Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Κυριάκος Νεοφύτου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 25160/11, 26/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:B28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Λουκίδου Βασιλείου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 25160/11 Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού και
- Κυριάκος Νεοφύτου
- Θεμούλα Νεοφύτου Κατηγορουμένων -------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 26.2.15 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κ. Αβρααμίδης Για τον κατηγορούμενο: κ. Ασσιώτου Κατηγορούμενοι 1 Παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει την κατηγορία για απερίσκεπτες και αμελείς πράξεις κατά παράβαση του άρθρου 236(δ) του Ποινικού Κώδικα (1η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 26.3.11 με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο ή αμελή ώστε να είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη σε άλλο, παρέλειψε να λάβει προφυλάξεις έναντι πιθανού κινδύνου από ζώο που είχε στη κατοχή του, δηλαδή ένα σκύλο. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίσης την κατηγορία ότι παρέλειψε να λάβει τα δέοντα μέτρα για να εμποδίσει τη δραπέτευση ή τη διαφυγή του σκύλου του κατά παράβαση των άρθρων 2 και 18(δ) και (στ) του Περί Σκύλων Νόμου 184(Ι)/2002 (2η κατηγορία). Η κατηγορούμενη 2 αντιμετώπιζε την τρίτη κατηγορία επί του κατηγορητηρίου στην οποία απαλλάχθηκε και αθωώθηκε στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Προς απόδειξη των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1 για την κατηγορούσα αρχή κατέθεσαν τέσσερις συνολικά μάρτυρες κατηγορίας ενώ για την υπεράσπιση μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία επέλεξε και έδωσε ένορκη κατάθεση χωρίς να παρουσιάσει άλλους μάρτυρες. Με βάση τη θέση της κατηγορούσας αρχής στις 26.3.2011 ο σκύλος του κατηγορούμενου βγήκε από την οικία του κατηγορούμενου στο δρόμο και πηδώντας πάνω στην ανήλικη Ζηνοβία ηλικίας 10 χρονών προκάλεσε σε αυτή φόβο και αναστάτωση με αποτέλεσμα να χρειαστεί της υπηρεσίες ψυχολόγου. Η Μ.Κ.2 Χριστιάνα Φρίξου είναι η μητέρα της ανήλικης Ζηνοβίας. Σε σχέση με το επίδικο περιστατικό ανέφερε ότι κατά την πιο πάνω αναφερόμενη ημερομηνία η ανήλικη έπαιζε με άλλα παιδιά στο δρόμο της γειτονιάς στη οδό Πατησίων. Σε κάποια στιγμή και ενώ είχε βγει έξω από το σπίτι αντιλήφθηκε την κόρη της να κλαίει και είδε το σκύλο του κατηγορούμενου να βρίσκεται στο δρόμο και να της επιτίθεται. Συγκεκριμένα είδε το σκύλο να ανεβάζει τα δύο μπροστινά του πόδια στο στήθος της ανήλικης και ταυτόχρονα να γαυγίζει έντονα κοντά στο πρόσωπο της. Αμέσως έτρεξε μαζί με το σύζυγο της και απομάκρυναν την ανήλικη από το σκύλο. Υποστήριξε πως από την επίθεση που δέχθηκε η κόρη της από τον σκύλο δεν είχε υποστεί οποιαδήποτε σωματική βλάβη, το περιστατικό όμως της προκάλεσε φόβο και ψυχολογική αναστάτωση σε βαθμό που αναγκάστηκε να ζητήσει την βοήθεια ψυχολόγου. Αντεξεταζόμενη απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις ανέφερε ότι τα δύο ανήλικα παιδιά της συνηθίζουν να παίζουν στο δρόμο της γειτονιάς μαζί με άλλα παιδιά και ότι τη συγκεκριμένη μέρα έπαιζαν στο δρόμο της γειτονιάς συνολικά έξι παιδιά. Παρέμεινε σταθερή στις θέσεις της σε σχέση με το περιστατικό κατά το οποίο ο σκύλος του κατηγορούμενου βρισκόταν ανεπιτήρητος στο δρόμο. Επανέλαβε επίσης τη διαπίστωση της ότι η κόρη της ήταν τρομοκρατημένη αναφέροντας μάλιστα ότι χρειάστηκε να επισκεφθούν τη ψυχολόγο πέντε φορές. Η ΜΚ2 μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Ήταν ιδιαίτερα πειστική ως προς το τι είδε σε σχέση με το επεισόδιο καθώς και ως προς το γεγονός ότι το συμβάν προκάλεσε φόβο και αναστάτωση στην ανήλικη κόρη της κάτι που άλλωστε επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία της ψυχολόγου ΜΚ 5 στην οποία και γίνεται αναφορά πιο κάτω. Ως εκ τούτου η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. Ο ΜΚ3 Χρίστος Χρίστου είναι ο πατέρας της ανήλικης. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του τη γραπτή κατάθεση του (Τεκμ.5). Μεταξύ άλλων στη γραπτή κατάθεση του περιγράφει το περιστατικό όπου είδε το σκύλο του κατηγορούμενου να επιτίθεται στην ανήλικη κόρη του καθώς και το φόβο και την αναστάτωση που της προκάλεσε το γεγονός αυτό. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι τα παιδιά του συνηθίζουν να παίζουν στο δρόμο της γειτονιάς μαζί με άλλα παιδιά. Παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του οι οποίες συνάδουν απόλυτα με τη μαρτυρία της ΜΚ2 αναφορικά με το τρόπο με τον οποίο ο σκύλος του κατηγορούμενου επιτέθηκε στην ανήλικη. Επιβεβαίωσε επίσης ότι η ανήλικη δεν είχε υποστεί οποιαδήποτε σωματική βλάβη από την επίθεση του σκύλου. Απαντώντας σε σχετικές υποβολές της υπεράσπισης δήλωσε χωρίς να αμφισβητηθεί ότι ο σκύλος του κατηγορούμενου πάντοτε περιφερόταν στην αυλή του σπιτιού του κατηγορούμενου χωρίς να είναι δεμένος. Ο ΜΚ3 σε όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του ήταν σταθερός και συνεπής στις δηλώσεις του. Η μαρτυρία του ήταν φυσική και αυθόρμητη χωρίς να αφήσει την παραμικρή εντύπωση ότι ήθελε να παραποιήσει την αλήθεια. Δεν διαπίστωσα μέσα από τα λεγόμενα του ότι δεν είπε την αλήθεια στο δικαστήριο ούτε ότι ενήργησε προς εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών ως ήταν η θέση της υπεράσπισης στο στάδιο των αγορεύσεων. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Ως ΜΚ4 κατέθεσε ο αστυφύλακας Γεώργιος Μέρτας. Η μαρτυρία του αφορούσε τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε σε σχέση με τη διερεύνηση της καταγγελίας εναντίον του κατηγορούμενου. Έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμ.7) και τον κατηγόρησε γραπώς (τεκμ. 8). Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος στη γραπτή ανακριτική κατάθεση του ισχυρίζεται πως στις 26.3.11 πριν αποχωρήσει από το σπίτι του μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του είχε δέσει το σκύλο του στην αυλή με αλυσίδα και κολανάκι και έκλεισε την καγκελόπορτα της οικίας του χωρίς όμως να την κλειδώσει με κλειδωνιά. Στη συνέχεια ενημερώθηκε από τους γείτονες ότι ο σκύλος του βρισκόταν αδέσποτος στο δρόμο. Όταν επέστρεψε σπίτι βρήκε το σκύλο του στο δρόμο και την καγκελόπορτα του σπιτιού του ανοικτή. Ο ΜΚ 4 ουσιαστικά αναφέρθηκε στις ενέργειες στις οποίες προέβηκε ο ίδιος σε σχέση με την υπόθεση οι οποίες δεν αμφισβητηθήκαν και ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή . Ως ΜΚ 5 κατέθεσε η ψυχολόγος που εξέτασε την ανήλικη Ζηνοβία. Κατέθεσε στο δικαστήριο την έκθεση που ετοίμασε μετά την ολοκλήρωση των επισκέψεων της ανήλικης ( τεκμ. 9) και υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Υποστήριξε πως οι φόβοι που προκάλεσε το επεισόδιο στην ανήλικη ήταν αληθινοί. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι κατά την πραγματοποίηση των πέντε συναντήσεων παρείχε στην ανήλικη ψυχολογική βοήθεια προκειμένου να ξεπεράσει τη φοβία που της είχε δημιουργηθεί. Αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στο τρόπο με τον οποίο διεξήχθηκαν οι συναντήσεις της με την ανήλικη και πως κατέληξε στα επιστημονικά συμπεράσματα της. Στο στάδιο της αντεξέτασης της απάντησε εμπεριστατωμένα και τεκμηριωμένα όλες τις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις. Η ΜΚ5 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Έχοντας υπόψη τα προσόντα και την εκπαίδευση της που εν πάση περιπτώσει δεν έχουν αμφισβητηθεί κρίνω ότι είναι εμπειρογνώμονας και τα όσα ανέφερε σε σχέση με τα συμπεράσματα της από την εξέταση της ανήλικης γίνονται αποδεκτά. Δεν κρίνω αναγκαίο να επεκταθώ στο σύνολο της μαρτυρία της δεδομένου ότι για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος του άρθρου 236 όπως είναι διατυπωμένο δεν απαιτείται η πρόκληση σωματικής ή άλλης βλάβης. Το άρθρο αναφέρεται σε συμπεριφορά που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή σε ενδεχόμενο σωματικής βλάβης. Ο κατηγορούμενος με τη σειρά του καταθέτοντας στο Δικαστήριο υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του τεκμ.
- Ήταν η θέση του ότι τα μέτρα που έλαβε για τη φύλαξη του σκύλου του ήταν ικανοποιητικά αφού όπως ανέφερε πριν αποχωρήσει από το σπίτι του έδεσε το σκύλο στη αυλή με κολανάκι και αλυσίδα και έκλεισε την καγκελόπορτα της αυλής του σπιτιού του. Όταν όμως επέστρεψε σπίτι διαπίστωσε και ο ίδιος ότι ο σκύλος του βρισκόταν αδέσποτος στο δρόμο ενώ η καγκελόπορτα του σπιτιού του ήταν ανοιχτή και το κολανάκι του σκύλου κομμένο. Υποστήριξε επίσης ότι ο σκύλος του που κατά τον επίδικο χρόνο ήταν μικρός δεν ήταν καθόλου επιθετικός αλλά αντίθετα ήταν φιλικός και ακίνδυνος και πολλές φορές έπαιζε με τα παιδιά της γειτονιάς. Τέλος αναφέρθηκε στις προσπάθειες που κατέβαλε για να μιλήσει με τους γονείς της ανήλικης Ζηνοβίας και να τους απολογηθεί για το συμβάν χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κατά τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του σε κάποια σημεία ο κατηγορούμενος υπήρξε ειλικρινής αναφέροντας πως η καγκελόπορτα του σπιτιού του δεν έφερε κλειδωνιά όπως και ότι την μέρα του επεισοδίου διαπίστωσε και ο ίδιος ότι ο σκύλος του βρισκόταν αδέσποτος στο δρόμο. Εντούτοις σε κάποια άλλα σημεία της μαρτυρίας του διαπιστώνεται η προσπάθεια του να αποποιηθεί των ευθυνών του. Ο κατηγορούμενος δεν έδωσε καμία πειστική εξήγηση για το πως ο σκύλος του βρέθηκε αδέσποτος στο δρόμο και το κάγκελο του σπιτιού του ανοικτό. Κατά την ένορκη κατάθεση του ισχυρίσθηκε αόριστα πως πληροφορήθηκε ότι κάποιο από τα παιδιά που έπαιζαν στο δρόμο εκείνη τη μέρα άνοιξε το κάγκελο του σπιτιού με αποτέλεσμα ο σκύλος να βγει έξω. Αυτός ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου δεν αναφέρεται στην γραπτή κατάθεση του κάτι που δείχνει ότι ήταν εκ των υστέρων σκέψη αλλά επιπρόσθετα βρίσκεται και σε αντίφαση με τη θέση του ότι ο σκύλος ήταν δεμένος με αλυσίδα, αφού, αν όντως ήταν δεμένος ο σκύλος δεν θα μπορούσε να βρεθεί στο δρόμο ακόμα και εάν κάποιος άνοιγε την καγκελόπορτα. Ένα άλλο γεγονός που υποδεικνύει την έντονη προσπάθεια του να αποφύγει τις ευθύνες του είναι και το αυθαίρετο συμπέρασμα του ότι ο σκύλος του λόγω της ηλικίας του και της ράτσας του ήταν ακίνδυνος. Η θέση του αυτή δεν συνάδει με την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή και βάση της οποίας ο σκύλος του κατηγορουμένου επιτέθηκε στην ανήλικη Ζηνοβία με τον τρόπο που περιέγραψαν οι γονείς της. Από την άλλη η θέση που προσπάθησε να προβάλει ότι δηλαδή ο ίδιος δεν ευθύνεται για το συμβάν αφού έλαβε όλα τα απαιτούμενα μέτρα για τη φύλαξη του σκύλου του, δεν συνάδει με τις έντονες προσπάθειες του όπως τις περιγράφει στην γραπτή κατάθεση του να εντοπίσει τους γονείς της ανήλικης για να τους απολογηθεί. Όσον αφορά τη διαζευκτική πιθανότητα κάποιος να μπήκε στην αυλή του σπιτιού του και να έκοψε το κολανάκι του σκύλου, που επίσης προέβαλε ο κατηγορούμενος στην προσπάθεια του να αποδώσει την ευθύνη για τη διαφυγή του σκύλου του σε τρίτους, σημειώνεται ότι δεν βρίσκει έρεισμα στη προσαχθείσα μαρτυρία. Διαζευκτικές πιθανότητες δυνατόν να προκαλούν αμφιβολίες μόνον εάν αυτές εξάγονται από την μαρτυρία. Όπως αναφέρθηκε στη υπόθεση Αθηνής v. Δημοκρατία
(1990)2 Α.Α.Δ. 41 «οι διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς τα συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι έργο του Δικαστηρίου (βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 224) Ενόψει των πιο πάνω πλην της αποδοχής του κατηγορούμενου ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο σκύλος του βρέθηκε αδέσποτος στο δρόμο και ότι το κάγκελο του σπιτιού του δεν ήταν κλειδωμένο με κλειδωνιά οι υπόλοιπες θέσεις του δεν γίνονται αποδεκτές και απορρίπτονται. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας καταλήγω στα ανάλογα ευρήματα ότι δηλαδή στις 26.3.2011 ο σκύλος του κατηγορούμενου βρέθηκε λυμένος χωρίς επίβλεψη σε δημόσιο δρόμο και επιτέθηκε στην ανήλικη Ζηνοβία ανεβάζοντας τα πόδια του στο στήθος της και γαυγίζοντας κοντά στο πρόσωπο της. Αποτελεί περαιτέρω εύρημα του Δικαστηρίου ότι η αναφερόμενη επίθεση του σκύλου προκάλεσε στην ανήλικη φόβο και ψυχολογική αναστάτωση και προς τούτο χρειάστηκε θεραπεία από ψυχολόγου. Νομική Πτυχή Το άρθρο 236(δ) του Ποινικού Κώδικα προνοεί πως: «236. Όποιος, με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο ή αμελή, ώστε να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη σε άλλο- . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. (δ) παραλείπει να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από οποιοδήποτε ζώο που έχει στην κατοχή του . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . είναι ένοχος πλημμελήματος.» «Νοείται ότι, όπου η κατηγορία δυνάμει της υποπαραγράφου (δ) του παρόντος άρθρου αναφέρεται σε σκύλο, τεκμαίρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε γνώση της πιθανότητας πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον εν λόγω σκύλο, ανεξάρτητα από τη φύση ή την προηγούμενη συμπεριφορά ή τις συνήθειες του σκύλου αυτού.» Το άρθρο 236 είναι το πρώτο από σειρά άρθρων ενός ευρύτερου κεφαλαίου του Ποινικού Κώδικα με τον τίτλο «Εγκληματική Απερισκεψία και Αμέλεια». Εκτενής ανάλυση της νομολογίας σε σχέση με την ποινική αμέλεια γίνεται στην υπόθεση Μαυρομάτης ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ 69. Ειδικότερα σε σχέση με το άρθρο 236, έχει λεχθεί ότι από το περιεχόμενο του δεν προκύπτει ότι απαιτείται αλόγιστη συμπεριφορά για απόδειξη οιουδήποτε των αδικημάτων που προβλέπονται σε αυτό. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα. «Παρά το γεγονός ότι το άρθρο 236 ανήκει σε ενότητα άρθρων τα οποία φέρουν τον τίτλο "Εγκληματική Αλόγιστη Συμπεριφορά και Αμέλεια" (Criminal Negligence & Recklessness) και τον πλαγιότιτλο "Αλόγιστες και Αμελείς Πράξεις" (Reckless & Negligent Acts στο πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο) εντούτοις από το περιεχόμενο του δεν προκύπτει ότι απαιτείται αλόγιστη συμπεριφορά για απόδειξη οιουδήποτε των αδικημάτων που προβλέπονται από το άρθρο. (Gavalas v. The Police
(1985)2 C.L.R 114, 131, 134)» Ως εκ τούτου, σύμφωνα πάντα με την πιο πάνω απόφαση, ο βαθμός αμέλειας που απαιτείται για τεκμηρίωση αδικήματος του άρθρου 236, αποκλείει την υπαίτιο αμέλεια και είναι ο ίδιος με αυτό που απαιτείται για απόδειξη αδικήματος δυνάμει του άρθρου 210 πριν από την τροποποίηση του. Με τη προσθήκη της πιο πάνω επιφύλαξης στο Νόμο αναφορικά με τους σκύλους και ειδικά από τη συμπερίληψη της φράσης «ανεξάρτητα από τη φύση ή την προηγούμενη συμπεριφορά ή τις συνήθειες του σκύλου αυτού», συνάγεται πως ο νομοθέτης δεν διαχωρίζει, ούτε και ενδιαφέρεται για τη φύση ή το ιστορικό του σκύλου στον οποίο αναφέρεται η υπόθεση. Ανεξαρτήτως λοιπόν αυτών των στοιχείων τεκμαίρεται πλέον πως ο Κατηγορούμενος είχε γνώση για την πιθανότητα πρόκλησης σωματικής βλάβης από το συγκεκριμένο ζώο. Στην πραγματικότητα εξισώνει τον σκύλο με τα άγρια εκ φύσεως ζώα (ferae naturae), αφού και για εκείνα με βάση το κοινοδίκαιο τεκμαίρεται ο κίνδυνος και η γνώση. Συνεπώς όσο αφορά αμελείς πράξεις που πηγάζουν από την κατοχή σκύλου, τεκμαίρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε γνώση της πιθανότητας πρόκλησης βλάβης από το εν λόγω ζώο. Η έννοια της επιφύλαξης του άρθρου 236 (δ), είναι ότι θεωρεί ως δεδομένη την πιθανή πρόκληση ζημιάς από σκύλο, έτσι ώστε να αφαιρείται από τα συστατικά του αδικήματος, η υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να αποδείξει τη γνώση του κατηγορουμένου για την επικινδυνότητα του ζώου αυτού. Καθιερώνεται λοιπόν αμάχητο τεκμήριο ότι ο κατηγορούμενος οφείλει να γνωρίζει ότι η κατοχή σκύλου εμπεριέχει τον κίνδυνο πιθανής πρόκλησης βλάβης σε τρίτους. Δεν μπορεί ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος να επικαλεστεί την προηγούμενη καλή συμπεριφορά του σκύλου του για να αποδείξει ότι δεν γνώριζε τον κίνδυνο πρόκλησης ζημιάς σε τρίτους αφού από τον νόμο στην περίπτωση κατοχής σκύλου, ο κίνδυνος αυτός θεωρείται δεδομένος. Στο σύγγραμμα Penal Law of India, 9η έκδοση, Τόμος 2, αναφέρεται σχετικά με το αντίστοιχο άρθρο
(289)πως οι αρχές που διέπουν το ζήτημα του κατά πόσον υφίσταται καθήκον επιμέλειας είναι παρόμοιες με τις ισχύουσες κατά το κοινοδίκαιο. Πρέπει λοιπόν να θεωρείται πως ένα τέτοιο καθήκον υπάρχει προς κάθε ένα που μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις ή παραλείψεις του Κατηγορούμενου, δηλαδή τον πλησίον. Στην παρούσα υπόθεση αναμφίβολα υπήρχε ένα τέτοιο καθήκον προς τα παιδιά που έπαιζαν στο δρόμο της γειτονιάς αλλά και σε άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Σε τέτοιες περιπτώσεις όπως αναφέρεται στην υπόθ. Behrens v. Bertram Mills & Circus Ltd
(1957)1 All E.R. 583: "A person who keeps an animal with knowledge (scienter retinuit) of its tendency to do harm, is strictly liable for damage that it does if it escapes; he is under an absolute duty to confine or control it so that it shall not do injury to others ". Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όποιος έχει ένα ζώο εν γνώσει της τάσης του να προκαλέσει βλάβη είναι απολύτως υπεύθυνος για τη ζημιά που κάνει εάν διαφύγει˙ έχει απόλυτο καθήκον να το περιορίζει ή να το ελέγχει ούτως ώστε να μην προξενήσει βλάβη σε άλλους.» Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές σε συνδυασμό με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 1ης κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Η αμέλεια και απερίσκεπτη πράξη του κατηγορουμένου, συνίστανται στην παράλειψη του να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ούτως ώστε ο σκύλος του να μην εξέλθει της αυλής σε δημόσιο δρόμο αφού η επικινδυνότητα του θεωρείται από τον Νόμο δεδομένη. Από την στιγμή που ο σκύλος εξήλθε στον δρόμο και επιτέθηκε στην ανήλικη Ζηνοβία, ήταν στους ώμους του κατηγορουμένου να αποδείξει ότι έλαβε όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα για να αποφευχθεί ζημιά σε οιονδήποτε πρόσωπο από τη συμπεριφορά του σκύλου του. Ο κατηγορούμενος απέτυχε σε αυτή του την υποχρέωση αφού η μαρτυρία του δεν έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο. Να σημειώσω εδώ ότι ακόμη και αν γινόταν δεκτή η θέση της υπεράσπισης ότι δεν υπήρξε επίθεση αλλά ο σκύλος του κατηγορούμενου προσπάθησε να παίξει με την ανήλικη και πάλι η 1η κατηγορία θα αποδεικνυόταν. Η αμέλεια του κατηγορουμένου έγκειται στο γεγονός ότι δεν πήρε όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις για να μην κυκλοφορεί ελεύθερος ο σκύλος του. Όπως και πιο πάνω αναφέρεται όπως είναι διατυπωμένο το άρθρο 236 δεν είναι αναγκαίο να προκληθεί σωματική βλάβη για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα. Το άρθρο αναφέρεται σε συμπεριφορά που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή σε ενδεχόμενο σωματικής βλάβης. Το γεγονός δε ότι ο σκύλος του κατηγορουμένου βρέθηκε λυμένος χωρίς επίβλεψη σε δημόσιο δρόμο, από μόνο του καταδεικνύει το ενδεχόμενο σωματικής βλάβης σε πρόσωπα που τον συγκεκριμένο χρόνο, χρησιμοποιούσαν τον δρόμο . Σε σχέση με την εισήγηση της ευπαίδευτου συνηγόρου της υπεράσπισης ότι το κατηγορητήριο είναι γενικό αφού στις λεπτομέρειες δεν καθορίζεται ποια ήταν η αμελής συμπεριφορά του κατηγορούμενου, σημειώνεται πως η διατύπωση του κατηγορητηρίου με κανένα τρόπο δεν έχει διαφανεί ότι επηρέασε δυσμενώς την υπεράσπιση του κατηγορούμενου. Ο ίδιος ουδέποτε ζήτησε περισσότερες λεπτομέρειες και εν πάση περιπτώσει δεν έχει τεθεί ένα τέτοιο ζήτημα προηγουμένως παρά μόνο στο στάδιο των αγορεύσεων. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο στην 1η κατηγορία που αντιμετωπίζει. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίσης την κατηγορία ότι παρέλειψε να λάβει τα δέοντα μέτρα για να εμποδίσει τη δραπέτευση ή τη διαφυγή του σκύλου του κατά παράβαση των άρθρων 2 και 18(δ) (στ) του Περί Σκύλων Νόμου 184(Ι)/2002 ( 2η κατηγορία). Σύμφωνα δε με το με το άρθρο 2 του Νόμου184(Ι)/2002 στην έννοια του σκύλου για τους σκοπούς του νόμου, συμπεριλαμβάνεται κάθε σκύλος οιαδήποτε φυλής και γένους, ηλικίας άνω των τριών μηνών. Θα πρέπει λοιπόν για να αποδειχθεί μία τέτοια κατηγορία, να αποδειχθεί μεταξύ άλλων ότι ο σκύλος είναι άνω των 3 μηνών. Στην παρούσα υπόθεση, δεν δόθηκε εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής καμία άμεση και σαφής μαρτυρία σε σχέση με την ηλικία του σκύλου του κατηγορουμένου. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου v. Αστυνομίας,
(1989)2 ΑΑΔ 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Κρίνεται συνεπώς ότι η κατηγορούσα αρχή, σε αντίθεση με τη πρώτη κατηγορία απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας στην οποία ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.)........... Στ. Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Ref. aperiskeptes -ameleis praxis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο