ΠΑΜΠΟΥ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 15692/13, 25/2/2015

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155) και απάντησε αρνητικά, πλην όμως ανέφερε ότι θα υποβάλει εισήγηση για αναστολή της διαδικασίας λόγω του γεγονότος ότι η προώθηση της παρούσας διαδικασίας και παράλληλα της ποινικής υπόθεσης 15691/13 του Ε.Δ.Λεμεσού αποτελούν κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου. Ο κ. Βραχίμης σημειώνω αγόρευσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου προς υποστήριξη της εισήγησης του. Από δικής της πλευράς η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής διαφώνησε με την εισήγηση του συναδέλφου της πιο πάνω και μέσω γραπτής αγόρευσης που παρέδωσε στο Δικαστήριο υποστήριξε πως δεν υφίσταται οποιαδήποτε κατάχρηση διαδικασίας. Τα όσα ανέφεραν και οι δύο πλευρές για υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους έχουν καταγραφεί, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθούν στην παρούσα απόφαση. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων όπου αυτό θεωρηθεί αναγκαίο κατωτέρω. Επίσης να αναφερθεί εδώ ότι το Δικαστήριο για σκοπούς της παρούσας απόφασης του έχει θέσει ενώπιον του και έχει μελετήσει τον φάκελο της ποινικής υπόθεσης 15691/13 του Ε.Δ.Λεμεσού, η οποία εκκρεμεί επίσης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και ευρίσκεται στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Περαιτέρω το Δικαστήριο έχει μελετήσει όλη τη Νομολογία στην οποία έκαναν αναφορά οι συνήγοροι αλλά και γενικότερα τη Νομολογία που αφορά το θέμα της κατάχρησης διαδικασίας. Πριν όμως το Δικαστήριο προχωρήσει στην εξέταση του θέματος πιο πάνω, κρίνει σκόπιμο να αναφέρει εδώ πολύ συνοπτικά και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η πλευρά του κατηγορούμενου δεν υπέβαλε εισήγηση για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, ότι έχοντας υπόψη την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, τα παραδεκτά γεγονότα που έχουν γίνει μεταξύ των δύο πλευρών και τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί, έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Σύμφωνα με τη Νομολογία (Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133) στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:

1. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
2. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Έχοντας δε υπόψη όσα αναφέρονται πιο πάνω και τις αρχές της Νομολογίας, ακριβώς επειδή θεωρώ προβαίνοντας σε αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας στο σύνολο της ότι δεν συντρέχει καμία εκ των περιπτώσεων πιο πάνω, δεν τίθεται θέμα αθώωσης του κατηγορούμενου πάνω σε αυτή τη βάση στο στάδιο αυτό. Έρχομαι λοιπόν να εξετάσω το θέμα κατά πόσο στην προκειμένη περίπτωση η έγερση και προώθηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Η εισήγηση της Υπεράσπισης εδράζεται σημειώνω στο γεγονός ότι πλην της παρούσας υπόθεσης, προωθείται και η ποινική υπόθεση 15691/13 του Ε.Δ.Λεμεσού εναντίον του ίδιου κατηγορούμενου. Παρά δε το γεγονός ότι ο παραπονούμενος στην εν λόγω υπόθεση 15691/13 είναι διαφορετικός, εντούτοις είναι η θέση της Υπεράσπισης ότι εφόσον η έκδοση των επίδικων επιταγών καθώς επίσης της επιταγής που αφορά η υπόθεση 15691/13 εξεδόθησαν από τον κατηγορούμενο στη βάση της ίδιας συναλλαγής, με δεδομένο μάλιστα ότι οι δύο υποθέσεις έχουν καταχωρηθεί την ίδια ακριβώς ημέρα, θα έπρεπε να καταχωρηθεί ένα κατηγορητήριο στο οποίο να συμπεριλαμβάνονται όλες οι κατηγορίες. Η καταχώρηση δύο υποθέσεων οδηγεί σε καταπίεση του κατηγορούμενου ο οποίος αναγκάζεται να εκδικάσει δύο υποθέσεις με τους ίδιους ουσιαστικά μάρτυρες εκ των οποίων ο βασικός μάρτυρας είναι ο παραπονούμενος στην παρούσα υπόθεση. Το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει για την έκδοση των τριών επιταγών με βάση την ίδια πράξη, για μια συγκεκριμένη υπεράσπιση ότι πληρώθηκαν οι επιταγές και να αξιολογήσει τους ίδιους μάρτυρες δύο φορές. Εάν δε το Δικαστήριο αποφασίσει για παράδειγμα να πιστέψει τον εδώ παραπονούμενο στη μια υπόθεση και να μην τον πιστέψει στην άλλη υπόθεση, το Δικαστήριο θα οδηγηθεί σε αντινομικό αποτέλεσμα αφού πρόκειται ουσιαστικά για τα ίδια ακριβώς πράγματα και από τη στιγμή που υπάρχουν αυτοί οι κίνδυνοι η διαδικασία είναι καταχρηστική. Ιδιαίτερα μάλιστα επειδή και για τις δύο υποθέσεις θα αποφασίσει ο ίδιος Δικαστής. Όμως το ίδιο θα συνέβαινε και αν δεν ήταν ο ίδιος Δικαστής. Αναφέρθηκε επίσης ότι δεν εδόθη καμία δικαιολογία από την κατηγορούσα αρχή γιατί δεν συνενώθηκαν οι δύο υποθέσεις. Ο μόνος λόγος που έγιναν ως έχει αναφερθεί ήταν για να καταπιεστεί ο κατηγορούμενος να πληρώσει και για να εισπραχθούν διπλά έξοδα. Δεν υπάρχει άλλος λόγος. Τέλος, ο κ.Βραχίμης ανέφερε ότι εφόσον το Δικαστήριο καταλήξει ότι πράγματι υπάρχει κατάχρηση, θα πρέπει να αναστείλει την νεότερη υπόθεση και να απαλλάξει σε αυτή τον κατηγορούμενο. Προκειμένου να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα, αναφέρεται εδώ ότι παραπονούμενος στην ποινική υπόθεση 15691/13 είναι ο κ.Βάσος Παπαχαραλάμπους, πατέρας του εδώ παραπονούμενου. Επίσης η θέση του εδώ παραπονούμενου, που ήταν και ΜΚ1 στην υπόθεση 15691/13, είναι πως τόσο οι επίδικες επιταγές όσο και η επιταγή που αφορά η υπόθεση 15691/13 του δόθηκαν από τον κατηγορούμενο προς εξασφάλιση δανείου που έκανε στον τελευταίο για το ποσό των €15.000.-. Όμως επειδή εκ του ποσού αυτού είχε δανειστεί από τον πατέρα του μέρος του ποσού και συγκεκριμένα €5.000.-, συμπλήρωσε στην μία εκ των επιταγών που αφορούσε το ποσό των €5.000.- το όνομα του πατέρα του ως δικαιούχου και του την παρέδωσε (η επιταγή αυτή αφορά την κατηγορία στην ποινική υπόθεση 15691/13). Ας σημειωθεί δε ότι βασική θέση της Υπεράσπισης τόσο στην παρούσα υπόθεση όσο και στα πλαίσια της υπόθεσης 15691/13 είναι πως το δάνειο των €15.000.- έχει εξοφληθεί ακριβώς πριν καταστούν πληρωτέες οι επιταγές που αφορούσαν την εξασφάλιση του. Ευθέως αναφέρω εδώ ότι δεν θα εξετάσω στα πλαίσια της παρούσας απόφασης αν ορθώς ή λανθασμένα ετέθη το όνομα του κ.Βάσου Παπαχαραλάμπους ως δικαιούχου στην επιταγή που αφορά η υπόθεση 15691/13 ή αν θα έπρεπε να τεθεί το όνομα του παραπονούμενου στην παρούσα υπόθεση. Η θέση του κ.Βραχίμη ήταν πως δεν ήταν επιλογή του κατηγορούμενου ποιος θα είναι παραπονούμενος και ότι αυτό το αποφάσισε ο εδώ παραπονούμενος. Όμως θεωρώ ότι δεν μπορεί να εξεταστεί εδώ το θέμα αυτό και η σημασία του, αν έχει κάποια σημασία. Στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο έχει ως δεδομένο ότι οι επίδικες επιταγές φέρουν ως δικαιούχο τον παραπονούμενο ενώ η επιταγή στην 15691/13 το αναφερόμενο πρόσωπο. Εν πάση όμως περιπτώσει παρατηρώ ότι μέσα από την αγόρευση του κ. Βραχίμη δεν έχει αμφισβητηθεί ότι ο παραπονούμενος είχε δικαίωμα να συμπληρώσει το όνομα του πατέρα του ως δικαιούχου για τους λόγους που έχει εξηγήσει καθιστώντας αυτόν ως δικαιούχο του ποσού της επιταγής. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι σύμφωνα με τη Νομολογία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας δικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορούν να επιδιωχθούν με μια. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ενδίκων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και η πολλαπλότητα των διαδικασιών επίτευξης του ίδιου στόχου (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του ΤΖΕΝΝΑΡΟ ΠΕΡΡΕΛΛΑ, Πολιτική Έφεση Αρ. 9173,

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και Αναφορικά με την αίτηση της BEOGRADSKA D.D, Πολιτική Έφεση Αρ. 9495,

(1996)1 Α.Α.Δ. 911). Επίσης κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας υπάρχει όταν η διαδικασία απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του αντιδίκου (βλ. Π.Ε.7063 Χαραλαμπίδη -v- Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522, Mills v. Cooper

(1967)All E.R. 100, 104). Το Δικαστήριο έχει εξουσία να διατάξει αναστολή της διαδικασίας μόνον σε περίπτωση που αναντίλεκτα προκύπτει κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας και σε εξαιρετικές περιπτώσεις (βλ.Έλληνας -v- Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ.149). Σύνοψη του λόγου και των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή της εκ μέρους διαδίκου κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας παρατίθεται στην υπόθεση ΠΕΡΕΛΛΑ πιο πάνω: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν στην κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δεν συναρτούνται με οποιονδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα, μπορεί να προσλάβουν οποιανδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίον παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση N.C.P DIAMONDS CO LTD -v- 1.ΤΑΚΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΛΤΔ κ.α.

(2003)2 Α.Α.Δ 162, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την Πρωτόδικη Απόφαση με βάση την οποία η δίκη διακόπηκε και οι εφεσίβλητοι αθωώθηκαν λόγω καταχώρησης δύο κατηγορητηρίων για δύο διαφορετικές επιταγές αφού θεώρησε ότι αποτελούσε καταπίεση σε βάρος τους. Ας σημειωθεί ότι όταν καταχωρίστηκε το κατηγορητήριο που αφορούσε η πρωτόδικη διαδικασία είχαν ήδη προκύψει τα γεγονότα που αφορούσαν στην έκδοση της επιταγής που αφορούσε το δεύτερο κατηγορητήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ανωτέρω ανέφερε ότι «η καταχώρηση ξεχωριστών κατηγορητηρίων για αριθμό αδικημάτων δεν οδηγεί εκ προοιμίου σε ακυρότητα καμία δίκη». Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ., 646, 665 αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522, έχει αναλυθεί η έννοια της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας όταν επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός με διαφορετικά ένδικα μέσα. Είχε εκεί αποφασιστεί, κατά πλειοψηφία, από την Πλήρη Ολομέλεια, ότι δεν πετυχαίνουν οι σκοποί του δικαίου με το να μένει ατιμώρητος ο παραβάτης, επειδή έχει ληφθεί απόφαση υπέρ του παραπονουμένου για το οφειλόμενο από τον παραβάτη ποσό. Στην υπόθεση εκείνη καταγράφηκε ρητά με αναφορά και στην Ttofinis v. Theocharides

(1983)2 C.L.R. 363, ότι το ελατήριο του παθόντος να καταγγείλει ή μη μια υπόθεση δεν σχετίζεται με το ταυτόχρονο δικαίωμα του να προβεί σε δίωξη. Και περαιτέρω, ότι η τυχόν επιδιωκόμενη τιμωρία και ο φόβος που ενυπάρχει στο ενδεχόμενο της, συνυφασμένος με τη σωφρονιστική πολιτική του ποινικού δικαίου, δεν συνιστά κατάχρηση όταν υπάρχει ή προωθείται παράλληλα και αστική διαδικασία είσπραξης του ποσού. Να σημειωθεί ότι ο λόγος της Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου (ανωτέρω), ως προς το στίγμα του τι συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δόθηκε σε υπόθεση που αφορούσε ιδιωτική ποινική δίωξη, όπου ενδεχομένως το κίνητρο του ιδιώτη κατήγορου είναι πλέον δυσδιάκριτο από την ταυτόχρονη επιδίωξη είσπραξης του λαβείν του. Σε υποθέσεις όμως όπου η ποινική δίωξη άρχεται από τον Γενικό Εισαγγελέα, είτε ως νομική υπηρεσία, είτε μέσω της αστυνομίας, ο σκοπός είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτος, στοχεύοντας στην τιμωρία του δράστη, άσχετα από την οποιαδήποτε παράλληλη προσπάθεια εξώδικης αποπληρωμής του ποσού, όπως στην παρούσα υπόθεση.» Όλα τα πιο πάνω επαναλήφθηκαν στην Π.Ε.80/2011 ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΓΕΡΟΛΕΜΟΣ Ν. ΓΕΡΟΛΕΜΟΥ ΛΤΔ -v-

1. ΑΔΕΛΦΟΙ Σ. ΠΕΚΡΗΣ (ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ κ.α. ημερ.11/09/
2. Στην υπόθεση αυτή η κατηγορούμενη 1 είχε εκδώσει αριθμό επιταγών προς την παραπονούμενη εταιρεία, οι οποίες επιταγές ήταν πληρωτέες σε διαφορετικό χρόνο η κάθε μια. Η πληρωμή των επιταγών αναστάληκε με διαταγή της κατηγορούμενης 1 προς την εκδότρια τράπεζα. Αναφορικά με τις επιταγές αυτές καταχωρήθηκαν έξι διαφορετικές ποινικές υποθέσεις. Βεβαίως θα πρέπει να σημειωθεί ότι με βάση τα γεγονότα κατά τον χρόνο ανάκλησης της πληρωμής της επίδικης επιταγής οι υπόλοιπες επιταγές, μεταγενέστερες, δεν είχαν καταστεί πληρωτέες. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχτηκε την σχετική εισήγηση για κατάχρηση και ανέστειλε τη διαδικασία. Το Ανώτατο Δικαστήριο παραμέρισε την Πρωτόδικη απόφαση αφού κατέληξε πως παρά τον αριθμό υποθέσεων που καταχωρίστηκαν δεν προέκυπτε θέμα κατάχρησης. Η περίπτωση, αναφέρθηκε, δεν χαρακτηρίζεται ως εξαιρετική ή τόσο ξεκάθαρα έντονης κατάχρησης ώστε να δικαιολογείται η αναστολή της διαδικασίας. Η πλέον πρόσφατη απόφαση επί του θέματος της κατάχρησης σε συνάρτηση πάντα με την καταχώρηση περισσότερων ποινικών υποθέσεων για διαφορετικές επιταγές, είναι η Πολιτική Αίτηση αρ.4/2013, Αναφορικά με την αίτηση των Fotiou Βros Shipping Ltd κ.α. ημερ.15/01/
3. Επρόκειτο για αίτημα προκειμένου να δοθεί άδειας υποβολής αίτησης για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων. Έρεισμα για την καταχώρηση της αίτησης ήταν η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου με την οποία απερρίφθη αίτημα για κατάχρηση στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης που αφορούσε κάποιες εκ των επιταγών που εξέδωσαν οι κατηγορούμενοι. Το αίτημα για κατάχρηση στηρίχθηκε στο ότι η παραπονούμενη καταχώρησε διαφορετικές ποινικές υποθέσεις παρά το γεγονός ότι οι επιταγές εκδόθηκαν με βάση την ίδια συμφωνία και ανακλήθηκαν για τον ίδιο λόγο, με μια μοναδική πράξη. Ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι αιτητές υποστήριξαν ότι υπήρχε κίνδυνος να εκδοθεί αντιφατική απόφαση ακόμη και ως προς τα συμπεράσματα του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε ποινικές εφέσεις (οι οποίες απορρίφθηκαν) που αφορούσαν ποινική υπόθεση για μια εκ των επιταγών, στην οποία σημειώνεται οι αιτητές (κατηγορούμενοι) καταδικάστηκαν, αλλά και ως προς άλλη ποινική υπόθεση η απόφαση της οποίας εφεσιβλήθηκε. Ήταν επίσης η θέση των αιτητών ότι η συνέχιση της διαδικασίας συνιστά πλήγμα στο σύστημα δικαίου το οποίο πρέπει να παρέχει ασφάλεια αλλά και να διατηρεί και να διαφυλάττει το ενιαίο της δικαστικής κρίσης. Ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ.Ναθαναήλ, ο οποίος ας σημειωθεί απέρριψε την αίτηση, ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: « Στην πλέον πρόσφατη επί των υποθέσεων κατάχρησης διαδικασίας, απόφαση στην Κώστα Χατζηγαβριήλ ν. NCR (Cyprus Ltd) Staff Profident Fund, Πολ.Εφ.αρ.94/09 ημερ.12.12.2012, επιβεβαιώθηκε ότι η προώθηση των συμφερόντων ενός πιστωτή με αίτηση παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη, δεν σήμαινε ταυτόχρονα ότι επιδιωκόταν σκοπός άλλος από την έκδοση ενός διατάγματος που εκ της φύσης του είχε σκοπό την παραλαβή της περιουσίας του χρεώστη με τη διαφύλαξη της προς όφελος όλων των πιστωτών. Δεν τεκμαίρεται, επομένως, εξ αυτών αλλότριος σκοπός ή κίνητρο, ούτε και η απόσυρση, όπως λέχθηκε, προηγούμενης παρόμοιας αίτησης, αποτελούσε ένδειξη μεμπτής ή άλλης παρόμοιας διάθεσης εναντίον του χρεώστη ώστε να εξάγεται κατάχρηση διαδικασίας. Κατά ανάλογο προς τα ανωτέρω τρόπο, υπενθυμίζεται πρώτιστα ότι οι εδώ ποινικές διώξεις είναι ιδιωτικής φύσεως. Η τιμωρία των τυχόν υπαιτίων για την μη πληρωμή των επιταγών, συνυπάρχει και με τη νόμιμη επιδίωξη είσπραξης του λαβείν της παραπονούμενης εταιρείας. Με βάση το λόγο των πιο πάνω αυθεντιών, δεν συνάγεται κατάχρηση, όπως δεν θα συναγόταν ούτε και αν υπήρχε παράλληλη αστική αγωγή, ένα γεγονός που δεν φαίνεται να υφίσταται εφόσον ουδέν ανεφέρθη. Εκ του πιο πάνω μείζονος δεδομένου, δεν μπορεί να εξαχθεί κατάχρηση εκ του ελάσσονος γεγονότος της καταχώρησης ποινικών και μόνο διώξεων, έστω και αν ήταν πέντε τον αριθμό. Επί του ιδιαίτερου δεδομένου που αντιμετώπιζε το κατώτερο Δικαστήριο, η συνύπαρξη στο ίδιο κατηγορητήριο τριών κατηγοριών για επιταγές δεν οδηγεί σε συμπέρασμα κατάχρησης διαδικασίας έστω και εάν οι δύο εκ των τριών κατηγοριών προστέθηκαν μεταγενέστερα στο κατηγορητήριο με απόσυρση των αντίστοιχων εκκρεμουσών ποινικών διώξεων. Ορθά δε το Δικαστήριο ανεφέρθη και στην υπόθεση N.C.P. Diamonds Co Ltd v. Τάκη Ιωαννίδη Λτδ κ.ά.

(2003)2 Α.Α.Δ. 162, αναφορικά με το γεγονός ότι η καταχώρηση δύο υποθέσεων για δύο διαφορετικές επιταγές δεν συνιστά εκ προοιμίου κατάχρηση διαδικασίας ή ακυρότητα δίκης, προστέθηκε δε ότι το Δικαστήριο διαθέτει επαρκή μέτρα θεραπείας, εάν διαπιστώσει ότι δημιουργείται διαδικαστική ταλαιπωρία στον κατηγορούμενο. » Έχοντας υπόψη τις αρχές που προκύπτουν από την Νομολογία πιο πάνω, τα γεγονότα που αφορούν τόσο την παρούσα υπόθεση όσο και την υπόθεση 15691/13 και επίσης όσα έχουν αναφερθεί, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτει οποιαδήποτε κατάχρηση της διαδικασίας και εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση η εξαιρετική ή τόσο ξεκάθαρα έντονη κατάχρηση που θέλει η Νομολογία ώστε να δικαιολογείται η αναστολή της διαδικασίας. (α) Κατ' αρχήν οι παραπονούμενοι στις δύο διαδικασίες είναι διαφορετικοί. Έχοντας υπόψη τις θέσεις των δύο πλευρών δεν χωρεί μεν αμφιβολία ότι οι επιταγές εκδόθηκαν από τον κατηγορούμενο για το δάνειο που εδόθη από τον παραπονούμενο, πλην όμως για τους λόγους που έχουν αναφερθεί η επιταγή που αφορά η υπόθεση 15691/13 συμπληρώθηκε με το όνομα του παραπονούμενου σ' εκείνη την υπόθεση. Συνεπώς τουλάχιστον για το στάδιο αυτό δεδομένο είναι πως οι παραπονούμενοι είναι δύο ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία βεβαίως και έχουν δικαίωμα ως ιδιώτες να προωθήσουν τις υποθέσεις τους, ξεχωριστά ο καθένας. Είναι πάγια νομολογημένο ότι ιδιώτης / πρόσωπο έχει δικαίωμα άσκησης ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης όταν τα δικαιώματά του επηρεάζονται άμεσα από την παράνομη πράξη (βλ. σύγγραμμα Α. Λοϊζου «Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας» σελ.290, Αίπεια Λτδ -V- Sirocco Estates Co Ltd

(1997)2 A.A.Δ.434, Panagiotis Ttofinis V Liozos Theocharides and Another

(1983)2 C.L.R. 363). (β) Έπειτα, το γεγονός ότι ο παραπονούμενος στην παρούσα υπόθεση έχει δώσει μαρτυρία σαν μάρτυρας κατηγορίας και στα πλαίσια της υπόθεσης 15691/13 από μόνο του δεν σημαίνει οτιδήποτε ούτε και μπορεί εκ τούτου να εξαχθεί συμπέρασμα περί κατάχρησης. (γ) Εν πάση όμως περίπτωση, συμφωνώντας με την σχετική θέση που εκφράζεται από την συνήγορο της κατηγορούσας αρχής στην αγόρευση της, θεωρώ ότι αναλόγως της αξιολόγησης που θα γίνει στο τέλος της διαδικασίας και παρά τα όσα έχουν αναφερθεί για τα κοινά στοιχεία μεταξύ των δύο υποθέσεων, ενδεχομένως τα πράγματα μεταξύ των δύο υποθέσεων να διαφοροποιούνται κατά πολύ. Αυτό γιατί εάν τελικά στην υπόθεση 15691/13 ο εκεί παραπονούμενος θεωρηθεί νομιμοποιημένος κομιστής και εν πάση περιπτώσει ότι είναι πρόσωπο που έχει αγώγιμο δικαίωμα (ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ v. ΤΥΧΩΝΟΣ, Π.Ε.153/11 ημερ.16-01-13), πιθανόν να μην δύναται να προβληθεί έναντι του θέμα εξόφλησης ακόμη και στην περίπτωση σημειώνω που θα γίνει πιστευτός ο κατηγορούμενος, έχοντας υπόψη την αρχή του αποκλεισμού των ενστάσεων έναντι του νομιμοποιημένου κομιστή (βλ. σχετικά άρθρα 29 και 38 του Περί Συναλλαγματικών Νόμου Κεφ.262, & σύγγραμμα του κ. Χριστάκη Λουκά, Τραπεζική Επιταγή, Τόμος 1, 2η Έκδοση, κεφάλαια 4 και 10). Βεβαίως αυτό δεν συμβαίνει με την παρούσα υπόθεση που ο κατηγορούμενος μπορεί χωρίς οιονδήποτε κώλυμα να προβάλλει την Υπεράσπιση της εξόφλησης έναντι του παραπονούμενου και εν πάση περιπτώσει το θέμα αξιοπιστίας της μίας ή της άλλης πλευράς θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην απόδειξη των αδικημάτων και στην έκβαση της υπόθεσης. Τα πιο πάνω βέβαια αναφέρονται προς απάντηση των όσων ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου έχει αναφέρει περί ουσιαστικά αντιμετώπισης από το Δικαστήριο των ίδιων ακριβώς θεμάτων στις δύο υποθέσεις. Φαίνεται, τουλάχιστον σε αυτό το στάδιο και με τα δεδομένα που έχει το Δικαστήριο ενώπιον του, ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. (δ) Επιπλέον όμως και πέραν των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω, προκύπτει ότι ανεξάρτητα από το ότι οι τρείς επιταγές εκδόθηκαν για την ίδια συναλλαγή εντούτοις η κάθε επιταγή θεωρείται ότι γεννά ένα ξεχωριστό αδίκημα. Δεν έχουν καταχωρηθεί όμως τρείς διαφορετικές υποθέσεις αλλά δύο, δηλαδή η παρούσα που αφορά δύο επιταγές και η 15691/13 που αφορά την τρίτη επιταγή, από δύο διαφορετικούς ιδιώτες κατηγόρους ως έχει αναφερθεί πιο πάνω και επιδιώκεται μέσω των υποθέσεων η τιμωρία του κατηγορούμενου εν σχέση με ξεχωριστά αδικήματα. Δεν επιδιώκεται μέσω των δύο υποθέσεων, έστω με διαφορετικούς κατηγόρους, η τιμωρία του κατηγορούμενου για το ίδιο πράγμα ή η επίτευξη του ίδιου στόχου. Σημειώνεται επίσης ότι με βάση τις δύο υποθέσεις οφείλονται διαφορετικά ποσά στον κάθε παραπονούμενο. (ε) Δεν προκύπτει σε κάθε περίπτωση ότι η καταχώρηση των δύο υποθέσεων έγινε για αλλότριους σκοπούς ή για σκοπούς πίεσης ή για είσπραξη εξόδων διπλά όπως ο συνήγορος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε. Γενικότερα δεν έχω πεισθεί από την Υπεράσπιση ότι έχουμε στην προκειμένη περίπτωση αναντίλεκτη κατάχρηση της διαδικασίας και τόσο εξαιρετική περίπτωση που να επιβάλλει αναστολή της διαδικασίας. Κατάληξη Με βάση όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω η εισήγηση του κατηγορούμενου περί κατάχρησης της διαδικασίας απορρίπτεται. Ο κατηγορούμενος καλείται να προβάλει την Υπεράσπιση του. (εξηγούνται στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του) (Υπ.) .............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο