ερωτήθηκε για το κατά πόσο μετακινεί το υποστατικό και αυτός απάντησε ότι κάθε χρόνο στην επέτειο του ήρωα Αυξεντίου το μετακινεί 2 - 3 πόδια ανάλογα με το που θα του καθορίσουν οι αρχές για να κατατεθεί στεφάνι στο μνημείο του ήρωα. Συμφώνησε περαιτέρω ότι δεν το μετακινεί άλλη μέρα εκτός από την ημέρα μνήμης του ήρωα καθότι δεν υπάρχει λόγος να το μετακινεί, επίμεινε όμως ότι η κατασκευή είναι κινητή. Κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος με αναφορά στο Τεκμήριο 9 αναφέρθηκε στα τετραγωνικά του χώρου όπου σύμφωνα με την άδεια χρήσης που του παραχωρήθηκε από τον Δήμο μπορεί να τοποθετεί τραπεζάκια/καρέκλες και ομπρέλες τα οποία μπορούν να χρησιμοποιούν οι πελάτες του υποστατικού για να κάθονται αφού σερβιριστούν. Πέρα από τα πιο πάνω ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε αντεξεταζόμενος στην σύνδεση του υποστατικού με παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και αποχέτευση. Δήλωσε περαιτέρω ότι σύμφωνα με την άδεια που του παραχωρήθηκε το υποστατικό του εμπίπτει στην έννοια καντίνα και καφενείο που είναι έννοιες ταυτόσημες. Ο κατηγορούμενος περαιτέρω αναφέρθηκε στην διαδικασία έκδοσης των αδειών που έχει από το Τμήμα αδειών, την ηλεκτρομηχανολογική υπηρεσία και τον αριθμό εγγραφής της καντίνας του και ισχυρίστηκε ότι η καντίνα δεν έχει άδεια κυκλοφορίας γιατί δεν έχει μηχανή και δεν είναι αυτοκινούμενη αλλά ρυμουλκούμενη. Στην υποβολή ότι το υποστατικό λειτουργεί ως καφετέρια και εμπίπτει εντός της έννοιας του κέντρου αναψυχής και γιαυτό χρειάζεται άδεια του ΚΟΤ, ο κατηγορούμενος απάντησε ότι είναι κινητή καντίνα - καφενείο και όταν του είπαν από τον ΚΟΤ ότι δεν μπορεί να σερβίρει για παράδειγμα φραπέ αυτός ανέφερε στο Δικαστήριο τον προβληματισμό ότι εάν έρθει ένας τουρίστας στο υποστατικό του που δεν ξέρει τον κυπριακό καφέ τι θα κάνει. Ως δεύτερος μάρτυρας υπεράσπισης (ΜΥ2) παρουσιάσθηκε ο κος. Μερκής Ιωάννης που εργάζεται στις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Λεμεσού από το 2000 ως Πολιτικός Μηχανικός. Ο μάρτυρας εξήγησε τον ρόλο του Δήμου Λεμεσού ως πολεοδομική αρχή και αφού του υποδείχθηκε το πιστοποιητικό εγγραφής του μηχανοκίνητου οχήματος (Τεκ.10) ανέφερε ότι δεν εκδίδεται πολεοδομική άδεια για αυτοκίνητα ούτε και άδεια οικοδομής. Κατά το στάδιο της αντεξέτασης του ο ΜΥ2 ανέλυσε με λεπτομέρεια την διαδικασία υποβολής αίτησης στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου για έκδοση πολεοδομικής άδειας. Αναφέρθηκε ότι δεν υπέπεσε στην αντίληψη του να έχει ο κατηγορούμενος υποβάλει αίτηση για έκδοση άδειας ούτε και αν εκδόθηκε τέτοια άδεια. Περαιτέρω ο ΜΥ2 αναφέρθηκε στις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμο, στην στελέχωση του τμήματος, τον τρόπο λειτουργίας και την έννοια της οικοδομής σύμφωνα με την σχετική Νομοθεσία ενώ ανέφερε ότι δεν έχει ο ίδιος κάποια σχέση με τα επίδικα θέματα και ειδικά με το επίδικο υποστατικό εκτός από το ότι βλέπει το επίδικο υποστατικό καθημερινά φεύγοντας από την δουλειά για το σπίτι του. Ως τρίτος μάρτυρας υπεράσπισης (ΜΥ3) κλήθηκε η κα. Χρίστου Χριστίνα προϊστάμενη της Νομικής Υπηρεσίας του Δήμου Λεμεσού. Η ΜΥ3 αναφερόμενη στα προσόντα της ανέφερε ότι εργάζεται στην θέση αυτή από το 2009 με καθήκοντα την ετοιμασία και σύνταξη συμβολαίων, γνωματεύσεων προς τον Δήμαρχο και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, μελέτη και ετοιμασία όρων για προκήρυξη δημόσιων προσφορών και άλλα. Σύμφωνα με την ΜΥ3 ο κατηγορούμενος είναι αδειούχος από τον Δήμο Λεμεσού κατόπιν συμφωνίας ημερ.1/12/2012 σύμφωνα με την οποία του παραχωρήθηκε άδεια χρήσεως για την τοποθέτηση κινητής μονάδας καφενείου στην πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου. Στο σημείο αυτό η ΜΥ3 κατέθεσε ως Τεκμήριο 13 την πιο πάνω συμφωνία. Η ΜΥ3 αναφέρθηκε στην απόφαση του Δήμου να προχωρήσει με την παραχώρηση της δοθείσας στον κατηγορούμενο άδειας και τον σκοπό του διαγωνισμού καθότι επιθυμούσαν να δώσουν ζωή στο κέντρο της πόλης. Ανέφερε ότι ανατέθηκε στην ίδια η ευθύνη μελέτης και ετοιμασίας των όρων του διαγωνισμού καθότι επιθυμούσαν να δημιουργήσουν μια κινητή μονάδα καφενείου για να μπορεί εύκολα να μετακινείται όταν θα γίνονταν εκδηλώσεις. Η ίδια ετοίμασε τους όρους και μίλησε και με τον ΚΟΤ με τον κο. Γρηγόρη Παναγιώτου για να συντονιστούν ως αναφέρει. Σύμφωνα με την ΜΥ3 ο ίδιος ο ΚΟΤ τους υπέδειξε ότι η μονάδα αυτή θα πρέπει να είναι καφενείο για να εξαιρείται από τις πρόνοιες της νομοθεσίας του ΚΟΤ καθότι επιθυμούσαν απλούστευση των διαδικασιών και όχι τους περιορισμούς που θέτει ο Οργανισμός. Για τους λόγους αυτούς η ΜΥ3 ανέφερε ότι η καταχώρηση της παρούσας υπόθεση προκάλεσε τόσο στην ίδια όσο και στον Δήμαρχο και την Δημοτική Γραμματέα μεγάλη έκπληξη. Περαιτέρω αναφέρθηκε στην συνάντηση που είχαν η ίδια, η Δημοτική Γραμματέας, ο Δήμαρχος, ο πρόεδρος του ΚΟΤ και ο κος. Γρηγόρης Παναγιώτου στην οποία σύμφωνα με την ίδια οι αρμόδιοι του ΚΟΤ δεσμεύτηκαν να συνδράμουν ώστε να μην προωθηθεί η υπόθεση και να εξυπηρετηθεί το δημόσιο συμφέρον, ισχυρίστηκε δε ότι ο Γρηγόρης Παναγιώτου της είπε ότι ο λόγος που προωθήθηκε η παρούσα υπόθεση είναι γιατί δέχονται μεγάλες πιέσεις χωρίς να της αναφερθεί από ποιούς. Τελειώνοντας την κυρίως εξέταση της η ΜΥ3 ανέφερε ότι για τον Δήμο Λεμεσού ο κατηγορούμενος είναι καθ'όλα νόμιμος και έχει όλες τις άδειες που χρειάζεται. Κατά την αντεξέταση της η ΜΥ3 ανέφερε ότι η περίπτωση του κατηγορούμενου είναι η πρώτη άδεια χρήσης κινητής μονάδας καφενείου που ετοίμασε και ότι σύμφωνα με το Τμήμα Οδικών μεταφορών ο τύπος του οχήματος είναι κινητή καντίνα και η συμφωνία χρήσης αναφέρεται σε κινητή μονάδα καφενείου. Αναφέρθηκε στο ότι ο κος. Γρηγόρης Παναγιώτου τους ανέφερε την διαφορά καντίνας και καφενείου και αυτοί αποφάσισαν να δώσουν προσφορά για καφενείο. Με αναφορά στο Τεκ. 7 η ΜΥ3 ανέφερε ότι η ίδια ετοίμασε το προσχέδιο της επιστολής αυτής και η αναφορά σε νέα κατηγορία υποστατικού εννοείται η κινητή μονάδα για να μπορεί να μετακινείται εάν ο Δήμος είχε κάποια εκδήλωση και καφενείο με σκοπό να εξαιρείται από την Νομοθεσία του ΚΟΤ. Σε υποβολή του συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ότι η νέα αυτή κατηγορία υποστατικού δεν περιλαμβάνεται στις πρόνοιες της Νομοθεσίας του ΚΟΤ η ΜΥ3 απάντησε ότι η κατηγορία αυτή δεν είναι επινόηση του Δήμου αλλά προέκυψε κατόπιν συμφωνίας με τον ΚΟΤ και περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι εντός των εξαιρέσεων της Νομοθεσίας εμπίπτει τόσο το καφενείο όσο και η καντίνα. Στην συνέχεια της αντεξέτασης της η ΜΥ3 αναφέρθηκε στις πρόνοιες της συμφωνίας που υπέγραψε ο κατηγορούμενος με τον Δήμο Λεμεσού και συγκεκριμένα στην πρόνοια στο συμβόλαιο για την χρήση του δημόσιου χώρου με την τοποθέτηση τραπεζιών και καρεκλών. Τόνισε για το υποστατικό ότι πρόκειται για μια νέα ιδιόρρυθμη κατηγορία με ιδιαιτερότητες, τις οποίες μάλιστα συζήτησε με τον ΚΟΤ, είχε την σύμφωνη γνώμη των υπαλλήλων του ΚΟΤ και η ποινική δίωξη κινήθηκε με μοναδικό σκοπό αλλότρια κίνητρα και λόγω των πιέσεων από γειτονικούς του κατηγορούμενου επιχειρηματίες. ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν γραπτές τελικές αγορεύσεις (Έγγραφα Α και Β). Το περιεχόμενο και οι εισηγήσεις των διαδίκων έχουν μελετηθεί προσεκτικά από το Δικαστήριο στα πλαίσια μελέτης της υπόθεσης για σκοπούς έκδοσης της παρούσας απόφασης και δεν υπάρχει λόγος να γίνει αναλυτική αναφορά και επανάληψη στο περιεχόμενο των αγορεύσεων τους. Συνοπτικά οι συνήγοροι αναφέρθηκαν στις γραπτές τους αγορεύσεις στα κάτωθι σημεία: Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου στην αγόρευση της εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος ουσιαστικά αντιμετωπίζει μόνο την πρώτη κατηγορία, καθότι οι κατηγορίες 2 και 3 δεν έχουν προωθηθεί μέσα από την παρουσίαση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Σύμφωνα με την συνήγορο του κατηγορούμενου τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος δεν έχουν αποδειχθεί, η ποινική δίωξη του κατηγορούμενου είναι κακόβουλη και καταχρηστική και η αθώωση του κατηγορούμενου επιβάλλεται από την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Από την άλλη μεριά ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής στα πλαίσια της δικής του γραπτής αγόρευσης εισηγείται ότι μέσα από την μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο. Με αναφορά σε νομολογία εισηγείται ότι έχει αποδειχθεί η λειτουργία του υποστατικού ως κέντρο αναψυχής καθώς και όλα τα υπόλοιπα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων που συνοπτικά αναλύθηκε ανωτέρω βρίσκεται αυτούσιο καταχωρημένο στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του από το Δικαστήριο. Αναφορά θα γίνει εκεί που κριθεί αναγκαίο τόσο σε σχέση με την αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά και για το κατά πόσο έχει στοιχειοθετήσει τις θέσεις της η κάθε πλευρά ξεχωριστά. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρω και να τονίσω ότι πολλά από τα γεγονότα της υπόθεσης δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον κατηγορούμενο. Σημειώνεται δε από την αρχή ότι δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο πως κατά τον επίδικο χρόνο το επίδικο υποστατικό λειτουργούσε στην πιο πάνω αναφερόμενη οδό υπό τη διεύθυνση του. Εκείνο που ουσιαστικά υποστήριξε ο κατηγορούμενος είναι ότι το επίδικο υποστατικό λειτουργούσε ως καφενείο και/ή ως κινητή μονάδα καφενείου και συνεπώς εξαιρείται της υποχρέωσης να εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ. Αντίθετα η πλευρά της κατηγορούσας αρχής υποστήριξε ότι το επίδικο υποστατικό λειτουργούσε ως κέντρο αναψυχής για τη λειτουργία του οποίου απαιτείται η εξασφάλιση άδειας από τον ΚΟΤ. Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Οι Μ.Κ. 1 και 2 άφησαν θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Κατά την δίκη, διαπίστωσα ότι οι μάρτυρες αυτοί, προσήλθαν στο Δικαστήριο ως μάρτυρες της αλήθειας και χωρίς αλλότρια κίνητρα. Το Δικαστήριο έχει διακρίνει ότι οι μάρτυρες αυτοί απαντούσαν με ευθύτητα, αμεσότητα, ειλικρίνεια, χωρίς δισταγμούς, ασάφειες και αντιφάσεις, η αξιοπιστία τους δεν έχει κλονιστεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης, δεν έχει διακριθεί οποιαδήποτε προσπάθεια τους να προσφύγουν στο ψεύδος ή στην υπερβολή για να βοηθήσουν την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής της οποίας είναι υπάλληλοι. Διαπίστωσα ότι οι ΜΚ 1 και 2, παρέθεσαν με σαφήνεια όλα τα γεγονότα που περιήλθαν εις γνώσιν τους κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, τις διαπιστώσεις τους, τα ευρήματα και τα συμπεράσματα τους, δίδοντας στο Δικαστήριο μια ολοκληρωμένη εικόνα αναφορικά με την φύση, την έκταση και τις δραστηριότητες του επίδικου υποστατικού, ως επίσης και την εμπλοκή και διασύνδεση του κατηγορουμένου με το επίδικο υποστατικό. Δεν έχει διακριθεί οποιαδήποτε προσπάθεια τους να επιτύχουν πάση θυσία την καταδίκη του κατηγορουμένου, ούτε έχει διακριθεί οποιαδήποτε προσπάθεια τους να πείσουν πάση θυσία το Δικαστήριο κατά πόσο το επίδικο υποστατικό είναι κέντρο εν τη εννοία του νόμου και ότι παρέχονταν σε αυτό υπηρεσίες εν τη εννοία του νόμου. Επιπλέον οι μαρτυρίες τους συνάδουν και ταυτίζονται και με τα τεκμήρια που αυτοί κατέθεσαν και επιπλέον το Δικαστήριο αποδέχεται τις εκτιμήσεις των Μ.Κ. 1 και 2 και ιδίως του Μ.Κ. 1 ότι το επίδικο υποστατικό έχει τις διαστάσεις που παρέθεσαν στο Δικαστήριο, λόγω της εμπειρίας που είχαν οι ίδιοι από προηγούμενες μετρήσεις, επιθεωρήσεις και εκτιμήσεις κέντρων. Συνεπώς το Δικαστήριο αποδέχεται τις μαρτυρίες των Μ.Κ. 1 και 2 στην ολότητα τους ως αληθείς, ορθές και αξιόπιστες. Θα πρέπει όμως να σχολιάσω και περαιτέρω με τα πιο πάνω ότι μέσα από την μαρτυρία των ΜΚ 1 και 2 και ιδιαίτερα του ΜΚ1 δεν διαπίστωσα ότι η ποινική δίωξη εναντίον του κατηγορούμενου γίνεται κακόβουλα και με αλλότριους σκοπούς. Αντίθετα και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας αντιμετώπισαν καθόλη την μαρτυρία τους τον κατηγορούμενο με συμπάθεια εκφράζοντας την θέση ότι εκ των πραγμάτων ο τρόπος λειτουργίας του υποστατικού του εμπίπτει εν τη εννοία του κέντρου αναψυχής και όχι εντός της έννοιας του καφενείου που εξαιρείται της σχετικής νομοθεσίας και γιαυτό και μόνο τον λόγο κινήθηκε η παρούσα διαδικασία. Ο κατηγορούμενος από την άλλη κατά την ένορκη κατάθεση του εκείνο που προσπάθησε να υποστηρίξει είναι ότι το επίδικο υποστατικό λειτουργούσε ως καφενείο. Η θέση του κατηγορούμενου, ως συνοπτικά αναφέρθηκε ανωτέρω είναι ότι αυτός ακολούθησε πιστά τα όσα είχε υποχρέωση να ακολουθήσει με βάση την συμφωνία με τον Δήμο Λεμεσού και ότι το υποστατικό του δεν εμπίπτει εντός της έννοιας του κέντρου αναψυχής αλλά είναι καφενείο. Καθ'όλη την μαρτυρία του ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αναφέρω ότι μου φάνηκε ειλικρινής και οι πλείστες θέσεις που υποστήριξε δεν συγκρούονται με αυτές των ΜΚ 1 και

1. Η θέση του κατηγορούμενου ότι αυτός ακολούθησε τις οδηγίες του Δήμου Λεμεσού και τα όσα απέρρεαν από την μεταξύ τους συμφωνία δεν συγκρούεται με την αποδεκτή μαρτυρία των ΜΚ 1 και
2. Πέραν τούτου όμως θα πρέπει να αναφέρω ότι το ζήτημα που θα πρέπει σε τελική ανάλυση να αποφασισθεί από το Δικαστήριο είναι το κατά πόσο το υποστατικό του κατηγορούμενου λειτουργεί ως καφενείο ή ως κέντρο αναψυχής που εμπίπτει εντός της έννοιας της σχετικής Νομοθεσίας του ΚΟΤ. Η μαρτυρία που παρουσιάσθηκε από τον ΜΥ2 πρέπει να αναφέρω ότι δεν προσέφερε οτιδήποτε το ουσιαστικό επί των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Ο ΜΥ2 ως πολιτικός μηχανικός, υπάλληλος των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Λεμεσού, ανέλυσε την διαδικασία σύμφωνα με την οποία εκδίδονται οι πολεοδομικές άδειες και οι άδειες οικοδομής και ανέφερε ότι δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για το επίδικο υποστατικό. Η μαρτυρία της ΜΥ3, νομικής συμβούλου του Δήμου Λεμεσού, ήταν μακροσκελής και άμεσα συνυφασμένη με τα επίδικα ζητήματα. Από την μαρτυρία της ως αυτή αναλύεται ανωτέρω προκύπτει η θέση της ότι το είδος του υποστατικού και η λειτουργία του προέκυψαν μετά από συνεννόηση με τους αρμόδιους φορείς του ΚΟΤ και την σύμφωνη γνώμη αυτών. Αυτό που αναντίλεκτα προκύπτει από την ΜΥ3 σε συνδυασμό με την αποδεκτή μαρτυρία των ΜΚ 1 και 2 είναι ότι αναφέρθηκε στον Δήμο Λεμεσού από τον ΚΟΤ ότι μια επιχείρηση που λειτουργεί ως Καφενείο δεν χρειάζεται άδεια του ΚΟΤ. Η ΜΥ3 παρόλο που δεν μου έκανε κακή εντύπωση και καταλήγω ότι είπε την αλήθεια αναφορικά με τα όσα προηγήθηκαν της συμφωνίας με τον κατηγορούμενο, μου φάνηκε ότι ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να βοηθήσει τον κατηγορούμενο να πείσει περί της θέσης του ότι το επίδικο υποστατικό λειτουργεί ως καφενείο και όχι ως κέντρο αναψυχής. Η ΜΥ 3 ήταν έντονη όσον αφορά την θέση της περί του ότι η παρούσα υπόθεση προωθείτε λόγω καταγγελιών άλλων επιχειρήσεων και όχι γιατί ο κατηγορούμενος παραβαίνει την νομοθεσία. Οι θέσεις της γύρω από το γιατί προχώρησε η παρούσα υπόθεση ήταν γενικές και ασαφείς και επικεντρώνονταν σε ζητήματα πολιτικής από πλευράς του Δήμου και μιας κόντρας μεταξύ του ίδιου του Δήμου και του ΚΟΤ. Δεν αμφισβητήθηκε από τους ΜΚ 1 και 2 και ιδιαίτερα από τον ΜΚ2 ότι υπήρξε συνεννόηση αναφορικά με την λειτουργία του υποστατικού. Ούτε αμφισβητήθηκε το ότι το καφενείο όντως εξαιρείται της σχετικής νομοθεσίας, αυτό όμως που αμφισβητείται από τον ΚΟΤ και παρέμεινε και αναπάντητο από την ΜΥ3 είναι το κατά πόσο το εν λόγω υποστατικό λειτουργεί όντως ως καφενείο ή ως κέντρο αναψυχής. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολογηθείσα μαρτυρία, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα και συμπεράσματα: Με βάση τα πιο πάνω το Δικαστήριο καταλήγει στα ανάλογα ευρήματα ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο λειτουργούσε και ήταν ο υπεύθυνος του υποστατικού με το όνομα «Καφενείο Αστήρ» στη οδό Ανεξαρτησίας, επί της πλατείας Γρηγόρη Αυξεντίου, που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού. Στο επίδικο υποστατικό υπήρχε υπαίθριος χώρος εστίασης περί τα 48 - 50 τ.μ περίπου, με 12 τραπέζια και 38 καθίσματα, 3 ψηλά τραπέζια με 3 καθίσματα, πάγκος με ψυγείο συντήρησης, εντός του οποίου υπήρχαν γάλατα, χυμοί αναψυκτικά, νερά και μπύρες διαφόρων τύπων, μηχανή κατασκευής καφέ, καπουτσίνο, εσπρέσσο, αποχυμωτής, ψυγείο μικρό με έτοιμα σάντουιτς και θερμοτράπεζα με διάφορα αλμυρά. Τα πιο πάνω προσφέρονταν μεταξύ άλλων προς πώληση. Το υποστατικό διέθετε επίσης ταμειακή μηχανή. Αποτελεί περαιτέρω εύρημα του Δικαστηρίου ότι για το επίδικο υποστατικό δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια του ΚΟΤ ούτε και έχει υποβληθεί αίτηση για εξασφάλιση τέτοιας άδειας λειτουργίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το άρθρο 2 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί "άδεια λειτουργίας" σημαίνει άδειαν λειτουργίας κέντρου εκδιδομένην δυνάμει του άρθρου 6 "κέντρον" σημαίνει κατάστημα- (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών· ή (β) λειτουργούν εκτός των ως άνω περιοχών και το οποίον το Διοικητικόν Συμβούλιον θέλει ορίσει ονομαστικώς λόγω της μορφής των υπ' αυτού προσφερομένων υπηρεσιών ή λόγω τοποθεσίας, συγκεντρώσεως ή κινήσεως πελατών, ταξιδιωτών, περιηγητών ή παραθεριστών, εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα: Νοείται ότι δεν περιλαμβάνονται στον όρο αυτό: (i) Τα καφενεία, (ii) τα καταστήματα των οποίων οι προσφερόμενες υπηρεσίες περιορίζονται αποκλειστικά στην κατανάλωση εκτός του καταστήματος (TAKE AWAY), (iii) τα κυλικεία ή οι καντίνες σωματείων και συλλόγων που λειτουργούν βάσει σχετικών νομοθεσιών, (iv) τα κυλικεία ή οι καντίνες εργοστασίων και σχολείων· και (v) τα καταστήματα των οποίων ο χώρος εξυπηρέτησης είναι μικρότερος των οκτώ τετραγωνικών μέτρων και τα οποία δεν προσφέρουν οινοπνευματώδη ποτά. "πελάτης" σημαίνει παν πρόσωπον εις το οποίον παρέχεται παρά κέντρου υπηρεσία ως προνοείται εν τω παρόντι Νόμω· "υπηρεσία" σημαίνει- (α) παροχήν εστιάσεως ή πάσης φύσεως φαγητών, ποτών ή γλυκισμάτων, ανεξαρτήτως του εάν προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα· (β) διοργάνωσιν χοροεσπερίδων, δεξιώσεων, συνεστιάσεων συγχαρητηρίων επισκέψεων ή άλλων εκδηλώσεων παρομοίας φύσεως Σύμφωνα με το άρθρο 5 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί Δι' έκαστον κέντρον, εξαιρουμένων των λειτουργούντων εντός αδειούχων ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, διενεργείται υπό του Διοικητικού Συμβουλίου, κατά τον καθοριζόμενον τρόπον και διαδικασίαν, κατάταξις αναλόγως της φύσεως των υπ' αυτού παρεχομένων υπηρεσιών και εφ' όσον πληρούνται οι οικείοι Κανονισμοί, εις μίαν ή περισσοτέρας των ακολούθων κατηγοριών- (α) εστιατόριον ή ταβέρνα, (β) καφετηρία ή πιτσαρία, (γ) μπυραρία ή μπαρ, (δ) μουσικοχορευτικόν, (ε) δισκοθήκη, (στ) σνακ μπαρ, (ζ) καμπαρέ.

(2)Τα κέντρα εκάστης κατηγορίας δύνανται να διακρίνονται εις τάξεις αναλόγως προς την αξίαν και ποιότητα της κατασκευής των, επίπλωσιν, εξοπλισμόν, τελειότητα λειτουργικής οργανώσεως ως και το επίπεδον των παρεχομένων ανέσεων και υπηρεσιών, μέχρι τριών τάξεων.

(3)Οι όροι τους οποίους δέον να πληρώσι τα κέντρα ίνα καταταγώσιν εις εκάστην ή οιανδήποτε των εν τω εδαφίω

(2)προνοουμένων τάξεων, θέλουσι καθορισθή Σύμφωνα με το άρθρο 6 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί 6.-

(1)Ουδείς λειτουργεί κέντρον άνευ αδείας λειτουργίας εκδιδομένης συμφώνως προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου και των Κανονισμών.

(2)Προ της ενάρξεως της λειτουργίας κέντρου ο επιχειρηματίας υποβάλλει προς το Διοικητικόν Συμβούλιον αίτησιν διά κατάταξιν και έκδοσιν αδείας λειτουργίας του κέντρου: Νοείται ότι ανεξαρτήτως συμμορφώσεως του έχοντος την εκμετάλλευσιν κέντρου προσώπου, το Διοικητικόν Συμβούλιον προβαίνει εις την κατάταξιν του κέντρου, κατόπιν ελέγχου υπό εντεταλμένων προς τούτο οργάνων του Οργανισμού δυνάμει των υπό του Νόμου και των Κανονισμών προνοουμένων όρων και προϋποθέσεων.

(3)Άδεια λειτουργίας εκδίδεται υπό του Διοικητικού Συμβουλίου εν τω καθοριζομένω τύπω και επί τη καταβολή του καθοριζομένου τέλους εφ' όσον παρουσιασθή υγειονομικόν πιστοποιητικόν και πληρούνται οι δυνάμει του παρόντος Νόμου και των Κανονισμών καθοριζόμενοι όροι και προϋποθέσεις. Επί της αδείας λειτουργίας αναφέρονται αι ώραι λειτουργίας τούτου.

(4)Η άδεια λειτουργίας εκπνέει την 31ην ημέραν του αμέσως επομένου της ημερομηνίας εκδόσεως αυτής μηνός Δεκεμβρίου, δύναται δε να ανανεούται επί καταβολή του καθοριζομένου τέλους.

(5)Η άδεια λειτουργίας δέον όπως αναρτάται εις περίοπτον θέσιν εντός του κέντρου.

(6)Ο Οργανισμός τηρεί μητρώον εν τω οποίω καταχωρούνται αι άδειαι λειτουργίας.

(7)Ουδεμία άδεια λειτουργίας κέντρου θα εκδίδηται αναφορικώς προς χώρον όστις βάσει του πιστοποιητικού τελικής εγκρίσεως της αρμοδίας αρχής δυνάμει των περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμων, δεν θεωρείται κατάλληλος διά τοιούτον σκοπόν Σύμφωνα με το άρθρο 18 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί 18.-

(1)Παν πρόσωπον το οποίον- (α) χρησιμοποιεί τον όρον "τουριστικόν" ή "κέντρον αναψυχής" ή άλλον όρον παρόμοιον προς τούτον διά τον χαρακτηρισμόν κέντρου διά το οποίον δεν έχει εκδοθή άδεια λειτουργίας· (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ αδείας λειτουργίας· (γ) παραλείπει να εκδίδη ηριθμημένους λογαριασμούς κατά παράβασιν του άρθρου 15· (δ) λειτουργεί κέντρο χωρίς να τελεί υπό τη διεύθυνση του διευθυντή κατά παράβαση του άρθρου 16, είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακοσίας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά την καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας £250 δι' εκάστην ημέραν καθ' ην συνεχίζεται η παράβασις.

(2)Επιπροσθέτως προς οιανδήποτε άλλην ποινήν προβλεπομένην υπό του παρόντος άρθρου, το Δικαστήριον επί τη καταδίκη οιουδήποτε προσώπου δι' αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1)του παρόντος άρθρου, δύναται κατά την κρίσιν του να διατάξη- (α) την διακοπήν της λειτουργίας του κέντρου εν σχέσει προς το οποίον διεπράχθη το αδίκημα διά τοσούτο χρονικόν διάστημα όσον το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει πρέπον· (β) την καταβολήν υπό του καταδικασθέντος προσώπου των εξόδων της δίκης.

(3)Εάν οιονδήποτε πρόσωπον, καθ' ου εξεδόθη διάταγμα συμφώνως προς τας διατάξεις της παραγράφου (α) του εδαφίου

(2), παραλείψη να συμμορφωθή προς το εκδοθέν διάταγμα, ο Αστυνομικός Διευθυντής της Επαρχίας ή ο εκπρόσωπος αυτού εκτελεί το διάταγμα και αξιώνει την πληρωμήν των εξόδων άτινα προέκυψαν κατά την εκτέλεσιν του διατάγματος παρά του προσώπου καθ' ου εξεδόθη τούτο. Τα έξοδα ταύτα θα θεωρώνται ως ποινή εντός της εννοίας του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου και η πληρωμή αυτών θα επιβάλληται συμφώνως προς τας διατάξεις του εν λόγω Νόμου.

(4)Παν πρόσωπον μη συμμορφούμενον προς διάταγμα εκδοθέν δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου (α) του εδαφίου

(2)είναι ένοχον αδικήματος και υπόκειται, εν περιπτώσει καταδίκης αυτού, εις φυλάκισιν διά χρονικόν διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας £1000 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας.

(5)Επιπροσθέτως προς οιανδήποτε άλλην ποινήν προβλεπομένην υπό του Νόμου και των Κανονισμών, το Δικαστήριον κέκτηται εξουσίαν να διατάξη παν πρόσωπον το οποίον ευρέθη ένοχον αδικήματος να συμμορφωθή προς τας σχετικάς διατάξεις του Νόμου ή των Κανονισμών εν σχέσει προς τας οποίας διεπράχθη το αδίκημα.

(6)(α) Το Δικαστήριον ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία προσαφθείσα εναντίον προσώπου τινός, δι' αδίκημα διαπραχθέν κατά παράβασιν του εδαφίου

(1)δύναται κατόπιν EX PARTE αιτήσεως να διατάξη αναστολήν πάσης εργασίας αναφορικώς προς την ανέγερσιν, κατασκευήν, διατήρησιν ή λειτουργίαν κέντρου μέχρι της τελικής εκδικάσεως της υποθέσεως αναφορικώς προς ην προσήφθη η κατηγορία: Νοείται ότι η έκδοσις τοιούτου διατάγματος υπόκειται εις τας διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 έως 1972 και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. (β) Εάν οιονδήποτε πρόσωπον κατά του οποίου εξεδόθη διάταγμα δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου (α) παραλείπη ή αμελή να συμμορφωθή προς το τοιούτο διάταγμα εντός του χρόνου του καθοριζομένου εν αυτώ, είναι νόμιμον διά την αρμοδίαν αρχήν να εκτελή το τοιούτο διάταγμα και τα γενόμενα έξοδα διά την εκτέλεσιν τούτου καταβάλλονται εις την αρμοδίαν αρχήν υπό του προσώπου κατά του οποίου εξεδόθη το διάταγμα και τα τοιαύτα έξοδα λογίζονται ως ποινή εντός της εννοίας του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, και η πληρωμή αυτών θα επιβάλλεται συμφώνως προς τας διατάξεις του εν λόγω Νόμου· (γ) Οιονδήποτε πρόσωπον κατά του οποίου εξεδόθη διάταγμα δυνάμει του παρόντος εδαφίου το οποίον αρνείται ή παραλείπει να συμμορφωθή προς το τοιούτο διάταγμα, είναι ένοχον αδικήματος, ανεξαρτήτως του εάν η αρμοδία αρχή εχώρησεν εις την εκτέλεσιν ή εξετέλεσε το τοιούτο διάταγμα, και υπόκειται εν περιπτώσει καταδίκης αυτού εις φυλάκισιν διά χρονικόν διάστημα μη υπερβαίνον τους τρεις μήνας ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας £150 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας.

(7)Πας όστις αρνείται ή παραλείπει να συμμορφωθή προς οιανδήποτε διάταξιν του παρόντος Νόμου εν τη οποία δεν γίνεται ειδική περί τούτου πρόνοια είναι ένοχον αδικήματος και υπόκειται εν περιπτώσει καταδίκης αυτού εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας £450 ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας. Από την συνδυασμένη λοιπόν εφαρμογή των άρθρων 2, 6 και 18

(1)(β) του νόμου 29/85 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί, τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο είναι τα ακόλουθα: Α) η ύπαρξη κέντρου εν τη εννοία του νόμου Β) το κέντρο να λειτουργεί παρέχοντες υπηρεσίες εν τη εννοία του νόμου σε πελάτες Γ) να μην υπάρχει άδεια λειτουργίας του κέντρου εν τη εννοία του νόμου, εκδοθείσα από το διοικητικό συμβούλιο του Κ.Ο.Τ Δ) ο κατηγορούμενος να λειτουργεί το κέντρο, όντας ο κατά νόμω υπεύθυνος Ε) ο κατηγορούμενος να διατηρεί το κέντρο και να χρησιμοποιεί τον όρο κέντρο αναψυχής ΣΤ) το κέντρο να καλύπτει έκταση τουλάχιστον οκτώ τετραγωνικών μέτρων Ζ) το κέντρο να μην εμπίπτει στις νομοθετικές εξαιρέσεις στις οποίες δεν απαιτείται άδεια λειτουργίας όπως πιο πάνω έχει περιγραφεί. Οι σχετικοί κανονισμοί προβλέπουν τη διαδικασία κατάταξης των κέντρων από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού. Στην απόφαση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. CAFE CAPPUCCINO OL.V. LTD κ.α

(2008)2 Α.Α.Δ. 346 αποφασίσθηκε ότι από το λεκτικό του Άρθρου 6, δεν προκύπτει ότι προτού κατηγορηθεί κάποιος για λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια, θα πρέπει να προηγηθεί η κατάταξη του υποστατικού ως κέντρου αναψυχής από το Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΟΤ. Το Άρθρο 6

(2)θέτει την υποχρέωση σε κάποιο πρόσωπο όπως, πριν αρχίσει τη λειτουργία του κέντρου, υποβάλει στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΟΤ αίτηση για την κατάταξή του και έκδοση άδειας λειτουργίας. Δεν σημαίνει όμως ότι, αν παραλείψει να το πράξει, τότε δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι λειτουργεί το κέντρο χωρίς άδεια. Αναφορικά τώρα με την παρούσα υπόθεση θα πρέπει αυτή να εξεταστεί και να αποφασισθεί το κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή κατάφερε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Εκείνο που παραμένει να αποφασιστεί είναι το μόνο ζήτημα που ουσιαστικά αμφισβητείται εάν το υποστατικό το οποίο λειτουργούσε ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν «κέντρο» σύμφωνα με την έννοια του νόμου λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η θέση του κατηγορούμενου ήταν ότι ήταν καφενείο και άρα δεν χρειαζόταν άδεια λειτουργίας από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού. Αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα μια μελέτη της νομολογίας θα αποδείξει ότι υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με το εγερθέν ζήτημα. Στην υπόθεση CAFE CAPPUCCINO OL.V. LTD ( που ανέφερα πιο πάνω) που είχε ως αντικείμενο το ίδιο επίδικο ζήτημα με τη παρούσα υπόθεση, λέχθηκε πως παρά τη γενική διατύπωση στο νόμο του όρου «Καφενείο» το δικαστήριο με βάση τα ενώπιον του γεγονότα και την ερμηνεία της λέξης καφενείο οφείλει να καταλήξει κατά πόσο το συγκεκριμένο υποστατικό είναι καφενείο. Ανατρέχοντας στο λεξικό Της Νέας Ελληνικής Γλώσσας-Κέντρο Λεξικολογίας του Γ. Μπαμπινιώτη Γ΄ Έκδοση στη ερμηνεία της λέξης καφενείο αναφέρονται τα ακόλουθα: «κατάστημα στο οποίο σερβίρουν κυρίως καφέ αλλά και αναψυκτικά, ποτά, γλυκά και όπου συχνά μπορεί κανείς να παίξει χαρτιά , τάβλι και γενικά να περάσει την ώρα του». Στο Ελληνικό λεξικό του Τεγόπουλου Φυτράκη (Ορθογραφικό - Ερμηνευτικό - Ετυμολογικό - Συνωνύμων - Αντιθέτων - κύριων ονομάτων ) Έκδοση 1995 στην ερμηνεία της λέξης καφενείο αναφέρονται τα ακόλουθα: «κατάστημα όπου προσφέρεται αφέψημα καφέ (ή και άλλα ροφήματα, αναψυκτικά, γλυκά κ.τ.λ).» Στο λεξικό της κοινής Νεοελληνικής του ιδρύματος Μανώλη Τριανταφυλλίδη (Εκδόσεις Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1998) η λέξη καφενείο ερμηνεύεται ως ακολούθως: «χώρος αναψυχής και συναντήσεως κυρίως για άνδρες, στον οποίο σερβίρονται καφές, αναψυκτικά, γλυκά του κουταλιού κλπ και όπου υπάρχει η δυνατότητα για διάφορα επιτραπέζια παιγνίδια κυρίως χαρτιά και τάβλι». Για σκοπούς πληρότητας παραθέτω από το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη τις ερμηνείες των λέξεων καφετέριας και καφέ μπαρ. Καφετέρια: «κατάστημα στο οποίο σερβίρουν καφέ, αλλά και αναψυκτικά, γλυκά ή φαγώσιμα είδη (και που απευθύνεται κυρίως στη νεολαία)». Καφέ μπαρ: « κατάστημα στο οποίο σερβίρονται καφές και αλκοολούχα ποτά». Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω ερμηνείες που καθορίζουν τα λεξικά αναφορικά με την έννοια του καφενείου σε συνάρτηση με τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου και τα ευρήματα που προέκυψαν μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία έχω καταλήξει ότι το επίδικο υποστατικό δεν εμπίπτει στην έννοια του καφενείου. Από τη περιγραφή που έδωσαν οι μάρτυρες κατηγορίας 1 και 2 το επίδικο υποστατικό δεν αποτελεί χώρο που σερβίρουν κυρίως καφέ αλλά και αναψυκτικά, ποτά, γλυκά και όπου συχνά μπορεί κανείς να παίξει χαρτιά, τάβλι και γενικά να περάσει την ώρα του. Αλλά ούτε και χώρος αναψυχής και συναντήσεως κυρίως για άνδρες, στον οποίο σερβίρονται καφές, αναψυκτικά, γλυκά του κουταλιού κλπ και όπου υπάρχει η δυνατότητα για διάφορα επιτραπέζια παιγνίδια κυρίως χαρτιά και τάβλι. Ακόμα και ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν έθεσε την θέση ότι το υποστατικό του λειτουργεί ως περιγράφεται μέσα από τα λεξικά η έννοια καφενείο. Το γεγονός ότι πριν την έναρξη λειτουργίας του υποστατικού υπήρξε συνεννόηση με τον ΚΟΤ και τον Δήμο Λεμεσού δεν αλλάζει την κατάληξη μου ούτε τα δεδομένα. Το ότι οι αρμόδιοι λειτουργοί του ΚΟΤ ανέφεραν ότι ένα καφενείο εξαιρείται της νομοθεσίας παρέμεινε αναντίλεκτο από την άλλη το κρίσιμο ερώτημα στο οποίο το Δικαστήριο κλήθηκε να δώσει απάντηση είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος μέσα από τον τρόπο λειτουργίας του υποστατικού λειτουργεί αυτό ως καφενείο η ως κέντρο αναψυχής. Οι αναφορές ακόμα και του ίδιου του κατηγορούμενου σε τουρίστες οι οποίοι έρχονται ως πελάτες αλλά και των ΜΚ 1 και 2 αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας δεν μπορούν να με οδηγήσουν επ'ουδενί σε συμπέρασμα ότι το εν λόγω υποστατικό είναι όντως ένα παραδοσιακό καφενείο. Ακόμα και η προσπάθεια εισαγωγής μια ιδιαίτερης και ιδιόμορφης κατηγορίας υποστατικού, ως η ΜΥ3 ανέφερε, δεν δύναται να έχει νομικό έρεισμα. Το Δικαστήριο καλείτε μέσα από την υπόθεση αυτή να εφαρμόσει και να ερμηνεύσει την σχετική ισχύουσα και υπάρχουσα νομοθεσία. Το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να ακολουθήσει πιστά την ισχύουσα νομοθεσία μέσα από την οποία οι κατηγορίες των υποστατικών είναι ξεκάθαρες και συγκεκριμένες. Το Δικαστήριο δεν δύναται και δεν δύναται να έχει τον ρόλο του νομοθέτη, δεν εισάγει νέες ρυθμίσεις και νέες πρόνοιες. Θα πρέπει όμως να τονίσω ότι ο κατηγορούμενος μέσα από την μαρτυρία του φαίνεται να ακολούθησε την συμφωνία που υπέγραψε με τον Δήμο Λεμεσού. Εκ των πραγμάτων όμως και εκ των γεγονότων που προέκυψαν ανωτέρω, το υποστατικό αυτό, ως λειτουργεί, εμπίπτει εντός της έννοιας του κέντρου αναψυχής. Είναι προφανές ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν να εξαιρέσει από τις πρόνοιες του Νόμου, το παραδοσιακό καφενείο όπως αυτό ορίζεται στα πιο πάνω λεξικά αλλά και όπως είναι γενικά γνωστό και όχι κέντρα όπως στο επίδικο στο οποίο ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι υπήρχε μεταξύ άλλων πάγκος του μπαρ, μεγάλος χώρος εστίασης με πελάτες κυρίως νεαρά άτομα που έπιναν καφέδες τύπου εσπρέσο, καπουτσίνο και φραπέ. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σχολιάσω και το ότι μέσα από την γραμμή υπεράσπισης του κατηγορούμενου ακούστηκε καθόλη την διάρκεια της δίκης και η έννοια της καντίνας. Είναι προφανές ότι μέσα από τα ευρήματα μου ότι ο τρόπος λειτουργίας του υποστατικού με τα προϊόντα που προσφέρει, το μέγεθος του, τον χώρο εστίασης και την θέση του επί καθημερινής βάσεως στο ίδιο σημείο δεν δύναται να το εντάξει στην έννοια της καντίνας η οποία με βάση το Λεξικό του Τεγόπουλου Φυτράκη (ανωτέρω) είναι «μικρό πρατήριο με είδη καθημερινής χρήσης και τρόφιμα σε στρατόπεδο, εργοστάσιο κτλ ή μικρό αναψυκτήριο». Καταληκτικά στη βάση όλων των πιο πάνω αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το επίδικο κέντρο εμπίπτει στα πλαίσια του ορισμού του Κέντρου αναψυχής που καθορίζει το άρθρο 2 του Νόμου. Αποτελεί περαιτέρω κατάληξη του Δικαστηρίου ότι κατά τον επίδικο χρόνο αυτό λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση του κατηγορούμενου χωρίς την εξασφάλιση της προβλεπομένης από το Νόμο άδειας από τον ΚΟΤ . Κατάληξη μου είναι επίσης ότι ο κατηγορούμενος διατηρεί και μέχρι σήμερα κέντρο αναψυχής χωρίς άδεια του ΚΟΤ. Από την άλλη δεν έχει αποδειχθεί μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος χρησιμοποιεί τον όρο τουριστικό ή κέντρο αναψυχής. Συνεπακόλουθα η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες 1 και 2, ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος σε αυτές τις κατηγορίες. Από την άλλη η κατηγορία 3 απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται στην κατηγορία αυτή. Ενόψει της κατάληξης μου τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής και εναντίον του κατηγορούμενου ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο