ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΝΤΟΣ, Αρ. Υπόθεσης: 21610/2014, 15/6/2015

(1)και 18(α)(β) του περί κέντρων αναψυχής νόμου 29/85, όπως τροποποιήθηκε από τους νόμους 166/87 και 214/91 Κ.Δ.Π. 244/1986 και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 12ην Ιουνίου 2014 στη Λεμεσό, λειτουργούσε κέντρο αναψυχής, δηλαδή το υποστατικό με την ονομασία <<SIDE B>> άνευ αδείας του διοικητικού συμβουλίου του Κυπριακού οργανισμού τουρισμού. Η δεύτερη κατηγορία αφορά το αδίκημα της λιανικής πώλησης οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια λιανικής πωλήσεως οινοπνευματωδών ποτών, κατά παράβαση των άρθρων 3

(1)(α) και 23 του περί πωλήσεως οινοπνευματοδών ποτών νόμου Κεφ.144 όπως τροποποιήθηκε και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 12ην Ιουνίου 2014 στη Λεμεσό, πωλούσε λιανικώς οινοπνευματώδη ποτά στο υποστατικό με την ονομασία <<SIDE B>> χωρίς άδεια λιανικής πωλήσεως οινοπνευματωδών ποτών από την αρμόδια αρχή. Η τρίτη κατηγορία αφορά το αδίκημα της χρήσης μεγαφώνων σε δημόσιο χώρο άνευ αδείας, κατά παράβαση του άρθρου 187

(1)(α)

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε από τους νόμους 166/87, 11/89 και 45

(1)/98 και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 12ην Ιουνίου 2014 στη Λεμεσό, χρησιμοποίησε μεγάφωνα σε δημόσιο χώρο, δηλαδή στο υποστατικό με την ονομασία <<SIDE B>> άνευ αδείας του Επάρχου Λεμεσού. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αναφορικά με το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας, σχετικές είναι οι πιο κάτω νομοθετικές διατάξεις: Σύμφωνα με το άρθρο 2 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί "άδεια λειτουργίας" σημαίνει άδειαν λειτουργίας κέντρου εκδιδομένην δυνάμει του άρθρου 6 "κέντρον" σημαίνει κατάστημα- (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών· ή (β) λειτουργούν εκτός των ως άνω περιοχών και το οποίον το Διοικητικόν Συμβούλιον θέλει ορίσει ονομαστικώς λόγω της μορφής των υπ' αυτού προσφερομένων υπηρεσιών ή λόγω τοποθεσίας, συγκεντρώσεως ή κινήσεως πελατών, ταξιδιωτών, περιηγητών ή παραθεριστών, εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα: Νοείται ότι δεν περιλαμβάνονται στον όρο αυτό: (

1. i)Τα καφενεία, (
2. ii)τα καταστήματα των οποίων οι προσφερόμενες υπηρεσίες περιορίζονται αποκλειστικά στην κατανάλωση εκτός του καταστήματος (TAKE AWAY), (iii) τα κυλικεία ή οι καντίνες σωματείων και συλλόγων που λειτουργούν βάσει σχετικών νομοθεσιών, (
3. iv)τα κυλικεία ή οι καντίνες εργοστασίων και σχολείων· και (
4. v)τα καταστήματα των οποίων ο χώρος εξυπηρέτησης είναι μικρότερος των οκτώ τετραγωνικών μέτρων και τα οποία δεν προσφέρουν οινοπνευματώδη ποτά. "πελάτης" σημαίνει παν πρόσωπον εις το οποίον παρέχεται παρά κέντρου υπηρεσία ως προνοείται εν τω παρόντι Νόμω· "υπηρεσία" σημαίνει- (α) παροχήν εστιάσεως ή πάσης φύσεως φαγητών, ποτών ή γλυκισμάτων, ανεξαρτήτως του εάν προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα· (β) διοργάνωσιν χοροεσπερίδων, δεξιώσεων, συνεστιάσεων συγχαρητηρίων επισκέψεων ή άλλων εκδηλώσεων παρομοίας φύσεως Σύμφωνα με το άρθρο 5 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί Δι' έκαστον κέντρον, εξαιρουμένων των λειτουργούντων εντός αδειούχων ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, διενεργείται υπό του Διοικητικού Συμβουλίου, κατά τον καθοριζόμενον τρόπον και διαδικασίαν, κατάταξις αναλόγως της φύσεως των υπ' αυτού παρεχομένων υπηρεσιών και εφ' όσον πληρούνται οι οικείοι Κανονισμοί, εις μίαν ή περισσοτέρας των ακολούθων κατηγοριών- (α) εστιατόριον ή ταβέρνα, (β) καφετηρία ή πιτσαρία, (γ) μπυραρία ή μπαρ, (δ) μουσικοχορευτικόν, (ε) δισκοθήκη, (στ) σνακ μπαρ, (ζ) καμπαρέ.

(2)Τα κέντρα εκάστης κατηγορίας δύνανται να διακρίνονται εις τάξεις αναλόγως προς την αξίαν και ποιότητα της κατασκευής των, επίπλωσιν, εξοπλισμόν, τελειότητα λειτουργικής οργανώσεως ως και το επίπεδον των παρεχομένων ανέσεων και υπηρεσιών, μέχρι τριών τάξεων.

(3)Οι όροι τους οποίους δέον να πληρώσι τα κέντρα ίνα καταταγώσιν εις εκάστην ή οιανδήποτε των εν τω εδαφίω

(2)προνοουμένων τάξεων, θέλουσι καθορισθή Σύμφωνα με το άρθρο 6 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί 6.-

(1)Ουδείς λειτουργεί κέντρον άνευ αδείας λειτουργίας εκδιδομένης συμφώνως προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου και των Κανονισμών.

(2)Προ της ενάρξεως της λειτουργίας κέντρου ο επιχειρηματίας υποβάλλει προς το Διοικητικόν Συμβούλιον αίτησιν διά κατάταξιν και έκδοσιν αδείας λειτουργίας του κέντρου: Νοείται ότι ανεξαρτήτως συμμορφώσεως του έχοντος την εκμετάλλευσιν κέντρου προσώπου, το Διοικητικόν Συμβούλιον προβαίνει εις την κατάταξιν του κέντρου, κατόπιν ελέγχου υπό εντεταλμένων προς τούτο οργάνων του Οργανισμού, δυνάμει των υπό του Νόμου και των Κανονισμών προνοουμένων όρων και προϋποθέσεων.

(3)Άδεια λειτουργίας εκδίδεται υπό του Διοικητικού Συμβουλίου εν τω καθοριζομένω τύπω και επί τη καταβολή του καθοριζομένου τέλους εφ' όσον παρουσιασθή υγειονομικόν πιστοποιητικόν και πληρούνται οι δυνάμει του παρόντος Νόμου και των Κανονισμών καθοριζόμενοι όροι και προϋποθέσεις. Επί της αδείας λειτουργίας αναφέρονται αι ώραι λειτουργίας τούτου.

(4)Η άδεια λειτουργίας εκπνέει την 31ην ημέραν του αμέσως επομένου της ημερομηνίας εκδόσεως αυτής μηνός Δεκεμβρίου, δύναται δε να ανανεούται επί καταβολή του καθοριζομένου τέλους.

(5)Η άδεια λειτουργίας δέον όπως αναρτάται εις περίοπτον θέσιν εντός του κέντρου.

(6)Ο Οργανισμός τηρεί μητρώον εν τω οποίω καταχωρούνται αι άδειαι λειτουργίας.

(7)Ουδεμία άδεια λειτουργίας κέντρου θα εκδίδηται αναφορικώς προς χώρον όστις βάσει του πιστοποιητικού τελικής εγκρίσεως της αρμοδίας αρχής δυνάμει των περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμων, δεν θεωρείται κατάλληλος διά τοιούτον σκοπόν Σύμφωνα με το άρθρο 18 του νόμου 29/85 ως αυτός έχει τροποποιηθεί 18.-

(1)Παν πρόσωπον το οποίον- (α) χρησιμοποιεί τον όρον "τουριστικόν" ή "κέντρον αναψυχής" ή άλλον όρον παρόμοιον προς τούτον διά τον χαρακτηρισμόν κέντρου διά το οποίον δεν έχει εκδοθή άδεια λειτουργίας· (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ αδείας λειτουργίας· (γ) παραλείπει να εκδίδη ηριθμημένους λογαριασμούς κατά παράβασιν του άρθρου 15· (δ) λειτουργεί κέντρο χωρίς να τελεί υπό τη διεύθυνση του διευθυντή κατά παράβαση του άρθρου 16, είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακοσίας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά την καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας £250 δι' εκάστην ημέραν καθ' ην συνεχίζεται η παράβασις.

(2)Επιπροσθέτως προς οιανδήποτε άλλην ποινήν προβλεπομένην υπό του παρόντος άρθρου, το Δικαστήριον επί τη καταδίκη οιουδήποτε προσώπου δι' αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1)του παρόντος άρθρου, δύναται κατά την κρίσιν του να διατάξη- (α) την διακοπήν της λειτουργίας του κέντρου εν σχέσει προς το οποίον διεπράχθη το αδίκημα διά τοσούτο χρονικόν διάστημα όσον το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει πρέπον· (β) την καταβολήν υπό του καταδικασθέντος προσώπου των εξόδων της δίκης. Από την συνδυασμένη λοιπόν εφαρμογή των άρθρων 2, 6 και 18

(1)(β) του νόμου 29/85 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: Α) η ύπαρξη κέντρου εν τη εννοία του νόμου Β) το κέντρο να λειτουργεί παρέχοντες υπηρεσίες εν τη εννοία του νόμου σε πελάτες Γ) να μην υπάρχει άδεια λειτουργίας του κέντρου εν τη εννοία του νόμου, εκδοθείσα από το διοικητικό συμβούλιο του Κ.Ο.Τ Δ) ο κατηγορούμενος να λειτουργεί το κέντρο, όντας ο κατά νόμω υπεύθυνος Ε) το κέντρο να καλύπτει έκταση τουλάχιστον οκτώ τετραγωνικών μέτρων Ζ) το κέντρο να μην εμπίπτει στις νομοθετικές εξαιρέσεις στις οποίες δεν απαιτείται άδεια λειτουργίας όπως πιο πάνω έχει περιγραφεί. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δεν συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στην λειτουργία του κέντρου. (Βλ. Στυλιανού ν. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού

(1999)2 Α.Α.Δ. 47 & Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Χάρη Βασιλείου & Σία Λτδ

(2001)2 Α.Α.Δ 399). Μπορεί ως εκ τούτου να στοιχειοθετηθεί ποινική ευθύνη σε πρόσωπο που έχει την ευθύνη διαχείρισης ή λειτουργίας του κέντρου, ανεξαρτήτως του ότι δεν είναι ο ιδιοκτήτης του. Αναφορικά με το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας, σχετική είναι η νομοθετική πρόνοια των άρθρων 3

(1)(α) και 23 του περί πωλήσεως οινομπνευματωδών ποτών και που προνοούνται τα ακόλουθα: <<Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(2)και

(3)του άρθρου αυτού κανένα πρόσωπο δεν πωλεί ή προσφέρει προς πώληση ή επιτρέπει να πωλούνται ή να προσφέρονται προς πώληση ή κατέχει προς πώληση οποιαδήποτε οινοπνευματώδη ποτά παρά μόνο δυνάμει και σύμφωνα με- (α) άδεια προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών λιανικώς σε τέτοια υποστατικά ή τόπο όπως δύναται να οριστεί σε αυτή για κατανάλωση εντός ή εκτός τέτοιων υποστατικών ή τόπου (η οποία στο Νόμο αυτό αναφέρεται ως "άδεια λιανικής πώλησης") Αναφορικά με την 3ην κατηγορία, αυτή της χρήσης μεγαφώνων χωρίς άδεια, το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα έχει ως ακολούθως: «187.—

(1)Κανένας δεν χρησιµοποιεί ή θέτει σε λειτουργία ή προκαλεί ή επιτρέπει τη χρήση από άλλο ή τη λειτουργία τηλεβόα, µεγαφώνου, ενισχυτή ήχου ή άλλου οργάνου που αυτόµατα, µηχανικά ή ηλεκτρικά ενισχύει ή µεταδίδει ενισχυµένο ήχο— (α) σε δηµόσιο χώρο· ή (β) σε οποιοδήποτε άλλο χώρο µε τέτοιο τρόπο ή κάτω από περιστάσεις ώστε ο ενισχυµένος ήχος µε αυτό τον τρόπο, να προκαλεί οχληρία σε οποιοδήποτε δηµόσιο ή άλλο χώρο, παρά µόνο δυνάµει άδειας που εκδίδεται από τον Έπαρχο ή απο πρόσωπο που εξουσιοδοτεί ο Έπαρχος για αυτό, και σύµφωνα µε τους τυχόν συνηµµένους όρους σε τέτοια άδεια:» Στην Ανδρέας Ευθυμιάδης v. Της Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 25 ερμηνεύτηκε ο όρος «δημόσιος χώρος» και το συστατικό στοιχείο αυτό του αδικήματος με αναφορά και στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, όπου λέχθηκε ότι ένας τόπος μπορεί να αποτελεί δημόσιο χώρο παρά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του έχει δικαίωμα να αποκλείσει την ελεύθερη είσοδο σε αυτόν μεμονωμένων ατόμων ή ακόμα ομάδων ατόμων. Στην πιο πάνω υπόθεση αποφασίστηκε ότι μπυραρία αποτελεί δημόσιο χώρο εν τη έννοια του Νόμου. Δεν υπάρχει βεβαίως καμία αμφιβολία ότι τα πιο πάνω αδικήματα είναι αυστηρής ευθύνης με την εξής έννοια, ήτοι όταν η κατηγορούσα αρχή αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, μετατίθεται το βάρος απόδειξης στους ώμους του κατηγορουμένου για να αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι κατέχει τις απαραίτητες από τον νόμο άδειες. Βεβαίως στην παρούσα υπόθεση δεν τίθεται ένα τέτοιο ζήτημα, διότι η γραμμή της υπεράσπισης δεν επικεντρώθηκε στην ύπαρξη άδειας, αλλά στο ότι ο επίδικος χώρος αποτελεί την οικογενειακή και επαγγελματική στέγη του κατηγορουμένου. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως Μ.Κ. 1 κατέθεσε ο Ε/Α 5547 κ. Θεόδουλος Αθανασίου, ο οποίος στην κυρίως εξέταση του, ουσιαστικά επανέλαβε τα γεγονότα ως αυτά εκτίθενται εν συντομία στις λεπτομέρειες των αδικημάτων ως αυτές έχουν εκτεθεί πιο πάνω. Αντεξεταζόμενος, περιέγραψε τις ενέργειες που έχει προβεί κατά τον ουσιώδη χρόνο στο επίδικο υποστατικό το οποίο και περιέγραψε και ανέφερε τις εκεί διαπιστώσεις, ευρήματα και συμπεράσματα του. Ο κατηγορούμενος με την σειρά του, τόσο στην κυρίως εξέταση, όσο και στην αντεξέταση του, αντέκρουσε τις εναντίον του κατηγορίες, αναφέροντας ότι το επίδικο υποστατικό είναι η οικογενειακή, ως επίσης και η επαγγελματική του στέγη ως ο διευθυντής της βασιλικής ακαδημίας χωρού του Ηνωμένου Βασιλείου στην Κύπρο. Περιέγραψε τον εκεί χώρο, κατέθεσε το τεκμήριο 1 την επιγραφή με την ένδειξη <<SIDE B>>, ως επίσης και το τεκμήριο 2 το οποίο αποτελεί τον ψηφιακό δίσκο που έχει προβληθεί την επίδικη ημέρα με καλεσμένες κάποιες δασκάλες χωρού και άλλα άτομα στον έξω χώρο της οικίας του στην τηλεόραση που εκεί υπήρχε. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Αναφορικά με την μαρτυρία του Μ.Κ. 1, το Δικαστήριο την έχει εξετάσει και την έχει αντιπαραβάλει ταυτόχρονα με την μαρτυρία του κατηγορουμένου και το Δικαστήριο προβαίνει στην πιο κάτω αξιολόγηση αλλά και διαπιστώσεις. Συγκεκριμένα ως προς το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας, ο ίδιος ο μάρτυρας ήταν κατηγορηματικός, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος σέρβιρε αλλά δεν πωλούσε ποτά. Αυτή η αναφορά του μάρτυρα δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο Δικαστήριο και ειδικότερα, αυτή η αναφορά του δεν δύναται να στοιχειοθετήσει το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας, ήτοι το αδίκημα της πώλησης οινοπνευματωδών ποτών, διότι η απλή αναφορά σερβιρίσματος και χωρίς να υπάρχει άλλη διασύνδεση που να παραπέμπει σε στοιχείο πώλησης, όπως π.χ. πληρωμή, τιμοκατάλογος ή ταμειακή μηχανή, αφήνει την εν λόγω κατηγορία έκθετη προς απόρριψη. Αναφορικά με την αναφορά του μάρτυρα στα όσα του ανέφερε ο κατηγορούμενος για το θέμα των αδειών, ο μάρτυρας δεν έχει δώσει μια σταθερή εκδοχή για το τι έχει λεχθεί. Συγκεκριμένα, ο μάρτυρας αρχικά ανέφερε ότι όταν επέστησε την προσοχή στο νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε ΄΄εντάξει΄΄, σε κατοπινό στάδιο ανέφερε ότι ζήτησε τις άδειες από τον κατηγορούμενο και αυτός του ανέφερε ότι δεν υπάρχουν άδειες και στο στάδιο της αντεξέτασης ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος του είπε ότι είναι στις διαδικασίες να της βγάλει και ότι δεν τις έχει. Βεβαίως αυτή η απόκλιση από μόνη της δεν διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο στην παρούσα υπόθεση, διότι η γραμμή της υπεράσπισης δεν έγκειτο στο ότι υπήρχαν άδειες, γεγονός που είναι ούτως ή άλλως παραδεκτό, αλλά στο ότι το επίδικο υποστατικό δεν είναι κέντρο αναψυχής αλλά ο χώρος της προσωπικής και επαγγελματικής στέγης. Όμως, η όλη έρευνα που έχει γίνει, σε συνδυασμό με τα λεγόμενα του μάρτυρα και τις διαπιστώσεις του, σε συνδυασμό με τις απαντήσεις που έδιδε σε υποβληθείσες θέσεις κατά το στάδιο της αντεξέτασης και σε συνδυασμό με τα όσα έχουν ανακύψει από την μαρτυρία του κατηγορουμένου, αφήνουν περιθώρια για να εξαχθούν τέτοια ευρήματα και συμπεράσματα που να οδηγούν προς την εκδοχή που έδωσε η πλευρά της υπεράσπισης. Συγκεκριμένα, ο μάρτυρας ανέφερε ότι αποτελεί συμπέρασμα δικό του ότι ο εν λόγω χώρος αποτελεί κέντρο αναψυχής και αυτή η απάντηση του προήλθε από την αναφορά του ότι ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι είναι στις διαδικασίες για να εξασφαλίσει τις άδειες και ότι δεν της έχει, θέση η οποία έχει ήδη αξιολογηθεί πιο πάνω. Βεβαίως το συμπέρασμα αυτό του μάρτυρα, θα πρέπει να έχει και ένα αντικειμενικό έρεισμα και η απλή εκφορά γνώμης δε αρκεί, διότι θα πρέπει να συνοδεύεται από αντικειμενικά ευρήματα. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι από την στιγμή που υπάρχει μπάρα με ποτά, τραπεζάκια, καρέκλες, stools μπροστά από το μπαρ αυτό παραπέμπει σε μπαράκι άρα σε κέντρο αναψυχής. Όμως οι περιστάσεις τις παρούσας υπόθεσης έχουν δημιουργήσει διάφορα ερωτηματικά στο Δικαστήριο και αυτό έγκειται στους εξής παράγοντες. Συγκεκριμένα, ως έχει αξιολογηθεί πιο πάνω, ο κατηγορούμενος δεν πωλούσε, αλλά σέρβιρε ποτά, αφήνοντας όχι μόνο την δεύτερη κατηγορία έκθετη προς απόρριψη, αλλά δημιουργώντας και το πρώτο ρίγμα στο οικοδόμημα της κατηγορούσας αρχής, από την στιγμή που παρουσιάστηκε μια ενοποιημένη εικόνα ως ενός κέντρου αναψυχής όπου πωλούνταν οινοπνευματώδη ποτά και μεταδιδόταν ηχογραφημένη μουσική μέσω μεγαφώνων. Περαιτέρω, η αναφορά που έδωσε ο μάρτυρας κατά το στάδιο της επανεξέτασης περιγράφοντας τον χώρο, ήτοι ότι υπήρχε οθόνη που ήταν σαν mini cinema και από την στιγμή που αυτή η θέση προβλήθηκε για πρώτη φορά κατά το στάδιο της επανεξέτασης, αυτή η θέση δεν μπορούσε να αντικρουστεί με σχετική υποβληθείσα θέση διότι έχει παρέλθει το στάδιο της αντεξέτασης, αλλά μπορούσε να αντικρουστεί για πρώτη φορά κατά το στάδιο που έδιδε μαρτυρία ο κατηγορούμενος, ο οποίος ανέφερε ότι αυτό το mini cinema ήταν μια οθόνη στην οποία προβαλλόταν ο ψηφιακός δίσκος, ήτοι το τεκμήριο 2, το οποίο αφορούσε χορογραφίες με μουσική επένδυση, δημιουργώντας έτσι ακόμα ένα ρίγμα στο οικοδόμημα της κατηγορούσας αρχής αναφορικά με το κατά πόσο ο επίδικος χώρος ήταν κέντρο αναψυχής εν τη εννοία του νόμου, ως επίσης και για την κατηγορία της χρήσης μεγαφώνων σε δημόσιο χώρο. Όταν μάλιστα, για την κατηγορία της χρήσης μεγαφώνων σε δημόσιο χώρο χωρίς την σχετική άδεια, του υποβλήθηκε η θέση ότι ο επίδικος χώρος δεν είναι δημόσιος αλλά ο χώρος όπου είναι η οικογενειακή και επαγγελματική στέγη του κατηγορουμένου ως έχει εκτεθεί πιο πάνω και κλήθηκε να τοποθετηθεί, ο μάρτυρας δεν έχει αναφέρει οτιδήποτε και αυτή του η τοποθέτηση, σε συνδυασμό με την μη ολοκληρωμένη επιτόπια εξέταση του μάρτυρα του όλου χώρου, ήτοι του χώρου όπου είναι όλο το οικοδόμημα, έδιδε την ευκαιρία αλλά και το δικαίωμα στον κατηγορούμενο όπως δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες και διευκρινήσεις που αφορά τον επίδικο χώρο, όπου ο κατηγορούμενος ήταν πιο διαφωτιστικός και το Δικαστήριο αποδέχεται τις θέσεις του, ήτοι ο επίδικος χώρος είναι η οικία του αλλά και η επαγγελματική του στέγη στην οποία εδρεύει η βασιλική ακαδημιά χορού και ότι δεν αποτελεί κέντρο αναψυχής. Περαιτέρω ο μάρτυρας όταν έχει ερωτηθεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης και πιο συγκεκριμένα όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο επίδικος χώρος δεν λειτουργούσε ως μπαρ και δεν ήταν δημόσιος χώρος, ανέφερε ότι μεταδιδόταν ηχογραφημένη μουσική μέσω μεγαφώνων, τονίζοντας ότι δεν έχει αναφέρει ότι ήταν δημόσιος χώρος και αυτή του η αναφορά καταρρίπτει την τρίτη κατηγορία, εν΄ όψει του ότι για να αποδειχθεί η κατηγορία με βάση την νομοθετική διάταξη όπου στηρίζεται, απαιτείται η ύπαρξη δημόσιου χώρου. Η αναφορά του μάρτυρα ότι ήταν στις σκέψεις του να διαμορφώσει τον επίδικο χώρο σε μπαρ και που τελικά δεν υλοποιήθησαν, δεν δύνανται να προσθέσουν ή να αποδείξουν ή να ενισχύσουν την εκδοχή που παρουσιάστηκε από τον μάρτυρα κατηγορίας και που αφορούν τις επίδικες κατηγορίες. Ένα ακόμα στοιχείο που δημιουργεί εύλογη αμφιβολία, είναι και το γεγονός ότι ο μάρτυρας κατά το στάδιο της επανεξέτασης, εξέφρασε άγνοια κατά πόσο τα παρευρισκόμενα άτομα ήταν φίλοι του κατηγορουμένου ή θαμώνες στον εκεί χώρο και σίγουρα αυτή η αδυναμία, σε συνδυασμό με το όλο σκηνικό αλλά και έκταση της έρευνας από τον εν λόγω μάρτυρα και σε συνδυασμό ότι κατά το στάδιο της αντεξέτασης του έχει υποβληθεί η θέση ότι ο επίδικος χώρος είναι οικογενειακή και επαγγελματική στέγη του κατηγορουμένου όπου γίνονται διάφορες εκδηλώσεις ως χώρος όπου εδρεύει η βασιλική ακαδημία χώρου, παρεχόταν στον κατηγορούμενο η ευκαιρία κατά το στάδιο της μαρτυρίας του να δώσει λεπτομέρειες για τους εκεί παρευρισκομένους, πράγμα που έκανε και που το Δικαστήριο αποδέχεται τις θέσεις αυτές. Αναφορικά με το τεκμήριο 1, ήτοι η επιγραφή με την αναγραφή ΄΄SIDE B΄΄ και που έχει καταθέσει ο κατηγορούμενος, δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι το εν λόγω τεκμήριο δεν έχει υποδειχθεί στον μάρτυρα κατηγορίας για να το αναγνωρίσει, όμως ο μάρτυρας κατηγορίας ανέφερε ότι υπήρχε αυτή η επιγραφή με την εν λόγω αναγραφή και ότι δεν υπήρχε η αναφορά ή παραπομπή σε λέξη ή αναφορά σε ΄΄bar΄΄ πράγμα το οποίο αποδεικνύεται από το τεκμήριο 1 και που είναι ούτως ή άλλως κοινό έδαφος ότι υπήρχε επιγραφή με την εν λόγω αναγραφή χωρίς οποιαδήποτε άλλη προσθήκη λέξεων στην εν λόγω αναγραφή. Η διιστάμενες εκδοχές που παρουσιάστηκαν από τον μάρτυρα κατηγορίας και τον κατηγορούμενο αναφορικά με την ύπαρξη ή όχι τόξων που οδηγούσαν στον επίδικο χώρο, ουδόλως επηρεάζουν την έκβαση της παρούσας υπόθεσης, εν΄ όψει και της πιο πάνω αξιολόγησης των εκατέρωθεν θέσεων και μαρτυριών. Αναφορικά με τα υπόλοιπα υπάρχοντα που εντόπισε ο μάρτυρας, ήτοι μπάρρα με ποτά, τραπεζάκια, καρέκλες και stools, ναι μεν είναι εξοπλισμός που δύνανται να υπάρχουν σε κέντρο αναψυχής, μπορεί όμως να υπάρξει και σε έναν ιδιωτικό χώρο και σε συνδυασμό με όλους τους παράγοντες και συνθήκες του επίδικου χώρου, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης δεν δύναται να καταδείξουν λειτουργία κέντρου αναψυχής, εν΄ όψει και της πιο πάνω αξιολόγησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων ως αυτά έχουν εκτεθεί και αναλυθεί και ο κατηγορούμενος αθωώνεται στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο