Άννα Γιαννή κ.α. ν. CHRIGESA CONSTRUCTIONS AND DEVELOPMENTS LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6485/13, 2/2/2015

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να απαλλαγούν από το στάδιο αυτό. Αντίθετη ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ο οποίος εισηγήθηκε ότι με βάσει την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορούμενων και το Δικαστήριο θα πρέπει να τους καλέσει σε απολογία. Τα όσα ανέφεραν και οι δύο πλευρές για υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους έχουν καταγραφεί, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθούν στην παρούσα απόφαση. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων όπου αυτό θεωρηθεί αναγκαίο κατωτέρω. Οι παράμετροι, οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην υπόθεση Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 [All E.R.] 448). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ.

1. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:
2. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
3. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Περαιτέρω στην υπόθεση Γεν. Εισαγγελέας ν. Κουννίδη,

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87 αναφέρθηκε πως: " Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορούμενου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση στο Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας ". Στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι 1 αντιμετωπίζουν μία κατηγορία (πρώτη κατηγορία) για ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1)(β) και (στ), 20

(2)και

(3)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.

1. Πιο συγκεκριμένα κατηγορούνται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 01/10/2011 και 30/11/2012, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Ύψωνα στη Λεμεσό, ανήγειραν και ή ανέχτηκαν και ή επέτρεψαν να ανεγερθούν κατοικίες εντός συγκεκριμένων ακινήτων χωρίς άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή. Ο κατηγορούμενος 2 δε αντιμετωπίζει επίσης μια κατηγορία (δεύτερη κατηγορία) η οποία έχει σημειώνεται την ίδια νομική βάση και αφορά τις ίδιες λεπτομέρειες με την κατηγορία που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1 και αναφέρεται πιο πάνω. Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο μάρτυρες, ενώ περαιτέρω κατατέθηκαν 10 τεκμήρια. Οι μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστήριο ήταν πιο συγκεκριμένα οι εξής: (α) ΜΚ1-Χαράλαμπος Στεργίου Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι εργάζεται ως τεχνικός στον κλάδο αδειών οικοδομής και διαχωρισμών στο Δημαρχείο Ύψωνα. Από τον Νοέμβριο του 2011 αρμόδιος για τις οικοδομές είναι ο Δήμος ενώ προηγουμένως ήταν η επαρχιακή διοίκηση. Οι φάκελοι με τις αιτήσεις που εκκρεμούσαν τους έχουν διαβιβαστεί. Οι κατηγορούμενοι 1 υπέβαλαν αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής στις 30/11/11 η οποία έχει εξεταστεί και στις 06/07/12 εγκρίθηκε νοουμένου ότι θα καταβληθούν τα σχετικά δικαιώματα (βλ. επιστολή τεκμ.1). Θα έπρεπε να καταβληθούν τα δικαιώματα για να εκδοθεί η άδεια. Για το ποσό επικοινώνησε μαζί τους ο Χρίστος Χρίστου που χειριζόταν την υπόθεση και είναι αδελφός του κατηγορούμενου 2, και ήταν το πρόσωπο που πήγε και στο Δημαρχείο και κατέθεσε την αίτηση. Τον κατηγορούμενο 2 τον ξαναείδε μόνον στο Δικαστήριο. Ο ρηθείς Χρίστος Χρίστου επειδή πρόκειται για μεγάλο ποσό ζήτησε κάποια πίστωση χρόνου για να βρει τα λεφτά και να πληρώσει τα δικαιώματα. Δεν έχει πληρωθεί όμως μέχρι σήμερα το ποσό αυτό και δεν έχει εκδοθεί η άδεια οικοδομής. Έχει προβεί σε επιτόπια επίσκεψη στα τεμάχια που αναφέρονται στο τεκμ.1 και διαπίστωσε ότι υπάρχουν ορισμένες κατοικίες που βρίσκονται στο στάδιο της ανέγερσης (σκελετός, τοιχοποιία). Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι με την έγκριση της άδειας εγκρίθηκε και όλο το φάσμα που αυτή περιλαμβάνει δηλαδή και οι όροι της. Εάν δε η εταιρεία πληρώσει άμεσα ή σε οποιοδήποτε χρόνο τα δικαιώματα η άδεια θα τους δοθεί αμέσως μετά εντός 2-3 ημερών. Η άδεια όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει εκδοθεί. Έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες από την εταιρεία αναφορικά με την έκδοση άδειας αλλά οι εργασίες έγιναν χωρίς άδεια και θεωρούνται αυθαίρετες. Όταν υπάρχουν παράνομες κατασκευές ο Δήμος προχωρά με ποινική υπόθεση, όμως για τα επίδικα ακίνητα δεν καταχώρησε κάποια υπόθεση. Ένας λόγος που αυτό δεν έγινε είναι επειδή εγκρίθηκε άδεια οικοδομής. Δεν προχώρησαν όμως με υπόθεση γιατί δεν υπήρξε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το θέμα, παρά το γεγονός ότι απέστειλε επιστολή στους κατηγορούμενους 1 στις 18/08/14 με την οποία τους καλούσαν να καταβάλουν τα δικαιώματα και ο ίδιος προέβη σε προφορική εισήγηση προηγουμένως για καταχώρηση υπόθεσης. Δεν γνωρίζει αν οι παραπονούμενοι υφίστανται οιεσδήποτε ζημιές (β) ΜΚ2-Άννα Γιαννή Πρόκειται για την 1η παραπονούμενη. Ο 2ος παραπονούμενος είναι ο σύζυγος της. Ανέφερε ότι μετά από επαφές με τους κατηγορούμενους 1 για αγορά κατοικίας στην περιοχή Ύψωνα κατέληξαν στη γραπτή συμφωνία τεκμ.
2. Η εν λόγω συμφωνία κατατέθηκε στο κτηματολόγιο. Ο κατηγορούμενος 2 τους συστήθηκε σαν διευθυντής της εταιρείας όταν την επισκέφθηκαν για να δουν για σπίτι. Την συμφωνία τεκμ.2 υπέγραψε εκ μέρους της εταιρείας ο κατηγορούμενος
3. Με βάση την συμφωνία οι κατηγορούμενοι 1 θα έπρεπε εντός 24 μηνών μετά που θα έπαιρναν την άδεια οικοδομής να ολοκληρώσουν, να αποπερατώσουν την κατοικία. Ο κατηγορούμενος 2 δε υποσχόταν συνεχώς, χωρίς να έχει μπει κάτι συγκεκριμένο στη συμφωνία που ετοιμάστηκε από τους κατηγορούμενους 1, ότι θα έπαιρνε την πολεοδομική άδεια και την άδεια οικοδομής. Εάν δεν εγίνετο η αποπεράτωση της κατοικίας μετά την έκδοση της άδειας η συμφωνία προνοούσε χρηματική ποινή. Με τον κατηγορούμενο 2 έγιναν πάρα πολλές συζητήσεις προς το σκοπό έναρξης των εργασιών ανέγερσης και μετά από πολλές δυσκολίες η κατοικία ξεκίνησε να χτίζεται. Υπήρχαν πολλά εμπόδια όσον αφορά την πολεοδομική άδεια την οποία τους έδωσε αρκετά μετά. Μετά ζήτησε ένα χρηματικό ποσό με το οποίο δεσμεύτηκε να εκδώσει την άδεια οικοδομής και του το πήραν αλλά η άδεια οικοδομής δεν έχει ακόμα εκδοθεί. Η κατοικία θα ξεκινούσε να χτίζεται εντός μιας εβδομάδας από τη συμφωνία και τελικά πέρασαν γύρω στους 8-9 μήνες για να ξεκινήσει να χτίζει. Η ίδια επισκέφθηκε αρκετές φορές τα ακίνητα εντός των οποίων θα κτίζετο η κατοικία τόσο μόνη της όσο και με τον κατηγορούμενο
4. Αρχικά ήταν ένα χωράφι και στη συνέχεια αφού πέρασε αρκετός χρόνος και προχωρούσαν πολύ αργά οι εργασίες έφτασε περίπου σε 1,5-2 χρόνια στο τρίτο χέρι. Στο σημείο αυτό ακριβώς ευρίσκεται μέχρι σήμερα. Όταν έβλεπε ότι δεν έπαιρνε άδεια οικοδομής και ο κατηγορούμενος 2 δεν της έδειχνε την άδεια θορυβήθηκε και σε επαφή που είχε με τον Δήμο Ύψωνα έμαθε ότι η άδεια εγκρίθηκε αλλά δεν πληρώνει για να την πάρει. Για τις εργασίες ανέγερσης οι οποίες προχωρούσαν εκτός των χρονικών ορίων ο κατηγορούμενος 2 της έλεγε ότι θα τελειώσουν και να μην αγχώνονται. Στην πορεία των εργασιών επικοινωνούσε συνεχώς με τον κατηγορούμενο 2 και του ζητούσε την άδεια οικοδομής αφού όπου αποτάθηκε της την ζητούσαν, όπως για παράδειγμα στη Μέριμνα ένεκα του ότι ο άντρας της είναι πρόσφυγας και στην τράπεζα για εξασφάλιση δανείου. Ο κατηγορούμενος 2 δε της έλεγε διάφορες δικαιολογίες ως προς την μη εξασφάλιση της άδειας. Ο κατηγορούμενος 2 γνώριζε πολύ καλά για το έργο που εγίνετο. Ο ίδιος την πήρε να δει τον χώρο, ο ίδιος έστειλε μετά από πολλές συζητήσεις να ξεκινήσει η βάση και εν πάση περιπτώσει από τις συζητήσεις που είχαν αντιλήφθηκε ότι ήταν εν γνώσει του ότι το έργο ξεκίνησε να ανεγείρεται. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι η συμφωνία είναι ακόμη κατατεθειμένη στο Κτηματολόγιο. Κατέθεσε την συμφωνία για να είναι κατοχυρωμένη ότι έδωσε τα χρήματα της για να αγοράσει την κατοικία και αυτό θεωρεί ειδική εκτέλεση. Αυτό που ζητά είναι όπως εκδοθούν οι σχετικές άδειες για να μπορέσει να αποπερατωθεί η κατοικία. Ακόμα ανέφερε ότι θέλει να πάρει τα λεφτά της αφού δεν υπήρχαν τα έγγραφα και πέρασε ένα εύλογο διάστημα από τη μέρα που συμφώνησαν με την εταιρεία και αφού έγιναν συζητήσεις και δόθηκαν ψεύτικες υποσχέσεις από τον κατηγορούμενο 2 και αφού της υποσχέθηκε ότι δίνοντας του ένα ποσό €59.000.- θα τους έδινε την άδεια οικοδομής. Επιθυμούσε να αποκτήσει το σπίτι όμως στην προκειμένη φάση αφού η εν λόγω οικία δεν έχει τις άδειες και αφού είναι υποθηκευμένη στην τράπεζα θα ήθελε τα χρήματα της πίσω γιατί κατ' αρχήν δεν θα είχε τίτλο ιδιοκτησίας αφού θα ήταν υποθηκευμένο και θα είχε ένα αγοραπωλητήριο και επίσης χωρίς την άδεια οικοδομής κανένας οργανισμός ή φορέας δεν δέχεται να κάνουν δάνειο. Έχει καταχωρήσει και αγωγή εναντίον των κατηγορούμενων 1 και συγκεκριμένα την υπ'αρ.657/2013 αγωγή του Ε.Δ.Λεμεσού (τεκμ.9). Σε ότι αφορά τις πληρωμές που έχει κάνει προς τους κατηγορούμενους 1 για την κατοικία, έχει πληρώσει μέχρι και το ποσό του σημείου (Γ) του όρου 4 της συμφωνίας τεκμ.
5. Σε ότι αφορά το σημείο (Δ) έγιναν συμπληρωματικές συμφωνίες ένεκα της μεγάλης καθυστέρησης για να αφαιρεθούν τα υδραυλικά που έκανε τελικά ο αδελφός της, τα πελεκανικά, τα αλουμίνια και τα είδη υγιεινής και έτσι το ποσό μειώθηκε. Επίσης έβαλαν και ημερομηνίες για αποπεράτωση της κατοικίας οι οποίες όμως δεν τηρήθηκαν. Συμφωνεί όμως ότι οι εργασίες τελείωσαν μέχρι και το σημείο (Δ). Σε ερώτηση γιατί αφού τα λεφτά που έδωσε ήταν για εργασίες που έχουν εκτελεστεί τα ζητά πίσω, απάντησε ότι επειδή πέρασε το χρονοδιάγραμμα και των συμπληρωματικών συμφωνιών και 3 χρόνια ψεύτικων υποσχέσεων και αφού με βάση το αγοραπωλητήριο χρειαζόταν και άδεια οικοδομής η οποία δεν υπήρχε και η ίδια πληρώνει δάνειο χωρίς να έχει σπίτι είναι λογικό να ζητά τα λεφτά της για να εξοφλήσει το δάνειο της. Δεν θεωρεί ότι πρόκειται για δικό της σπίτι επειδή κατά πρώτο είναι της τράπεζας και δεύτερο δεν έχει τίτλο ιδιοκτησίας. Επίσης χωρίς άδεια, όσον αφορά τους δρόμους παρά το ότι συναίνεσε να έχει προσωρινή πρόσβαση μέχρι την υλοποίηση του έργου, χωρίς δρόμο δεν πάει ούτε η ηλεκτρική και δεν μπορούν να βάλουν νερό. Η αγωγή με αρ. 657/13 (τεκμ.9) προωθείται για τα χρήματα που θέλει πίσω. Συνεχίζει η αγωγή αυτή και είναι ορισμένη στις 11/02/15 για ακρόαση. Δεν είναι διατεθειμένη να αποσύρει την αγωγή αυτή και να προωθήσει μόνον την παρούσα υπόθεση. Θα συνεχίσουν και οι δύο υποθέσεις. Συμφωνεί ότι έχει τερματίσει την συμφωνία τεκμ.2 με επιστολή μέσω των δικηγόρων της δηλ. το τεκμ.10, και συμφωνεί επίσης ότι με την εν λόγω αγωγή της ζητά από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει τον τερματισμό αυτό. Παρά τον τερματισμό της συμφωνίας δεν θα αποσύρει το έγγραφο (συμφωνία) από το κτηματολόγιο γιατί το ακίνητο θα μπορεί να ξαναπωληθεί. Έδωσε €153.000.- και την ενδιαφέρει. Είναι ο κόπος της. Κινείται με τον τερματισμό, την αγωγή και την ποινική υπόθεση γιατί έχασε €53.000.- από τη Μέριμνα επειδή δεν είχε άδεια οικοδομής συν €153.000.-. Αν της δοθεί πίσω όλο το ποσό που της οφείλεται θα αποσύρει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Αυτό που ζητά με δεδομένο και τον τερματισμό του συμβολαίου είναι τα χρήματα της. Σε υποβολή ότι καταχώρησε την παρούσα ποινική υπόθεση ως μοχλό πίεσης προς τους κατηγορούμενους για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς που έχει στην αγωγή 657/13, απάντησε ότι το έκανε και για σκοπούς πίεσης. Κατά την επανεξέταση της ανέφερε ότι ζητά από το παρόν Δικαστήριο τα χρήματα τα οποία ήταν τα χρήματα του γάμου της, των κόπων της και το δάνειο που έχει κάνει. Επίσης ανέφερε ότι όταν είπε σε άλλο σημείο ότι κανένας οργανισμός δεν δέχεται να κάνει δάνειο γιατί χρειάζεται άδεια οικοδομής διευκρίνισε ότι μιλούσε για το χαρτί που αναγράφεται άδεια οικοδομής και επίσης ότι μιλούσε για στεγαστικό δάνειο. Διεξήλθα με προσοχή την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και η οποία συνοπτικά παρατίθεται ανωτέρω, και προβαίνοντας σε αντικειμενική αξιολόγηση της σύμφωνα με τις αρχές που έχουν αναφερθεί σε άλλο σημείο πιο πάνω καταλήγω κατ' αρχήν ότι εξ' αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής φαίνεται να στοιχειοθετείται. Όπως έχει αναφερθεί οι κατηγορούμενοι 1 & 2 κατηγορούνται για το αδίκημα της παράνομης ανέγερσης ή ανοχής ή επίτρεψης ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής. Το άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ.96 έχει ως ακολούθως: « 3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- ....................... (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως. » Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.96 οικοδομή σημαίνει: "οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο." Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(β) του Κεφ. 96 πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι τα εξής: (α) Η ανέγερση οικοδομής ή ανοχή ή επίτρεψη ανέγερσης οικοδομής. (β) Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το νόμο. (γ) Η ανέγερση της οικοδομής να γίνεται χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας από την αρμόδια αρχή. Με βάση όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω και έχοντας υπόψη την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς επίσης τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί, καταλήγω ότι σε αυτό το στάδιο φαίνεται να πληρούνται τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Αφενός οι κατηγορούμενοι 1 φαίνεται ότι έχουν ανεγείρει κατοικίες εντός των αναφερόμενων στο κατηγορητήριο ακινήτων χωρίς άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή που είναι ο Δήμος Ύψωνα, ενώ ο κατηγορούμενος 2 που είναι διευθυντής των κατηγορούμενων 1 εν γνώσει του να ανέχτηκε και επέτρεψε την εν λόγω ανέγερση. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των κατηγορούμενων ότι στην προκειμένη περίπτωση καταδεικνύεται ότι έχει ληφθεί η απαιτούμενη άδεια δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο. Είναι ξεκάθαρο μέσα από τη μαρτυρία ότι η αρμόδια αρχή ενέκρινε την αίτηση των κατηγορούμενων 1 για εξασφάλιση άδειας αλλά προκειμένου αυτή να εκδοθεί θα πρέπει να καταβληθούν τα σχετικά δικαιώματα. Η άδεια δεν έχει εκδοθεί και η μαρτυρία του ΜΚ1 επί τούτου ήταν ξεκάθαρη. Εν πάση όμως περιπτώσει με σεβασμό λέω ότι η αναφορά στο άρθρο 3 του Κεφ.96 σε «άδεια η οποία λαμβάνεται» δεν επιδέχεται την ερμηνεία που ο συνήγορος της αποδίδει και η λήψη της άδειας δεν μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε άλλο παρά μόνον την λήψη του εγγράφου της άδειας αφού προηγουμένως πληρωθούν τα νόμιμα δικαιώματα έκδοσης και η άδεια εκδοθεί. Παρά την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου αναφέρω ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν επιπρόσθετα θέματα που θα πρέπει να εξετάσει το Δικαστήριο. Όμως πριν προχωρήσω να εξετάσω τα θέματα αυτά θεωρώ κατάλληλο σημείο να αναφέρω τα εξής. Το άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ.96 έχει παρατεθεί σε άλλο σημείο πιο πάνω και δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι με βάση αυτό θα μπορούσε να κατηγορηθεί ένας κατηγορούμενος για διάφορα αδικήματα. Εδώ οι κατηγορούμενοι με βάση το άρθρο αυτό κατηγορούνται για το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, όπως οι εκθέσεις αδικημάτων των δύο κατηγοριών αναφέρουν, πλην όμως στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι κατηγορούνται ο καθένας για τρία

(3)αδικήματα. Πιο συγκεκριμένα με βάση τις λεπτομέρειες αδικημάτων οι κατηγορούμενοι ουσιαστικά κατηγορούνται: Για ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια. Για επίτρεψη ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, και Για ανοχή ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια. Είναι καλά γνωστή η αρχή ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος, καθώς σε τέτοια περίπτωση η κατηγορία θα κριθεί ότι πάσχει από πολλαπλότητα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131 "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Σε σχέση με το ζήτημα της πολλαπλότητας παλαιότερες αυθεντίες είχαν αποφασίσει ότι διαδικασίες που στηρίχθηκαν σε κατηγορητήρια που έπασχαν από πολλαπλότητα ήταν άκυρες και δεν μπορούσαν να θεραπευθούν με τροποποίηση. Μεταγενέστερες αυθεντίες αναφέρουν το αντίθετο. Παραπέμπω συγκεκριμένα στην υπόθεση Frangiskos Kyriacou v. The Welfare Officer

(1961)CLR 227 όπου η διαδικασία θεραπεύθηκε με την κατάλληλη τροποποίηση κατ΄ έφεση. Στην υπόθεση Panteli v. District Labour Officer Famagusta

(1985)2 CLR 205 τονίστηκε ότι η σωστή προσέγγιση φαίνεται να είναι ότι ενώ η πολλαπλότητα αφ΄ εαυτής δεν οδηγεί τη διαδικασία σε ακυρότητα αυτό μπορεί να είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα αν η παρατυπία είναι εκτενής και καταστρέφει τη βάση της ποινικής δίκης, την βεβαιότητα στις κατηγορίες που είναι απαραίτητες για να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να υπερασπισθεί τον εαυτό του αποτελεσματικά. Η υπόθεση Panteli υιοθετήθηκε και μεταγενέστερα στην υπόθεση Karasamanis v. Police

(1986)2 CLR 229. Στην υπόθεση Ξυδιάς κ.α. ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174 εξετάσθηκε, μεταξύ άλλων, και θέμα πολλαπλότητας σε κάποιες κατηγορίες και έγινε αναφορά στην επιφύλαξη του άρθρου 39 της Ποινικής Δικονομίας και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε με βεβαιότητα να πει ότι ο εφεσείων δεν είχε παραπλανηθεί ή συγχυστεί ώστε να μην είχε επηρεασθεί η υπεράσπιση του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πολλαπλότητα που υπάρχει στην υπόθεση εκείνη θα έπρεπε να οδηγήσει σε ακυρότητα καθ΄ όσον αφορά τις κατηγορίες που έπασχαν από πολλαπλότητα. Παρόμοια αναφορά υπάρχει και στην υπόθεση Α. Σ. Κοιλιάρης Λτδ ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1998)2 ΑΑΔ 194 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε θέμα παράβασης του άρθρου 39(γ) της Ποινικής Δικονομίας. Εκεί αποφασίσθηκε σε σχέση με την παράλειψη πλήρους συμμόρφωσης με τα όσα προβλέπει το άρθρο 39(γ) της Ποινικής Δικονομίας ότι μόνο ουσιώδεις παρατυπίες που επιφέρουν βλάβη στον κατηγορούμενο (prejudice) και μπορεί να οδηγήσουν σε παραπλάνηση του μπορεί να επηρεάσουν την εγκυρότητα του κατηγορητηρίου. Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη σε συνάρτηση με την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την κατηγορούσα αρχή, θεωρώ ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν προκύπτει παραπλάνηση ή επηρεασμός των κατηγορούμενων σε βαθμό που να μπορούμε να συζητούμε για ακυρότητα του κατηγορητηρίου και κατ' επέκταση της διαδικασίας λόγω πολλαπλότητας. Η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής σε συνάρτηση με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί δεν αφήνουν αμφιβολία ότι έτεινε να αποδείξει ανέγερση των κατοικιών από τους κατηγορούμενους 1 χωρίς άδεια, εν γνώσει του κατηγορούμενου 2 διευθυντή τους ο οποίος επέτρεψε ή ανέχθηκε αυτό το πράγμα. Συνεπώς το Δικαστήριο, με δεδομένο μάλιστα ότι η πλευρά της Υπεράσπισης δεν εισηγήθηκε ποτέ επηρεασμό της λόγω πολλαπλότητας, θεωρεί ότι αυτή θα ήταν κατάλληλη περίπτωση για αυτεπάγγελτη τροποποίηση του κατηγορητηρίου αναλόγως. Δεν κρίνω όμως σκόπιμο να προβώ σε τέτοια τροποποίηση ενόψει της κατάληξης του Δικαστηρίου στα θέματα που θα εξετάσει κατωτέρω. Έρχομαι λοιπόν να εξετάσω τα θέματα που έχουν αναφερθεί σε άλλο σημείο πιο πάνω. Αυτά είναι πρώτον το δικαίωμα των παραπονούμενων να εγείρουν και να προωθήσουν την παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση, κατά πόσον νομιμοποιούνταν δηλαδή να το πράξουν, και δεύτερο κατά πόσο στην προκειμένη περίπτωση η έγερση και προώθηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Α. Το δικαίωμα των παραπονούμενων να εγείρουν και να προωθήσουν την παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση, κατά πόσον νομιμοποιούνταν δηλαδή να το πράξουν. Πρόκειται για θέμα που ηγέρθη αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο κατά την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των παραπονούμενων και του ζητήθηκε να τοποθετηθεί. Όσα έχει αναφέρει δε ο συνήγορος αναφέρω με κάθε σεβασμό, ακριβώς ήρθαν να επιβεβαιώσουν παρά το αντίθετο τις αρχικές σκέψεις που υπήρχαν στο μυαλό του Δικαστηρίου μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της ΜΚ2, ότι δηλαδή δεν φαινόταν να υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση δικαίωμα έγερσης και προώθησης της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Είναι πάγια νομολογημένο ότι ιδιώτης / πρόσωπο έχει δικαίωμα άσκησης ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης όταν τα δικαιώματά του επηρεάζονται άμεσα από την παράνομη πράξη (βλ. σύγγραμμα Α. Λοϊζου «Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας» σελ.290, Αίπεια Λτδ -V- Sirocco Estates Co Ltd

(1997)2 A.A.Δ.434, Panagiotis Ttofinis V Liozos Theocharides and Another

(1983)2 C.L.R. 363). Στην υπόθεση Αίπεια ανωτέρω το Πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει την ιδιωτική ποινική υπόθεση που καταχώρησαν οι κατήγοροι / εφεσείοντες εναντίον των κατηγορούμενων / εφεσίβλητων ακριβώς γιατί κατέληξε ότι δεν είχαν δικαίωμα καταχώρησης της. Οι κατήγοροι στην υπόθεση εκείνη είχαν ενοικιάσει στους κατηγορούμενους 1 μία οικοδομή, στην οποία οι τελευταίοι τοποθέτησαν μια πινακίδα σε αντικατάσταση μιας προηγούμενης για την οποία οι κατήγοροι είχαν δώσει την συγκατάθεση τους. Ήταν παραδεκτό ότι για την πινακίδα δεν είχε εκδοθεί άδεια από την αρμόδια αρχή με βάση το Κεφ.50. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο με το σκεπτικό ότι δεν αποδείχθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος για την ασφάλεια της οικοδομής λόγω του βάρους της πινακίδας, κατέληξε ως ανωτέρω λέγοντας επίσης ότι η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για επίτευξη αλλότριων σκοπών και όχι από το θύμα του αδικήματος του οποίου τα δικαιώματα επηρεάστηκαν άμεσα. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε τα εξής: " ..Το πρωτόδικο δικαστήριο εξέτασε την παρούσα υπόθεση από λανθασμένη γωνία. Πιστεύουμε ότι είναι άνευ σημασίας αν το υποστατικό υφίσταται οποιαδήποτε ουσιαστική ζημία από το κατ΄ ισχυρισμόν αδίκημα των κατηγορουμένων. Δεν είναι αναγκαίο να φανεί ότι η ασφάλεια της οικοδομής κινδυνεύει από το βάρος, ούτε έχει σημασία η συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας εταιρείας για την εγκατάσταση προγενέστερης πινακίδας. Το μόνο γεγονός που έχει σημασία, υπό το φως της υπόθεσης Kalia, ανωτέρω, είναι η διαπίστωση του δικαιώματος της κατηγορούσας εταιρείας επί του συγκεκριμένου ακινήτου, γεγονός το οποίο βέβαια δεν αμφισβητήθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο. Η επέμβαση στο υποστατικό που έγινε χωρίς τη συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας, θεωρείται επέμβαση στα περιουσιακά της δικαιώματα και συνεπώς έχει κάθε δικαίωμα άσκησης της συγκεκριμένης ποινικής δίωξης. Το γεγονός ότι δεν είναι γνωστή η στάση του Δήμου Έγκωμης έναντι της μη εξασφάλισης σχετικής άδειας για την πινακίδα, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως παράγων που τείνει να κατευθύνει προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Επίσης το Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατηγορούσα εταιρεία χρησιμοποιούσε την άσκηση ποινικής δίωξης για επίτευξη αλλότριων σκοπών. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να προστατεύει τα περιουσιακά του δικαιώματα, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά, με τον τρόπο που προβλέπει η κειμένη νομοθεσία. Εν πάση περιπτώσει τίποτε στη μαρτυρία δε δικαιολογεί το συμπέρασμα ότι σκοπός της άσκησης της συγκεκριμένης διαδικασίας ήταν η επίτευξη αλλότριων σκοπών. Ο περιορισμός του δικαιώματος άσκησης ποινικής δίωξης από ιδιώτες μόνο σε άτομα που έχουν άμεσο συμφέρον, κατ' αντίθεση της actio popularis του Ρωμαϊκού Δικαίου, τέθηκε για να αποτρέπονται άχρηστες ή κακόβουλες διώξεις. Σκοπός του δεν είναι ο περιορισμός δικαιωμάτων. " Ερχόμενο τώρα το Δικαστήριο στην προκειμένη περίπτωση αναφέρει ότι όπως είναι φανερό τα πράγματα εδώ είναι πολύ διαφορετικά αφού εκ των παράνομων ανεγέρσεων που αποδίδονται στους κατηγορούμενους ουδεμία απολύτως επέμβαση υπάρχει σε δικαιώματα των παραπονούμενων, περιουσιακά ή άλλα. (α) Κατ' αρχήν δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα ακίνητα εντός των οποίων ανεγείρονται οι κατοικίες, μεταξύ αυτών και η κατοικία που συμφώνησαν να αγοράσουν οι παραπονούμενοι με βάση την συμφωνία τεκμ.2, ανήκουν στους κατηγορούμενους 1 (βλ.τεκμ.2-6). (β) Περαιτέρω οι παραπονούμενοι, εξ' όσων αντιλαμβάνεται το Δικαστήριο μέσω της 1ης παραπονούμενης, έχουν προβεί στις 14/01/2013 με την επιστολή τεκμ.10 σε τερματισμό της συμφωνίας τεκμ.2 και ακολούθως στις 13/02/2013 καταχώρησαν την αγωγή τεκμ.9 με αξιώσεις ουσιαστικά για αναγνώριση του νόμιμου της ενέργειας τους να τερματίσουν και περαιτέρω για επιστροφή των ποσών που έχουν καταβάλει στους εδώ κατηγορούμενους 1 όπως και για καταβολή διαφόρων άλλων αποζημιώσεων. Παρεμβάλλω εδώ ότι δεν θα απασχολήσει το παρόν Δικαστήριο αν τίθεται οποιοδήποτε θέμα εκ του ότι η 1η παραπονούμενη ενήργησε μόνη της σε ότι αφορά τα τεκμ.9 και 10 πιο πάνω ενώ με βάση το τεκμ.2 και την μαρτυρία είναι προφανές ότι δεν ήταν η μόνη αγοραστής της κατοικίας. Το παρόν Δικαστήριο θα μείνει στην ουσία του πράγματος. (γ) Συνεπώς με βάση όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω αλλά και έχοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας της ΜΚ2 - 1ης παραπονούμενης και τις ξεκάθαρες τοποθετήσεις της ότι αυτό που ουσιαστικά επιδιώκει με την παρούσα υπόθεση είναι να ασκήσει πιέσεις για να πάρει πίσω τα λεφτά της, συνάγεται με ασφάλεια το συμπέρασμα ότι με την παρούσα ποινική υπόθεση οι παραπονούμενοι δεν επιδιώκουν προστασία περιουσιακών τους δικαιωμάτων αλλά αλλότριους σκοπούς. Η παράνομη ανέγερση κατοικιών από τους κατηγορούμενους χωρίς άδεια ουδόλως επηρεάζει τα δικαιώματα των παραπονούμενων, οι οποίοι έχουν εκφράσει ξεκάθαρα την πρόθεση τους να μην έχουν σχέση με τις κατοικίες αυτές και κατ' επέκταση ούτε με την άδεια οικοδομής που τις αφορά. (δ) Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί εδώ ότι τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος των παραπονούμενων κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν αλλάζουν τα πράγματα. Αυτά θα είχαν σημασία κάτω από διαφορετικές περιστάσεις. Η άδεια οικοδομής συνεπώς θα είχε σημασία για τους παραπονούμενους προκειμένου να εξασφαλίσουν δάνειο από τραπεζικό οργανισμό, βοήθεια από την Μέριμνα ή τίτλο ιδιοκτησίας, και η μη εξασφάλιση της από τους κατηγορούμενους θα συνεπάγετο ενδεχομένως βλάβη στα δικαιώματα των παραπονούμενων, αν δεν προχωρούσαν με τερματισμό της συμφωνίας και με την έγερση αγωγής για αξίωση επιστροφής των ποσών που πλήρωσαν. Εφόσον ενήργησαν έτσι και μάλιστα πριν την καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης, το αν η κατοικία την οποία συμφώνησαν να αγοράσουν έχει άδεια ή όχι και αν οι κατηγορούμενοι ενήργησαν παράνομα για τους ίδιους δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ή διαφορετικά θα μπορούσε να λεχθεί ότι από την παράνομη πράξη των κατηγορούμενων, τα δικαιώματα των τελευταίων δεν εκτείνονται εις βάρος των παραπονούμενων κατά τον τρόπο που να εντοπίζεται σφετερισμός των νόμιμων δικαιωμάτων των παραπονούμενων ως αποτέλεσμα της παρανομίας που διαπράχθηκε σε σχέση με τις επίδικες οικοδομές (Π.Ε.194/13 Ν.Παναγιώτου -v- Σ.Ευαγγέλου ημερ.02/12/14). Β. Κατά πόσο στην προκειμένη περίπτωση η έγερση και προώθηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Παρά την κατάληξη του Δικαστηρίου πιο πάνω, θα προχωρήσω να εξετάσω και το θέμα αυτό σε περίπτωση που η κατάληξη του Δικαστηρίου πιο πάνω ανατραπεί. Την θέση σημειώνεται αυτή προώθησε ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορούμενων κατά την αγόρευση του ενώπιον του Δικαστηρίου για το εκ πρώτης όψεως. Κατ' αρχήν θα πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τη Νομολογία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας δικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορούν να επιδιωχθούν με μια. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ενδίκων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και η πολλαπλότητα των διαδικασιών επίτευξης του ίδιου στόχου (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του ΤΖΕΝΝΑΡΟ ΠΕΡΡΕΛΛΑ, Πολιτική Έφεση Αρ. 9173,

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και Αναφορικά με την αίτηση της BEOGRADSKA D.D, Πολιτική Έφεση Αρ. 9495,

(1996)1 Α.Α.Δ. 911). Επίσης κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας υπάρχει όταν η διαδικασία απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του αντιδίκου (βλ. Π.Ε.7063 Χαραλαμπίδη -v- Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522 - απόφαση πλειοψηφίας, Mills v. Cooper

(1967)All E.R. 100, 104). Σύνοψη του λόγου και των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή της εκ μέρους διαδίκου κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας παρατίθεται στην υπόθεση ΠΕΡΕΛΛΑ πιο πάνω: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν στην κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δεν συναρτούνται με οποιονδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα, μπορεί να προσλάβουν οποιανδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίον παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Παρά την δήλωση της ΜΚ2 - 1ης παραπονούμενης με την έναρξη της αντεξέτασης της ότι αυτό που ζητά είναι όπως εκδοθούν οι σχετικές άδειες για να μπορέσει να αποπερατωθεί η κατοικία, εντούτοις στην συνέχεια της αντεξέτασης της και μέχρι το τέλος της μαρτυρίας της, ακόμη σημειώνεται και στην επανεξέταση της, αποκάλυψε ότι αυτό που ουσιαστικά επιδιώκει είναι να λάβει πίσω τα χρήματα της, τα χρήματα δηλαδή που έχει πληρώσει στους κατηγορούμενους 1 δυνάμει της συμφωνίας αγοράς της κατοικίας. Μάλιστα έχει εξηγήσει στο Δικαστήριο τους λόγους για τους οποίους ζητά τα λεφτά της και δεν εμμένει στην απόκτηση της κατοικίας. Κρίνεται σκόπιμη εδώ η επανάληψη κάποιων σημείων από τη μαρτυρία της ΜΚ2, τα οποία το Δικαστήριο κρίνει ότι έχουν καθοριστική σημασία ως προς την κατάληξη του Δικαστηρίου επί του θέματος που το απασχολεί. Συγκεκριμένα η μάρτυρας μεταξύ άλλων έχει αναφέρει ότι: - Επειδή πέρασε το χρονοδιάγραμμα και των συμπληρωματικών συμφωνιών και 3 χρόνια ψεύτικων υποσχέσεων και αφού με βάση το αγοραπωλητήριο χρειαζόταν και άδεια οικοδομής η οποία δεν υπήρχε και η ίδια πληρώνει δάνειο χωρίς να έχει σπίτι είναι λογικό να ζητά τα λεφτά της για να εξοφλήσει το δάνειο της. - Έχει κινηθεί με τον τερματισμό της συμφωνίας, την αγωγή τεκμ.9 και την παρούσα ποινική υπόθεση γιατί έχασε €53.000.- από τη Μέριμνα επειδή δεν είχε άδεια οικοδομής πλέον επειδή αξιώνει επιπλέον €153.000.-. - Αν της δοθεί πίσω όλο το ποσό που της οφείλεται θα αποσύρει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας ποινικής υπόθεσης. - Αυτό που ζητά με δεδομένο και τον τερματισμό του συμβολαίου είναι τα χρήματα της. - Καταχώρησε την παρούσα ποινική υπόθεση και για σκοπούς πίεσης. - Ζητά από το παρόν Δικαστήριο τα χρήματα τα οποία ήταν τα χρήματα του γάμου της, των κόπων της και το δάνειο που έχει κάνει. Δεν χωρεί καμία αμφιβολία με βάση όσα αναφέρονται πιο πάνω σε συνάρτηση με τα όσα άλλα ανέφερε η ΜΚ2 ότι με την παρούσα ποινική υπόθεση δεν την ενδιαφέρει η τιμωρία των κατηγορούμενων. Αυτό που θέλει και επιδιώκει είναι να εισπράξει το λαβείν της ασκώντας μάλιστα πίεση προς τους κατηγορούμενους μέσω της παρούσας ποινικής διαδικασίας όπως η ίδια ξεκάθαρα δήλωσε. Μάλιστα έχει σημασία να αναφερθεί εδώ ότι η καταφατική της απάντηση για το ότι επιδιώκει άσκηση πίεσης δόθηκε σε υποβολή ότι καταχώρησε την παρούσα ποινική υπόθεση ως μοχλό πίεσης στους κατηγορούμενους για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς που έχει στην αγωγή 657/13. Εξ' αυτού λοιπόν αλλά και γενικότερα συνάγεται περαιτέρω αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι παραπονούμενοι τόσο με την παρούσα ποινική διαδικασία όσο και με την αγωγή με αρ.657/2013 (τεκμ.9) δηλαδή με δύο διαφορετικές και παράλληλες διαδικασίες επιδιώκουν ουσιαστικά τον ίδιο σκοπό που δεν είναι άλλος από την είσπραξη του λαβείν τους. Κατ' επέκταση στην προκειμένη περίπτωση εντοπίζονται χωρίς αμφιβολία όλα εκείνα τα στοιχεία που θέλει η Νομολογία να συντρέχουν για να διαπιστωθεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει το Δικαστήριο έχοντας υπόψη όσα ανέφερε η ΜΚ2 σε συνάρτηση με τις αρχές της Νομολογίας πιο πάνω, έχει πεισθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση η διαδικασία έχει εγερθεί και προωθείται καταχρηστικά από τους παραπονούμενους. Συνεπώς με αυτά υπόψη κρίνω ότι η κλήση των κατηγορούμενων σε απολογία δεν θα εξυπηρετούσε τίποτε άλλο παρά μόνον την συνέχιση της κατάχρησης της διαδικασίας από πλευράς των παραπονούμενων. Κατάληξη Έχοντας αποφανθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση οι παραπονούμενοι δεν νομιμοποιούνταν να εγείρουν την παρούσα ποινική διαδικασία και περαιτέρω ότι σε κάθε περίπτωση η παρούσα ποινική υπόθεση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, το Δικαστήριο δεν έχει βεβαίως άλλη επιλογή παρά την απαλλαγή και αθώωση των κατηγορουμένων. Συνεπώς οι κατηγορούμενοι 1 & 2 απαλλάσσονται και αθωώνονται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Σε ότι αφορά τα έξοδα της διαδικασίας θεωρώ ότι δεν υπάρχει οιοσδήποτε λόγος για να μην εφαρμοστεί ο κανόνας και συνεπώς αυτά θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Επιδικάζονται συνεπώς έξοδα υπέρ των κατηγορούμενων 1 & 2 και σε βάρος των παραπονούμενων 1 & 2 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο