Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Ομάρ Αλνταηέχ, Αρ. Υπόθεσης: 4658/15, 5/3/2015

(2), 85 και 86 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 (Κατηγορίες 2, 4, 6 και 8).

1. Απόπειρα ληστείας κατά παράβαση των άρθρων 284, 366 και 267 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (Κατηγορία 7). Ο κατηγορούμενος παραπέμφθηκε σε απευθείας δίκη στο Κακουργιοδικείο, το οποίο θα συνέλθει σε συνεδρία στη Λεμεσό στις 06/04/2015 και ώρα 9:00π.μ. Μετά την εξέλιξη αυτή, η Κατηγορούσα Αρχή υπέβαλε αίτημα όπως το Δικαστήριο διατάξει την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την έναρξη της δίκης του στο Κακουργιοδικείο. Το αίτημα αυτό προσέκρουσε στην ένσταση της συνηγόρου του κατηγορούμενου. Προς υποστήριξη του αιτήματός της η Κατηγορούσα Αρχή επικαλέσθηκε:
2. την πιθανότητα / κίνδυνο μη προσέλευσης του κατηγορούμενου στη δίκη, όπως αυτή προκύπτει από : (α) τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος (β) την πιθανότητα καταδίκης του, με βάση την υπάρχουσα μαρτυρία (γ) το ύψος των ποινών που προβλέπονται από τον Νόμο σε περίπτωση καταδίκης (δ) την πιθανότητα φυγοδικίας του κατηγορούμενου. Προς υποστήριξη των ανωτέρω ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής παρέπεμψε στην θεληματική κατάθεση του ίδιου του κατηγορούμενου αλλά και σε άλλο μαρτυρικό υλικό που υπάρχει εντός του Εγγράφου Α που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Επίσης αναφέρθηκε στο ότι ο κατηγορούμενος, είναι κάτοχος 3 διαβατηρίων, ήτοι της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Σουηδίας και της Συρίας. Επιπλέον αναφέρθηκε στο ότι αμφότεροι οι γονείς του έχουν αποβιώσει και δεν διατηρεί στενούς δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία καθότι δεν έχει τόπο διαμονής, εργασία ή εισοδήματα ενώ ήρθε πρόσφατα στην Κυπριακή Δημοκρατία.
3. Την πιθανότητα διάπραξης από πλευράς του κατηγορούμενου άλλων αδικημάτων λόγω της φύσης του κατηγορητηρίου, της συχνότητας των ισχυριζόμενων διαπραχθέντων αδικημάτων και του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει οιαδήποτε εισοδήματα ή εργασία. Η ευπαίδευτη συνήγορος Υπεράσπισης του κατηγορουμένου, στη δική της αγόρευση υποστηρίζοντας την ένσταση του κατηγορουμένου, υποστήριξε τους λόγους για τους οποίους, κατά την άποψή της, ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερος, με περιοριστικούς όρους, μέχρι την ημερομηνία της δίκης του, οι οποίοι συνοπτικά έχουν ως ακολούθως: - Η απόλυση με εγγύηση του κατηγορουμένου αποτελεί την πρώτη επιλογή του Δικαστηρίου σύμφωνα με την νομολογία και τυχόν διαταγή για κράτηση θα πρέπει να επιβάλλεται με φειδώ σύμφωνα και με σχετική νομολογία. Προς τούτο εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος δύναται να καταβάλει ποσό εκ €2000= προς εξασφάλιση της παρουσίας του, να παραδώσει τα 3 διαβατήρια τα οποία κατέχει και την ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, να παρουσιάζεται καθημερινά και να υπογράφει σε αστυνομικό σταθμό καθώς επίσης το όνομα του να εγγραφεί στον κατάλογο των προσώπων που απαγορεύεται η έξοδος τους από την Κυπριακή Δημοκρατία. Αναφορικά με το ποσό που προτείνει ο κατηγορούμενος η κα. Νεοφύτου αναφέρθηκε στο ότι μπορεί να ακούγεται μικρό σε σχέση με τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται ο κατηγορούμενος, όμως για τον ίδιο τον κατηγορούμενο το ποσό φαντάζει πολύ μεγάλο και παρέπεμψε και σε σχετική νομολογία. - Η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν θα πρέπει να απομονώνεται, αλλά θα πρέπει να κρίνεται σε συνδυασμό με τις άλλες προϋποθέσεις που έχουν καθιερωθεί νομολογιακά. Σύμφωνα με την ευπαίδευτη συνήγορο του κατηγορούμενου, αμφότεροι οι γονείς του κατηγορούμενου έχουν αποβιώσει. Οι μόνοι συγγενείς τους οποίους έχει είναι οι συγγενείς της Κύπριας μητέρας του, οι οποίοι διαμένουν στην Κύπρο και με τους οποίους θα διαμένει ο κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα η κα. Νεοφύτου αναφέρθηκε στο ότι η θεία του κατηγορούμενου δήλωσε ότι ο κατηγορούμενος θα διαμένει στην οικία της, στην οδό Κυκλική Κερύνειας, β φάση, Τραχώνι, αρ.35 στην Λεμεσό. - Δεν υπάρχει πιθανότητα / κίνδυνος ο κατηγορούμενος να φυγοδικήσει. Αναφέρθηκε στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου και ότι αυτός δεν δύναται να διαφύγει στην Συρία καθότι ο πατέρας του έχει αποβιώσει αλλά και λόγω της κατάστασης που επικρατεί τώρα στην Συρία. Στο σημείο αυτό η συνήγορος του κατηγορούμενου παρέπεμψε το Δικαστήριο και στην απόφαση Carlo Kazanjian ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 7292, 2002, 2 Α.Α.Δ., 326, στην οποία ο κατηγορούμενος για ένοπλη ληστεία αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την δίκη του. Περαιτέρω αναφέρθηκε στο ότι ο κατηγορούμενος, ως και η ίδια η Κατηγορούσα Αρχή αναφέρθηκε, δεν έχει καθόλου εισοδήματα, άρα θα είναι αδύνατο ακόμα και να διαφύγει. - Σε ότι αφορά τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων, η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορούμενου έθεσε τη θέση ότι η Κατηγορούσα Αρχή έκανε μια πολύ γενική αναφορά στο λόγο αυτό βασιζόμενη μόνο στον αριθμό των κατηγοριών επί του παρόντος κατηγορητηρίου. Ισχυρίστηκε ότι ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 23 ετών, χωρίς καμία προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά. Με παραπομπή σε νομολογία, σύμφωνα με την οποία ακόμα και οι προηγούμενες καταδίκες αν ανήκουν στο παρελθόν θα πρέπει να διαχωρίζονται, υπέβαλε την εισήγηση ότι στην παρούσα περίπτωση, που δεν υφίσταται καμία προηγούμενη καταδίκη, ο λόγος αυτός είναι γενικός και χωρίς καμία αιτιολογία. Τα όσα ανέφερε η ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου, τα συνδύασε με αναφορά σε νομολογία, τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όσο και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Για την έκδοση της παρούσας απόφασης έχω λάβει υπόψη μου τα όσα εισηγήθηκαν αμφότερες οι πλευρές και έχω μελετήσει επισταμένως τη σχετική Νομολογία, στην οποία αναφέρθησαν αμφότεροι οι συνήγοροι, τόσο του Κατηγορούμενου, όσο και της Κατηγορούσας Αρχής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον το αφορά αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης τους ενώπιον του Κακουργιοδικείου, στο οποίο έχει ήδη παραπεμφθεί σε προηγούμενο στάδιο της διαδικασίας αυτής, εδράζεται στα άρθρα 48 και 157

(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτησή του αποτελεί έναν σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α.

(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται αποδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση παγίως καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου και είναι:

1. Η πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο
2. Η πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων
3. Η πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του. Στη Θεοδωρίδη κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 139, επισημάνθηκε ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα αυξημένο είναι και το κίνητρο του υποδίκου να αποφύγει τη δίκη του. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες, τα γεγονότα και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. Στην Οικονομίδης V Αστυνομίας, Π.Ε. 7514, ημερ. 05.11.2003, επισημαίνεται ότι η σοβαρότητα του αδικήματος ήταν αυταπόδεικτη από τη στιγμή που για ένα από τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται προβλέπεται φυλάκιση δια βίου. Στην παρούσα υπόθεση τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρά. Ενδεικτικό της σοβαρότητας τους συνιστούν οι προβλεπόμενες από το νόμο ποινές που είναι μέχρι και δια βίου φυλάκιση. Για τη διαπίστωση ύπαρξης πιθανότητας καταδίκης εξετάζεται το υπάρχον μαρτυρικό υλικό στην όψη του και μόνο, χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει σε αξιολόγησή του ή σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης, εφόσον δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορουμένου. Θέματα που σχετίζονται με ισχυρισμούς που αφορούν τη νομιμότητα της σύλληψης του υπόπτου, όπως επίσης και τη δεκτότητα μαρτυρίας που βασίζεται σε δηλώσεις του υπόπτου ή άλλα θέματα που αφορούν τη δεκτότητα μαρτυρίας (όπως ότι η μαρτυρία λήφθηκε παράνομα) εξετάζονται κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο της εξέτασης αίτησης για την κράτηση ή όχι Κατηγορουμένου. Έχω διεξέλθει με προσοχή το μαρτυρικό υλικό με βάση το οποίο έχει παραπεμφθεί ο Κατηγορούμενος σε απευθείας δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου, όπως αυτό παρουσιάζεται στις καταθέσεις (Έγγραφο Α). Με βάση το σύνολο της μαρτυρίας αυτής, κρίνω ότι υπάρχει πιθανότητα και μόνο καταδίκης του Κατηγορούμενου στις κατηγορίες που θα αντιμετωπίσει χωρίς βεβαίως να αποκλείεται κάθε λογική προσδοκία για αθώωση. Προς την πιο πάνω κατάληξή μου λαμβάνω υπόψη μου την κατάθεση του Κατηγορούμενου, ως χαρακτηρίζεται με την ένδειξη ΖΑ επί του Εγγράφου Α, ημερομηνίας 25/02/2015, στην οποία φέρεται να παραδέχθηκε τις πράξεις που του καταλογίζονται σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Επίσης, έλαβα υπόψη μου το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό και ιδιαίτερα από μαρτυρίες άλλων προσώπων. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω, υπογραμμίζω ότι η πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο με αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης και τις ποινές. Στην Κρίνος Θεοχάρους κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 48, αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι όμως επίσης νομολογημένο πως σε καμιά περίπτωση δεν εκτιμάται η πιθανότητα μη προσέλευσης με κατά απομόνωση αναφορά στη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης και την επιβληθησόμενη ποινή, αυτόματα δηλαδή, χωρίς τον συνυπολογισμό άλλων σχετικών δεδομένων. Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Σημειώνω και την απόφαση Μιχάλης Α. Ψύλλας ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 201/2007, ημερ. 28.8.2007, όπου επαναλήφθηκε ότι η αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων δεν είναι αρκετή και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και άλλες παράμετροι. Στην Χ" Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 45 ανασκοπήθηκε η Νομολογία και εξηγήθηκε ακριβώς ότι η πρόβλεψη σε σχέση με τα ενδεχόμενα μπορεί να έχει ως πηγή «εγγενείς ενδείξεις» που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της υπόθεσης, αλλά και το ιστορικό του υποδίκου και στοιχεία από την ίδια την υπόθεση. Παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο κατά την εξέταση των πιο πάνω είναι, μεταξύ άλλων, εκείνοι που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορουμένου, την κατοικία του, το επάγγελμά του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με τη χώρα στην οποία διώκεται, καθώς και γενικότερα θέματα υγείας. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Σιδερένος κ.α., Ποινικές Εφέσεις 73-76/2008, ημερ. 23.4.2008, λέχθηκε ότι οι προσωπικές συνθήκες εξετάζονται με αναφορά στο σχετικό κριτήριο, κατά πόσο δηλαδή οι συνθήκες αυτές ανατρέπουν τη σκέψη στον κατηγορούμενο να μην εμφανιστεί στο δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες που του προσάπτονται. Δεν εξετάζονται οι προσωπικές συνθήκες με σκοπό να επιδειχθεί επιείκεια στον κατηγορούμενο, απαλλάσσοντάς τον από την ταλαιπωρία της προφυλάκισης. Οι πιο πάνω παράγοντες πρέπει να συνεκτιμώνται ανάμεσα στα άλλα και με τον παράγοντα της παρακώλυσης στην ετοιμασία της υπεράσπισης λόγω της κράτησης (Savva & Another (No.2) V Police

(1997)2 C.L.R. 292), αλλά και με τον χρόνο κράτησης (Χ'' Δημητρίου ανωτέρω). Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν αναγνωρισθεί από τη Νομολογία μας ως παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στα πλαίσια αιτήσεων κράτησης. Ωστόσο, όπως υπογραμμίσθηκε στη Βασιλείου (ανωτέρω), τέτοιοι παράγοντες, όπως και οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή ενός υποδίκου, έστω και αν είναι δυσμενείς, δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Στην παρούσα υπόθεση ο Κατηγορούμενος είναι Κύπριος πολίτης της Δημοκρατίας, κάτοχος Συριακού και Σουηδικού επίσης διαβατηρίου και λευκού ποινικού μητρώου. Αμφότεροι οι γονείς του έχουν αποβιώσει και ως αναφέρθηκε από τη συνήγορό του, στην Κύπρο σήμερα διαμένουν οι συγγενείς της αποβιωσάσης κύπριας μητέρας του, ενώ σύμφωνα με την συνήγορο του δεν διαθέτει άλλους δεσμούς σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Θα πρέπει στο στάδιο αυτό να σημειώσω ότι το Δικαστήριο υπέβαλε ερώτημα προς αμφότερους τους συνηγόρους, αναφορικά με το Σουηδικό διαβατήριο που κατέχει ο Κατηγορούμενος. Σύμφωνα με τη συνήγορό του, ο Κατηγορούμενος απέκτησε το διαβατήριο αυτό μετά από τετραετή διαμονή του για σκοπούς εργασίας στη Σουηδία, θέτοντας τη θέση ότι δεν απέκτησε με αυτό τη σουηδική υπηκοότητα, αλλά για να μπορέσει να παραμείνει στη Σουηδία με αυτού του είδους το διαβατήριο το οποίο κατέχει, θα πρέπει να παρουσιάσει Συμφωνία Εργοδότησης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, εισηγήθηκε ότι η παραδοχή από πλευράς Κατηγορούμενου για διαμονή τεσσάρων ετών στη Σουηδία, ενισχύει τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής περί ύπαρξης ισχυρών δεσμών με άλλες χώρες, επιπλέον του γεγονότος ότι ως κάτοχος Σουηδικού διαβατηρίου δύναται να ταξιδέψει και σε άλλες χώρες. Αναφορικά με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής περί ύπαρξης κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, θα πρέπει να αναφέρω ότι τα όσα έχουν λεχθεί προς υποστήριξη της προϋπόθεσης αυτής, δεν έχουν με έχουν πείσει ως προς την ισχύ τους. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και χωρίς οποιαδήποτε προηγούμενη ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά. Το γεγονός ότι κατηγορείται για σωρεία διάπραξης αδικημάτων, δεν αποδεικνύει την απαιτούμενη, από τη νομολογία τόσο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όσο και του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ροπή και τάση προς διάπραξη αδικημάτων, καθότι δεν πρέπει να διαφεύγει ότι για τη διάπραξη των αδικημάτων του παρόντος κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο. Όσον αφορά τώρα την πιθανότητα και τον κίνδυνο μη προσέλευσης του Κατηγορούμενου στο Δικαστήριο, έχω να αναφέρω τα εξής, αφού μελέτησα όλα όσα αναφέρθηκαν ενώπιον μου από τους ευπαιδεύτους συνηγόρους αλλά και την νομολογία στην οποία η κα. Νεοφύτου με παρέπεμψε. Είναι προφανές ότι ο κατηγορούμενος δεν διαθέτει ισχυρούς δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία. Αμφότεροι οι γονείς του έχουν αποβιώσει, ενώ ο πατέρας του φαίνεται σύμφωνα με το μαρτυρικό υλικό ότι διέμενε μέχρι τον θάνατο του στην Συρία. Καμία αναφορά δεν γίνεται σε συγγενείς άλλους πέρα από τους θείους του από την πλευρά της μητέρας του. Μέσα από το μαρτυρικό υλικό το οποίο έχω διεξέλθει και ιδιαίτερα μέσα από την κατάθεση του ίδιου του κατηγορούμενου, φαίνεται ότι αυτός έχει τα τελευταία χρόνια διαμείνει και επισκεφθεί για σκοπούς εργασίας, διάφορες χώρες, όπως η Συρία, ο Λίβανος, η Γερμανία και η Ιταλία όπου διέμεινε για 1 χρόνο περίπου. Περαιτέρω ο ίδιος φαίνεται να αναφέρει ότι μετά την επιστροφή του στην Κύπρο πριν 2 μήνες περίπου, δεν είχε τόπο διαμονής αλλά αντίθετα διέμενε αρχικά σε ξενοδοχεία και μετέπειτα σε πάρκα και παραλίες. Ουδεμία αναφορά γίνεται για ύπαρξη στενών σχέσεων με τους συγγενείς της αποβιωσάσης μητέρας του. Σημειώνεται επιπλέον ότι ο κατηγορούμενος δεν συνδέεται με την Κυπριακή Δημοκρατία ούτε με οιαδήποτε εργασιακή και/ή άλλη σχέση. Με βάση τα όσα ανωτέρω προανέφερα σε συνδυασμό με το μαρτυρικό υλικό κρίνω ότι ο κατηγορούμενος ουδεμία ισχυρή σχέση ή δεσμό φαίνεται να διατηρεί με την Κυπριακή Δημοκρατία αντίθετα το πρόσφατο του παρελθόν δείχνει μια τάση φυγής και περιπλάνησης. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθώ και στην απόφαση στην υπόθεση Carlo Kazanjian ν. Αστυνομίας, 2002, 2 Α.Α.Δ., 326, στην οποία με παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου. Με όλο τον σεβασμό προς την συνήγορο του κατηγορούμενου, είμαι της θέσης ότι η προαναφερθείσα υπόθεση διαφέρει της παρούσας καθότι εκεί ο κατηγορούμενος ήταν ναι μεν ηλικίας 22 χρόνων και δεν βαρυνόταν με προηγούμενες καταδίκες αλλά κατοικούσε μόνιμα στη Λάρνακα από το 1982, με σταθερή απασχόληση στην επιχείρηση του πατέρα του, μετά την αποφοίτηση του από την Αμερικανική Ακαδημία. Ουδεμία σχέση είχε ο κατηγορούμενος στην προαναφερθείσα υπόθεση με άλλες χώρες όπως στην παρούσα. Συνεπώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος ελλείψει οιονδήποτε σοβαρών και ουσιαστικών δεσμών με την Κυπριακή Δημοκρατία, σε συνδυασμό με την περιπλάνησή του σε διάφορες χώρες στο πρόσφατο του παρελθόν, είναι πιθανόν να προσπαθήσει να διαφύγει από τα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, πάντοτε βέβαια και σε συνάρτηση με τη σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία αντιμετωπίζει και της ορατής πιθανότητας καταδίκης του σε αυτά. Έχοντας κατά νου όλα όσα προαναφέρω στην παρούσα απόφαση και συνεκτιμώντας τα αντικειμενικά δεδομένα, με την έννοια πως αυτά άπτονται της σοβαρότητας των κατηγοριών και της εκ πρώτης όψεως πιθανολόγηση καταδίκης στη βάση του μαρτυρικού υλικού και τα υποκειμενικά δεδομένα, όπως οι δεσμοί του κατηγορούμενου με την Κύπρο και προσμετρώντας αυτά ανάλογα με τη βαρύτητα της ύπαρξης κινδύνου να μην παρουσιαστεί ο κατηγορούμενος στη δίκη του ενώπιον του Κακουργιοδικείου, κρίνω ότι υπάρχει ο κίνδυνος αυτός. Συνεπώς, λαμβάνοντας υπόψη τον κανόνα ότι δεν είναι απαραίτητο να συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την κράτηση ενός κατηγορούμενου, χωρίς ταυτόχρονα να παραβλέπω ότι το χρονικό διάστημα του ενός περίπου μηνός μέχρι την ημερομηνία της δίκης του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο, κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής και την κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, αφού βρίσκω ότι η ατομική του ελευθερία θα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του δημόσιου συμφέροντος. Αναφορά κρίνω ότι θα πρέπει ακόμα να γίνει και στους όρους που εισηγήθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου προς εξασφάλιση της εμφάνισής του στη δίκη, που όμως κρίνω ότι δεν είναι τόσο ισχυροί και τέτοιοι που θα απέτρεπαν τον κατηγορούμενο να αποφύγει τη δίκη του για να μην αντιμετωπίσει στην περίπτωση καταδίκης του, ποινές φυλάκισης που επιβάλλονται σε αυτού του είδους τα αδικήματα. Κατά συνέπεια, εκδίδω διάταγμα για την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι τις 06/04/2015 που είναι ορισμένη η παρούσα υπόθεση για εκδίκαση ενώπιον του Κακουργιοδικείου που συνεδριάζει στη Λεμεσό. (Υπ) .............. Ε. Δημητρίου-Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο