Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Θεόδωρου Θεοδώρου, Αρ. Υπόθεσης: 1401/12, 26/3/2015

(1)β του πιο πάνω Νόμου και τα υπόλοιπα άρθρα είναι τα ίδια. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, ο κατηγορούμενος εν γνώση του πρόσφερε για πώληση αντίτυπα, δηλαδή 343 DVD τα οποία ενέχουν προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Και τέλος στην 3η κατηγορία αντιμετωπίζει παρόμοιας φύσεως αδίκημα και ως προς τη νομική βάση είναι η ίδια με εξαίρεση το άρθρο 14

(1)δ του ίδιου Νόμου. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο εν γνώση του έκθεσε εμπορικά και δημόσια αντίτυπα, δηλαδή 343 DVD τα οποία ενέχουν προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο κρίνει σκόπιμο όπως παραθέσει το νομικό πλαίσιο των πιο πάνω κατηγοριών και προτού το Δικαστήριο προχωρήσει στην παράθεση του άρθρου 14 κρίνει σκόπιμο ότι για να γίνουν αντιληπτά τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που θα αναφερθούν πιο κάτω, θα πρέπει να τεθούν οι ορισμοί που θέτει ο Νόμος 59/76 για συγκεκριμένες πράξεις και όρους για να γίνουν πιο κατανοητά τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου «άδεια» σημαίνει τη νομίμως χορηγούμενη άδεια ήτις επιτρέπει τη διενέργεια πράξεως τινός ελεγχόμενης υπό του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. «Αντίτυπο» σημαίνει εκείνο το οποίο αναπαράγεται με τη μορφή... κινηματογραφικής ταινίας. «Δημιουργός» προκειμένου για... ταινία σημαίνει το πρόσωπο το οποίο ανέλαβε την παραγωγή της ηχογράφησης ή της πρώτης υλικής ενσωμάτωσης της ταινίας σε φορέα. «Δικαιούχος» σημαίνει τον αρχικό δικαιούχο, τον εκδοχέα ή τον δικαιούχο αποκλειστικής άδειας. «Εκμίσθωση» σημαίνει διάθεση προς χρήση για περιορισμένο χρονικό διάστημα και για άμεσο ή έμμεσο οικονομικό ή εμπορικό όφελος... «Κράτος Μέλος» σημαίνει Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Ταινία» σημαίνει κινηματογραφικό ή οπτικοακουστικό έργο ή κινούμενες εικόνες είτε συνοδεύονται από ήχο είτε όχι. Στο άρθρο 3 κάτω από τον τίτλο «έργα και πράξεις προστατεύσιμα υπό του παρόντος Νόμου» και πιο συγκεκριμένα στο άρθρο 3 εδάφιο 1 (V) εμπερικλείονται οι ταινίες. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του πιο πάνω Νόμου αναφέρονται τα εξής: «επί παντός προστατεύσιμου αντικειμένου ο δικαιούχος του οποίου ή προκειμένου περί περισσότερων δικαιούχων οιοσδήποτε των δικαιούχων είναι κατά το χρόνο της γενέσεως του δικαιώματος... (Ι). Άτομο το οποίο είναι πολίτης της Δημοκρατίας ή έχει τη συνήθη διαμονή του στη Δημοκρατία. (ΙΙ) νομικό πρόσωπο το οποίο συστάθηκε δυνάμει των Νόμων της Δημοκρατίας (ΙΙΙ) υπήκοος Κράτους Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του πιο πάνω Νόμου κάτω από τον τίτλο «φύση του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας» και πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το εδάφιο 1(α) και (ΙΙΙ) προνοούνται τα ακόλουθα: Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας συνίσταται στο αποκλειστικό δικαίωμα ελέγχου της διενέργειας στη Δημοκρατία της πωλήσεως εκμισθώσεως διανομής και εκθέσεως στο κοινό του πρωτότυπου των αντίγραφων. Επίσης σύμφωνα με το άρθρο 11 του πιο πάνω Νόμου κάτω από τον τίτλο «αρχικός δικαιούχος του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ο δημιουργός» και πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 11 εδάφιο 1, 2 και (α), (β) προνοούνται τα ακόλουθα: «το δυνάμει του παρόντος Νόμου αναγνωρισμένο δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας αρχικώς ανήκει στο δημιουργό .(α) αρχικός δημιουργός της ταινίας είναι ο παραγωγός της ταινίας» β) «Πέραν του παραγωγού θεωρείται ως συνδημιουργός της ταινίας ο κύριος σκηνοθέτης. Η διάταξη αυτή έχει εφαρμογή μόνο σε έργα τα οποία παρήχθηκαν μετά την 01/07/1994. 3) «Το επί έργου τινός αναγεγραμμένο όνομα όπερ στο οποίο να είναι του δημιουργού αυτού θεωρείται ως τοιούτο μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Σύμφωνα με το άρθρο 12 εδάφιο 1, 2, 5 και 6 του πιο πάνω Νόμου προνοούνται τα ακόλουθα, στο εδάφιο 1 αναφέρονται τα εξής: «τηρουμένου των διατάξεων του παρόντος άρθρου το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας είναι μεταβιβάσιμο, είτε δι' εκχωρήσεως είτε διατάξεως τελευταίας βουλήσεως ή εκ του Νόμου ως κινητή περιουσία. Στο εδάφιο 2 προνοούνται τα ακόλουθα: «Εάν δημιουργός ή ερμηνευτής ή εκτελεστής καλλιτέχνης έχει μεταβιβαστεί ή εκχωρήσει το δικαίωμα εκμισθώσεως ηχογραφήσεως ή του πρωτότυπου ή αντιγράφου ταινίας σε δικαιούχο ηχογραφήσεως ή ταινίας διατηρεί το δικαίωμα εύλογης αμοιβής για την εκμίσθωση. Η διά ιδιωτικής συμβάσεως παραίτηση του από το δικαίωμα εύλογης αμοιβής είναι άκυρη. Στο εδάφιο 5 του πιο πάνω άρθρου αναφέρονται τα εξής: «Ουδεμία εκχώρηση δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας και ουδεμία αποκλειστική άδεια προς διενέργεια πράξεως τινός ελεγχόμενης υπό δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας δύναται να είναι έγκυρος, εκτός εάν γίνεται ή χορηγείται εγγράφως». Σύμφωνα με το εδάφιο 6 του πιο πάνω άρθρου αναφέρονται τα εξής: «Η μη αποκλειστική άδεια τελέσεως πράξεως τινός ελεγχόμενης υπό δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας δύναται να χορηγείται είτε εγγράφως είτε προφορικώς ή έτι αυτή να συνάγεται εκ της συμπεριφοράς». Δυνάμει του άρθρου 13 του πιο πάνω Νόμου ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο προνοούνται να ακολουθά: «Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας προσβάλλεται υπό παντός όστις προβαίνει, προκαλεί ή επιτρέπει εις έτερον πρόσωπο να προβεί άνευ της άδειας του δικαιούχου εις τέλεσιν πράξεως τινός η τέλεση της οποίας ελέγχεται υπό του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Προχωρώντας τώρα ως προς το αδίκημα έκαστης κατηγορίας, το Δικαστήριο θα παραθέσει το νομικό πλαίσιο που ποινικοποιεί την εκάστοτε συμπεριφορά, για να γίνουν αντιληπτά από τη μια τόσο τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος όσο και οι νομοθετικές πρόνοιες για κάθε κατηγορία. Για την 1η κατηγορία σχετικό είναι το άρθρο 14

(1)γ του πιο πάνω Νόμου το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «οποιοσδήποτε ο οποίος εν γνώση του... αποκτά κατοχή ή διανέμει αυτά τα αντίτυπα είτε με σκοπό την εμπορία τους είτε σε τέτοια έκταση ώστε να επηρεάζεται επιζήμια το δικαιούχο της πνευματικής ιδιοκτησίας διαπράττει αδίκημα και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δεν θα υπερβαίνει τις 30.000 Λ.Κ ως ήταν τότε είτε φυλάκιση η οποία δεν υπερβαίνει τα 3 έτη ή και στις δύο αυτές ποινές. Με βάση λοιπόν την πιο πάνω νομοθετική πρόνοια σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν ως ακολούθως: Α) Ο κατηγορούμενος στις 2 Απριλίου του 2011 στη Λεμεσό της επαρχίας Λεμεσού στο επίδικο κατάστημα εν γνώση του Β) Αποδέχτηκε κατοχή ή διανέμει τα επίδικα 343 DVD τα οποία είναι αντίτυπα Γ) Είτε με σκοπό την εμπορία είτε σε τέτοια έκταση ώστε να επηρεάζει επιζήμια το δικαιούχο της πνευματικής ιδιοκτησίας Δ) Τα αντίτυπα αυτά να ενέχουν προσβολή πνευματικής ιδιοκτησίας έχοντας βεβαίως υπόψη κατά νου τις πρόνοιες του άρθρου 13 που αναφέρθηκαν πιο πάνω και τους ορισμούς των όρων άδεια και δικαιούχος. Ε) Αυτά τα DVD να προστατεύονται από τον παρόντα Νόμο και το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο παραπέμπει στον όρο «ταινία» που έχει γίνει ειδική αναφορά πιο πάνω, ως επίσης το Δικαστήριο τονίζει ότι για τους όρους που αναφέρονται στα πιο πάνω συστατικά στοιχεία των αδικημάτων θα πρέπει να πληρούνται οι όροι που έχουν τεθεί πιο πάνω αναλυτικά. Για τη 2η κατηγορία το νομοθετικό πλαίσιο αυτής είναι το άρθρο 14

(1)β του πιο πάνω Νόμου που προνοεί τα ακόλουθα: «Οποιοσδήποτε ο οποίος εν γνώση του... πωλεί, εκμισθώνει ή διαφημίζει την πώληση ή μίσθωση ή εκθέτει εμπορικά ή προσφέρει για πώληση ή εκμίσθωση οποιοδήποτε τέτοιο αντίτυπο. Με βάση λοιπόν την πιο πάνω νομοθετική πρόνοια σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: Α. Ο κατηγορούμενος κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, εν γνώση του. Β. Πρόσφερε προς πώληση τα 343 DVD τα οποία είναι αντίτυπα με την έννοια που αναφέρθηκε πιο πάνω και που ειρήσθω εν παρόδω το γεγονός ότι τα εν λόγω 343 DVD είναι αντίτυπα δεν έχει αμφισβητηθεί. Γ. Τα αντίτυπα αυτά να ενέχουν προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας όπως εκτέθηκε πιο πάνω με αναφορά και σε συνδυασμό των άρθρων 13 και τον όρο «άδεια», «δικαιούχος», «ταινία» και «προστατεύσιμο δικαίωμα» και γενικά έχοντας υπόψη κατά νου τις πρόνοιες του άρθρου 7

(1)(α) και (ΙΙΙ). Για την 3η κατηγορία το νομοθετικό πλαίσιο που τη διέπει είναι το άρθρο 14

(1)δ του πιο πάνω Νόμου το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Οποιοσδήποτε ο οποίος εν γνώση του... εκθέτει εμπορικά και δημόσια οποιοδήποτε τέτοιο αντίτυπο. Με βάση λοιπόν την πιο πάνω νομοθετική πρόνοια και τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 3ης κατηγορίας, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: Α. Ο κατηγορούμενος κατά τον ίδιο ουσιώδη χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία εν γνώση του. Β. Έκθεσε εμπορικά και δημόσια τα πιο πάνω αντίτυπα και για τον όρο «αντίτυπα» ισχύουν τα ίδια που αναφέρθηκαν πιο πάνω για το 3ο συστατικό στοιχείο της 2ης κατηγορίας. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Προς απόδειξη της Κατηγορούσας Αρχής παρήλασαν προς το εδώλιο του μάρτυρα 4 μάρτυρες και κατατέθηκαν 21 Τεκμήρια. Πολύ συνοπτικά ο Μ.Κ.1 είναι ο αρχιαστυφύλακας 799 κύριος Θεόδωρος Σουρμελής ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 1, 2, 3 και 4 τα οποία είναι η κατάθεση του, η κατάθεση που έλαβε από τον κατηγορούμενο, η απαγγελία των κατηγοριών στον κατηγορούμενο και έκανε αναφορά στην παραλαβή του Τεκμηρίου 4 όπου είναι τα επίδικα 343 DVD. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο αστυφύλακας 3038 Ευστράτιος Ευστρατίου ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 5, 6 και 7 όπου είναι η κατάθεση του, έχει κάνει αναφορά στις ενέργειες που έκανε μετά από πληροφορία που έλαβε για παραβίαση της κείμενης Νομοθεσίας, την επίσκεψη του στο επίδικο υποστατικό, στον εντοπισμό και παραλαβή των 343 DVD. Έκανε αναφορά στο Τεκμήριο 6 όπου είναι η απόδειξη παραλαβής των τεκμηρίων και στο Τεκμήριο 7, όπου είναι το ένταλμα έρευνας δυνάμει του οποίου έκανε την έρευνα στο επίδικο υποστατικό κατά τον ουσιώδη τόπο και χρόνο. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο κύριος Παντελής Πέταλης ο οποίος εξέθεσε τα προσόντα του, κατέθεσε το Τεκμήριο 8 που είναι η έκθεση πραγματογνωμοσύνης του, έκανε αναφορά στις συνθήκες κάτω από τις οποίες ειδοποιήθηκε για να εξετάσει τα επίδικα 343 DVD και αιτιολόγησε την κρίση του ότι αυτά είναι κλεψίτυπα αντίτυπα των μνησίων μέσα από τα χαρακτηριστικά των γνησίων σε αντιπαραβολή και σύγκριση με τα επίδικα DVD. Έκανε αναφορά για την αξία των γνησίων. Εξέφρασε επίσης την άποψη ότι λογικά ο κατηγορούμενος τα είχε για εμπορική εκμετάλλευση. Έκανε αναφορά ότι γνώριζε για τους ανεξάρτητους παραγωγούς και παρέπεμψε στο Μ.Κ.4 για τις συμφωνίες ως προς τα δικαιώματα εκμετάλλευσης. Ως Μ.Κ.4 κατέθεσε ο κύριος Μιλτιάδης Ανδρέου ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 9‑

1. Ανέφερε ότι είναι ο γραμματέας της ΚΕΠΟΕ Λτδ όπου είναι η κυπριακή εταιρεία προστασίας οπτικοακουστικών έργων. Προς αυτό το σκοπό κατέθεσε τα Τεκμήρια 9‑12 όπου το Τεκμήριο 9 αναφέρεται ότι είναι πιστοποιητικό σύστασης της πιο πάνω εταιρείας, το Τεκμήριο 10 είναι το πιστοποιητικό με βάση τα μέλη της πιο πάνω εταιρείας, το Τεκμήριο 11 είναι το πιστοποιητικό διευθυντή και γραμματέα της πιο πάνω εταιρείας κατά τον ίδιο, ως επίσης και το Τεκμήριο 12 όπου είναι το ιδρυτικό έγγραφο και καταστατικό της πιο πάνω εταιρείας κατά τον ίδιο. Έκανε αναφορά ως προς το σκοπό και τα μέλη της πιο πάνω εταιρείας και την ιδιότητα τους ως κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων ταινιών. Έκανε αναφορά για εμπορικές συμφωνίες και ότι κατά μέσο όρο οι τιμές των γνήσιων πρωτοτύπων των ταινιών ανέρχεται περίπου στο ποσό των €37‑€
2. Κατέθεσε επίσης τα Τεκμήρια 13, 14 και 15 όπου κατά τον ίδιο αποδεικνύεται η αναφορά του για ότι τα μέλη της ΚΕΠΟΕ είναι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων που αναγράφονται σ' αυτά. Κατέθεσε επίσης τα Τεκμήρια 16‑20 τα οποία βρίσκονται στον φάκελο του Δικαστηρίου, όπου πολύ συνοπτικά το Τεκμήριο 16 είναι επιστολή ημερομηνίας 24 Νοεμβρίου 2014, το Τεκμήριο 17 είναι επιστολή ημερομηνίας 3 Δεκεμβρίου του 2014 και τα Τεκμήρια 18, 19 και 20 είναι τιμολόγια που εξεδόθηκαν προς τον κατηγορούμενο σε διάφορες ημερομηνίες για αγορά ταινιών. Επίσης έκανε ειδική αναφορά στο Τεκμήριο 21, το οποίο είναι αντίγραφο της επίσημης εφημερίδας της Δημοκρατίας που κατά τον ίδιο αποδεικνύεται ότι τα μέρη κάποιων έργων, των επίδικων έργων είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8 και έχει κάνει ειδική αναφορά όπως φαίνεται στις σελίδες 10 και 11 των πρακτικών ημερομηνίας 17 Φεβρουαρίου
3. Έκανε επίσης αναφορά ότι κάποιες από τις ταινίες είναι αμερικάνικες και κάποιες όχι και ότι ο ίδιος δεν είδε το περιεχόμενο των 343 DVD ενώ ο Μ.Κ.3 το έχει κάνει. Με την ολοκλήρωση της πιο πάνω μαρτυρίας του Μ.Κ.4, η Κατηγορούσα Αρχή έκλεισε την υπόθεση της και αμφότεροι οι ευπαίδευτοι Συνήγοροι αγόρευσαν αναφορικά με το ζήτημα του εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και πιο συγκεκριμένα ο κύριος Σαβεριάδης εισηγήθηκε ότι δεν έχει καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, ενώ αντίθετη εισήγηση είναι από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής. Σύμφωνα με την πλούσια και πάγια Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπόθεση και πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με την υπόθεση Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 CLR σελ. 9, ο κατηγορούμενος για να αθωωθεί από αυτό το στάδιο θα πρέπει η Κατηγορούσα Αρχή να αποτύχει να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με κάποιο ή κάποια από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή η μαρτυρία που έχει προσκομιστεί να είναι τόσο αντινομική και αντιφατική, που κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε αυτή. Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο προβαίνει αμιγώς σε αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας και δεν υπεισέρχεται σε ευρήματα αξιοπιστίας, αξιολόγησης ή αποδεικτικής βαρύτητας της τεθείσας ενώπιον του μαρτυρίας. Αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν έχει να προσφέρει οτιδήποτε προς απόδειξη των επίδικων κατηγοριών, αφού ο ρόλος του ουσιαστικά ήταν τυπικός. Ο Μ.Κ.2 στις σελίδες 14 και 15 των πρακτικών ημερομηνίας 06/02/15 ανέφερε ρητά ότι δεν θυμόταν εάν υπήρχε κάποια αναφορά για ενοικίαση ή πώληση DVD και το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν υπάρχει μαρτυρία αναφορικά με το συστατικό στοιχείο της 3ης κατηγορίας που να καλύπτει τον όρο «εμπορικά», αλλά υπάρχει μαρτυρία για τον όρο «δημόσια» της 3ης κατηγορίας και συνεπώς το στοιχείο της «πώλησης» της 2ης κατηγορίας δεν υπάρχει ικανοποιητική μαρτυρία, άρα συνεπώς ούτε και «ο σκοπός της εμπορίας» ή «του επιζήμιου επηρεασμού» του δικαιούχου πνευματικής ιδιοκτησίας υπάρχει μαρτυρία που να καλύπτει την 1η κατηγορία. Για τον όρο «δημόσια» που αναφέρθηκε πιο πάνω, το Δικαστήριο κρίνει ότι υπάρχει ικανοποιητική μαρτυρία λόγω του ότι ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι υπήρχε εύκολος έλεγχος και προσέγγιση. Το ότι ο Μ.Κ.2 ανέφερε τη γνώμη του ότι αν ήθελε να ενοικιάσει θα πήγαινε σε εκείνο το μέρος που εντόπισε τα DVD απλά είναι η γνώμη του, κριτήριο το οποίο το Δικαστήριο κρίνει και προβαίνοντας σε αντικειμενική θεώρηση ότι δεν μπορεί να καλύψει το συστατικό στοιχείο της ενοικίασης ή πώλησης αφού ο ίδιος ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν υπήρχε οποιαδήποτε ένδειξη για ενοικίαση και πώληση. Σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο τονίζει ότι παρόμοιο ισχυρισμό ανέφερε και ο Μ.Κ.4 στη σελίδα 17 των πρακτικών ημερομηνίας 11 Μαρτίου του 2015 και πιο συγκεκριμένα ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι δεν μπορεί να απαντήσει αν τα επίδικα DVD ήταν προς πώληση, ενοικίαση ή εκμετάλλευση και συνακόλουθα δεν καλύπτονται τα αντίστοιχα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων όπως αναφέρθηκαν πιο πάνω. Αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ.Κ.3, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν είχε να προσθέσει κάτι αναφορικά με τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων και πιο συγκεκριμένα αυτό της πώλησης ή ενοικίασης ή εκμετάλλευσης αφού ο εν λόγω μάρτυρας δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας παρά μόνο εξέφρασε την άποψη ότι λογικά αυτό θα γινόταν, αλλά αντικειμενικά και στην όψη της αυτή η μαρτυρία δεν είναι αρκετή για να καλύψει το πιο πάνω συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Επιπρόσθετα για τα DVD με την ένδειξη independant, δηλαδή ανεξάρτητη παραγωγή, επιπρόσθετα το Δικαστήριο κρίνει ότι υπάρχει περαιτέρω αντικειμενική αδυναμία προσδιορισμού οποιασδήποτε προσβολής δικαιώματος αφού ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει αν κυκλοφορούν νόμιμα ή όχι και δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ποιοι ήταν συμβεβλημένη για την εμπορική εκμετάλλευση αυτών και ούτε ήταν σε θέση να γνωρίζει το κόστος των πρωτότυπων. Για τον όρο «δικαιούχο» ο μάρτυρας παρέπεμψε στο Μ.Κ.4, για το οποίο θα γίνει ειδική αναφορά πιο κάτω. Αναφορικά με τον Μ.Κ.4 όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως στη σελίδα 17 των πρακτικών ημερομηνίας 11 Μαρτίου 2015 ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει αν τα επίδικα DVD ήταν προς πώληση, ενοικίαση ή εκμετάλλευση και συνεπώς δεν καλύπτονται τα αντίστοιχα συστατικά στοιχεία. Περαιτέρω όμως το Δικαστήριο κρίνει ότι με βάση τα Τεκμήρια 13, 14 και 15, τα οποία κατέθεσε ο μάρτυρας σε μια προσπάθεια του να αποδείξει ότι τα μέλη της ΚΕΠΟΕ είναι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων, αυτά τα Τεκμήρια, δηλαδή τα 13, 14 και 15 στην όψη τους και μόνο και μετά από αντικειμενική θεώρηση το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν προσθέτουν οτιδήποτε στα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων αφού ο ουσιώδης χρόνος δεν είναι ο επίδικος, δηλαδή η ημερομηνία 2 Απριλίου 2011 αλλά μεταγενέστερος και χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε διασύνδεση με τον επίδικο χρόνο. Επίσης τα Τεκμήρια 16‑20 δεν προσθέτουν οτιδήποτε αναφορικά με τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων και θα γίνει και ειδική αναφορά πιο κάτω για το Τεκμήριο 21. Ειδικότερα ως προς το Τεκμήριο 21, σε συνδυασμό με τις ταινίες που παρέπεμψε ο Μ.Κ.4 στο Τεκμήριο 8 και πιο συγκεκριμένα παρέπεμψε στο Τεκμήριο 8 και ειδικότερα στα πρακτικά της ημερομηνίας 17/02/15 στις σελίδες 10 και 11, δεν προσθέτουν οτιδήποτε αφού το ίδιο το Τεκμήριο 21 κάνει αναφορά για εμπορική εκμετάλλευση με τη μορφή πώλησης ή ενοικίασης τους, για ιδιωτική χρήση προς το κοινό και συνεπώς το Δικαστήριο με βάση και τα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω δεν έχει αποδειχτεί το συστατικό στοιχείο της εμπορικής εκμετάλλευσης ή της πώλησης ή ενοικίασης. Ειρήσθω εν παρόδω το Δικαστήριο κρίνει ότι τα όσα αναφέρθηκαν περί αμερικάνικων έργων ή όχι, το Δικαστήριο κρίνει ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης δεν έχει οποιαδήποτε βαρύτητα αφού με βάση τον όρο «δικαιούχος» όπως αναφέρθηκε πιο πάνω μπορεί να καλύψει και είτε φυσικό είτε νομικό πρόσωπο το οποίο να κατέχει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας είτε αυτά είναι εκμετάλλευσης είτε διανομής νοουμένου ότι είναι υπήκοος Κράτους Μέλους είτε να έχει συσταθεί σε Κράτος Μέλος, οποιοδήποτε νομικό πρόσωπο είτε να είναι κύπριος πολίτης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να προσφέρει μαρτυρία αναφορικά με τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, όπως αναφέρθηκαν πιο πάνω και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο. Τα Τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Έξοδα €490 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/General/Final Judgment Αναφορά: Προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας Τέλος Ακρόασης (11:10) Διευκρινιστικά Σημεία: ‑‑ Ο ομιλητής διακόπτεται από κάποιο άλλο άτομο . Ο ομιλητής διακόπτει τη σκέψη του (...) Δεν κατέστη δυνατή η καταγραφή του προφορικού λόγου (Υπ.) .................. Αλέξανδρος Φυλακτού Ε.Δ. ΒΕΒΑΙΩΣΗ Εγώ, η Φιλιώ Παπαλοΐζου, στενοτυπίστρια, πιστοποιώ ότι το παρόν κείμενο είναι πλήρης και ακριβής μεταγραφή των στενοτυπημένων πρακτικών που πήρα όσο καλύτερα μπορούσα, στην παρούσα υπόθεση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο