Δημοκρατία ν. Ανδρέα Σάββα, Αρ. Υπόθεσης: 1897/15, 28/5/2015

(1)(α) και 51, Πρώτο Παράρτημα, του περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113

(1)/04 όπως τροποποιήθηκε. (7η κατηγορία) (δ) Μεταφορά πυροβόλου όπλου κατηγορίας Δ, κατά παράβαση των άρθρων 2, 28

(1)και 51, Πρώτο Παράρτημα, του περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113

(1)/04 όπως τροποποιήθηκε. (8η κατηγορία) Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, τα αδικήματα έχουν διαπραχθεί στις 4.1.15 στο χωριό Κυβίδες της Επαρχίας Λεμεσού. Να σημειώσουμε ότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και άλλες κατηγορίες στις οποίες απαλλάχθηκε μετά που η Κατηγορούσα Αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: «Στις 4.1.15 κατά τις 19:00 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στο καφενείο, το οποίο διαχειρίζεται ο παραπονούμενος 1 Στέλιος Χρίστου μαζί με την συμβία του, Nechifor Adina Gabriella από την Ρουμανία, και βρίσκετε στην οδό Οδυσσέα Κλεάνθους στο χωριό Κυβίδες της Επαρχίας Λεμεσού. Κατά την παραμονή του στο καφενείο ο κατηγορούμενος, καθόταν μόνος του, είχε καταναλώσει αρκετή ποσότητα μπύρας. Ο παραπονούμενος 1 μαζί με την συμβία είχαν επιλέξει διάφορα τραγούδια από το jukebox και άκουαν. Κατά την διάρκεια της νύκτας είχαν μεταβεί στο εν λόγο καφενείο ο αδελφός της Gabriellas και παραπονούμενος 2 Emil Mihai Albu μαζί με την φίλη του Larisa Georgiana Anemos με σκοπό να επισκεφτούν τον παραπονούμενο 1 και την συμβία του. Σε κάποια στιγμή ο παραπονούμενος 2 με την φίλη του επέλεξαν διαφορά ρουμάνικα τραγούδια από το jukebox και άκουαν. Κατά τις 22:30 ο κατηγορούμενος φώναξε « Βάρτε κανέναν ελληνικό» Τότε του είπε η Gabriella να της δώσει λεφτά να βάλει στο jukebox για να βάλει ελληνικά τραγούδια. Όταν το άκουσε αυτό ο κατηγορούμενος σηκώθηκε από την θέση του, έβγαλε το σακάκι που φορούσε και κινήθηκε με απειλητικές διαθέσεις προς την Gabriella. Αφού είδε το σκηνικό αυτό ο 1ος παραπονούμενος και ο 2ος παραπονούμενος, σηκώθηκαν από την θέση τους και κινήθηκαν προς τον κατηγορούμενο. Ο πρώτος παραπονούμενος του ανέφερε ότι ήταν ώρα να φύγει για να αποφευχθεί το οποιοδήποτε επεισόδιο. Τότε ο κατηγορούμενος έσπρωξε τον 1ο παραπονούμενο και αρνείτο να φύγει. Λόγω της άρνησης του να φύγει οι παραπονούμενοι τον οδήγησαν έξω από το καφενείο. Ο κατηγορούμενος τότε εισήλθε στο αυτοκίνητό του και οι παραπονούμενοι κάθισαν πίσω στις θέσεις τους. Με την πάροδο 15 λεπτών περίπου ο κατηγορούμενος επέστρεψε πίσω και στάθηκε έξω από την είσοδο του καφενείου και κρατούσε στα χέρια του το πυροβόλο όπλο κατηγορίας Δ, δηλαδή το ΔΟΚΟ τύπου FLOPERT. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος πυροβόλησε την είσοδο του καφενείου με αποτέλεσμα να ανοίξει μια τρύπα επάνω στο γυαλί της εισόδου. Μόλις άκουσε τον πυροβολισμό ο 2ος παραπονούμενος, εξήλθε από την πίσω πόρτα του καφενείου και έτρεξε στο μπροστινό μέρος του καφενείου με σκοπό να αφοπλίσει τον κατηγορούμενο. Όταν πλησίασε ο 2ος παραπονούμενος τον κατηγορούμενο σε απόσταση 5 με 6 μέτρα, τότε ο κατηγορούμενος έστρεψε το όπλο προς το μέρος του 2ου παραπονούμενου και τον πυροβόλησε. Λόγω της αστοχίας του κατηγορούμενου και της μικρής διασποράς που είχαν τα σφαιρίδια εντός του φυσιγγίου σε απόσταση 5 με 6 μέτρα, ο 2ος παραπονούμενος τραυματίστηκε στο δεξιό μέρος του κεφαλιού του, επιφέροντας του βαριά σωματική βλάβη. Όταν άκουσε τον δεύτερο πυροβολισμό ο 1ος παραπονούμενος, παρά τις προσπάθειες της Gabriellas και της Larisas να τον αποτρέψουν, κινήθηκε προς το μέρος του κατηγορούμενου με σκοπό να τον αφοπλίσει. Καθώς πήγαινε προς το μέρος του κατηγορούμενου, είδε τον κατηγορούμενο να ανοίγει το πυροβόλο όπλου να το ξαναγεμίζει με φυσίγγια και να το κλείνει. Ο 1ος παραπονούμενος κατάφερε να τοποθετήσει τα χέρια του επάνω στο πυροβόλο όπλο. Στην προσπάθειά του 1ου παραπονούμενο να αποσπάσει το όπλο από τον κατηγορούμενο, ο κατηγορούμενος πυροβόλησε το όπλο με αποτέλεσμα να κτυπήσει τον 1ο παραπονούμενο στον αριστερό μηρό προκαλώντας του βαρεία σωματική βλάβη. Αμέσως μετά τον τρίτο πυροβολισμό, ο κατηγορούμενος τράπηκε σε φυγή πεζός προς άγνωστη κατεύθυνση αφήνοντας στον χώρο του καφενείου το αυτοκίνητό του. Στη συνέχεια, ο 1ος παραπονούμενος εισήλθε εντός του καφενείου με το όπλο και το έριξε στο έδαφος. Ένας από τους θαμώνες του καφενείου τότε μετέφερε τον 1o παραπονούμενο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Στο νοσοκομείο μετέβηκε και ο 2ος παραπονούμενος μαζί με την Gabriella και την Larisa. Κατόπιν εγχείρησης που υπεβλήθει ο 1ος παραπονούμενος και ιατρικής γνωμάτευσης από τον Ιατρό Χειρούργο Δρ. Ηλία Ζήνωνος, και την Ιατροδικαστή Δρ. Αγγελική Παπέττα διαπιστώθηκε ότι ο 1ος παραπονούμενος υπέστη τους ακόλουθους τραυματισμούς συνεπεία του πυροβολισμού που δέχτηκε.

1. Διαμπερές τραύμα με πύλη εισόδου στον πρόσθιο αριστερό μηρό και πύλη εξόδου στον αριστερό γλουτό.
2. Διατομή του γλουτιαίου μυού
3. Βλάβη ραπτικού μυού
4. Έγιναν πολλαπλές πλύσεις των τραυμάτων και συρραφή της μιας οπής όπου τοποθετήθηκε και γάζα εξωτερικά. Από τον παραπονούμενο 1 επίσης αφαιρέθηκε και το πλαστικό πιστονάκι πυροβόλου όπλου ως επίσης κα αριθμός σκαγιών. Κατόπιν εξέτασης του 2ου παραπονούμενου από την Ιατροδικαστή Δρ. Αγγελική Παπέττα, η ιατροδικαστής κατέληξε ότι ο παραπονούμενος 2 έφερε τις ακόλουθες σωματικές κακώσεις συνεπεία του πυροβολισμού που δέχτηκε.
5. Θλαστικό τραύμα στην δεξιά κροταφική χώρα μέγιστης διαμέτρου 0.5 εκ.
6. Εκδορά στο εσωτερικό του δεξιού αντιβραχίου μήκους 0.5 εκ
7. Εκδορά στη ράχη του αριστερού χέριου μήκους 2 εκ
8. Εκδορά στη ράχη του αριστερού χέριου μήκους 0.5 εκ
9. Εκδορά με αποκόλληση επιδερμίδας στο αριστερό αντιβράχιο μέγιστης διαμέτρου 0.5 εκ. Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου." Διευκρινίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ότι ο κατηγορούμενος με σκοπό να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη στα θύματα, τα πυροβόλησε με το ΔΟΚΟ που κατείχε τραυματίζοντας τα και προκαλώντας τους βαριά σωματική βλάβη. Περαιτέρω, δηλώθηκε ότι σήμερα στα θύματα δεν έχουν παραμείνει οποιαδήποτε κατάλοιπα συνεπεία των τραυματισμών τους από τον κατηγορούμενο. Έχει συνταχθεί έκθεση από το Γραφείο Ευημερίας γύρω από την κοινωνικοοικονομική κατάσταση του κατηγορουμένου, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε η ευπαίδευτη συνήγορος του. Σύμφωνα με αυτό, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 44 ετών και προέρχεται από πολυμελή οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Είναι ο μικρότερος στη σειρά από τα επτά παιδιά της οικογένειας του. Ο πατέρας του ο οποίος παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα υγείας απεβίωσε το 2011 σε ηλικία 76 ετών. Η μητέρα του σήμερα είναι ηλικίας 78 ετών και πριν από τη συνταξιοδότηση της ήταν εργάτρια στο γεωργικό τομέα. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι την Α τάξη του Γυμνασίου όπου και διέκοψε τη φοίτηση λόγω χαμηλής επίδοσης και οικογενειακών προβλημάτων. Απαλλάχθηκε από τα στρατιωτικά του καθήκοντα λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζε. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως μηχανοδηγός όμως από νεαρή ηλικία δεν εργάζεται και με βάση ιατρική βεβαίωση η οποία τον καθιστά ανίκανο για εργασία. Λαμβάνει δημόσιο βοήθημα. Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Υπήρξε θεατής βίας που δεχόταν από τον πατέρα του ο οποίος προέβαινε σε χρήση αλκοόλ και ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας. Η οικογένεια του γενικά συντηρείτο ανέκαθεν από το ταμείο Δημοσίων Βοηθημάτων. Στην ηλικία των 25 ετών λόγω συχνών και έντονων συγκρούσεων που είχε με τον πατέρα του εγκατέλειψε την πατρική οικία και εγκαταστάθηκε σε μικρή ιδιόκτητη οικία στο χωριό Κυβίδες όπου διαμένει μέχρι σήμερα. Το 2002 τέλεσε γάμο με την κα Αργυρού με την οποία απέκτησε ένα παιδί ηλικίας σήμερα 12 ½ ετών. Λόγω σοβαρών προβλημάτων που υπήρχαν στις σχέσεις τους πήραν διαζύγιο το
10. Τη φύλαξη και φροντίδα του παιδιού ανέλαβε η πρώην σύζυγος του, ενώ ο ίδιος διατηρεί εβδομαδιαία επικοινωνία με το παιδί του. Από την ηλικία των 18 ετών άρχισε τη χρήση αλκοόλ. Δύο φορές χρειάστηκε να νοσηλευθεί στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας λόγω επιδείνωσης της ψυχολογικής του κατάστασης. Το 2005 εντάχθηκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης το οποίο δεν ολοκλήρωσε. Κατά τη διάρκεια της κράτησης του στις φυλακές παρακολουθείται από ψυχίατρο και λαμβάνει ιατροφαρμακευτική αγωγή. Αγορεύοντας η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου προς μετριασμό της ποινής κάλεσε το Δικαστήριο όπως λάβει υπόψη, ανάμεσα σε άλλα: (α) την άμεση παραδοχή του, (β) το λευκό του ποινικό μητρώο (γ) την απολογία - μεταμέλεια του (δ) τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, (ε) τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα και (στ) το γεγονός ότι συμφιλιώθηκε με τους παραπονούμενους μετά τη διάπραξη των αδικημάτων. Έχουμε θέσει ενώπιον μας τα όσα ανέφερε με την εμπεριστατωμένη αγόρευση της, τα λαμβάνουμε υπόψη και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος, δηλαδή των πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα, είναι από τα πλέον σοβαρά αδικήματα που προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζεται η σοβαρότητα και των άλλων αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: "Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή". Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για τη διενέργεια της εγκληματικής πράξης (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930). Eγκλήματα τα οποία εμπεριέχουν τη χρήση βίας εναντίον προσώπου, είναι πολύ σοβαρά. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95, ο τότε Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου κ. Γ. Πικής ανέφερε τα εξής ενδιαφέροντα: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην υπόθεση Urgur ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 189, για άλλη μια φορά επαναλαμβάνεται ότι αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε, βρίσκονται σε έξαρση και ότι σε τέτοια περίπτωση οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλνοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής». Πάρα πολλές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα που στρέφονται εναντίον του δικαιώματος της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100, το Εφετείο επανέλαβε ότι: «.. δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν και η κρίση της ορθότητας μιας ποινής εάν δηλαδή είναι έκδηλα υπερβολική ή όχι συναρτάται με τα περιστατικά της υπόθεσης, την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή και τις προσωπικές συνθήκες έκαστου εφεσείοντα, όπου είναι δυνατόν». Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Στέλιος Μαυρολουκά ν. Δημοκατίας Ποινική Έφεση 212/13, απόφαση ημερ. 5.2.15, τονίστηκε ότι η προηγηθείσα νομολογιακή προσέγγιση είναι χρήσιμη προς την κατεύθυνση ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων, αλλά και καθορισμού του γενικότερου πλαισίου της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Παραπομπή σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις όπου επιβάλλεται ποινή φυλάκισης, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιανδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα. Στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, ο εφεσείων, 48 ετών τότε, αντιμετώπιζε το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα. Η θυγατέρα του εφεσείοντα και ο γιος του πρώτου εξαδέλφου της συζύγου του, ο παραπονούμενος, συνήψαν ερωτικό δεσμό και σκόπευαν να παντρευτούν. Στα σχέδια τους αντέδρασαν οι οικογένειες τους. Σε συνάντηση που είχε ο παραπονούμενος με τον εφεσείοντα, του ανέφερε ότι θα παντρευτεί την κόρη του, όποιες και αν ήταν οι αντιδράσεις, θέση με την οποία συμφώνησε και η θυγατέρα του. Τότε ο εφεσείων την χαστούκισε και ακολούθως ο παραπονούμενος τον κτύπησε. Έπεσαν στο έδαφος και αλληλοκτυπιούνταν. Σ' αυτή τη φάση ο εφεσείων ανέσυρε σουγιά και τον κτύπησε δύο φορές στο λαιμό και στον αριστερό μηρό. Το θύμα μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης του νοσοκομείου, όπου διαπιστώθηκε κάκωση νωτιαίου μυελού στο ύψος της βλάβης του αυχένα, εξού και η τετραπληγία την οποία παρουσίασε. Το Κακουργιοδικείο, μεταξύ άλλων παραγόντων, έλαβε υπόψη του την άμεση παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, το γεγονός ότι δεν υπήρχε προσχεδιασμός ή μελέτη του εγκλήματος, το ότι όλα έγιναν κάτω από συναισθηματική φόρτιση και την πρόκληση που δέχθηκε ο εφεσείων. Επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης έξι ετών. Η πιο πάνω ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στην Adelin Ion ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 202/12, απόφαση ημερομηνίας 25.1.2013, ο εφεσείων αντιμετώπιζε το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228 (α) του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα της υπόθεσης, υπήρχε υπόβαθρο διαπροσωπικών διαφορών μεταξύ εφεσείοντα και θύματος. Ο εφεσείων μετά από λεκτική αντιπαράθεση, έριξε thinner στον παραπονούμενο κι όταν ο παραπονούμενος κινήθηκε προς το μέρος του, ο εφεσείων έθεσε φωτιά στο υγρό το οποίο είχε καλύψει το πάνω μέρος του σώματος του παραπονούμενου. Ακολούθως, ο εφεσείων τον κτύπησε στο κεφάλι με μεταλλικό εργαλείο. Το θύμα έφερε εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού και τραύματα στο μέτωπο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη του μεταξύ άλλων παραγόντων, την παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, ήταν ηλικίας περίπου 25 ετών και πατέρας ενός παιδιού, αλλά και την πρόκληση σε κάποιο βαθμό που υπήρξε από το θύμα, επέβαλε στον εφεσείοντα ποινή φυλάκισης επτά ετών. Το Εφετείο, έκρινε την ποινή έκδηλα υπερβολική και τη μείωσε στα τέσσερα χρόνια. Στη Mehmet Urgur, (ανωτέρω), επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 2½ ετών για το αδίκημα της τέλεσης πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα και 2 ετών για δύο κατηγορίες που αφορούσαν στο αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Ο εφεσείων σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις μέσα σε λίγες μέρες επιτέθηκε στο θύμα προκαλώντας του στην πρώτη περίπτωση κάταγμα κάτω γνάθου αριστερά, κάταγμα ζυγωματικού αριστερά, καθώς και εκχυμώσεις σε διάφορα μέρη του σώματος του και στην δεύτερη περίπτωση προκαλώντας του θλαστικό τραύμα στον τράχηλο δεξιά, τραυματισμό γλώσσας, αποκόλληση δοντιών, οίδημα και εκχυμώσεις τραχήλου, οίδημα αριστερού αυτιού, αιμάτωμα στη βάση της γλώσσας, στοματικές κακώσεις και επιπλοκή στα κατάγματα που είχε υποστεί κατά το προηγούμενο επεισόδιο. Μάλιστα οι ποινές χαρακτηρίστηκαν από το Εφετείο ως επιεικείς αφού θα μπορούσαν να ήταν αυστηρότερες. Σε σχέση με τη μέθη στην οποία έκανε αναφορά η Υπεράσπιση, το Εφετείο σημείωσε πως το στοιχείο αυτό στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, θα μπορούσε ενδεχομένως να προσμετρήσει ως επιβαρυντικός παράγων. Στη Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 241 ο εφεσείων ηλικίας 73 χρονών, μάζευε χαρούπια από χωράφι το οποίο δεν του ανήκε και το οποίο βρισκόταν υπό τη μίσθωση του παραπονούμενου. Διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των δύο αντρών κατά τη διάρκεια της οποίας ο εφεσείων χτύπησε τον παραπονούμενο με σιδερένια σωλήνα που βρισκόταν στο έδαφος προκαλώντας του θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο και κάτω από αυτά ρωγμώδη κατάγματα του κρανίου. Τα προκληθέντα τραύματα συνιστούσαν βαριά σωματική βλάβη αλλά δεν αποτελούσαν κίνδυνο για τη ζωή του θύματος. Ποινή φυλάκισης 4 χρόνων μειώθηκε από το Εφετείο σε 3 χρόνια. Το Εφετείο έχοντας υπόψη του τον τρόπο που το πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε το γεγονός του θανάτου, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο θάνατος να επέδρασε στον καθορισμό του ύψους της ποινής παρά την ορθή αυτοκαθοδήγηση ότι αποτελούσε εξωγενές στοιχείο. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Evans

(2005)2 Α.Α.Δ. 639 ο κατηγορούμενος, ηλικίας 20 ετών, αντιμετώπιζε το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα. Ο παραπονούμενος υπέβαλε ερωτήσεις στον εφεσίβλητο για το αν ήταν ομοφυλόφιλος με αποτέλεσμα ο τελευταίος να τον σπρώξει και να τον φτύσει και όταν προσπάθησε να απομακρυνθεί αντιλήφθηκε τον παραπονούμενο να κινείται προς το μέρος του με κατεβασμένο παντελόνι και εσώρουχο. Ο εφεσίβλητος έχασε την ψυχραιμία του και τον γρονθοκόπησε στο στήθος και στο πρόσωπο και όταν έπεσε στο έδαφος του έτριψε με το πόδι το πρόσωπο στο έδαφος. Ο παραπονούμενος υπέστη σοβαρά τραύματα και μια από τις συνέπειες του τραυματισμού του ήταν και η μείωση της διανοητικής του ικανότητας από υψηλής σε μέσου όρου. Το Ανώτατο Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τις περιστάσεις της υπόθεσης, την άμεση παραδοχή του το λευκό του ποινικό μητρώο παραμέρισε την ποινή φυλάκισης 14 μηνών και την αντικατέστησε με φυλάκιση δυο ετών. Στην Αντωνίου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 414 ο κατηγορούμενος έτρεφε ερωτικό πάθος για την πρώην φιλενάδα του την οποία συνάντησε σε μπυραρία. Ενώ έφευγε από την μπυραρία προσπάθησε να προσεγγίσει την πρώην φιλενάδα του, όχι με αγαθές προθέσεις, οπότε και επενέβη ο παραπονούμενος ο οποίος δέχτηκε κτύπημα από τον κατηγορούμενο με κόπτη τον οποίο κρατούσε ο τελευταίος. Το θύμα τραυματίστηκε και έπεσε στο έδαφος. Το τραύμα μπορεί να μην ήταν πολύ σοβαρό αλλά ήταν τέτοιο που έθετε την υπόθεση στην κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Ποινή φυλάκισης 2 ετών που του επιβλήθηκε κρίθηκε αυστηρή όχι όμως έκδηλα υπερβολική, και επικυρώθηκε. Στην υπόθεση Χ″Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ 468 τα γεγονότα παρουσίαζαν μεγάλη ομοιότητα με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, αφού η μοναδική ουσιαστική διαφορά έγκειται στο αντικείμενο που χρησιμοποίησε ο εφεσείων για να προκαλέσει με πρόθεση τις βαριές σωματικές βλάβες στον παραπονούμενο, δηλαδή με μαχαίρι αντί με όπλο τύπου ΔΟΚΟ. Στην εν λόγω υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3½ ετών στον κατηγορούμενο. Στη σελ. 472 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το Κακουργιοδικείο, καθοδηγούμενο από νομολογία*, στην οποία παραπέμπει, και επαναλαμβάνοντας την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, το οποίο, ως εκ της διά βίου φυλάκισης την οποία επισύρει, είναι από τα σοβαρότερα του Ποινικού Κώδικα, ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα εξής:- «Υποστηρίχθηκε από το συνήγορο υπεράσπισης ότι υπήρξε πρόκληση εκ μέρους του παραπονούμενου γιατί κατά την εκδίωξη του από το κέντρο ο κατηγορούμενος ένοιωσε την απόρριψη. Δεν θα συμφωνήσουμε με αυτή την εισήγηση. ... Η συμπεριφορά αυτή του παραπονούμενου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πρόκληση με την έννοια πράξης ικανής να διεγείρει αντιδράσεις βίας. Τέτοια θεώρηση θα συνιστούσε απαράδεκτο συμβιβασμό με τη βία. Δεν αποδεχόμαστε πως συνιστά πρόκληση για ένα νεαρό να μαχαιρώνει ένα φρουρό ασφαλείας γιατί ο τελευταίος έστω και αναίτια αποφάσισε να τον αποβάλει από το νυκτερινό κέντρο. Ο κατηγορούμενος ψυχρά και για λόγους εκδίκησης επέστρεψε για να μαχαιρώσει και μαχαίρωσε τον παραπονούμενο με σκοπό να του επιφέρει βαριά σωματική βλάβη. ............................... Ο κατηγορούμενος μετά τον τραυματισμό του παραπονούμενου απομακρύνθηκε ψύχραιμα από τη σκηνή με σκοπό να διαφύγει. Δεν ενδιαφέρθηκε να διαπιστώσει σε ποια κατάσταση βρισκόταν το θύμα.» .......................................................... Προτού το Κακουργιοδικείο καταλήξει στην επιβληθείσα ποινή, συνυπολόγισε κάθε παράγοντα που επιδρά στο μέτρο της. Στις προσωπικές περιστάσεις του εφεσείοντα έδωσε τη δέουσα βαρύτητα. Εάν τους έδιδε μεγαλύτερη, τότε θα εξουδετέρωνε το στοιχείο της αποτροπής, απαραίτητο για κάθε ποινή που επιβάλλεται σε σχέση με αδικήματα που στρέφονται εναντίον προσώπων, με στόχο να πλήξουν τη σωματική ακεραιότητα και υγεία τους. Τα περιστατικά της υπόθεσης, κάθε άλλο, παρά την ύπαρξη πρόκλησης εκ μέρους του θύματος αποκαλύπτουν. Και αν ακόμη, υποθετικά, γίνει δεκτό ότι η συμπεριφορά του παραπονούμενου λειτούργησε ως πρόκληση, το αναμενόμενο και φυσιολογικό θα ήταν ο εφεσείων να αντιδράσει αμέσως και όχι να επιστρέψει αργότερα για να εκδικηθεί τον παραπονούμενο, όταν αυτός δεν το ανέμενε. Ό,τι, τελικά, αποκαλύπτεται, από τον τρόπο που έδρασε ο εφεσείων, είναι η αποφασιστικότητά του για ανταπόδοση στον παραπονούμενο της προσβολής που αυτός δέχθηκε από την ενέργειά του να τον οδηγήσει έξω από το κέντρο, γεγονός που συντείνει στην αύξηση της ποινής. Ούτε η κατάσταση στην οποία τελούσε ο εφεσείων, λόγω της κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών, παραβλέφθηκε. Αξιολογήθηκε και αυτή, ενταγμένη στο σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης." (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο) Στην Πέτρου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 800: «Η κατηγορία ήταν πως με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης προκάλεσε στον παραπονούμενο βαριά σωματική βλάβη και πως πράγματι του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη. Οι δύο κατηγορίες στηρίζονταν στα ίδια γεγονότα και το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε ποινή μόνο στην πρώτη κατηγορία. Η ποινή ήταν άμεση 18μηνη φυλάκιση.». Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας περίπου 17 ετών, παραδέχθηκε τις κατηγορίες, είχε δύσκολα παιδικά χρόνια ενώ εβαρύνετο και με μία προηγούμενη καταδίκη που αφορούσε σε πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Η έφεση που καταχώρισε ο κατηγορούμενος κατά της απόφασης της ποινής απορρίφθηκε. Στη Σακαρίδης ν. Αστυνομίας κ.ά.

(2011)2 Α.Α.Δ. 272 οι εφεσείοντες παραδέχθηκαν πέντε κατηγορίες που αντιμετώπιζαν από κοινού και τους επιβλήθηκαν πρωτόδικα συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη εκείνη των 2½ ετών για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης. Ένα από τα θύματα της επίθεσης υπέστη θλαστικό τραύμα, μώλωπες στη δεξιά μετωπική χώρα, αιμάτωμα μύτης, εκχυμώσεις, μώλωπες, μεγάλο θλαστικό τραύμα στη δεξιά ζυγωματική χώρα, κάταγμα ρινικού οστού, τρία κατάγματα στους μετωπιαίους κόλπους δεξιά και μικρό κάταγμα κρανίου. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση από ειδικό νευροχειρουργό, ο οποίος διαπίστωσε ότι το κάταγμα του ρινικού οστού ήταν συντριπτικό, με αιμάτωμα στη βάση του και ότι υπήρχε μεγάλο θλαστικό τραύμα μετωποκροταφικά, που εκτεινόταν πέραν του τριχωτού της κεφαλής του. Υπέστη, επίσης, κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Χειρουργήθηκε από ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, κάταγμα ρινικού οστού και αιμάτωμα κάτω από το δεξί μάτι. Το άλλο θύμα από την επίθεση που δέχθηκε υπέστη μώλωπες στην μύτη το μέτωπο και κάταγμα ρινικού οστού. Η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στους εφεσείοντες μειώθηκε σε 18 μήνες με το εξής αιτιολογικό: «Το Δικαστήριο, κατά την άποψή μας, δε συνεκτίμησε ορθά όλες τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα και, ιδιαίτερα, ότι υπήρξε σχετική πρόκληση, ότι οι εφεσείοντες, έστω και αν κατά την ημέρα που διέπραξαν τα αδικήματα ήταν 23 χρονών, δεν έπαυαν να είναι νεαρά πρόσωπα, χωρίς προηγούμενες καταδίκες. Υπό τις συνθήκες, η επιβληθείσα ποινή για το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας, της πρόκλησης, δηλαδή, βαριάς σωματικής βλάβης στον Ανδρέα Φραντζή, κρίνεται υπερβολική» Στην Ιωσήφ (πιο πάνω) ο κατηγορούμενος μετέβηκε στο σπίτι του στη Λακατάμεια, στη Λευκωσία, πήρε το κυνηγετικό του όπλο και μετέβηκε στα Λειβάδια, στη Λάρνακα, όπου πυροβόλησε το θύμα δύο φορές, τη δεύτερη ενώ αυτό έτρεχε καλώντας σε βοήθεια και προσπαθώντας να βρει τόπο για να κρυφτεί. Μάλιστα, το έγκλημα έγινε για λόγους εκδίκησης. Στην κατηγορία που αντιμετώπισε βάσει του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 74 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, παραδέχθηκε αμέσως τη διάπραξη του αδικήματος και συνεργάστηκε πλήρως με την Αστυνομία αφού παρέδωσε τόσο το όπλο που χρησιμοποίησε για τη διάπραξη του αδικήματος όσο και τα 26 πλήρη φυσίγγια που κατείχε. Διέπραξε τα αδικήματα επειδή θεωρούσε τον παραπονούμενο ως τον υπεύθυνο για το θάνατο της εγγονής του, ο οποίος έλαβε χώρα δύο χρόνια προηγουμένως καθ' ον χρόνο η εγγονή του επέβαινε μαζί με φίλη της σε αυτοκίνητο που οδηγούσε επικίνδυνα ο παραπονούμενος. Διέπραξε τα αδικήματα υπό το κράτος έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Να αναφέρουμε ότι το Εφετείο θεώρησε ότι η επιείκεια του Δικαστηρίου είχε εξαντληθεί στο ύψος της επιβληθείσας ποινής και απέρριψε το αίτημα της Υπεράσπισης για αναστολή αυτής. Έχουμε θέσει ενώπιον μας και τις υποθέσεις Δημοκρατία ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέου

(2008)2 Α.Α.Δ. 207, στις οποίες επιβλήθηκαν αυστηρές ποινές φυλάκισης. Οφείλουμε όμως να αναφέρουμε ότι οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων στις εν λόγω υποθέσεις ήταν πολύ πιο σοβαρές από αυτές των αδικημάτων που διέπραξε ο κατηγορούμενος. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στη παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ.28). Έγινε αναφορά από την ευπαίδευτη συνήγορο του κατηγορούμενου στα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχε αφού, ως ανέφερε, είχε υποστεί και βίωνε τη βία από τον αλκοολικό πατέρα του. Κατ' επέκταση δεν μεγάλωσε σε ένα σωστό περιβάλλον το οποίο θα του έδιδε τα εχέγγυα για να λαμβάνει ορθές αποφάσεις. Θα δώσουμε τη δέουσα βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα προς όφελος του κατηγορουμένου, ο οποίος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Θα πρέπει όμως να του υποδείξουμε ότι σε περίπτωση που στο μέλλον διαπράξει σοβαρά αδικήματα, τα περιθώρια επιείκειας του Δικαστηρίου θα στενέψουν ακόμη περισσότερο. Άλλωστε πρέπει να γνωρίζει ότι η δυστυχία που πλήττει ένα άνθρωπο στην παιδική του ηλικία δεν μπορεί να συνιστά μόνιμη ασπίδα κατά της συνέχισης της παρανομίας (βλ. Φραντζίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 77). Βαρύτητα δίδουμε και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι άτομο με «χρονίζουσα διπολική συναισθηματική διαταραχή επιπλεγμένη με ιστορικό αλκοολικής εξάρτησης και σε έδαφος διαταραχής της προσωπικότητας.». Σχετικό είναι το ιατρικό πιστοποιητικό για το οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω (Ένδειξη «Α»). Σύμφωνα με το εν λόγω πιστοποιητικό η κατάσταση της ψυχικής του υγείας επιβαρύνεται με πολλαπλά άλλα προβλήματα υγείας όπως υπέρταση, σπονδυλοπάθεια, κεφαλαλγίες κ.λ.π.. Το 2007 χειρουργήθηκε για καρκίνο θυροειδούς και τυγχάνει παρακολούθησης και θεραπείας. Έχουμε θέσει ενώπιον μας όλα όσα εκτίθενται στο εν λόγω πιστοποιητικό και τα λαμβάνουμε υπόψη. Περαιτέρω σύμφωνα με ιατρική έκθεση της Δρ. Πολυκάρπου, στην οποία έκανε αναφορά η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου, ο τελευταίος μετά τη διάπραξη των αδικημάτων διαπιστώθηκε ότι παρουσιάζει ψυχωτική συμπτωματολογία με έντονο το συναίσθημα της παράνοιας, παρορμητική συμπεριφορά, είναι άτομο καχύποπτο ο οποίος νιώθει ότι οι διάφοροι γύρω του θέλουν να του κάνουν κακό με διάφορους τρόπους. Είχε δώσει οδηγίες όπως νοσηλευθεί στη ψυχιατρική πτέρυγα της Αθαλάσσας, πράγμα που έγινε. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 162, Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας,

(2011)2 Α.Α.Δ. 32, Asoltanei v. Δημοκρατίας,

(2012)2 A.A.Δ. 742 και Κωνσταντίνος Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 187/13, ημερ. 22.5.14). Στην υπόθεση Ανδρέας Φραντζίδης ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε για αδικήματα που αφορούσαν σε διαρρήξεις και κλοπές. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών χρόνων. Σε σχέση με τα σοβαρά ψυχικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 79 της απόφασης: «Έχει λεχθεί ότι ο εφεσείων χρειάζεται μακροχρόνια και σταθερή ψυχιατρική περίθαλψη. Μπορεί όμως να τύχει της φροντίδας των αρχών των φυλακών και οι οδηγίες μας ακριβώς είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε και αποτελεί λόγο για να μην επιβληθεί η σωστή ποινή. Δε βλέπουμε επίσης να έχει παραβιαστεί οποιαδήποτε αρχή η οποία διέπει την επιβολή των ποινών, ιδιαίτερα ότι η ποινή είναι υπερβολική, που είναι και ο μόνος λόγος έφεσης. Αντίθετα η καταγνωσθείσα ποινή των 3 χρόνων εξισορροπεί την ανάγκη για εξατομίκευση και το καθήκον για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.» Η κα Νεοφύτου μας κάλεσε επίσης να δώσουμε βαρύτητα στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες ο κατηγορούμενος διέπραξε τα σοβαρά αδικήματα. Όπως ανέφερε, τα σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει, η καχυποψία που τον διακατέχει, η έντονη συναισθηματική φόρτιση που είχε πριν από τη διάπραξη των αδικημάτων, μαζί με το γεγονός ότι είχε καταναλώσει οινοπνευματώδη ποτά (ο ίδιος είναι αλκοολικός) ήταν αυτά που τον οδήγησαν στη διάπραξη των αδικημάτων. Θα λάβουμε υπόψη όλα τα πιο πάνω προς όφελος του κατηγορουμένου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσιολή

(1991)2 Α.Α.Δ. 194, Pernell κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1998)2 Α.Α.Δ. 417, 434). Θα λάβουμε υπόψη και τη συμφιλίωση του κατηγορούμενου με τους παραπονουμένους στην οποία έκανε αναφορά η κα Νεοφύτου (βλ. Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 327, 333). Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο κατηγορούμενος ουσιαστικά για λόγους εκδίκησης, έστω για ασήμαντη αφορμή επειδή εκδιώχθηκε από το καφενείο που προηγουμένως βρισκόταν, πήρε στα χέρια του έμφορτο ΔΟΚΟ και το έστρεψε προς δύο συνανθρώπους του πυροβολώντας τους και προκαλώντας τους βαριά σωματική βλάβη. Mάλιστα, δεν δίστασε να γεμίσει για δεύτερη φορά με φυσίγγια το κυνηγετικό όπλο που κατείχε και να το στρέψει εναντίον του δεύτερου θύματος, το οποίο, ως ελέχθη, πυροβόλησε προκαλώντας του βαριά σωματική βλάβη. Είναι δε από ευτυχείς συγκυρίες που αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Να σημειωθεί ακόμη ότι η εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορουμένου σταμάτησε όταν το ένα θύμα κατάφερε να αποσπάσει από τον κατηγορούμενο το όπλο, το οποίο στη συνέχεια έριξε στο έδαφος. Μάλιστα, μετά τη διάπραξη των αδικημάτων, ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε πεζός το μέρος αδιαφορώντας για την υγεία των θυμάτων του. Ευτυχώς που η υγεία και των δύο θυμάτων έχει σήμερα αποκατασταθεί. Είναι καλά γνωστό πως όπου το στοιχείο της αποτροπής προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου έχουν περιθωριακή σημασία. Το καθήκον όμως του Δικαστηρίου να λάβει υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και να εξατομικεύσει την ποινή, δεν ατονεί στις περιπτώσεις όπου οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές (βλ. Χρυσοστόμου "Κανάρη" ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ.18). Η εξατομίκευση της ποινής δε συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του εγκλήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής (βλ. Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ.132). Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή για τον κατηγορούμενο είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η απολογία και μεταμέλεια του, το λευκό του ποινικό μητρώο, τα προβλήματα υγείας για τα οποία κάναμε αναφορά πιο πάνω, η άσχημη ψυχολογική του κατάσταση - συναισθηματική φόρτιση κατά τη διάπραξη των αδικημάτων, η συμφιλίωση του με τα θύματα, καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Αποφασίσαμε να μην επιβάλουμε ποινή στις κατηγορίες 7 και 8 αφού αυτές αφορούν στην κατοχή και μεταφορά του ΔΟΚΟ που ο κατηγορούμενος κατείχε, μετέφερε και χρησιμοποίησε για τη διάπραξη των αδικημάτων (3η και 4η κατηγορία) (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης τριών

(3)ετών. Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης τριών

(3)ετών. Oι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 5.1.15. Έχοντας υπόψη τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, τα οποία είναι σοβαρά (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)) και χωρίς από την άλλη να αγνοούμε τους μετριαστικούς παράγοντες στους οποίους κάναμε αναφορά πιο πάνω, βρίσκουμε ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης. Ορθά η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου δεν εισηγήθηκε κάτι τέτοιο. Το ΔΟΚΟ κατάσχεται και δημεύεται. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΔΔ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- Βαριά σωματική βλάβη και πράξεις που στοχεύουν σε πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο