Δήμος Λεμεσού ν. Κωνσταντίνος Μαρκίδης, Αρ. Υπόθεσης: 27473/13, 30/4/2015

(4)(Α) (Β) 22, 23, και άρθρο 127Α

(1)(β) του Δήμου Λεμεσού του 2000 και των άρθρων 88 (1Β), 2, 3, 4 και 140

(5)των Περί Δήμων Νόμων 111 του 1985 και των τροποποιήσεων αυτού, τον Νόμο 166 του 1987 και των Περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Ν.47

(1)/97 άρθρα 2, 3, 4, 5

(2)(α), 6 μέχρι Ν.27

(1)/2006 καθώς και των Περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων (Πίνακες Αδικημάτων και Προστίμων) Διατάγματα του 1998 μέχρι (αρ.3) 2010 (ΚΔΠ 444/2010). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 24/5/2013 αφού χρησιμοποίησε τον Δημοτικό χώρο στάθμευσης που βρίσκεται στην οδό Χρ. Χατζηπαύλου μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Λεμεσού στάθμευσε το όχημα με αρ. εγγραφής KLG952 στον εν λόγω χώρο και παρέλειψε να συμμορφωθεί με τα σήματα της τροχαίας και το περιεχόμενο των πινακίδων και σημάνσεων που αφορούν την λειτουργία του εν λόγω χώρου. Συγκεκριμένα παρέλειψε να τοποθετήσει στην εσωτερική πλευρά του ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου του την απόδειξη καταβολής του τέλους στάθμευσης. Και αφού του επιδόθηκε η προβλεπόμενη ειδοποίηση παρέλειψε να πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο που αναφέρεται στην ειδοποίηση και παρήλθαν 30 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης της για την καταχώρηση του παρόντος κατηγορητηρίου. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα, ήτοι τον τροχονόμο του Δήμου Λεμεσού κύριο Κώστα Παττίχη. Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ένορκη κατάθεση από το εδώλιο του μάρτυρα. Πλήρης έκταση της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται καταγραμμένη στα πρακτικά που τηρούνται και απλά πιο κάτω παρουσιάζεται μια συνοπτική παράθεση της με περισσότερες λεπτομέρειες να δίδονται εκεί που κρίνεται σκόπιμο για σκοπούς αξιολόγησης της, εξαγωγής ευρημάτων και συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Μοναδικός μάρτυρας της κατηγορούσας αρχής ήταν ο δημοτικός τροχονόμος Κώστας Παττίχης που όπως εξήγησε καθήκοντα του είναι η ρύθμιση της τροχαίας κίνησης και η έκδοση εξωδίκων. Ο μάρτυρας αυτός στην κυρίως εξέταση του ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι στις 24/5/2013 ήταν καθήκον στο παραλιακό μέτωπο από την οδό Σπύρου Αραούζου με Χατζηπαύλου όπου βρίσκονται 2 από τους 3 χώρους στάθμευσης του Δήμου Λεμεσού. Αφού εντόπισε το επίδικο όχημα και το έλεγξε περιμετρικά, διαπίστωσε ότι δεν είχε επί τοποθετημένη την απόδειξη πληρωμής του τέλους στάθμευσης και μετά από 15 λεπτά εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο το οποίο ανάρτησε στο μπροστινό ανεμοθώρακα του οχήματος και το στερέωσε με τους υαλοκαθαριστήρες. Αναφέρθηκε ακολούθως ότι με την πάροδο 15 ημερών από την έκδοση του εξωδίκου, το ποσό αυξάνεται κατά 50% και με την πάροδο 1 μηνός καταχωρείται ποινική υπόθεση. Ανέφερε πως ενημερώνεται για τον ιδιοκτήτη του οχήματος είτε μέσω της Αρχής Αδειών είτε μέσα από το σύστημα της Αστυνομίας και επιβεβαίωσε ότι μέχρι σήμερα δεν πληρώθηκε το ποσό του εξωδίκου. Ο κατηγορούμενος προχώρησε και αντεξέτασε τον μάρτυρα, θέτοντας ουσιαστικά την γραμμή υπεράσπισης του περί του ότι ο τρόπος επίδοσης του εξωδίκου δεν είναι ο ενδεδειγμένος και αυτός ουδέποτε έλαβε την ειδοποίηση. Στον ΜΚ1 υπεβλήθησαν διάφοροι ισχυρισμοί για την έννοια της επικόλλησης και με υποβολές περί του ότι η τοποθέτηση στον υαλοπίνακα δεν είναι επικόλληση εν τη εννοία του νόμου και με τον ΜΚ1 να επιμένει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος και είναι στερεωμένη η ειδοποίηση με τον τρόπο αυτό. Ο ΜΚ1 αποδέχτηκε την θέση του κατηγορούμενου ότι υπάρχει η πιθανότητα να μην βρήκε την ειδοποίηση ο κατηγορούμενος αλλά αυτός όταν έφυγε από το σημείο, η ειδοποίηση ήταν εκεί. Περαιτέρω ο ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του αναφέρθηκε στο ότι δεν υπάρχει υποχρέωση του Δήμου και της υπηρεσίας του να τηλεφωνούν σε πρόσωπα εναντίον των οποίων εκδοθήκαν εξώδικα για να τα πληρώσουν και αν κάποιοι συνάδελφοι του το κάνουν δεν είναι υποχρέωση τους. Μετά την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία ο κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως. Κατά την αναφορά του στο συμβάν κατά την κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος ουσιαστικά έθεσε την θέση και τους ισχυρισμούς του περί της μη απόδειξης της υπόθεσης καθότι δεν αποδείχθηκε η επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, γεγονός που κατά την γνώμη του αποτελεί και συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στην έννοια της επίδοσης που συνίσταται σε επικόλληση του εξωδίκου και ακολούθως στην έννοια της επικόλλησης με αναφορά σε ερμηνευτικό λεξικό της ελληνικής γλώσσας. Κατά την αντεξέταση του ουσιαστικά ο κατηγορούμενος αποδέχθηκε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο οδηγός του οχήματος που αναφέρεται στην κατηγορία και ότι στάθμευσε αυτό στον συγκεκριμένο χώρο που εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Δήμου Λεμεσού άνευ πληρωμής του νενομισμένου τέλους. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας από πλευράς κατηγορούμενου ουδεμία άλλη μαρτυρία δόθηκε από πλευράς υπεράσπισης και αμφότεροι οι συνήγοροι αγόρευσαν για τις θέσεις τους. Αμφότερες οι αγορεύσεις των μερών βρίσκονται αυτούσιες ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να αναφερθούν επί λέξη, λαμβάνονται δε υπόψη από το Δικαστήριο στο σύνολο τους για σκοπούς έκδοσης της παρούσας απόφασης. Μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία αυτό που φαίνεται να προκύπτει ως το ουσιώδες ζήτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο η ειδοποίηση για εξώδικη ρύθμιση του αδικήματος επιδόθηκε στον κατηγορούμενο και κατά πόσο το ζήτημα αυτό αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος που περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων. (βλέπε Το νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του κ. Τάκη Ηλιάδη, σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820. Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της. (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Με βάση τις προαναφερόμενες αρχές το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Η μαρτυρία του μάρτυρα της κατηγορούσας αρχής (ΜΚ1) παρέμεινε αναντίλεκτη στην πλειοψηφία της έκτασης της πλην του σημείου της επίδοσης της ειδοποίησης του εξωδίκου και συγκεκριμένα το κατά πόσο το εξώδικο το οποίο σύμφωνα με τον ΜΚ1 τοποθετήθηκε στον ανεμοθώρακα του οχήματος του κατηγορούμενου στερεωμένο με τους καθαριστήρες ήταν η δέουσα σύμφωνα με τον Νόμο επίδοση της ειδοποίησης. Μέσα από την κατάθεση του ΜΚ1 προκύπτει πως στις 24/5/2013 ο εν λόγω μάρτυρας βρισκόταν σε υπηρεσία και παρατήρησε ότι το επίδικο όχημα βρισκόταν σταθμευμένο στον χώρο στάθμευσης που αναφέρεται στο κατηγορητήριο και αφού επιθεώρησε περιμετρικά το όχημα αυτό διαπίστωσε ότι δεν είχε καταβληθεί το νενομισμένο τέλος που απαιτείτο και αφού παρήλθαν περί τα 15 λεπτά εξέδωσε το εξώδικο πρόστιμο που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 και το τοποθέτησε επί του ανεμοθώρακα του οχήματος στερεώνοντας το με τους καθαριστήρες αυτού. Προκύπτει ακόμη ότι ο εν λόγω χώρος στάθμευσης εμπίπτει εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού. Ο πιο πάνω μάρτυρας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση καθότι ήταν σταθερός στις απόψεις και θέσεις του χωρίς να κλονιστεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης και επίσης προκύπτει μέσα από την μαρτυρία του ότι δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να αλλοιώσει τα γεγονότα συνεπώς αποδέχομαι τα πιο πάνω ως τα αληθή γεγονότα που έλαβαν χώρα την επίδικη στιγμή. Μέσα από τα πιο πάνω γεγονότα που αποδέχτηκα ως αληθή προκύπτουν οι πλείστες θέσεις του ΜΚ1. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο, λαμβάνω υπόψη μου ότι κατά την κυρίως εξέταση αλλά και την αντεξέταση του αποδέχθηκε ότι ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ιδιοκτήτης του οχήματος που αναφέρεται στην κατηγορία, το στάθμευσε στον συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης άνευ τέλους και φαίνεται μέσα από τις απαντήσεις του να μην αμφισβητεί ούτε την έκδοση του εξωδίκου προστίμου αλλά αμφισβητεί την παραλαβή του εξωδίκου αυτού. Τα γεγονότα που επικαλείται ο κατηγορούμενος δεν συγκρούονται στην πλειοψηφία τους με τα γεγονότα που επικαλείται ο ΜΚ1 εφόσον ο ίδιος ο κατηγορούμενος αποδέχεται την στάθμευση του οχήματος κατά παράβαση των κανονισμών και συγκεκριμένα την μη πληρωμή του νενομισμένου τέλους. Εκείνο που ουσιαστικά προκύπτει είναι η θέση του που αφορά κυρίως ένα νομικό ζήτημα, ήτοι το κατά πόσο το η επίδοση και παραλαβή από αυτόν του εξωδίκου αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος και συνεπακόλουθα κατά πόσο η τοποθέτηση του εξωδίκου επί του ανεμοθώρακα εμπίπτει εντός της έννοιας της επικόλλησης αυτού και αποτελεί επίδοση εν τη εννοία του σχετικού νόμου. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και το τεκμήριο που κατατέθηκε καθώς και τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης: Στις 24.05.2013 ο κατηγορούμενος στάθμευσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής KLG 592, που εκείνη την ημέρα βρισκόταν υπό τον έλεγχο του, στον χώρο στάθμευσης που βρίσκεται στην οδό Χρ. Χατζηπαύλου, ο οποίος είναι εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού. Την ίδια ημέρα o τροχονόμος του Δήμου Λεμεσού Κώστας Παττίχης που βρισκόταν σε υπηρεσία εντός της επίδικης περιοχής εντόπισε το εν λόγω όχημα να είναι σταθμευμένο άνευ πληρωμής του νενομισμένου τέλους. Έδωσε χρονικό περιθώριο 15 λεπτών και αφού έλεγξε το όχημα περιμετρικά χωρίς να εντοπίσει απόδειξη πληρωμής του τέλους, εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο για το ποσό των €8,00= τοποθετώντας το στον μπροστινό υαλοπίνακα του οχήματος και στερεώνοντας το με τους υαλοκαθαριστήρες του οχήματος. Το εξώδικο πρόστιμο δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών από της έκδοσης του. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Το βάρος της απόδειξης μιας ποινική υπόθεσης, ήτοι την απόδειξη όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλέπε Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλέπε Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Το αδίκημα του κατηγορητηρίου αφορά την μη συμμόρφωση με τα σήματα τροχαίας και το περιεχόμενο των πινακίδων και σημάνσεων που αφορούν την λειτουργία του συγκεκριμένου χώρου στάθμευσης και συγκεκριμένα ότι παρέλειψε να τοποθετήσει στην εσωτερική πλευρά του ανεμοθώρακα του οχήματος την απόδειξη καταβολής του τέλους στάθμευσης. Το αδίκημα αυτό που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος διέπεται αναλόγως από τους Περί Δήμων Κανονισμών, Κ.Δ.Π.260/2000. Οι εν λόγω κανονισμοί είναι του Δήμου Λεμεσού οι οποίοι και δημιουργήθηκαν στη βάση του άρθρου 88 του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/85 μετά των συναφών τροποποιήσεων, το οποίο επιτρέπει τη σύνταξη και εφαρμογή τους με τη συναίνεση του Αρχηγού της Αστυνομίας και έγκριση τους από τον Υπουργό Εσωτερικών για σκοπούς ρύθμισης και ελέγχου της τροχαίας κίνησης σε οποιαδήποτε οδό που εμπίπτει εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού. Ο δε κανονισμός 23 των Περί Δήμων Κανονισμών, Κ.Δ.Π.260/2000 καθιστά ποινικό αδίκημα την παράβαση οποιουδήποτε δημοτικού κανονισμού οι διατάξεις των οποίων προνοούν την επιβολή της ποινής φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες ή τη χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €768,87 ή και τις δύο αυτές ποινές. Ερμηνεύοντας συνδυασμένα το λεκτικό των κανονισμών της Κ.Δ.Π.260/2000 καθώς και του άρθρου 88

(3)του Ν.111/85 προκύπτει ότι πρόσωπο που σταθμεύει όχημα σε χώρο στάθμευσης άνευ πληρωμής του νενομισμένου τέλους διαπράττει ποινικό αδίκημα και τα συστατικά στοιχεία που θα πρέπει να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό η κατηγορούσα αρχή είναι: Α) να υπάρχει σταθμευμένο όχημα Β) εντός των δημοτικών ορίων Γ) να μην καταβληθεί το καθορισμένο τέλος Δ) ο κατηγορημένος να ήταν το πρόσωπο που είχε υπό τον έλεγχο του το εν λόγω όχημα. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 4

(1)του Περί Εξωδίκου Ρύθμισης Αδικημάτων Νόμος του 1997, Ν.47(Ι)/97 μετά των συναφών τροποποιήσεων η εν λόγω νομοθεσία τυγχάνει εδώ εφαρμογής αφού το αδίκημα της παρακώλυσης κυκλοφορίας είναι από αυτά που επιδέχονται εξώδικη ρύθμιση. Δυνάμει των άρθρων 5

(1)και 6

(1)του Ν.47(Ι)/97 ασκείται ποινική δίωξη εναντίον του παραβάτη στην περίπτωση που παρέλθουν 30 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης και εφόσον δεν έχει πληρωθεί το εξώδικο πρόστιμο που αναφέρεται μέσα από την εν λόγω ειδοποίηση. Οι δε διατάξεις των εδαφίων

(1)και

(2)του άρθρου 9 της ίδιας νομοθεσίας προνοούν ότι σε περίπτωση που δημοτικός τροχονόμος εντοπίσει όχημα αναφορικά με το οποίο εύλογα πιστεύει ότι διαπράττεται ή έχει διαπραχθεί αδίκημα που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Ν.47(Ι)/97 προχωρεί με την επικόλληση ειδοποίησης στο όχημα, η οποία θεωρείται ότι δόθηκε στο πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα. Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι στις 24.05.13 ο δημοτικός τροχονόμος έκδωσε και επικόλλησε γραπτή ειδοποίηση στον μπροστινό υαλοπίνακα του επιδίκου οχήματος με την οποία ο κατηγορούμενος καλείτο να πληρώσει εξώδικο πρόστιμο ύψους €8,00σ. Περαιτέρω, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι το εξώδικο πρόστιμο δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών από την έκδοση της γραπτής ειδοποίησης. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου τα οποία προέκυψαν κυρίως μέσα από γεγονότα τα οποία ήταν κοινώς αποδεκτά, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος στάθμευσε το όχημα του εντός του χώρου στάθμευσης άνευ πληρωμής του νενομισμένου τέλους. Επίσης προέκυψε ότι το εξώδικό - Τεκμήριο 1, εκδόθηκε και τοποθετήθηκε επί του οχήματος και αυτό δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του. Αναφορικά με την σημασία του εξωδίκου προστίματος σχετική είναι η απόφαση Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και Αχιλλέα Η. Δημητρίου

(2003)2 Α.Α.Δ. 45, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προκειμένη περίπτωση, η προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστή ήταν ολοσχερώς λανθασμένη. Από τη στιγμή που ο εφεσίβλητος αρνήθηκε ενοχή στην κατηγορία που αντιμετώπιζε, το αντικείμενο της δίκης ήταν μόνο η διαπίστωση της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου στη συγκεκριμένη κατηγορία δηλαδή, κατά πόσο υπήρξε ή όχι υπέρβαση του ανώτατου ορίου ταχύτητας. Η ενασχόληση του Δικαστηρίου με το θέμα της συνταγματικότητας του άρθρου 5 του νόμου χωρίς αυτό να είχε εγερθεί από τους διαδίκους και χωρίς τούτο να ήταν ουσιώδες για τη διάγνωση της ενώπιον του δικαστηρίου υπόθεσης, συνέτεινε στον εκτροχιασμό της δίκης. Ο σκοπός της εξώδικης ρύθμισης είναι η προσφορά ευκαιρίας στον αδικοπραγούντα να απαλλαχθεί από οποιαδήποτε ενοχή για το αδίκημα διά της πληρωμής εξώδικου προστίμου Βλ. Λάρης Βραχίμης ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 6879, ημερ. 4.10.2000. Στην παρούσα υπόθεση η προσφορά τέτοιας ευκαιρίας στον εφεσίβλητο δεν θα είχε αντικείμενο αφού αρνήθηκε ενοχή και έγινε η δίκη.» Με βάση την πιο πάνω απόφαση προκύπτει ότι θα πρέπει να διαχωριστεί από την μια η τέλεση του αδικήματος ως ένα αυτοτελές αδίκημα που ρυθμίζεται από συγκεκριμένη νομοθεσία, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Περί Δήμων Νόμος και οι σχετικοί κανονισμοί που εκδίδονται βάση αυτού και από την άλλη το γεγονός ότι τα αδικήματα που προκύπτουν από την πιο πάνω νομοθεσία εμπίπτουν στον Νόμο περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων. Η πιο πάνω κατάληξη μου με οδηγεί στο ότι το κατά πόσο τελικά επιδόθηκε το εξώδικο πρόστιμο ή όχι και ακόμα εάν η τοποθέτηση του επί του ανεμοθώρακα με τον τρόπο που έγινε συνιστά επικόλληση εν τη εννοία του νόμου είναι άνευ αντικειμένου από την στιγμή που ο κατηγορούμενος καταχώρησε μη παραδοχή στην τέλεση του αδικήματος. Η μη παραλαβή του εξωδίκου που θα συνεπαγόταν την απώλεια από τον κατηγορούμενο της ευκαιρίας να απαλλαγεί από οποιαδήποτε ενοχή δια της πληρωμής του εξωδίκου θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη ως μετριαστικός και ελαφρυντικός παράγοντας κατά την επιβολή ποινής σε αυτόν και όχι να προβάλλετε ως υπεράσπιση. Έχοντας υπόψη μου ότι η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή καταλήγω ότι στην παρούσα υπόθεση και με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ανωτέρω, η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο. Ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον του κατηγορούμενου και υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................................. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο