Αντρέας Γιωρκάτζης Δ.Ε.Π.Ε. ν. Πέτρου Σάββας Βάσου, Αρ. Υποθ.: 19126/12, 10/3/2015

(1999)2 ΑΑΔ 598, Π.Ε.6089, Ανδρέας Σ. Κοιλιάρης Λτδ v. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 194, Π.Ε.6053), ο οποίος δεν έθεσε το θέμα αυτό σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ούτε ισχυρίστηκε εκ τούτου παραπλάνηση ή δυσμενή επηρεασμό του. Έχοντας δε υπόψη ότι στην έκθεση αδικήματος αναφέρεται το άρθρο 305Α του Κεφ.154, οι λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας συνάδουν με το άρθρο 305Α

(2)όπως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο και συνεχίζει να ισχύει μέχρι σήμερα, ο κατηγορούμενος εκδίκασε την υπόθεση του και υπεράσπισε εαυτόν γνωρίζοντας επακριβώς το αδίκημα που αντιμετωπίζει ή και ότι το αδίκημα είναι αυτό του άρθρου 305A

(2), προσαρμόζοντας ανάλογα και την γραμμή υπεράσπισης του, ενώ περαιτέρω επαναλαμβάνω από πουθενά δεν φαίνεται να παραπλανήθηκε ή να έχει επηρεαστεί δυσμενώς κατά την προβολή της υπεράσπισης του, κρίνω ότι δεν θα πρέπει να με απασχολήσει περαιτέρω το θέμα αυτό ούτε και τίθεται θεωρώ θέμα ακυρότητας του κατηγορητηρίου. Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν τέσσερις

(4)μάρτυρες και μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου. Περαιτέρω αναφέρεται κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου συνολικά 25 τεκμήρια, με την σημείωση εδώ ότι κάποια εξ' αυτών κατατέθηκαν διπλά. Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας και οι δύο συνήγοροι με γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν στο Δικαστήριο υποστήριξαν τις θέσεις τους παραπέμποντας ανάλογα το Δικαστήριο στην νομολογία. Όλα όσα αναφέρουν έχουν μελετηθεί πολύ προσεκτικά από το Δικαστήριο, λαμβάνονται υπόψη αλλά δεν θεωρώ σκόπιμο να τα παραθέσω. Θα γίνει αναφορά σημειώνω σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων όπου αυτό θεωρηθεί αναγκαίο κατωτέρω. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του (πλην της μαρτυρίας του ΜΚ1) χωρίς το Δικαστήριο στο παρόν σημείο να προβαίνει σε εκτενή παράθεση περίληψης της αλλά αυτό θα γίνει όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Διευκρινίζεται στο σημείο αυτό ότι το Δικαστήριο δεν θα προχωρήσει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ1, κ.Αντρέα Γιωρκάτζη, αφού η μαρτυρία του έχει διαγραφεί και δεν θα ληφθεί υπόψη για τους λόγους που εμφαίνονται στα πρακτικά της διαδικασίας ημερ. 06/10/

1. Συναφώς δεν θα ληφθούν καθόλου υπόψη ούτε τεκμήρια που έχουν κατατεθεί από τον εν λόγω μάρτυρα και τα οποία δεν έχουν αναγνωριστεί από άλλους μάρτυρες ή για τα οποία εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει άλλη συνοδευτική μαρτυρία. Στην ουσία τα τεκμήρια αυτά σημειώνεται είναι τα τεκμήρια 3 και
2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). MK2 Χριστάκης Φραντζής Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Ο μάρτυρας αυτός, ο οποίος εργάζεται στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, απάντησε ευθέως ότι γνώριζε εις τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν με βάση τα καθήκοντα του και τα στοιχεία που είχε στην κατοχή του για την επίδικη επιταγή και λογαριασμό. Δεν είχε κανένα προσωπικό συμφέρον και το Δικαστήριο δεν έχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για αξιόπιστο μάρτυρα. Εργάζεται στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού και πιο συγκεκριμένα στο τμήμα τρεχούμενων. Οι επιταγές που σταματούν οι πελάτες ανέφερε είναι δική του δουλειά. Η επίδικη επιταγή έχει εκδοθεί από τον κατηγορούμενο και έχει όλα τα φυσικά γνωρίσματα για να θεωρηθεί ως επιταγή. Εν σχέση με την συγκεκριμένη επιταγή δόθηκε γραπτή εντολή από τον πελάτη τους και εκδότη της για μη πληρωμή της στις 12/10/11 και ο λόγος που δόθηκε για να μην πληρωθεί ήταν οικονομικές διαφορές. Κατά την παρουσίαση της επιταγής στην τράπεζα τους για πληρωμή την 01/03/12 δεν υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλαια στο λογαριασμό αλλά δεν γνωρίζει αν τον Οκτώβρη ή Νοέμβριο του 2011 υπήρχαν χρήματα στο λογαριασμό. Η επίδικη επιταγή έγινε κατάθεση στην τράπεζα Κύπρου όπως αναφέρεται και στη σφραγίδα επί της επιταγής. MK3 Νικόλας Θρασυβούλου O μάρτυρας αυτός ο οποίος είναι δικηγόρος και εργάζεται στο γραφείο των παραπονούμενων έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν ευθέως και χωρίς δισταγμό, κρίνω δε ότι κατέθεσε ότι γνώριζε με βάση τα στοιχεία που είχε στην κατοχή του και την πληροφόρηση που έλαβε αναφορικά με την επίδικη συμφωνία και επιταγή αλλά και την εξέλιξη που είχαν τα πράγματα. Εν πάση περιπτώσει μελετώντας προσεκτικά την μαρτυρία του έχω διαπιστώσει ότι δεν προκύπτει οτιδήποτε που να δύναται να κλονίσει την αξιοπιστία του. Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι είναι δικηγόρος και ασκεί το επάγγελμα στη Λεμεσό, είναι δε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας των παραπονούμενων. Κατέθεσε αντίγραφο της συμφωνίας που ετοιμάστηκε και υπεγράφη μεταξύ της εταιρείας P.G.M. SPORTMARINE LTD και του κατηγορούμενου ημερ.08/08/11 αναφορικά με την αγορά ενός σκάφους αναψυχής. Η τιμή πώλησης ήταν €158.000.- και με την υπογραφή καταβλήθηκαν €30.000.-. Στις 12/08/11 δε με την παράδοση του σκάφους στον κατηγορούμενο δόθηκαν από τον κατηγορούμενο πέντε

(5)μεταχρονολογημένες επιταγές, εκ των οποίων η μια ήταν η επίδικη ημερ. 31/01/2012 για ποσό €48.000.-. Από τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι υπήρξαν επαφές του Αντρέα Γιωρκάτζη, ο οποίος ετοίμασε την συμφωνία πιο πάνω και χειριζόταν το θέμα εκ μέρους των παραπονούμενων, για τη μεταβίβαση του ακινήτου του κατηγορούμενου στη Χίο πλην όμως παρά τις ενέργειες του δεν κατέστη δυνατή η μεταβίβαση στην εταιρεία P.G.M SPORTMARINE LTD αφού θα έπρεπε να διευθετηθούν εκκρεμότητες φορολογικές και άλλες στη Χίο από τον κατηγορούμενο ή κάποιο εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του. Τα προβλήματα που ανέκυψαν για τη μεταβίβαση γνωστοποιήθηκαν στον κατηγορούμενο σε συνάντηση στα γραφεία των παραπονούμενων στις 14/12/11, και ο κατηγορούμενος δεσμεύτηκε να προβεί σε ενέργειες για τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων που υπήρχαν και την καταβολή των οφειλόμενων φόρων για να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση του ακινήτου. Μέχρι την 31/01/2012 δε που ήταν πληρωτέα η επίδικη επιταγή δεν κατέστη δυνατή η μεταβίβαση του ακινήτου και η επιταγή κατατέθηκε για εξαργύρωση πλην όμως επιστράφηκε απλήρωτη με την ένδειξη ότι η πληρωμή ανακλήθηκε από τον εκδότη της. Η ανάκληση ως προκύπτει από το τεκμήριο 11 έγινε στις 12/10/2011 από τον κατηγορούμενο ο οποίος επικαλέστηκε οικονομικές διαφορές και η επιταγή μέχρι σήμερα παραμένει απλήρωτη. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι δεν ήταν παρών κατά την υπογραφή της συμφωνίας ημερ.08/08/11 και δεν γνωρίζει τι λέχθηκε κατά την συνάντηση για υπογραφή της. Γνωρίζει όμως ότι ο κατηγορούμενος είχε δώσει στον κ.Αντρέα Γιωρκάτζη πληρεξούσιο για να προχωρήσει με την μεταβίβαση του ακινήτου. Επίσης ότι η επίδικη επιταγή δόθηκε με βάση την συμφωνία και αφορούσε το τελευταίο ποσό των €48.000.-. Σε περίπτωση που γινόταν η μεταβίβαση του ακινήτου εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου τότε θα θεωρείτο ότι το συνολικό ποσό εξοφλήθηκε και η επιταγή δεν θα κατατίθετο στην τράπεζα. Ανέφερε όμως ότι δεν γνωρίζει αν αρχές Οκτωβρίου του 2011 ο κ.Μιχαηλίδης διευθυντής της εταιρείας P.G.M SPORTMARINE LTD σε συνάντηση με τον κατηγορούμενο ανέφερε ότι δεν επιθυμεί να συνεχίσει με την αγορά του σπιτιού στην Χίο λόγω μείωσης των τιμών των ακινήτων και ότι ήθελε τα λεφτά του. Ούτε γνωρίζει για προσπάθειες του κατηγορούμενου για να επικοινωνήσει με τον κ.Γιωρκάτζη. Η μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο τελικά δεν έγινε αλλά δεν γνωρίζει τον λόγο. Γνωρίζει όμως ότι ακόμη και μεταγενέστερα της ανάκλησης της επιταγής γίνονταν προσπάθειες για μεταβίβαση του ακινήτου. ΜΚ4 Γεώργιος Μιχαηλίδης Ο μάρτυρας αυτός που είναι διευθυντής της εταιρείας PGM SPORTMARINE LTD σε γενικές γραμμές έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Έχοντας παρακολουθήσει πολύ προσεκτικά τον μάρτυρα ενώ κατέθετε, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είπε την αλήθεια. Με καθαρό και απλό λόγο απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν αμέσως, με ευθύτητα, φυσικότητα και χωρίς δισταγμό. Έδωσε πειστικές λεπτομέρειες για την εξέλιξη των πραγμάτων, τα όσα ανέφερε δε έχουν συνοχή και σε συνδυασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί αντέχουν στη βάσανο της λογικής. Εν πάση περιπτώσει δεν διέκρινα σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του προσπάθεια από πλευράς του να αποκρύψει από το Δικαστήριο την αλήθεια, ούτε και έχει κρίνω κλονιστεί η αξιοπιστία του μέσα από την αντεξέταση του καθ' όλη τη διάρκεια της οποίας παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του. Εν κατακλείδι η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι είναι ο διευθυντής της εταιρείας PGM SPORTMARINE LTD η οποία ασχολείται με την πώληση σκαφών αναψυχής και άλλων θαλασσίων ειδών. Είναι το πρόσωπο που διαπραγματεύτηκε με τον κατηγορούμενο την πώληση συγκεκριμένου σκάφους τον Αύγουστο του 2011. Τελικά κατέληξαν σε συμφωνία πώλησης του σκάφους για €158.000.- και υπόγραψαν την σχετική συμφωνία. Είχαν προηγουμένως επισκεφθεί τους δικηγόρους της εταιρείας τους δηλαδή την δικηγορική εταιρεία που είναι παραπονούμενοι στην παρούσα υπόθεση και συζήτησαν τον τρόπο πληρωμής του τιμήματος πώλησης, τον χρόνο παράδοσης του σκάφους και γενικότερα τους όρους της συμφωνίας, ενώ οι παραπονούμενοι συμφωνήθηκε να είναι και να ενεργούν ως οι εμπιστευματοδόχοι για τους σκοπούς της συμφωνίας. Πλην των ποσών που πληρώθηκαν κατά την υπογραφή της συμφωνίας και με την παράδοση του σκάφους στον κατηγορούμενο, δόθηκαν από τον κατηγορούμενο οι μεταχρονολογημένες επιταγές που προνοούσε η συμφωνία, μεταξύ των οποίων και η επίδικη επιταγή για ποσό €48.000.- ημερ.31/01/12 που αφορούσε την τελευταία δόση. Αν μέχρι την εν λόγω ημερομηνία εγίνετο η αναφερόμενη και στη συμφωνία μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο τότε η τελευταία δόση θα θεωρείτο εξοφληθείσα και η επίδικη επιταγή θα επιστρέφετο στον κατηγορούμενο. Αν όχι τότε η επιταγή θα κατατίθετο προς είσπραξη του ποσού. Όπως ενημερωνόταν κατά καιρούς από τους παραπονούμενους οι τελευταίοι προέβηκαν σε σειρά ενεργειών για μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο χωρίς όμως επιτυχία. Στην παρουσία του ο Αντρέας Γιωρκάτζης μίλησε με την συμβολαιογράφο Αικατερίνη Γκίκα στην Αθήνα η οποία του ανέφερε ότι δεν ήταν διατεθειμένη να ενεργήσει για την μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο αφού υπήρχαν διάφορα προβλήματα και διαδικασίες που έπρεπε να γίνουν στη Χίο. Ακολούθως δικηγόρος που εντοπίστηκε στη Χίο ζήτησε μετάβαση του κατηγορούμενου ή εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου του στη Χίο για τακτοποίηση εκκρεμοτήτων που υπήρχαν. Για τα πιο πάνω ενημέρωσε τον κατηγορούμενο, ο οποίος ανέφερε ότι είχε συνάντηση με τον Αντρέα Γιωρκάτζη για το θέμα και ήταν ενήμερος. Με δεδομένο ότι δεν κατέστη δυνατή η μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο στο όνομα της εταιρείας τους μέχρι τέλος Φεβρουαρίου 2012, οι παραπονούμενοι κατέθεσαν την επίδικη επιταγή που ήταν πληρωτέα 31/01/12 η οποία και επιστράφηκε χωρίς να πληρωθεί με την ένδειξη ότι ανακλήθηκε από τον εκδότη της. Μέχρι σήμερα η επιταγή παραμένει απλήρωτη. Κατά την αντεξέταση του επανέλαβε ότι η επίδικη επιταγή δόθηκε για εξόφληση του τιμήματος αγοράς του σκάφους. Αν δεν εγίνετο η μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο μέχρι την ημέρα της επιταγής αυτή θα κατατίθετο. Αν όμως εγίνετο η μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο η επιταγή θα επιστρέφετο. Μετά την συνομιλία που αναφέρθηκε με την δικηγόρο στην Αθήνα και τον δικηγόρο στη Χίο, ειδοποίησε τον κατηγορούμενο να πάει στην Χίο να κανονίσει τις υποχρεώσεις του και ανέφερε ότι έχει πολλές δουλειές στη Λεμεσό και δεν μπορεί να φύγει. Ακολούθως επικοινώνησε με τον κ.Γιωρκάτζη και του ζήτησε να καταθέσει την επιταγή διότι πίστευε ότι η μεταβίβαση δεν θα γίνει. Δεν γνωρίζει αν το όνομα της Αικατερίνης Γκίκα ή του κ.Λαγουδάκη έδωσε στον κ.Γιωρκάτζη ο κατηγορούμενος και αν είναι ο κατηγορούμενος που φρόντισε να βρεθούν δικηγόροι και συμβολαιογράφοι για να προχωρήσει η μεταβίβαση του ακινήτου. Αρνήθηκε ότι τον Οκτώβρη του 2011 σε συνάντηση με τον κατηγορούμενο ανέφερε ότι οι τιμές των ακινήτων έχουν πέσει, δεν τον συμφέρει αυτή η αγορά και ότι είναι τα λεφτά του που θέλει. Επίσης αρνήθηκε ότι πήγαν να ξεγελάσουν τον κατηγορούμενο, και ότι αυτός ήταν και ο λόγος που ο κατηγορούμενος θεώρησε ότι υπήρχαν οικονομικές διαφορές και έδωσε οδηγίες στην τράπεζα για την επιταγή. Κατηγορούμενος Ερχόμενος τώρα στον κατηγορούμενο αναφέρω ότι αυτός δεν με έπεισε και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του την οποία απορρίπτω ως αναξιόπιστη. Θεωρώ ότι σε πολύ ουσιαστικά σημεία της η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από μη καθαρές και μη λογικές θέσεις, ενώ περαιτέρω προκύπτουν μέσα από την μαρτυρία του, σε συνάρτηση και με τεκμήρια που έχουν κατατεθεί, ουσιαστικές αντιφάσεις. Εν πάση περιπτώσει η μαρτυρία του κατηγορούμενου έχει γενικά δημιουργήσει αμφιβολίες στο Δικαστήριο σε βαθμό που να μην μπορεί να γίνει αποδεκτή. Πιο συγκεκριμένα: Α. (i) Ο κατηγορούμενος την ίδια στιγμή που δεν αμφισβήτησε το περιεχόμενο της συμφωνίας με την εταιρεία P.G.M. SPORTMARINE LTD (τεκμ. 1 & 15), η οποία σημειώνεται ευρίσκεται σε ισχύ και ουδέποτε έχει τερματιστεί, προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι δεν συμφωνήθηκε ποτέ μεταξύ τους ότι σε περίπτωση που δεν πληρωθεί η τελευταία δόση του τιμήματος αγοράς του σκάφους εκ €48.000.- δεν θα υπήρχε δικαίωμα για κατάθεση της επίδικης επιταγής. Επαναλάμβανε δε συνεχώς ότι η επιταγή εδόθη σαν εγγύηση για την περίπτωση που δεν μεταβιβαζόταν το σπίτι. (ii) Όμως το Δικαστήριο θεωρεί κατ' αρχήν ότι η συμφωνία που υπήρχε μεταξύ των δύο μερών δεν αφήνει περιθώρια για οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία και είναι ξεκάθαρη. Η τελευταία δόση του τιμήματος αγοράς του σκάφους εκ €48.000.- θα ήταν πληρωτέα μέχρι και την 31/01/12 ( όρος 3 (i) (g) ) και για το ποσό αυτό ο κατηγορούμενος θα παρέδιδε μια μεταχρονολογημένη επιταγή στους παραπονούμενους που με βάση την συμφωνία ενεργούσαν σαν escrow agents (όρος 3 (ii) ), όπως και έπραξε σημειώνεται εκδίδοντας και παραδίδοντας στους παραπονούμενους την επίδικη επιταγή. Σε περίπτωση δε που μέχρι την 31/01/12 θα μεταβιβάζετο στην εταιρεία SPORTMARINE ανωτέρω συγκεκριμένο ακίνητο του κατηγορούμενου στη Χίο η δόση αυτή των €48.000.- θα θεωρείτο πληρωμένη και κατ' επέκταση με βάση τον όρο 4 (ii) η σχετική επιταγή θα επιστρέφετο στον κατηγορούμενο. Σε αντίθετη περίπτωση θα κατατίθετο προς εξαργύρωση (όρος 4 (iii) ). Με βάση αυτά σαφώς και προκύπτει ξεκάθαρα το συμπέρασμα ότι η μη πληρωμή της επίδικης επιταγής που αφορούσε την εν λόγω τελευταία δόση, είτε μέσω της μεταβίβασης του ακινήτου στη Χίο είτε με μετρητά, παρείχε δικαίωμα κατάθεσης της επιταγής προς εξαργύρωση. (iii) Έχοντας δε τα πιο πάνω υπόψη αναφέρεται ότι το σκεπτικό του κατηγορούμενου και η προσπάθεια του δεν είναι σε κάθε περίπτωση κατανοητά. Διότι ακόμη και να θεωρήσουμε ότι η επιταγή εδόθη σαν εγγύηση για την περίπτωση που δεν μεταβιβαζόταν το σπίτι, όπως ο κατηγορούμενος αναφέρει, αυτό θεωρώ δεν θα άλλαζε οτιδήποτε. Ο κατηγορούμενος έδωσε μεταξύ άλλων και την επίδικη επιταγή, και γνώριζε ότι ακριβώς αν δεν μεταβιβαζόταν το σπίτι μέχρι 31/01/12, θα μπορούσε να γίνει χρήση της επιταγής η οποία εδόθη έστω σαν εγγύηση ότι μέχρι τότε θα εγίνετο η μεταβίβαση. Δεν υπάρχει καμία λογική στη θέση ότι εδόθη η επιταγή απλά και μόνον για να την έχει η άλλη πλευρά στην κατοχή της χωρίς δικαίωμα κατάθεσης. (iv) Εν πάση περιπτώσει ολοκληρώνοντας το σημείο αυτό, θεωρώ ότι η όλη προσπάθεια του κατηγορούμενου έχοντας υπόψη όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω ήταν αποτέλεσμα εκ των υστέρων σκέψεων και έχει πέσει στο κενό. Η επίδικη συμφωνία ήταν ξεκάθαρη και η ερμηνεία των προνοιών της κατά το δοκούν από τον κατηγορούμενο δεν είναι αποδεκτή αλλά επιπρόσθετα σημειώνεται προσκρούει και στον πολύ καλά γνωστό κανόνα που αποκλείει εξωγενή μαρτυρία. Κατάληξη του Δικαστηρίου σε κάθε περίπτωση είναι πως σαφώς και υπήρχε δικαίωμα κατάθεσης της επιταγής ως ανωτέρω έχει αναφερθεί, κάτι το οποίο ο κατηγορούμενος γνώριζε. Β. (i) Ο κατηγορούμενος κατέθεσε με αναφορά στις αποδείξεις εισπράξεως που εξέδωσε η εταιρεία SPORTMARINE (τεκμήρια 20 & 21) ότι η θέση του περί συμφωνίας πληρωμής ποσού €110.000.- σε μετρητά μόνον και όχι €158.000.- που αποτελούσε το συνολικό τίμημα αγοράς τους σκάφους, επιβεβαιώνεται από τις ίδιες τις αποδείξεις εις τις οποίες αναγράφεται το εκάστοτε υπόλοιπο. Πρόκειται βεβαίως για μια πολύ ουσιαστική θέση την οποία θα ανέμενα να θέσει η υπεράσπιση στον ΜΚ4, διευθυντή της εταιρείας SPORTMARINE, προκειμένου να του δοθεί η ευκαιρία να τοποθετηθεί. Όμως παρατηρώ ότι η Υπεράσπιση δεν το έπραξε και έθεσε το θέμα για πρώτη φορά με την μαρτυρία του κατηγορούμενου. (ii) Στην υπόθεση Tekinder Pal v. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551, αναφέρθηκαν τα εξής: « Είναι γνωστή η νομική θεώρηση του θέματος. Η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νουν στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν δεόντως. Ο κανόνας δεν διαφοροποιείται μεταξύ αστικών και ποινικών υποθέσεων. Η κλασσική τοποθέτηση επί του θέματος αφορούσε το αστικό δίκαιο. Έτσι στην Adidas Sportshunfabriken Adi Dassler KG v. The Jonitexo Ltd

(1987)1 CLR 383, λέχθηκε ακριβώς ότι στο επίκεντρο του αντιπαραθετικού συστήματος δικαιοσύνης, πρέπει να τίθεται η θέση της υπεράσπισης στους μάρτυρες του ενάγοντος, το δε Δικαστήριο στην απουσία ικανής δικαιολογίας ως προς το λόγο της παράλειψης, δικαιούται να αγνοήσει την μονομερώς τεθείσα εκδοχή που προέρχεται από τον ένα και μόνο των διαδίκων. Το πώς θα ενεργήσει το Δικαστήριο εξαρτάται βεβαίως και από το ουσιώδες ή μη του παραλειφθέντος ισχυρισμού. Σχετική είναι και η υπόθεση Βάσος Τάκη ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 599. Σημαντική στο θέμα ήταν η προβληθείσα υπεράσπιση περί κακοποίησης του εφεσείοντα. Η θέση αυτή προβλήθηκε όμως για πρώτη φορά κατά την αντεξέταση του εφεσείοντα στις 18.9.09, ενώ κατά τη συνέχιση της κυρίως εξέτασης του Δαμιανού Χατζηχριστοφή, Μ.Κ.5, στις 27.3.2009, μετά το πέρας της διαδικασίας της δίκης εντός δίκης, η ανακριτική κατάθεση του εφεσείοντα κατατέθηκε ως Τεκμ. 6, χωρίς καμία ένσταση, στη δε συνοπτική αντεξέταση του, ουδέν τέθηκε από την υπεράσπιση. Ορθά επομένως το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε στο σημείο αυτό ως πλήττον την αξιοπιστία της γενικότερης εκδοχής των εφεσειόντων. ...». (iii) Θεωρώντας λοιπόν ότι ένα τόσο ουσιώδες θέμα θα έπρεπε να τεθεί στον ΜΚ4 για να δώσει την εξήγηση του και να μπορέσει το Δικαστήριο να αξιολογήσει τις εκατέρωθεν θέσεις για να καταλήξει στην αλήθεια, έχω καταλήξει ότι η θέση του κατηγορούμενου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Εφαρμόζοντας δε την πιο πάνω αρχή και στην δική μας περίπτωση κρίνω ακριβώς ότι η εκ των υστέρων προβολή του ζητήματος και η μη παροχή ευκαιρίας στη πλευρά της κατηγορούσας αρχής να καταθέσει την θέση της δεν δείχνει καθαρές θέσεις από πλευράς Υπεράσπισης ενώ περαιτέρω πλήττει την αξιοπιστία της γενικότερης εκδοχής του κατηγορούμενου. (

1. iv)Σε κάθε περίπτωση όμως και ανεξάρτητα από τα ανωτέρω, εδώ το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να επαναλάβει ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν παρέχει έρεισμα για προώθηση από πλευράς Υπεράσπισης της θέσης αυτής, η οποία εν πάση περιπτώσει αποτελεί και απαράδεκτη εξωγενή μαρτυρία. Το τίμημα αγοράς ήταν €158.000.- και υπήρχε συγκεκριμένος τρόπος πληρωμής του, χωρίς να υπάρχει κάποια διαφοροποίηση μέρους του ποσού το οποίο θα πληρωθεί σε μετρητά εν σχέση με άλλο μέρος που θα πληρωθεί με άλλο τρόπο. Απλά αυτό που προκύπτει από την συμφωνία είναι ότι εφόσον μεταβιβάζετο το ακίνητο στη Χίο μέχρι 31/01/12 ως έχει αναφερθεί και πιο πάνω τότε η τελευταία δόση των €48.000.- θα θεωρείτο πληρωμένη. Γ. (
2. i)Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι η επίδικη επιταγή δόθηκε στους παραπονούμενους χωρίς να συμπληρωθεί το όνομα του δικαιούχου, ενώ κατά την αντεξέταση των ΜΚ3 και 4 η Υπεράσπιση προώθησε την θέση ότι ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε περί της συμπλήρωσης του ονόματος των παραπονούμενων ως δικαιούχων. (
3. ii)Μελετώντας όμως πολύ προσεκτικά την μαρτυρία στο σύνολο της έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν έλεγε αλήθεια ισχυριζόμενος ως ανωτέρω. Αφενός γιατί σε επιστολή του στον Γενικό Εισαγγελέα (μέρος τεκμ.2) την οποία σημειώνω υπογράφει ο ίδιος και με το περιεχόμενο της οποίας δήλωσε κατά την αντεξέταση του ότι συμφωνεί αναφέρει ρητά ότι «Ο δικηγόρος Α.Γιωρκάτζης ήθελε επίμονα μάλιστα να του δώσω επιταγή στο όνομα του ύψους €48.000.-.». Αφετέρου όμως και επειδή όταν προέβη σε ανάκληση της επιταγής (βλ.τεκμ.11) δήλωσε ρητά στην Τράπεζα του ως όνομα δικαιούχου της επιταγής τον Ανδρεά Γιωρκάτζη. (iii) Προκύπτει συνεπώς με βάση τα πιο πάνω ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε επακριβώς σε ποιού το όνομα είχε εκδοθεί η επιταγή, οι δικαιολογίες δε με τις οποίες προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο κατά την αντεξέταση του δεν γίνονται αποδεκτές. Μάλιστα θα έλεγα εδώ ότι οι απαντήσεις του, ότι δηλαδή στην ρηθείσα επιστολή είναι ο τότε δικηγόρος του που επέμενε να γραφεί έτσι και περαιτέρω ότι επειδή ο Ανδρέας Γιωρκάτζης ήταν escrow agent και γι'αυτό υπέθεσε ότι θα μπει το δικό του όνομα στην επιταγή, θεωρώ ότι αποτελούν εκ των υστέρων πολύ βολικές για τον ίδιο και την υπόθεση του απαντήσεις, οι οποίες όμως δεν έχουν πείσει το Δικαστήριο. Δ. (
4. i)Μια άλλη θέση του κατηγορούμενου ήταν ότι του εδόθησαν οι αποδείξεις του τεκμ.21 μαζί όταν εξέδωσε τις επιταγές με βάση την συμφωνία και ότι οι αποδείξεις του τεκμ.20 δεν του δόθηκαν την ίδια ημέρα αλλά του αναφέρθηκε ότι με την εξαργύρωση κάθε επιταγής θα του δινόταν απόδειξη. Οι τελευταίες αυτές αποδείξεις του δόθηκαν ανέφερε από τον γιο του ΜΚ4 κατά τις ημερομηνίες που αναγράφονται σε αυτές μετά την ανάλογη πληρωμή. Ας σημειωθεί ότι η θέση της κατηγορούσας αρχής η οποία υποβλήθηκε στον κατηγορούμενο ήταν πως όλες οι αποδείξεις εκδόθηκαν την ίδια μέρα κατόπιν παράκλησης του κατηγορούμενου για να τις πάρει στο λογιστή του. (
5. ii)Και πάλιν εδώ ο κατηγορούμενος όμως το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι δεν έλεγε την αλήθεια. Αυτό συνάγεται τόσο από την μεγάλη αμηχανία που ένιωσε όσο και από τις απαντήσεις του όταν η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής του ζήτησε να τοποθετηθεί στο γιατί του έδωσαν απόδειξη στις 30/12/11 όταν προηγουμένως είχε αναφέρει ότι την επιταγή που αφορούσε την σχετική δόση την σταμάτησε και την πλήρωσε αργότερα για τους λόγους που εξήγησε. Αφού δηλαδή η θέση του είναι πως οι αποδείξεις εδόθησαν με την πληρωμή κάθε δόσης ανάλογα, γιατί του εδόθη η απόδειξη ημερ.30/12/11 αφού την δόση αυτή δεν την πλήρωσε κατά την ημερομηνία αυτή αλλά πολύ αργότερα. (iii) Η αμηχανία του κατηγορούμενου όταν ετέθη το θέμα αυτό επαναλαμβάνω ήταν εμφανής. Απάντησε δε με τον εξής τρόπο «Δεν θυμούμαι αυτό το πράγμα, δεν θυμούμαι γιατί μου έδωσαν απόδειξη, πραγματικά δεν θυμούμαι». Ακολούθως δε σε επόμενη ερώτηση είπε «Με κάλεσαν στο γραφείο του Γιωρκάτζη, δεν θυμούμαι καλά, και μου έλεγε τις άλλες αφού θα περνάς από τον Παναγιώτη να τις πιάνεις, δεν θυμούμαι.». Εν πάση περιπτώσει με τις απαντήσεις αυτές και με όσες ακολούθησαν σε συνάρτηση με την λοιπή μαρτυρία του και το τεκμήριο 20, είναι προφανής η αντίφαση στην μαρτυρία του κατηγορούμενου. Ε. (
6. i)Ήταν η θέση του κατηγορούμενου ότι προέβη σε σταμάτημα της επιταγής γιατί φοβήθηκε, αμέσως μετά που ο ΜΚ4 του είπε ότι δεν θέλει το σπίτι στη Χίο αλλά θέλει τα λεφτά του και την εξαφάνιση του κ.Γιωρκάτζη. Στην Τράπεζα δε δήλωσε ως λόγο την ύπαρξη οικονομικών διαφορών. (
7. ii)Το Δικαστήριο θεωρεί όμως ότι τα πιο πάνω αποτελούν υπερβολές, μη καθαρές θέσεις και δικαιολογίες που δεν είναι λογικές και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα στα πλαίσια της προσπάθειας από πλευράς κατηγορούμενου για να δικαιολογήσει την ανάκληση της επιταγής. (iii) Η επίδικη συμφωνία συνάφθηκε στις 08/08/11 και η τελευταία δόση θα πληρώνετο στις 31/01/12 οπότε δηλαδή ήταν πληρωτέα και η επίδικη επιταγή. Εάν δε μέχρι την ημερομηνία αυτή εγίνετο η μεταβίβαση του ακινήτου στη Χίο η επιταγή αυτή θα θεωρείτο εξοφληθείσα. Έχοντας υπόψη αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ανακάλεσε την επίδικη επιταγή με βάση το τεκμ.11 στις 12/10/11, διερωτάται κανείς τι ακριβώς φοβήθηκε ο κατηγορούμενος κατά την ημερομηνία αυτή που τον οδήγησε στην ανάκληση μιας επιταγής που ήταν πληρωτέα 3 ½ περίπου μήνες μετά και ποιες ήταν οι οικονομικές διαφορές που υπήρχαν κατά την χρονική αυτή στιγμή χωρίς να γίνουν προηγουμένως ενέργειες που να οδηγούν στο συμπέρασμα αυτό. Ακόμη και να θεωρήσω ότι ο ΜΚ4 του ανέφερε τα πιο πάνω και ο κ.Γιωρκάτζης δεν ανταποκρινόταν στα τηλεφωνήματα του όπως ανέφερε, δεν υπήρχε θεωρώ την συγκεκριμένη χρονική στιγμή αντικειμενικά κανένας απολύτως φόβος και καμία οικονομική διαφορά που να δικαιολογούσε ανάκληση της επιταγής. (
8. iv)Κατά την ημερομηνία της ανάκλησης δεν είχε αποκρυσταλλωθεί καμία οικονομική διαφορά. Αυτό προκύπτει γενικότερα από την μαρτυρία αφού η συμφωνία ευρίσκετο σε ισχύ και η μεταβίβαση θα μπορούσε να γίνει μέχρι και 3 ½ μήνες μετά, ενώ οι προσπάθειες για να επιτευχθεί μεταβίβαση του ακινήτου είχαν συνεχιστεί και μετά την ανάκληση. Όμως θεωρώ ότι προκύπτει και από την μαρτυρία του ίδιου του κατηγορούμενου, ο οποίος όταν ερωτήθηκε κατά την κυρίως εξέταση του πως αντιλήφθηκε τις οικονομικές διαφορές που δήλωσε ως λόγο ανάκλησης, απάντησε ότι έδωσε αυτό τον λόγο όταν του είπε ο ΜΚ4 να μην ξεχνά ότι έχουν επιταγή την οποία θα καταθέσουν και μπορεί να πάει φυλακή αν δεν πληρωθεί η επιταγή. Είναι σαφές βέβαια ότι αυτά δεν αφορούν την ουσία του πράγματος και δεν μπορούν να θεωρηθούν ως οικονομική διαφορά μεταξύ των δύο μερών. (
9. v)Ας σημειωθεί όμως εδώ και το εξής. Η Υπεράσπιση υπέβαλε στον ΜΚ3 ότι η συνάντηση του κατηγορούμενου με τον ΜΚ4 οπότε ο τελευταίος ανέφερε ότι δεν επιθυμεί την μεταβίβαση του ακινήτου έγινε αρχές Οκτωβρίου του 2011 και ότι υπήρχαν συνεχείς προσπάθειες του κατηγορούμενου για να επικοινωνήσει με τον κ.Γιωρκάτζη χωρίς αποτέλεσμα, οπότε ο κατηγορούμενος προέβη στην ανάκληση της επιταγής. Κατ' αρχήν να αναφερθεί ότι στον ΜΚ4 υπεβλήθη ότι η συνάντηση αυτή έγινε τέλος Οκτωβρίου του 2011 δηλαδή μετά την ανάκληση κάτι που δείχνει ξεκάθαρα τις αντιφατικές και μη καθαρές αλλά και μη λογικές θέσεις της Υπεράσπισης. Όμως πέραν τούτου διερωτάται κανείς με δεδομένο έστω ότι η συνάντηση με τον ΜΚ4 έγινε αρχές Οκτωβρίου, ποιες ήταν αυτές οι συνεχείς προσπάθειες του κατηγορούμενου όταν η ανάκληση έγινε μόλις μερικές ημέρες μετά την εν λόγω συνάντηση δηλαδή στις 12/10/11. Αυτό εν πάση περιπτώσει δείχνει και το παντελώς αδικαιολόγητο της ανάκλησης. ΣΤ. i. Έδω όμως κρίνω σκόπιμο να αναφέρω και το εξής, που δείχνει ακριβώς κατά την κρίση μου ότι όσα ανέφερε ο κατηγορούμενος για τη μη διενέργεια της μεταβίβασης του ακινήτου στη Χίο και κατ' επέκταση για τον λόγο που τον οδήγησε σε ανάκληση πληρωμής της επιταγής δεν ήταν αλήθεια. Κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος ερωτήθηκε γιατί δεν προέβη ο ίδιος σε ενέργειες για να πληρωθούν οι οφειλές/κτηματικοί φόροι που αφορούσαν το ακίνητο στη Χίο και να κάνει ο ίδιος την μεταβίβαση, και ανέφερε ότι αν το ήξερε θα πήγαινε ο ίδιος να κάμει την μεταβίβαση για να τελειώνει το θέμα. Οι παραπονούμενοι χάθηκαν ανέφερε και μετά άρχισαν την αγωγή (προφανώς μιλούσε για την παρούσα ποινική υπόθεση), και δεν συνέφερε στον ίδιο να μην κάνει την μεταβίβαση. Είχε αναφέρει δε στην κυρίως εξέταση του ότι δεν είχε κανένα κώλυμα με την εργασία του να ταξιδέψει εκτός Κύπρου. ii. Η θέση όμως του κατηγορούμενου αυτή δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Εάν όλα όσα ανέφερε έγιναν πριν τις 12/10/11 οπότε ανακάλεσε την πληρωμή της επιταγής, και περαιτέρω γνώριζε ότι δεν προχωρούσε η μεταβίβαση αφού είχε μιλήσει με την συμβολαιογράφο στην Αθήνα, δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να αποδεκτώ ότι είναι λογικό ο κατηγορούμενος να μην ήξερε όπως ανέφερε ή δεν μπορούσε εν πάση περιπτώσει να μάθει τι ακριβώς συνέβαινε και να προβεί ο ίδιος σε ενέργειες για να γίνει η μεταβίβαση εφόσον ήταν έτοιμος να την κάνει έχοντας μάλιστα και ως δεδομένο ότι μέχρι την ημερομηνία πληρωμής της επιταγής υπήρχε μπροστά του χρόνος πέραν των 3 ½ μηνών και η συμφωνία ευρίσκετο σε ισχύ. iii. Επιπλέον όμως εδώ έχει σημασία να αναφερθεί και το εξής σχετικό. Από τον συνδυασμό της μαρτυρίας των ΜΚ3 & 4 προκύπτει ότι στις 14/12/11 έγινε συνάντηση μεταξύ του κατηγορούμενου και των παραπονούμενων. Ας σημειωθεί ότι η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε ποτέ ότι η συνάντηση αυτή έγινε. Κατά την συνάντηση δε αυτήν ο κατηγορούμενος ενημερώθηκε για τα προβλήματα που προέκυψαν για τη μεταβίβαση και δεσμεύτηκε να προβεί σε ενέργειες για διευθέτηση τους. Συνεπώς συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε τα προβλήματα και το Δικαστήριο θεωρεί ότι δεν έλεγε αλήθεια όταν δήλωνε ως ανωτέρω. Έστω και αν μιλούμε για χρόνο μετά την ανάκληση της επιταγής εφόσον ήθελε να γίνει η μεταβίβαση όπως δηλώνει και θα την έκανε ο ίδιος αν γνώριζε, διερωτάται εύλογα κανείς γιατί δεν το έπραξε. iv. Βεβαίως εδώ δεν μπορεί να μην σημειωθεί και η εξής μεγάλη αντίφαση στη μαρτυρία του κατηγορούμενου. Εφόσον δεν ανταποκρίνονταν οι παραπονούμενοι στα τηλεφωνήματα του, που ήταν μαζί και με όσα του ανέφερε ο ΜΚ4, ένας εκ των λόγων που τον οδήγησαν σε ανάκληση της επιταγής, πως είναι δυνατόν στις 14 Δεκεμβρίου του 2011 δηλαδή 2 μήνες περίπου μετά την ανάκληση να γίνεται συνάντηση για να συζητηθεί το θέμα της μεταβίβασης του ακινήτου και των προβλημάτων που προέκυψαν. Αν όντως οι παραπονούμενοι εξαφανίστηκαν όπως δήλωσε ο κατηγορούμενος και ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης στο Δικαστήριο, δεν υπήρχε καμία λογική να πραγματοποιηθεί η εν λόγω συνάντηση. Εν πάση όμως περιπτώσει η εξαφάνιση των παραπονούμενων σύμφωνα με τον κατηγορούμενο ξεκίνησε από τον Αύγουστο του 2011 μετά την υπογραφή της συμφωνίας. Την ίδια στιγμή όμως προκύπτει ότι την 01/09/11 υπόγραψε στα γραφεία των παραπονούμενων το τεκμήριο 23, κάτι που είχε ως επακόλουθο την έκδοση στις 08/09/11 του πιστοποιητικού τεκμήριο 24. Και καταληκτικά αναφέρεται ότι είναι προφανές από όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω ότι ο κατηγορούμενος δεν έλεγε αλήθεια για τη μη ύπαρξη επαφής με τους παραπονούμενους. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Έχοντας υπόψη την αξιολόγηση πιο πάνω καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 08/08/11 συμφωνήθηκε γραπτώς μεταξύ της εταιρείας P.G.M SPORTMARINE LTD και του κατηγορούμενου η πώληση στον τελευταίο ενός σκάφους έναντι τιμήματος €158.000.-. Το ποσό των €30.000.- πληρώθηκε κατά την υπογραφή της συμφωνίας και το υπόλοιπο ποσό συμφωνήθηκε να πληρωθεί με δόσεις. Η τελευταία δόση του τιμήματος αγοράς του σκάφους εκ €48.000.- θα ήταν πληρωτέα μέχρι και την 31/01/12 και για το ποσό αυτό ο κατηγορούμενος θα παρέδιδε μια μεταχρονολογημένη επιταγή στους παραπονούμενους που με βάση την συμφωνία ενεργούσαν σαν escrow agents (εμπιστευματοδόχοι), όπως και έπραξε εκδίδοντας και παραδίδοντας σε αυτούς την επίδικη επιταγή ημερ.31/01/12. Σε περίπτωση δε που μέχρι την 31/01/12 θα μεταβιβάζετο στην εταιρεία SPORTMARINE ανωτέρω συγκεκριμένο ακίνητο του κατηγορούμενου στη Χίο η δόση αυτή των €48.000.- θα θεωρείτο πληρωμένη και κατ' επέκταση η επίδικη επιταγή θα επιστρέφετο στον κατηγορούμενο. Σε αντίθετη περίπτωση θα κατατίθετο προς εξαργύρωση. Επειδή μέχρι και την 31/01/12 δεν κατέστη δυνατή η μεταβίβαση του εν λόγω ακινήτου στην SPORTMARINE, οι παραπονούμενοι τέλος Φεβρουαρίου του 2012 και συγκεκριμένα στις 29/02/12 κατέθεσαν την επιταγή στην τράπεζα τους δηλαδή στην Τράπεζα Κύπρου προς εξαργύρωση πλην όμως αυτή όταν παρουσιάστηκε στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού επί του οποίου εκδόθηκε την 01/03/12 δεν πληρώθηκε και επιστράφηκε αφού εν των μεταξύ ο κατηγορούμενος είχε δώσει εντολή για μη πληρωμή της. Η εντολή δόθηκε από τον κατηγορούμενο γραπτώς στο εν λόγω Συνεργατικό στις 12/10/11 και ως λόγο ο κατηγορούμενος επικαλέστηκε οικονομικές διαφορές. Η επιταγή μέχρι και σήμερα δεν έχει πληρωθεί. ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Με βάση τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω αν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για τη διάπραξη του αδικήματος του άρθρου 305 Α

(2)του Κεφ. 154 από το λεκτικό του οποίου ως αυτό έχει ερμηνευθεί στην Philippa Estates Ltd ν. Γιαννάκη Ρούσου Ποινική Έφεση 94/2005 ημερομηνίας 24.3.06 προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

1. Η έκδοση επιταγής από τον κατηγορούμενο
2. Η πρόκληση μη εξόφλησης της από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα. Με βάση την μαρτυρία και τα ευρήματα του Δικαστηρίου πιο πάνω είναι φανερό ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος εξέδωσε και παρέδωσε προς τους παραπονούμενους την επίδικη επιταγή ποσού €48.000.-, καθώς επίσης και ότι περαιτέρω ο κατηγορούμενος με γραπτές οδηγίες και εντολή του προς το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού ανακάλεσε την πληρωμή της εν λόγω επιταγής με αποτέλεσμα αυτή να μην πληρωθεί όταν παρουσιάστηκε για το σκοπό αυτό. Συνεπώς τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν χωρίς αμφιβολία αποδειχθεί. Στο σημείο αυτό να αναφέρω πριν προχωρήσω περαιτέρω ότι δεν θεωρώ ότι προκύπτει οιονδήποτε θέμα ως εκ της συμπλήρωσης του ονόματος των παραπονούμενων ως δικαιούχων της επιταγής. Οι παραπονούμενοι ενεργούσαν ως εμπιστευματοδόχοι εν σχέση με την συμφωνία κάτι που γνώριζε ο κατηγορούμενος. Ως προκύπτει από την μαρτυρία δε οι παραπονούμενοι αναμφίβολα ήταν νόμιμοι κάτοχοι της επιταγής και κατέστησαν νομιμοποιημένοι κομιστές της. Δεν χρειάζεται θεωρώ να προβώ σε περαιτέρω ανάλυση του θέματος το οποίο εν πάση περιπτώσει αφενός παρατηρώ ότι δεν απασχόλησε την ευπαίδευτη συνήγορο του κατηγορούμενου στην αγόρευση της, η οποία προφανώς αποδέχεται τα πιο πάνω και ορθά κατά την κρίση μου, ενώ αφετέρου αναλύεται με επάρκεια από την συνήγορο της κατηγορούσας αρχής με τη δική της αγόρευση. Κατόπιν των ανωτέρω εκείνο που απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος έχει κατορθώσει να αποδείξει την υπεράσπιση που παρέχει το εδάφιο 2 του άρθρου 305(Α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
3. Το βάρος απόδειξης υπεράσπισης που δημιουργείται είτε από το Νόμο είτε από το Κοινοδίκαιο έχει ο κατηγορούμενος με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. Ζαβός ν. Αστυνομίας

(1963)1 CLR 57, Ταραπουλούζης ν. Έπαρχος Λευκωσίας

(1962)CLR 91, Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας

(1980)2 CLR 10, Cross on evidence 4η έκδοση σελ. 85-87, Λοΐζου ν. Δημοκρατίας

(1994)2 ΑΑΔ 108, GP Ergatides Motors Ltd v. Αστυνομία και Γεώργιος Εργατίδης ν. Αστυνομία Ποιν. Έφ. 6138 και 6139 αντίστοιχα, ημερ. 19.6.97 και Ν. C. Diamonds Co Ltd και Χρίστου Γεωργίου Ποιν. Έφ. 7105, ημερ. 11.12.01). Το τι συνιστά εύλογη αιτία στα πλαίσια της υπεράσπισης που καθιερώνει το άρθρο 305Α

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 έχει ερμηνευθεί στην N.C. Diamonds Co. Ltd ν. Χρίστου Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763. Συγκεκριμένα στην υπόθεση αυτή έγινε αναφορά στην υπόθεση Pitsillides & Another v. Republic

(1983)2 C.L.R. 374 όπου η έννοια της εύλογης αιτίας συνδέθηκε με εκείνη της καλής πίστης. Περαιτέρω στην N.C. Diamonds Co. Ltd (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι η ίδια φράση έχει στην αγγλική νομολογία συσχετισθεί και με την έννοια δίκαιη αιτία ενώ σχετικά έγινε αναφορά και στην φράση bona fide (καλή τη πίστει) που στην αγγλική ορολογία θεωρήθηκε ταυτόσημη με τη λέξη "honestly" (ειλικρινά). Με βάση την πιο πάνω ερμηνεία το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ότι η αυτοκαθοδήγηση του πρωτόδικου δικαστή αναφορικά με την υπεράσπιση του εδ.

(2), ότι δηλ. πρέπει ο κατηγορούμενος να δείξει ότι ο ίδιος ειλικρινά πίστευε ότι είχε το δικαίωμα να σταματήσει την πληρωμή της επιταγής (υποκειμενικό κριτήριο) και επιπρόσθετα ότι η πεποίθησή του αυτή ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις (κάτι που εξετάζεται αντικειμενικά), έγινε μέσα στο πνεύμα των παραπάνω αποφάσεων. Με βάση αυτά το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η ενέργεια του εφεσίβλητου ήταν ειλικρινής και υπαγορεύθηκε από εύλογη αιτία. Τέλος στην ίδια υπόθεση κρίθηκε ότι η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδ.

(2), χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες έννομες σχέσεις γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα υπήρχαν περιθώρια επίκλησης της υπεράσπισης που παρέχει το εδ. 2 και θα καθιερωνόταν έτσι η αντίθετη θεωρία, του μη ανακλητού της επιταγής. Στην Ποινική Έφεση Αρ. 246/2009 Αντρέου -v- Vangel Art Ltd κ.α. ημερ. 24 Ιανουαρίου 2012, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής αναφορικά με την υπεράσπιση του άρθρου 305A

(2)του Κεφ.154: " Θα παρατηρήσουμε δε περαιτέρω ότι εν πάση περιπτώσει το κρίσιμο ερώτημα για σκοπούς της υπεράσπισης του άρθρου 305(Α)

(2)δεν αφορά μάλλον στη θετική διαπίστωση του σχετικού όρου της προφορικής συμφωνίας, δεδομένης της εκ διαμέτρου διαφωνίας των διαδίκων ως προς τούτο, παρά στην κρίση του εύλογου της ενέργειας των Εφεσιβλήτων να προκαλέσουν τη μη εξόφληση εν όψει ακριβώς της έντονης διαφωνίας τους με τον Εφεσείοντα ως προς τον κρίσιμο όρο για τον αριθμό των γαϊδουριών που επωλήθησαν. Εξ άλλου, η ποινική διαδικασία, στερούμενη του δικογραφικού πλαισίου της αστικής διαδικασίας, και τοσούτο μάλλον αφού έχει άλλο σκοπό, όχι μόνο δεν προσφέρεται για την επακριβή διάγνωση μιας διαφοράς που έχει στη γένεση και στην ουσία της αστική μορφολογία, αλλά και έχει ως βασική παράμετρο την ένοχη πρόθεση παρά την αντικειμενική ορθότητα της πράξης. Η υπεράσπιση της ευλόγου αιτίας φαίνεται ακριβώς να έχει αυτή την κατεύθυνση και να επιδιώκει να αντισταθμίσει την άλλως αυστηρή ευθύνη που διέπει το άρθρο 305(Α)

(2), εισάγοντας, έστω και υπό τη μορφή υπεράσπισης, ένα στοιχείο που ουσιαστικά ανάγεται στο mens rea. " Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω και την αξιολόγηση της μαρτυρίας, είναι φανερό ότι η μαρτυρία που τέθηκε από τον κατηγορούμενο, έχοντας κριθεί αναξιόπιστη, δεν θα ήταν ικανή να αποσείσει στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων το βάρος απόδειξης της υπεράσπισης που τον βαρύνει. Εν πάση περιπτώσει κρίνω όμως ότι ακόμη και αποδεκτή να γινόταν η μαρτυρία του κατηγορούμενου και πάλιν το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο αφού δεν προκύπτει πιστεύω από πουθενά ότι ο κατηγορούμενος ανακάλεσε καλόπιστα την επιταγή. Ούτε θεωρώ ο κατηγορούμενος ειλικρινά πίστευε ότι είχε το δικαίωμα να σταματήσει την πληρωμή της επιταγής και επιπρόσθετα ότι η πεποίθησή του αυτή ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις. Υπενθυμίζω εδώ ότι η ανάκληση της επιταγής έγινε στις 12/10/11 επειδή όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος φοβήθηκε και με την δικαιολογία οικονομικές διαφορές. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι κατ' αρχήν εν σχέση με μια επιταγή που ήταν πληρωτέα 3 ½ περίπου μήνες μετά, ουδείς φόβος υπήρχε ή μπορούσε λογικά και αντικειμενικά να υπάρχει για εξαργύρωση της κατά τον χρόνο της ανάκλησης. Έπειτα όμως όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω κατά την αξιολόγηση του κατηγορούμενου σημείο Ε στην πραγματικότητα οικονομική διαφορά την δεδομένη στιγμή δεν υπήρχε. Επίσης δεν είναι καθόλου λογικό 3 ½ μήνες πριν λήξει η προθεσμία για την αναφερόμενη μεταβίβαση και χωρίς, είτε να προβεί ο ίδιος σε ενέργειες για την μεταβίβαση, είτε να στείλει επιστολές καλώντας τους παραπονούμενους και την εταιρεία SPORTMARINE να προβούν σε συγκεκριμένες ενέργειες και θέτοντας τους προ των ευθυνών και υποχρεώσεων τους αλλά και παρέχοντας σχετική προειδοποίηση για την πρόθεση του ακριβώς αν δεν ενεργήσουν με βάση την συμφωνία να σταματήσει την επιταγή, είτε ακόμη να προβεί σε τερματισμό της επίδικης συμφωνίας και να αξιώσει αποζημιώσεις, να επικαλείται γενικά και αόριστα οικονομικές διαφορές επειδή έστω ο ΜΚ4 του ανέφερε τη δεδομένη στιγμή ότι δεν θέλει το ακίνητο και οι παραπονούμενοι δεν ανταποκρίνονταν μέχρι την ημέρα της ανάκλησης στα τηλεφωνήματα του. Ο κατηγορούμενος δεν έπραξε τίποτε από τα πιο πάνω και επέλεξε απλά να ανακαλέσει την επιταγή και μάλιστα 3 ½ μήνες πριν καταστεί πληρωτέα η επιταγή και λήξει με βάση την συμφωνία η προθεσμία μέσα στην οποία η μεταβίβαση θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Κατά τα λοιπά όμως υποστηρίζει ότι επιθυμούσε να γίνει η μεταβίβαση με βάση την συμφωνία. Εν κατακλείδι η ενέργεια του κατηγορούμενου να προβεί σε ανάκληση της επιταγής στις 12/10/11 κρίνεται από κάθε άποψη αδικαιολόγητη. Τέλος αναφέρεται εδώ με αφορμή σχετική αναφορά της ευπαίδευτης συνηγόρου του κατηγορούμενου στην αγόρευση της (σελ.10) ότι το παρόν Δικαστήριο που έχει ενώπιον του και εκδικάζει μια ποινική υπόθεση για συγκεκριμένο αδίκημα δεν θα ασχοληθεί με το κατά πόσο οι παραπονούμενοι ως escrow agents (εμπιστευματοδόχοι) έκαναν λάθος ή ενήργησαν αμελώς εν σχέση με την μεταβίβαση του ακινήτου ή γενικότερα με τον χειρισμό του όλου θέματος. Αν τίθεται για τον κατηγορούμενο τέτοιο θέμα, θεωρώ ότι αυτό μόνον στα πλαίσια αστικής διαδικασίας θα μπορούσε να αποφασιστεί και να λυθεί. Συνεπώς αν θεωρεί ο κατηγορούμενος ότι έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των παραπονούμενων μπορεί να εγείρει σχετική αστική διαδικασία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ τούτου η θέση της Υπεράσπισης απορρίπτεται. Κατά συνέπεια για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει πετύχει να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορούμενου, τον οποίο κρίνω ένοχο στην 1η κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ της κατηγορούσας αρχής και εναντίον του κατηγορούμενου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Private Criminal/Final Judgment Αναφορά: Τελική Απόφαση/Ανάκληση πληρωμής επιταγής/Άρθρο 305Α

(2)Κεφ.154 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο