Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Αντρέα Ιωάννου, Αρ. Υπόθεσης: 1/14, 12/2/2015

(3), 4

(3), 5

(1)και 27

(1)2 του Περί Προστασίας και Ευημερίας των Ζώων Νόμου 46

(1)/94 (έβδομη κατηγορία). Θανάτωση σκύλου κατά παράβαση των άρθρων 2

(3), 5

(1), 2(Α) και 27 του Περί Προστασίας και Ευημερίας των Ζώων, Νόμου 46

(1)/94 (όγδοη κατηγορία). Παράνομη πρόσδεση και έλκυση ζώου σε αυτοκινούμενο όχημα με τρόπο που δυνατό να προκαλούσε καταπόνηση, τραυματισμό και ταλαιπωρία ζώου κατά παράβαση των άρθρων 2

(3), 5

(1), 2

(1)και 27 του Περί Προστασίας και Ευημερίας των Ζώων Νόμου 46

(1)/94 (δέκατη κατηγορία). Παράνομη χρήση εκπαιδευτικού περιλαίμιου σε σκύλο εκτός της περιόδου εντατικής εκπαίδευσης, κατά παράβαση των άρθρων 2

(3), 5

(1), 2(ΙΔ) και 27 του Περί Προστασίας και Ευημερίας των Ζώων Νόμου 46

(1)/94 (εντέκατη κατηγορία). Παράληψη παροχής πληροφορίας την οποία ζήτησαν οι αστυνομικές αρχές προς τον σκοπό εκπλήρωσης των καθηκόντων τους, κατά παράβαση των άρθρων 2

(3), 27 και 31

(2)Γ του Περί προστασίας και Ευημερίας των ζώων Νόμου 46

(1)/94 (δωδέκατη κατηγορία). Ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε, επίσης, την κατηγορία της διατήρησης σκύλου, χωρίς άδεια κατά παράβαση των άρθρων 2

(3), 18(ΑΣΤ) του Περί σκύλων Νόμου 184

(1)/2002 (δέκατη τρίτη κατηγορία). Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 6 μάρτυρες. Ο Κατηγορούμενος, όπως είχε δικαίωμα, προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση και κάλεσε δεκατρείς μάρτυρες. Δεν θα παραθέσω αναλυτικά τη μαρτυρία, αφού αυτό θα ήταν έργο αχρείαστο και αντιπαραγωγικό. Θα αναφερθώ σε εκείνα τα σημεία της μαρτυρίας που κρίνω ότι έχουν σημασία για τα γεγονότα της υπόθεσης, έχοντας βέβαια πάντοτε κατά νου, κατά την αξιολόγηση της, το σύνολο της μαρτυρίας όπως αυτή είναι καταγεγραμμένη με κάθε λεπτομέρεια στα πρακτικά της υπόθεσης. Ο υπαστυνόμος Αιμίλιος Κκαφάς (ΜΚ1), είναι αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης που έγινε Τεκμήριο 1 και αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο σαν το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται στην κατάθεση του. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της κατάθεσης, Τεκμήριο 1, στις 25/12/13 και γύρω στις 5:05 το πρωί, βρισκόταν σε υπηρεσία και οδηγούσε υπηρεσιακό όχημα στην οδό 28ης Οκτωβρίου στη Λεμεσό με δυτική κατεύθυνση. Πλησιάζοντας τα φώτα τροχαίας στη συμβολή με την οδό Βύρωνος, αντιλήφθηκε ένα όχημα άσπρου χρώματος μάρκας land rover να είναι σταματημένο στην οδό Βύρωνος παρά τη συμβολή, με την 28ης Οκτωβρίου με νότια κατεύθυνση. Πίσω από το όχημα πρόσεξε ένα μεγάλο μαύρο σκύλο ο οποίος προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του και απείχε περίπου ένα μέτρο από το πίσω μέρος του οχήματος. Υπήρχε οδικός φωτισμός και φώτιζε ικανοποιητικά τη συμβολή των οδών. Φτάνοντας στη συμβολή των οδών, ακινητοποίησε το όχημα του με πρόθεση να δει τι συμβαίνει, αφού τον παραξένεψε η παρουσία του σκύλου μέσα στον δρόμο και ιδιαίτερα η θέση του σκύλου πίσω ακριβώς από το όχημα. Στο μεταξύ άναψε το πράσινο φως στην πορεία του land rover και το όχημα ξεκίνησε με ανατολική κατεύθυνση. Ο μάρτυρας ακολούθησε το όχημα στην οδό 28ης Οκτωβρίου και αντιλήφθηκε ότι ο σκύλος ήταν δεμένος στην πίσω αριστερή γωνιά του οχήματος και το όχημα τον παρέσερνε. Αφού το όχημα διένυσε περίπου 10 μέτρα απόσταση από το σημείο εκκίνησης, ο σκύλος έπεσε στο έδαφος και το όχημα συνέχισε κανονικά την πορεία του παρασέρνοντας τον. Ο μάρτυρας ακολούθησε το όχημα σε μια προσπάθεια του να το ανακόψει όμως το όχημα συνέχισε την πορεία του και αφού διένυσε απόσταση περίπου 500 μέτρων έφτασε στα φώτα τροχαίας Εναέριου, έστριψε αριστερά και εισερχόμενο στη λεωφόρο Μακαρίου, ακολούθησε βόρεια κατεύθυνση και ακολούθως αφού διένυσε απόσταση 200 μέτρων, έστριψε και πάλι αριστερά και εισήλθε στο δημόσιο χώρο στάθμευσης του Εναέριου. Καθ' όλη τη διαδρομή το όχημα συνέχιζε να παρασέρνει τον σκύλο και ο μάρτυρας το ακολούθησε χωρίς να χάσει οπτική επαφή μαζί του. Κατάφερε να σταματήσει το όχημα που είχε αριθμό εγγραφής YQ 902 μέσα στο χώρο στάθμευσης. Ο οδηγός του οχήματος που ο μάρτυρας αναγνώρισε ότι ήταν ο Κατηγορούμενος, κατέβηκε από το όχημα και σε ερώτηση του μάρτυρα τι συμβαίνει με τον σκύλο, ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι «εν επικίνδυνος ο σκύλος τζιαι έδησα τον πάνω στο αυτοκίνητο να τον πάρω έσσο, πού εν το πρόβλημα;». Στην υπόδειξη του μάρτυρα ότι ο σκύλος είναι νεκρός, ο κατηγορούμενος απάντησε «Εε εν να ησυχάσουμε θέμα ήντα πρόβλημα έσιεις». Ακολούθησε περαιτέρω συνομιλία με τον κατηγορούμενο και ο μάρτυρας του ανέφερε ότι ήταν υπό σύλληψη για κακομεταχείριση και παράνομη θανάτωση ζώου. Ο κατηγορούμενος αντέδρασε και ο μάρτυρας ζήτησε ενισχύσεις. Στην αντεξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι βρισκόταν σε απόσταση 12 με 15 μέτρα από το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και όταν το όχημα του Κατηγορούμενου σταμάτησε στα φώτα τροχαίας, ο μάρτυρας κατέβηκε από το δικό του όχημα το οποίο άφησε στη μέση του δρόμου και φώναξε στον Κατηγορούμενο «Αστυνομία σταματά». Ταυτόχρονα, άναψε πράσινο και το όχημα του Κατηγορούμενου ξεκίνησε και συνέχισε την πορεία του. Ο μάρτυρας επέστρεψε στο αυτοκίνητο του και ακολούθησε το όχημα του Κατηγορούμενου για να τον ανακόψει. Έφθασε το όχημα του Κατηγορούμενου τη στιγμή που ο Κατηγορούμενος ελάττωσε ταχύτητα για να μπει στον χώρο στάθμευσης. Όπως περαιτέρω ανέφερε ο μάρτυρας, στην αρχή ο Κατηγορούμενος απάντησε στις ερωτήσεις του σε σχέση με τον σκύλο και ούτε αντιστάθηκε. Όταν ο μάρτυρας του ανέφερε ότι είναι υπό σύλληψη για κακομεταχείριση του σκύλου και του επέστησε την προσοχή στον Νόμο, ο Κατηγορούμενος αντέδρασε και τότε ο μάρτυρας ζήτησε βοήθεια μέσω ασυρμάτου. Στο χώρο στάθμευσης έφτασαν και άλλοι αστυνομικοί. Στο μεταξύ μαζεύτηκε κόσμος και αρκετά άτομα επιτέθηκαν στους αστυνομικούς και τον Κατηγορούμενο την ώρα που οι αστυνομικοί έβαζαν τον κατηγορούμενο στο αστυνομικό όχημα για να μεταφερθεί στον Αστυνομικό Σταθμό. Ο Κατηγορούμενος και ο οι αστυνομικοί βρέθηκαν στο έδαφος. Σε ερώτηση του κ. Ιωάννου, αν ο ίδιος είδε τον Κατηγορούμενο να επιτίθεται στον αστυφύλακα 5259 Γεωργίου (ΜΚ2), ο μάρτυρας ανέφερε ότι τον είδε να τον σπρώχνει με τα χέρια του. Ο Κατηγορούμενος τέντωσε το σώμα του όπως είπε, άνοιξε τα χέρια του για να μην μπει μέσα στο αστυνομικό όχημα. Όταν οι αστυνομικοί προσπάθησαν να του κλείσουν τα χέρια, τότε ο Κατηγορούμενος έσπρωξε τον αστυφύλακα 5259 Γεωργίου. Υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι στο χώρο στάθμευσης ο ίδιος και άλλοι δύο αστυνομικοί, όπως και 15 πολίτες, επιτέθηκαν στον Κατηγορούμενο, θέση την οποία ο μάρτυρας αρνήθηκε. Ο μάρτυρας επανέλαβε στην αντεξέταση του ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν μπροστά του και είδε τον σκύλο να στέκεται στα πόδια του και στη συνέχεια να πέφτει και να τον σέρνει το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος. Ήταν η θέση της Υπεράσπισης ότι ο σκύλος βρισκόταν μέσα στην κάσια του οχήματος πετάχτηκε έξω από αυτή και το γεγονός ήταν ένα ατύχημα. Ο ΜΚ1 απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο γιατί, όπως είπε, η κάσια ήταν κλειστή και το κάλυμμα δεμένο. Με τον τρόπο που ήταν δεμένο το κάλυμμα, όπως είπε, ο σκύλος δεν μπορούσε να βρισκόταν μέσα στην κάσια και ούτε ήταν δυνατό να πεταχτεί έξω. Υποβλήθηκε περαιτέρω στον μάρτυρα ότι το κάλυμμα της κάσιας δεν ήταν δεμένο και ο σκύλος μπορούσε να μπαινοβγαίνει, θέση που επίσης ο μάρτυρας αρνήθηκε και όπως είπε ούτε άνθρωπος δεν μπορούσε να σηκώσει το κάλυμμα. Όταν οι δύο αστυνομικοί προσπάθησαν, όπως είπε, να ανοίξουν την κάσια του οχήματος για να τοποθετήσουν τον νεκρό σκύλο μέσα, χρειάστηκε να ξεδέσουν το σκοινί με το οποίο ήταν δεμένο το κάλυμμα. Ο κ. Ιωάννου υπέβαλε επίσης στον ΜΚ1 ότι δόθηκε δημοσιότητα στην υπόθεση αυτή και υπέβαλε περαιτέρω στον μάρτυρα ότι ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε προσωπική εμπλοκή σε αυτή. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να είναι ζωόφιλος. Ο αστυφύλακας 5259 Γιώργος Γεωργίου (ΜΚ2), υιοθέτησε το περιεχόμενο της δικής του κατάθεσης και έγινε Τεκμήριο

1. Όπως αναφέρει στην κατάθεση του όταν έφτασαν στο χώρο στάθμευσης, ο ΜΚ1 του υπέδειξε τον κατηγορούμενο και του ανέφερε ότι ήταν υπό σύλληψη. Εκεί ήταν το όχημα με αριθμό εγγραφής YQ 902 και πίσω από αυτό στον προφυλακτήρα ήταν δεμένος ένας μαύρος νεκρός σκύλος. Όπως ανέφερε περαιτέρω στην κυρίως εξέταση του, ζήτησε από τον Κατηγορούμενο να τον ακολουθήσει ενώ ήταν υπό σύλληψη όπως του είχε πει ο ΜΚ
2. Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε και τον έσπρωξε και με τα δύο του χέρια. Ο μάρτυρας προσπάθησε να τον συγκρατήσει, όμως ο Κατηγορούμενος αντιδρούσε με αποτέλεσμα να πέσουν, τόσο ο ίδιος όσο και ο Κατηγορούμενος και ο συνάδελφος του στο έδαφος. Ο Κατηγορούμενος κρατούσε την πόρτα του αστυνομικού οχήματος και τέντωνε το σώμα του ώστε να μην μπει μέσα στο όχημα. Στον ΜΚ2 υποβλήθηκε ότι ο σκύλος πέθανε συνεπεία ενός ατυχήματος επειδή πετάχτηκε από την κάσια του οχήματος. Ο μάρτυρας διερωτήθηκε πώς μπορούσε να γίνει αυτό, αφού ο σκύλος ήταν δεμένος εκτός της κάσιας του οχήματος. Υποβλήθηκε επίσης στον μάρτυρα ότι ο ίδιος «κουτούλλησε», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κ. Ιωάννου, με το κεφάλι τη μύτη του Κατηγορούμενου και συνέχιζε να χτυπά τον Κατηγορούμενο ακόμα και μέσα στο αστυνομικό όχημα κατά τη μεταφορά του στον Αστυνομικό Σταθμό, θέση την οποία ο μάρτυρας αρνήθηκε. Υποβλήθηκε περαιτέρω στον μάρτυρα ότι τράβηξε με τόση δύναμη από το αυτί τον Κατηγορούμενο, που είχε ως αποτέλεσμα την αποκόλληση του από τη θέση του, θέση που επίσης ο μάρτυρας αρνήθηκε. Τρίτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή (ΜΚ3), ήταν ο αστυφύλακας 302, Λούκας Αθανασίου, η κατάθεση του οποίου έγινε τεκμήριο 4 και ο μάρτυρας υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Το Τεκμήριο 2 αναγνώρισε ότι είναι οι φωτογραφίες που πήρε από τη σκηνή και όπως είπε τις πήρε μετά από οδηγίες. Ανέφερε επίσης ότι στο χώρο στάθμευσης ήταν ο υπαστυνόμος Αιμίλιος Κκαφάς και πολύς κόσμος. Την ώρα που ο ίδιος πήγε στον χώρο στάθμευσης, ο Κατηγορούμενος δεν βρισκόταν εκεί. Όπως περαιτέρω ανέφερε η κάσια του οχήματος του Κατηγορούμενου ήταν καλυμμένη με μουσιαμμά (πιο κάτω θα αναφέρεται ως «κάλυμμα»), δεμένο σφιχτά με σχοινί και όπως ανέφερε στην αντεξέταση του, δεν φωτογράφισε την κάσια του οχήματος, γιατί δεν υπήρχε οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι ο σκύλος βρισκόταν μέσα στην κάσια. Ανέφερε επίσης ότι το κάλυμμα του οχήματος δεν μπορούσε να μετακινηθεί προς τα πάνω, πέρα από δύο με τρία εκατοστά. Τέταρτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή (ΜΚ4), ήταν ο αστυφύλακας 3270 Θ. Κωνσταντίνου, ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της δικής του κατάθεσης που έγινε Τεκμήριο
3. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι μετέφερε στην περιοχή Βατί τον σκύλο όπου έγινε η ταφή. Στον μάρτυρα υποβλήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος όταν μεταφέρθηκε στον Αστυνομικό σταθμό, γύρω στις 7:00 το πρωί είχε αίματα στο πρόσωπο. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είχε ερυθρότητα, άλλα αυτή φαινόταν να ήταν από πίεση που είχε, δεν υπήρχαν αίματα. Ανέφερε επίσης ότι ο ίδιος δεν είδε οποιαδήποτε κτυπήματα στη μύτη του Κατηγορούμενου και επανέλαβε ότι ο Κατηγορούμενος ήταν κόκκινος, χαρακτηριστικό ότι είχε πίεση. Ανέφερε επίσης ότι ο Κατηγορούμενος ήταν ήρεμος όταν κατηγορήθηκε γραπτώς και στη συνέχεια απολύθηκε. Στον μάρτυρα υποβλήθηκε ότι ο ΜΚ2, ξυλοφόρτωνε τον Κατηγορούμενο στην αυλή της Αστυνομίας. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι κάτι τέτοιο δεν περιήλθε στην αντίληψη του. Υποβλήθηκε επίσης στον μάρτυρα ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκαμε παρέμβαση στην υπόθεση αυτή και ότι ο ξυλοδαρμός του Κατηγορούμενου έγινε μετά την παρέμβαση του Προέδρου και με σκοπό οι αστυνομικοί να ικανοποιήσουν τον Πρόεδρο, θέσεις τις οποίες ο μάρτυρας αρνήθηκε. Πέμπτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή (ΜΚ5), ήταν ο αστυφύλακας 1960 Θ. Παπαβασιλείου, ο οποίος κατέθεσε, ως Τεκμήριο 8, το λουρί και τον «πνίχτη» που φορούσε ο σκύλος. Υιοθέτησε επίσης το περιεχόμενο της κατάθεσης του, η οποία έγινε Τεκμήριο
4. Τελευταίος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή (ΜΚ6), ήταν ο Χριστάκης Πλουτάρχου, κτηνιατρικός λειτουργός στις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του Τεκμήριο
5. Ο μάρτυρας αναγνώρισε στο Τεκμήριο 2, τον σκύλο τον οποίο περιγράφει στην κατάθεση του Τεκμήριο
6. Όπως ανέφερε ο μάρτυρας, ο σκύλος που αφορά την παρούσα υπόθεση ανήκει στους φύλακες, χρειάζεται εκπαίδευση και ο ιδιοκτήτης του πρέπει πάντοτε να έχει τον έλεγχο του σκύλου. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ο σκύλος αυτός μπορεί να δώσει και τη ζωή του για τον κύριο του, είναι ένας δυνατός μυώδης σκύλος, ο οποίος όμως πάντοτε πρέπει να βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ιδιοκτήτη του. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι στον σκύλο εντόπισε σημεία τριβής τα οποία ήταν από την τριβή στον δρόμο, στην άσφαλτο ή σε άλλο σκληρό έδαφος. Τέτοια τραύματα ανέφερε, έχει δει και άλλες φορές σε περιπτώσεις τραυματισμών σκύλων, σε δυστυχήματα. Όπως ανέφερε επίσης το ζώο σίγουρα υπέστη πόνο και ταλαιπωρία. Τα αγγεία των ματιών του, τα οποία τροφοδοτούνται από τις καρωτίδες, έδειχναν ότι στο ζώο ασκήθηκε μεγάλη πίεση. Όπως ανέφερε επίσης ο πνίχτης τον οποίο φορούσε ο σκύλος ήταν ο λόγος για τον οποίο ο σκύλος πέθανε. Ο θάνατος του προκλήθηκε από πνιγμό και ο πνιγμός προήλθε από τον πνίχτη, όπως διευκρίνισε στην προφορική του κατάθεση και όχι από την αλυσίδα, όπως αναφέρει στη γραπτή του κατάθεση. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης του νεκρού ζώου, όπως είπε δεν βρήκε οποιοδήποτε κάταγμα και ήταν η θέση του μάρτυρα ότι κάπου στο μέσο της διαδρομής ο σκύλος πέθανε γιατί σημεία τριβής φαίνεται να έγιναν και μετά τον θάνατο του. Κατέληξε ότι αυτό που σίγουρα προκάλεσε τον πνιγμό ήταν ο πνίχτης. Το πιο σημαντικό παθολογικό εύρημα όπως ανέφερε, ήταν το αίμα κάτω από τα μάτια του σκύλου και αυτό έδειχνε πνιγμό, αν δεν ήταν σίγουρος εκατό τοις εκατό για αυτή την κατάληξη του, θα άνοιγε το ζώο, γεγονός που δεν έγινε, αφού ήταν απόλυτα βέβαιος για την αιτία θανάτου του. Ο Κατηγορούμενος όπως είχε δικαίωμα προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση. Στη δήλωση του αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι στις 25/12/13, ημέρα των Χριστουγέννων και γύρω στις 5:30, το πρωί ξεκίνησε από την κατοικία του αφού έβαλε στο πίσω μέρος του οχήματος του τον σκύλο με σκοπό να οδηγήσει στην οδό Βύρωνος και να κατευθυνθεί προς τον χώρο στάθμευσης του Εναέριου για να μεταβεί στην παραλία να περπατήσει με τον σκύλο. Πάντοτε, όπως αναφέρει, στη δήλωση του, για λόγους ασφάλειας έδενε το λουρί του σκύλου, που ήταν ενωμένο με το περιλαίμιο στο αριστερό σίδερο που χρησιμοποιείται για να πατήσεις και να ανέβεις πάνω στο όχημα, γιατί αν τον έδενε οπουδήποτε άλλου υπήρχε κίνδυνος ο σκύλος να ανεβεί πάνω του ενώ οδηγούσε και να χάσει τον έλεγχο του οχήματος. Αναφέρει επίσης ότι για άγνωστους λόγους και χωρίς να τον αντιληφθεί, σε κάποιο σημείο του δρόμου, χωρίς να γνωρίζει πού ακριβώς, ο σκύλος πετάχτηκε από την κάσια του οχήματος με αποτέλεσμα να πνιγεί και χωρίς ο ίδιος να το αντιληφθεί, έσερνε τον νεκρό σκύλο. Αντιλήφθηκε για πρώτη φορά ότι έσερνε το σκύλο όταν εισήλθε στην οδό Αντρέα Τσιάρτα, που εφάπτεται στο βόρειο σημείο του χώρου στάθμευσης του Εναέριου, όπου τον σταμάτησε ένα διπλοκάμπινο αυτοκίνητο το οποίο οδηγείτο από τον Αιμίλιο Κκαφά. Ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι στη συνέχεια έφθασε ένα άλλο περιπολικό και χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να εξηγήσει τι συνέβηκε, οι δύο αστυνομικοί που ήρθαν με το περιπολικό του είπαν να τους ακολουθήσει. Ο ένας από αυτούς του επιτέθηκε, τον «κουτούλλησε» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στο πρόσωπο και στη μύτη, με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος και στην συνέχεια να τον σηκώσουν από το έδαφος και να τον βάλουν στο πίσω μέρος του περιπολικού. Ο αστυνομικός Γεωργίου, όπως ανέφερε ο Κατηγορούμενος συνέχισε να τον χτυπά στο κεφάλι και στο στήθος. Στη συνέχεια, στην αυλή του κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού δέχτηκε ξανά επίθεση από τον ίδιο αστυνομικό. Αναφέρει περαιτέρω στην ανώμοτη του δήλωση ο Κατηγορούμενος, ότι ο ίδιος έπαθε πραγματικά σοκ και συγκλονίστηκε όταν αντίκρισε τον σκύλο νεκρό πίσω στο όχημα του, αλλά τίποτε από όσα ο Αιμίλιος Κκαφάς ανέφερε στη μαρτυρία του δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός του Κατηγορούμενου ότι το κάλυμμα που βρίσκεται πάνω από την πίσω πόρτα της κάσιας του οχήματος, μπορούσε εύκολα να ανασηκωθεί με ένα απλό σπρώξιμο ή σήκωμα, ούτως ώστε εύκολα μπορούσε να εισέλθει και να εξέλθει από αυτό ο σκύλος. Ανέφερε επίσης ότι όλα όσα δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την υπόθεση είναι ψευδή, ανυπόστατα και έγιναν κακόπιστα με σκοπό την παραπληροφόρηση της κοινωνίας και χρησιμοποιώντας την εικόνα του σκύλου δεμένου στο πίσω μέρος του οχήματος να διαμορφώσει τη δική του εικόνα ως βασανιστή και δολοφόνου σκύλου. Ο Μάριος Ποταμίτης (ΜΥ1), ανέφερε ότι γνωρίζει τον Κατηγορούμενο γιατί πήγαινε στο γυμναστήριο που διατηρεί για να κάνει γυμναστική. Δεν έκαμνε πυγμαχία, αλλά μόνο γυμναστική. Ο μάρτυρας κλήθηκε από τον Κατηγορούμενο, ενόψει του ισχυρισμού που είχε προβληθεί από μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής, ότι ο Κατηγορούμενος ήταν γνώστης πυγμαχίας. Δεύτερος μάρτυρας για την Υπεράσπιση (ΜΥ2), ήταν ο εκτιμητής αυτοκινήτων Νίκος Μαρκουλλής, ο οποίος αναφέρθηκε στις διαστάσεις του οχήματος του κατηγορουμένου, στο ύψος της κάσιας στο πίσω μέρος, στο κάλυμμα το οποίο καλύπτει το πίσω μέρος και όπως ανέφερε ο μάρτυρας, όταν κλείσει το κάλυμμα, δεν είναι εύκολο να ανοίξει, εάν υπάρχει το σκοινί στο κάλυμμα. Τρίτος μάρτυρας Υπεράσπισης ήταν ο Νίκος Τάσου (ΜΥ3), ο οποίος ανέφερε ότι γνωρίζει τον Κατηγορούμενο και γνωρίζει ότι ο Κατηγορούμενος είχε ένα σκύλο Rottweiller. Tον έβλεπε να κυκλοφορεί μαζί του, ο Κατηγορούμενος αγαπούσε πολύ τον σκύλο αυτό και τον φρόντιζε ιδιαίτερα. Τέταρτος μάρτυρας υπεράσπισης (MY4), ήταν ο Αντρέας Αντωνίου, ο οποίος ανέφερε ότι γνωρίζει τον σκύλο που είχε ο Κατηγορούμενος, γνωρίζει ότι καθημερινά τον έπαιρνε περίπατο για μια μίση με δύο ώρες. Ο Κατηγορούμενος φρόντιζε να ταΐζει τον σκύλο «με φαγητά που έτρωγαν άνθρωποι» και φρόντιζε ιδιαίτερα τη διατροφή του σκύλου. Ο Μάριος Πρωτοπαπάς (ΜΥ5), αναφέρθηκε στον σκύλο του Κατηγορούμενου, γνώριζε ότι ο Κατηγορούμενος φρόντιζε ιδιαίτερα τον σκύλο και όπως ανέφερε ο ίδιος είδε για τελευταία φορά τον σκύλο το Νοέμβριο του
7. Ο Χαράλαμπος Χρυσοστόμου (ΜΥ6), εκπαιδευτής σκύλων, αναφέρθηκε στους σκύλους της ίδιας ράτσας με τον σκύλο που αφορά την παρούσα υπόθεση και όπως ανέφερε, ο σκύλος θα μπορούσε να πεταχτεί από την κάσια του οχήματος, εάν βέβαια μπορούσε να περάσει πρώτα το κεφάλι του από το κάλυμμα. Ο σκύλος είναι όπως ανέφερε ύψους 60 με 70 εκατοστά. Έβδομος μάρτυρας για την Υπεράσπιση (MY7), ήταν ο Χριστόφορος Νέστωρος, ανταποκριτής στην εφημερίδα Πολίτης, ο οποίος κατέθεσε ως Τεκμήριο 14 αντίγραφο της εφημερίδας Πολίτη σε σχέση με δημοσίευμα που περιείχε και στο οποίο θα αναφερθώ στη συνέχεια. Η Σοφία Ορφανίδου (ΜΥ8), η οποία επίσης εργάζεται στην εφημερίδα Πολίτης, κατέθεσε αντίγραφο της εφημερίδας που έγινε Τεκμήριο 15, σε σχέση με δημοσίευμα που αφορά κακοποίηση πολιτικού πρόσφυγα από την αστυνομία και στο οποίο επίσης θα αναφερθώ στη συνέχεια. Η Λοχίας 218 Γεωργία Στυλιανού (ΜΥ9), κλήθηκε με σκοπό να καταθέσει προσωπικούς φακέλους που αφορούσαν τους μάρτυρες κατηγορίας. Όπως ανέφερε η μάρτυρας, οι φάκελοι αφορούν προσωπικά δεδομένα, η ίδια δεν είχε πρόσβαση σε αυτούς και η μαρτυρία της περιορίστηκε σε αυτή την αναφορά. Ο Περικλής Χατζηγεωργίου (ΜΥ10), ανέφερε ότι γνωρίζει τον Κατηγορούμενο γιατί επιδιόρθωσε το όχημα του πολλές φορές. Όπως ανέφερε ο μάρτυρας, όταν οδηγείς όχημα όπως αυτό του Κατηγορούμενου δεν μπορείς να δεις τι γίνεται στο «πάτωμα» στο πίσω μέρος του οχήματος. Βλέπεις σε κάποιο ύψος πάνω από ένα μέτρο και το αυτοκίνητο αυτό ήταν τόσο υπερβολικά θορυβώδες που το χαρακτήρισε ως «κινητό σουσουνάρι». Ενδέκατος μάρτυρας Υπεράσπισης (ΜΥ11), ήταν η Έλσα Λούτσιου Αναστασιάδη. Στη μάρτυρα υποδείχθηκε ένα κείμενο το οποίο η μάρτυρας δεν αναγνώρισε και ανέφερε ότι το κείμενο αυτό δεν ήταν δικό της. Η μαρτυρία της περιορίστηκε σε αυτή την αναφορά και δεν αντεξετάστηκε. Ο Ανδρέας Χρυσοστόμου (ΜΥ12), ανέφερε ότι έχει φάρμα σκύλων, εκπαιδεύει σκύλους μεταξύ των οποίων και Rottweiler, όπως ο σκύλος του Κατηγορούμενου. Οι σκύλοι αυτοί είναι, όπως είπε, μεγαλόσωμοι, θέλουν δυνατό χειριστή και πρέπει πάντοτε να φορούν πνίχτη, διαφορετικά ο σκύλος θα τραβά και υπάρχει ο κίνδυνος να ρίξει κάτω αυτόν που τον κρατά. Ανέφερε ότι τον συγκεκριμένο σκύλο δεν τον είχε δει, δεν γνώριζε πόσα κιλά ήταν και σε ερώτηση εάν ο πνίχτης θα μπορούσε να ήταν ο λόγος για τον οποίο ο σκύλος απεβίωσε, ο μάρτυρας ανέφερε ότι μόνο αν τον τραβά κάποιος και δεν το καταλάβει ότι τραβά τον σκύλο, τότε μπορεί να πνιγεί. Η Ελένη Ιωάννου (ΜΥ13), σύζυγος του Κατηγορούμενου, αναφέρθηκε στη μεγάλη αγάπη του Κατηγορούμενου για τον σκύλο και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η μάρτυρας, ο Κατηγορούμενος ούτε στην κηδεία του πατέρα του δεν έκλαιγε τόσο όπως όταν πέθανε ο σκύλος. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, τόσο ο κύριος Ιωάννου όσο και η κυρία Ναπολέοντος, κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις μέσα από τις οποίες ανέπτυξαν τις θέσεις τους και στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Πριν προχωρήσω στην εξέταση και αξιολόγηση της μαρτυρίας, θα εξετάσω τον ισχυρισμό της Υπεράσπισης ότι η δημοσιότητα που δόθηκε στην παρούσα υπόθεση, είχε ως αποτέλεσμα, όπως είπε ο κ. Ιωάννου, να δημιουργούνται ερωτήματα για το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος έτυχε δίκαιης δίκης. Κάλεσε η Υπεράσπιση, τον ΜΥ7 και κατέθεσε αντίγραφο της εφημερίδας Πολίτης (Τεκμήριο 14), με τίτλο «Τα στοιχεία βοούν». Το Τεκμήριο αναφέρεται στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και στην αντεξέταση μάρτυρα με την αναφορά στην υπόθεση «της εν ψυχρώ και βασανιστικής θανάτωσης σκύλου με φερόμενο δράστη 63χρονο συνταξιούχο καθηγητή». Στο νομικό μας σύστημα δεν καταργείται και δεν σταματά η διεξαγωγή της δίκης λόγω δυσμενών δημοσιευμάτων. Όπως αναφέρθηκε από το Εφετείο, «τα δυσμενή δημοσιεύματα μπορεί να έχουν επίδραση στη δίκαιη δίκη ανάλογα με την επίδραση τους στο πλαίσιο της δίκης». Το Τεκμήριο 14 αναφέρεται στη διαδικασία που είχε ξεκινήσει ενώπιον του Δικαστηρίου, στο τι διαδραματίστηκε στη συγκεκριμένη ημερομηνία ενώπιον του Δικαστηρίου και περιλαμβάνει την αναφορά «της εν ψυχρώ και βασανιστικής θανάτωσης σκύλου με φερόμενο δράστη 63χρονο συνταξιούχο καθηγητή». Το πιο πάνω λεκτικό είναι μέρος των λεπτομερειών της όγδοης κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Δεν αντιλαμβάνομαι, όμως πώς το δημοσίευμα επέδρασε στη δίκη με οποιοδήποτε τρόπο, αφού δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένη ουσιώδης επίδραση από την Υπεράσπιση. Το Δικαστήριο αποφασίζει μόνο με βάση μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του και όχι στη βάση σχολίων και προσωπικών απόψεων οποιουδήποτε που δεν είναι μάρτυρας γεγονότων. Ως εκ τούτου, δεν θεωρώ ότι παραβιάστηκαν οποιαδήποτε δικαιώματα του Κατηγορούμενου που να κατοχυρώνει το άρθρο 30.3 του Συντάγματος. Ουσιαστικός μάρτυρας των γεγονότων είναι ο ΜΚ1, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Ο κ. Ιωάννου στην αγόρευση του τον χαρακτήρισε έντιμο άνθρωπο και ισχυρίστηκε ότι η μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ4, διαψεύδεται από τον ΜΚ1 σε σχέση με τους ισχυρισμούς τους για επίθεση και αντίσταση εκ μέρους του Κατηγορούμενου. Ο κ. Ιωάννου αναφέρθηκε όμως επιλεκτικά στη μαρτυρία του ΜΚ
8. Ένας μάρτυρας που χαρακτηρίζεται έντιμος άνθρωπος από την Υπεράσπιση, δεν μπορεί να είναι κατά το ήμισυ έντιμος και να λέει την αλήθεια μόνο σε ό,τι αφορά θέματα υπέρ του Κατηγορούμενου. Στην ουσία η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε αυτό που είδε ο ΜΚ1 σε σχέση με τον σκύλο. Ήταν η θέση της όμως ότι ο σκύλος βρισκόταν μέσα στην κάσια του οχήματος, πήδηξε από αυτή και σύρθηκε από τον Κατηγορούμενο χωρίς ο κατηγορούμενος να το αντιληφθεί. Έχω εξετάσει με πολύ μεγάλη προσοχή τη μαρτυρία του ΜΚ1, αφού όπως είπα είναι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας. Τόσο η σαφήνεια της μαρτυρίας του όσο και η σταθερότητα της, ιδιαίτερα κατά την αντεξέταση, καταδεικνύουν ότι ο μάρτυρας είπε την αλήθεια για τα όσα είδε στις 25/12/13 τόσο σε σχέση με τον σκύλο όσο και για τα όσα ακολούθησαν στο χώρο στάθμευσης σε σχέση με την αντίδραση, συμπεριφορά και αναφορές του Κατηγορούμενου στον μάρτυρα και γίνονται ανάλογα ευρήματα του Δικαστηρίου. Ο ισχυρισμός του ΜΚ1 ότι το κάλυμμα της κάσιας του οχήματος ήταν δεμένο, υποστηρίζεται και από το Τεκμήριο 2, όπου στις φωτογραφίες 1 και 2 φαίνεται το κάλυμμα να εφαρμόζει στο πίσω μέρος του οχήματος. Τόσο τα πιο πάνω όσο και η συμπεριφορά του μάρτυρα στο εδώλιο του μάρτυρα, καταδεικνύουν μάρτυρα που είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και αποδέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της. Η Υπεράσπιση αμφισβητεί έντονα και ιδιαίτερα τον ΜΚ2, στον οποίο καταλογίζει ότι κτύπησε τον Κατηγορούμενο και του προκάλεσε σοβαρά τραύματα. Οι ισχυρισμοί εκ μέρους της Υπεράσπισης ήταν τέτοιοι που ισχυρίζεται ότι εφαρμόζεται το Τεκμήριο της κακοποίησης ατόμων τελούντων υπό κράτηση. Οι ισχυρισμοί όμως του Κατηγορούμενου παρέμειναν μετέωροι. Δεν δόθηκε ιατρική μαρτυρία που να τους υποστηρίζει και οι φωτογραφίες που ο Κατηγορούμενος κατέθεσε σαν Τεκμήριο Β για αναγνώριση, σε σχέση με τους ισχυρισμούς του για τραυματισμούς, δεν έγιναν Τεκμήριο και κατά συνέπεια δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Μετέωροι παραμένουν όμως και οι ισχυρισμοί του Κατηγορούμενου ότι ο ΜΚ2 συνέχιζε να τον κτυπά ακόμη και στην αυλή του αστυνομικού σταθμού, όπου μεταφέρθηκε με σκοπό όπως υποβλήθηκε στο ΜΚ4 να ικανοποιήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος πάντα κατά τους ισχυρισμούς της Υπεράσπισης, έκαμε προσωπικά παρέμβαση στην υπόθεση. Είναι βέβαια άξιο απορίας πότε ενημερώθηκε και γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 6:00 το πρωί να παρέμβει ώστε λίγα λεπτά μετά τη σύλληψη του Κατηγορούμενου να τον χτυπά ο μάρτυρας για να ικανοποιήσει τον Πρόεδρο. Η κατάθεση του Τεκμηρίου 15 και το περιεχόμενο του άρθρου της εφημερίδας Πολίτης για κακοποίηση πολιτών από την Αστυνομία, δεν αποτελεί μαρτυρία και δεν είναι κανόνας ότι η Αστυνομία πάντοτε έτσι συμπεριφέρεται ώστε να ληφθούν υπόψη και για την περίπτωση του Κατηγορούμενου. Κάθε υπόθεση είναι ξεχωριστή με τα δικά της γεγονότα και οι ισχυρισμοί θα πρέπει να αποδεικνύονται. Η υπερβολή των ισχυρισμών του Κατηγορούμενου και το γεγονός ότι όλοι οι ισχυρισμοί παρέμειναν μετέωροι καταδεικνύουν ότι τίποτε από τα όσα η Υπεράσπιση υπέβαλε, τόσο στον ΜΚ2 όσο και στον ΜΚ4 ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Τόσο ο ΜΚ2 όσο και ο ΜΚ4 κρίνω ότι είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο και αποδέχομαι την μαρτυρία τους στο σύνολο της. Οι διαφορές που ισχυρίζεται ο κ. Ιωάννου ότι παρουσιάζει η μαρτυρία τους με τη μαρτυρία του ΜΚ1, κρίνω ότι δεν ήταν τέτοιες που να καθιστούν τη μαρτυρία αναξιόπιστη. Είναι εξάλλου λογικό κατά την κρίση μου σε ένα περιστατικό που τα γεγονότα εξελίσσονται γρήγορα και μέσα σε ένταση, να μην γίνονται όλα τα γεγονότα ακριβώς και με την ίδια λεπτομέρεια αντιληπτά από όλους τους μάρτυρες. Ο ΜΚ3 κρίνω επίσης ότι είπε την αλήθεια για ότι περιήλθε σε γνώση του. Ο μάρτυρας πήρε φωτογραφίες της σκηνής και βοήθησε στην τοποθέτηση του νεκρού σκύλου στην κάσια του οχήματος του Κατηγορούμενου. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι το αυτοκίνητο ήταν καλυμμένο με κάλυμμα δεμένο με σκοινί σφιχτά και ο ισχυρισμός αυτός υποστηρίζεται από την αναφορά του ΜΚ
9. Ο ΜΚ5 ήταν ένας τυπικός μάρτυρας και κρίνω ότι τα όσα ανέφερε ήταν η αλήθεια των γεγονότων που περιήλθαν σε γνώση του. Ο τελευταίος μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής ΜΚ6, εξέτασε τον νεκρό σκύλο. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε στα ευρήματα τα οποία στην ουσία δεν αμφισβητήθηκαν. Η σαφήνεια της μαρτυρίας του και η τεκμηρίωση των ισχυρισμών του καταδεικνύουν μάρτυρα που είπε την αλήθεια και αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολο της. Ενόψει της αποδοχής της μαρτυρίας του ΜΚ6, είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο θάνατος του σκύλου προήλθε από πνιγμό ο οποίος προήλθε από τον πνίχτη που ο σκύλος έφερε στο λαιμό του και ήταν δεμένος με λουρί στο πίσω μέρος του οχήματος του Κατηγορούμενου. Ο Κατηγορούμενος, όπως ανέφερα, προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση προβάλλοντας τους δικούς του ισχυρισμούς. Η ανώμοτη δήλωση Κατηγορούμενου έχει κάποια αξία η οποία όμως δεν μπορεί να εξισωθεί με κανονική ένορκη μαρτυρία, η οποία υπόκειται στη βάσανο της αντεξέτασης. Οι ανώμοτες δηλώσεις κατηγορουμένων συνεξετάζονται στο σύνολο της μαρτυρίας χωρίς όμως να ισοδυναμούν με μαρτυρία. Στην υπόθεση Θεοχάρους ν Δημοκρατίας

(2008), 2 ΑΑΔ, στη σελίδα 22, αναφέρθηκε ότι «η ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη». Η αναφορά του Κατηγορούμενου, ότι το περιστατικό ήταν ατύχημα, θεωρώ ότι είναι εκ των υστέρων σκέψεις, αφού ο ισχυρισμός του ότι ο σκύλος βρισκόταν μέσα στην κάσια του οχήματος, καταρρίπτεται από τη μαρτυρία, τόσο του ΜΚ1, αλλά και από τους υπόλοιπους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής που είπαν ότι το κάλυμμα του οχήματος ήταν σφικτά δεμένο όπως εξάλλου επιβεβαιώνεται και από το τεκμήριο

1. Ο ισχυρισμός αυτός του Κατηγορούμενου δεν προβλήθηκε στον ουσιαστικό χρόνο αφού ούτε στον ΜΚ1 αναφέρθηκε κάτι τέτοιο αλλά και ο ΜΚ3 ανέφερε ότι δεν πήρε φωτογραφίες μέσα στην κάσια γιατί δεν υπήρχε ισχυρισμός ότι ο σκύλος ήταν μέσα σε αυτήν. Ο Κατηγορούμενος κάλεσε, όπως είπα, 13 μάρτυρες. Οι ΜΥ3, ΜΥ4 και ΜΥ5 αναφέρθηκαν στην προσωπική τους άποψη ότι ο Κατηγορούμενος φρόντιζε τον σκύλο του και τον έπαιρνε καθημερινά περίπατο και τον αγαπούσε πολύ. Οι αναφορές των μαρτύρων δεν προσθέτουν όμως οτιδήποτε στην ουσία των γεγονότων. Οι ΜΥ7 και ΜΥ8 περιορίστηκαν στην κατάθεση των τεκμηρίων 14 και 15 και οι ΜΥ9 και ΜΥ11 δεν έχουν αναφέρει οτιδήποτε κυριολεκτικά. Η ΜΥ9 κλήθηκε για να καταθέσει τους υπηρεσιακούς φακέλους των ΜΚ2 και ΜΚ4 και όπως ανέφερε αφορούσαν προσωπικά δεδομένα και δεν είχε πρόσβαση στους φακέλους. Η ΜΥ11 ανέφερε ότι το κείμενο που της υπέδειξε ο κύριος Ιωάννου δεν ήταν δικό της και η μαρτυρία της περιορίστηκε μόνο σε αυτή την αναφορά. Οι ΜΥ1, ΜΥ2, ΜΥ6, ΜΥ12, είπαν στο Δικαστήριο τα όσα οι ίδιοι γνώριζαν όχι για τα επίδικα γεγονότα, αλλά για θέματα που αφορούσαν το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου ή τον σκύλο. Δέχομαι ότι οι μάρτυρες αυτοί είπαν την αλήθεια σε ό,τι αφορούσε την μαρτυρία τους. Η μαρτυρία της ΜΥ13, χαρακτηρίζεται από υπερβολή και ιδιαίτερα η αναφορά της ότι ο Κατηγορούμενος ούτε στην κηδεία του πατέρα του δεν έκλαψε, όπως όταν πέθανε ο σκύλος. Σίγουρα το να είναι κάποιος ζωόφιλος δείχνει πολιτισμό, όμως τα γεγονότα θα πρέπει να εκτιμούνται στις πραγματικές τους διαστάσεις και να μπαίνουν στη σωστή σειρά προτεραιότητας. Αντίθετα με τους πιο πάνω μάρτυρες, ο ΜΥ10 στην προσπάθεια του να βοηθήσει την Κατηγορούμενο προέβηκε σε αναφορές που δεν συνάδουν με τη λογική. Όπως για παράδειγμα ότι δεν μπορεί όταν οδηγείς να δεις τι γίνεται στο πίσω μέρος του οχήματος στο πάτωμα ξεχνώντας ότι στο πίσω μέρος του οχήματος ο ισχυρισμός του Κατηγορούμενου ήταν ότι βρισκόταν ο σκύλος ύψους 60 με 70 εκατοστά. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου ήταν υπερβολικά θορυβώδες, ώστε να μην ακουγόταν ο σκύλος που βρισκόταν στο πίσω μέρος. Από την μαρτυρία του ΜΥ6, προκύπτει ότι ο σκύλος ήταν ένας πολύ δυνατός σκύλος, κατά συνέπεια εάν για σκοπούς συζήτησης δεχτώ τον ισχυρισμό αυτό, ότι δηλαδή ο σκύλος βρισκόταν στην κάσια, η λογική πορεία των πραγμάτων λέει ότι τουλάχιστον ο σκύλος θα ακουγόταν να κτυπά το πλαστικό κάλυμμα στην προσπάθεια του να βγει από αυτό και ο Κατηγορούμενος λογικά θα έπρεπε να τον ακούσει. Θα έπρεπε επίσης να υπάρχουν κάποια ίχνη της προσπάθειας αυτής στο κάλυμμα. Κάτι τέτοιο, όμως δεν προβλήθηκε από την Υπεράσπιση και δεν συνέβηκε, γιατί ο σκύλος, όπως είναι η μαρτυρία του ΜΚ1, την οποία όπως ανέφερα αποδέχομαι ως αξιόπιστη και γίνονται ανάλογα ευρήματα, δεν βρισκόταν στην κάσια του οχήματος, αλλά δεμένος στο πίσω μέρος του οχήματος. Από τη μαρτυρία του ΜΥ12, προκύπτει επίσης ότι ο σκύλος έπρεπε πάντοτε να φέρει πνίχτη διαφορετικά υπήρχε κίνδυνος να τραβά το άτομο που τον κρατά και να το ρίξει κάτω. Με τον πνίχτη το άτομο που συνοδεύει τον σκύλο μπορεί να έχει τον έλεγχο του σκύλου και ο σκύλος δεν πνίγεται μόνο από το γεγονός ότι φέρει πνίχτη. Σωστά όμως ανέφερε ο μάρτυρας ότι εάν κάποιος τραβά τον σκύλο, τότε ο σκύλος μπορεί να πνιγεί και στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως ανέφερε ο ΜΚ1, ο Κατηγορούμενος έχοντας δεμένο τον σκύλο στο πίσω μέρος του οχήματος - και δεν αποδέχομαι ότι δεν το αντελήφθηκε αφού ο ίδιος παραδέχεται ότι τον έδεσε - τον τραβούσε και ο σκύλος μη μπορώντας να ακολουθήσει το όχημα, έπεσε στο δρόμο με αποτέλεσμα, όπως ανέφερε και ο ΜΚ6, ο σκύλος να πνιγεί από τον πνίχτη και ο Κατηγορούμενος να τον σέρνει με το αυτοκίνητο του και το αποτέλεσμα αυτό ήταν η λογική πορεία των πραγμάτων. Αποδεχόμενη τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, γίνονται ανάλογα ευρήματα όπως πιο πάνω και θα προχωρήσω στην εξέταση του κατά πόσο από τη μαρτυρία αυτή στοιχειοθετούνται οι κατηγορίες που καταλογίζονται στον Κατηγορούμενο. Από την μαρτυρία τόσο του ΜΚ1 όσο και του ΜΚ2, προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος την ώρα που οι αστυνομικοί προσπαθούσαν να τον βάλουν στο αστυνομικό όχημα αφού ήταν υπό σύλληψη, τέντωσε το σώμα του, άνοιξε τα χέρια του για να μην μπει στο όχημα και στη συνέχεια έσπρωξε τον ΜΚ
2. Η πιο πάνω μαρτυρία στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία της πρώτης και τρίτης κατηγορίας, ότι δηλαδή ο Κατηγορούμενος επιτέθηκε κατά του αστυφύλακα 5259 Γεωργίου (ΜΚ2), κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του και αρνήθηκε σε διαταγή που δόθηκε από τον ΜΚ2 να μπει εντός του υπηρεσιακού οχήματος. Η μαρτυρία του ΜΚ1 και η αναφορά του ότι οι πολίτες φώναζαν και αρκετά άτομα επιτέθηκαν στους αστυνομικούς και τον Κατηγορούμενο αφήνουν αμφιβολίες για το κατά πόσο η διασάλευση της ειρήνης στο δημοτικό χώρο στάθμευσης, οφειλόταν μόνο στη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου. Ως εκ τούτου, η τέταρτη κατηγορία απορρίπτεται και στην κατηγορία αυτή ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. Η μαρτυρία του ΜΚ6, την οποία όπως ανέφερα αποδέχομαι στο σύνολο της, υποστηρίζει ότι ο σκύλος υπέστη πόνο και ταλαιπωρία και η μαρτυρία αυτή σε συσχετισμό με την μαρτυρία του ΜΚ1, ότι ο ίδιος όταν είδε τον σκύλο στεκόταν στα πόδια του και στη συνέχεια έπεσε στο δρόμο και τον έσερνε το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος, στοιχειοθετεί τις λεπτομέρειες της έβδομης κατηγορίας. Η μαρτυρία επίσης του ΜΚ6, ότι ο σκύλος απεβίωσε στο μέσο της διαδρομής γιατί υπήρχαν σημεία τριβής και μετά που απεβίωσε και αιτία θανάτου ήταν ο πνιγμός από τον πνίχτη που φορούσε ο σκύλος στο λαιμό σε συσχετισμό πάντα με τα όσα ο ΜΚ1 ανέφερε τόσο για τα όσα είδε όσο και για τα όσα ο κατηγορούμενος του ανέφερε, στοιχειοθετούν τις λεπτομέρειες της όγδοης κατηγορίας, ότι δηλαδή στις 25/12/2013 ο Κατηγορούμενος είχε προσδεμένο τον σκύλο στο πίσω μέρος του οχήματος του ενώ το όχημα βρισκόταν σε κίνηση. Ο σκύλος δεν μπορούσε να κρατηθεί όρθιος και να ακολουθεί το όχημα, έπεσε στο δρόμο και ο Κατηγορούμενος τον έσερνε οδηγώντας το όχημα του. Ο σκύλος φορούσε πνίχτη ο οποίος προκάλεσε πνιγμό. Τα πιο πάνω στοιχειοθετούν και τις λεπτομέρειες των κατηγοριών δέκα και έντεκα. Το νόημα και η σημασία της κατηγορίας δώδεκα θεωρώ ότι δεν είναι αυτή που αποδίδεται με τις λεπτομέρειες του αδικήματος στον κατηγορούμενο. Το άρθρο 31

(2)(γ) αναφέρει τα εξής: «πρόσωπο το οποίο χωρίς εύλογη αιτία παραλείπει να παράσχει οποιαδήποτε άλλη βοήθεια και ή πληροφορία τα οποία εύλογα ζητά η αρμόδια αρχή ή οι αστυνομικές αρχές προς τον σκοπό εκπλήρωσης των καθηκόντων τους δυνάμει του παρόντος νόμου ή των κανονισμών, διαπράττει αδίκημα». Η αναφορά στις λεπτομέρειες του αδικήματος δεν συνάδει κατά την κρίση μου με την ουσία του άρθρου αυτού και ως εκ τούτου η κατηγορία δώδεκα απορρίπτεται και στην κατηγορία αυτή ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. Στην κατηγορία δεκατρία ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχτεί ενοχή και κρίνεται ένοχος με βάση την δική του παραδοχή. Για όλους τους λόγους που έχω αναφέρει, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει στον βαθμό που έχει υποχρέωση δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τις κατηγορίες 1, 3, 7, 8, 10 και 11 και στις κατηγορίες αυτές ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.) .......... Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική-Τελική-Θανάτωση σκύλου κ.α.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο