Δημοκρατία ν. Πολυχρόνη Πολυχρονίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 20055/14, 16/6/2015

(1)(β), 6

(3), 30, 30Α, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε, Άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154». Ο κατηγορούμενος 2, ηλικίας 47 περίπου ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος στην 4η κατηγορία η οποία αφορά σε παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, «κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, 6

(2), 24, 30, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε. Άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154». Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετώπιζαν και άλλες σοβαρές κατηγορίες στις οποίες όμως απαλλάχθηκαν μετά που η Κατηγορούσα Αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης. Συγκεκριμένα, αντιμετώπιζαν κατηγορίες που αφορούσαν σε εισαγωγή των ναρκωτικών, σε πλαστογραφία δελτίου ταυτότητας, σε κυκλοφορία πλαστού δελτίου ταυτότητας κ.λ.π.. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των δύο κατηγοριών, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 στις 8.7.14 στην Επαρχία Λεμεσού, είχαν στην κατοχή τους ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, δηλαδή 25261,7617 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Ο κατηγορούμενος 1 κατείχε τα εν λόγω ναρκωτικά με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Με αίτημα του κατηγορουμένου 1, το οποίο εγκρίθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, λαμβάνεται υπόψη και η υπόθεση του Κακουργιοδικείου Λεμεσού με αρ. 31159/14 και συγκεκριμένα η 11η κατηγορία της εν λόγω υπόθεσης αφού στις άλλες κατηγορίες ο κατηγορούμενος 1 απαλλάχθηκε μετά που η Κατηγορούσα Αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης. Η εν λόγω κατηγορία αφορά σε παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, δηλαδή 24 κιλά και 640 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Ο κατηγορούμενος 1 κατείχε παράνομα την εν λόγω ποσότητα ναρκωτικών στις 11.7.14 σε εμπορευματοκιβώτιο εντός του Λιμανιού Λεμεσού. Η εν λόγω ποσότητα ναρκωτικών, εντοπίστηκε κρυμμένη σε καναπέ μετά από έρευνα που έκανε η ΥΚΑΝ σε συνεργασία με το Τελωνείο. Τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: « Στις 8.7.2014, μετά από πληροφορία που δόθηκε στη ΥΚΑΝ Αρχηγείου, ότι οι αποθήκες της εταιρείας «Μεταφορές Κλείτος Λτδ» του 1ου κατηγορούμενου που βρίσκονται στην οδό Αγαρίστης 29, στη Λεμεσό χρησιμοποιούνται παράνομα για τη φύλαξη και διάθεση ναρκωτικών ουσιών, μέλη της ΥΚΑΝ Αρχηγείου έθεσαν υπό παρακολούθηση το συγκεκριμένο χώρο. Γύρω στις 13.40 ο 1ος κατηγορούμενος θεάθηκε από τον Αστυφύλακα 2987 Χρ. Λοϊζίδη να φορτώνει μαζί με τον Ciprian Solomenscu Μ.Κ. 29 στο κατηγορητήριο διάφορα εμπορεύματα όπως έπιπλα και οικιακές συσκευές σε αυτοκίνητο τύπου van με αρ. εγγραφής KRE

1. Το εν λόγω αυτοκίνητο βρισκόταν σταθμευμένο ήδη στο χώρο της εταιρείας. Μετά από πάροδο περίπου 10 λεπτών έφτασε στο μέρος ο 2ος κατηγορούμενος μαζί με άλλο πρόσωπο με το αυτοκίνητο τύπου σαλούν με αρ. εγγραφής KVL
2. Από το εν λόγω αυτοκίνητο αποβιβάστηκε ο 2ος κατηγορούμενος ο οποίος συναντήθηκε με τον 1ο κατηγορούμενο. Το άλλο πρόσωπο που οδηγούσε το όχημα KVL 369 εγκατέλειψε το χώρο και κατευθύνθηκε στον κυκλικό κόμβο που οδηγεί στην περιοχή Lady's Mile. Ο 2ος κατηγορούμενος που παρέμεινε στις εν λόγω αποθήκες βοήθησε τον 1ο κατηγορούμενο να φορτώσουν τα υπόλοιπα εμπορεύματα στο αυτοκίνητο που αναφέρεται πιο πάνω. Όταν ολοκληρώθηκε αυτή η διαδικασία ο 2ος κατηγορούμενος κάθισε στη θέση του οδηγού και οδήγησε το αυτοκίνητο KRE 208 προς την περιοχή του κυκλικού κόμβου όπου τον ανέμενε το άλλο πρόσωπο. Ο 2ος κατηγορούμενος που ακολουθείτο από το όχημα KVL 369 που οδηγούσε το άλλο πρόσωπο κατευθύνθηκε προς την περιοχή του Lady's Mile. Εν τω μεταξύ οι αστυνομικοί της ΥΚΑΝ τους ακολουθούσαν με οχήματα χωρίς διακριτικά της αστυνομίας. Μετά από μερικά λεπτά οι αστυνομικοί της ΥΚΑΝ είδαν τα δύο οχήματα να εισέρχονται στο χώρο στάθμευσης του εστιατορίου Oasis εντός των Βρετανικών Βάσεων. Ο 2ος κατηγορούμενος κατέβηκε από το όχημα KRE 208 αφήνοντας τη μηχανή σε λειτουργία και προχώρησε πεζός προς το αυτοκίνητο KVL 369 επιχειρώντας να μπει σε αυτό από τη θέση του συνοδηγού. Αμέσως τότε ο Αστυφύλακας 2499 Ε. Παναγιώτου και Αστυφύλακας 321 Α. Κωνσταντίνου επενέβηκαν και κάλεσαν το 2ο κατηγορούμενο καθώς και το άλλο πρόσωπο να παραμείνουν στο μέρος μέχρι να φθάσουν αστυνομικοί των Βρετανικών Βάσεων για να τους ερευνήσουν καθώς υπήρχε υποψία ότι εμπλέκοντο σε υπόθεση ναρκωτικών αφού προηγουμένως τους απεκάλυψαν ότι ήταν αστυνομικοί της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων είχε ειδοποιηθεί από προηγουμένως από την κυπριακή αστυνομία ότι η ΥΚΑΝ διεξήγαγε επιχείρηση κοντά στην περιοχή των βάσεων και θα χρειαζόταν ίσως η εμπλοκή των Βρετανικών Βάσεων. Μετά από μερικά λεπτά έφθασαν στο χώρο αστυνομικοί των Βρετανικών Βάσεων. Μετά από συγκατάθεση που έδωσε στους αστυνομικούς των Βρετανικών Βάσεων ο 2ος κατηγορούμενος έγινε έρευνα στο αυτοκίνητο με αρ. KRE
3. Από την έρευνα που διεξήγαγε ο αστυφύλακας 199 Αναστάσιος Ιωάννου των Βρετανικών Βάσεων η ώρα 16.15 εντόπισε μέσα σε τοιχώματα καναπέ αρκετές συσκευασίες από διαφανές νάιλον πλαστικό οι οποίες περιείχαν ξηρή φυτική ύλη κάνναβης. Ο 2ος κατηγορούμενος, αφού ενημερώθηκε σχετικά από τον αστυφύλακα 326 Λ. Χαραλάμπους Μ.Κ.12 των Βρετανικών Βάσεων ότι εντοπίστηκαν ναρκωτικά στο όχημα που οδηγούσε, αυτός συνελήφθηκε για αυτόφωρο αδίκημα. Στην επίστηση της προσοχής του στο νόμο δεν απάντησε τίποτα. Έρευνα έγινε και στο όχημα του άλλου προσώπου χωρίς να εντοπιστεί οτιδήποτε το ενοχοποιητικό. Τα δύο οχήματα, μετά από συνεννόηση μεταξύ της αστυνομίας των Βρετανικών Βάσεων και της ΥΚΑΝ, παραδόθηκαν στην αστυνομία της Δημοκρατίας η οποία και θα διερευνούσε τα αδικήματα. Την ίδια μέρα μεταξύ 14.20 - 20.30 ερευνήθηκαν με δικαστικό ένταλμα οι εγκαταστάσεις και αποθήκες της εταιρείας του 1ου κατηγορούμενου. Από την έρευνα στην αποθήκη του 1ου κατηγορούμενου εντοπίστηκαν έγγραφα σύμφωνα με τα οποία τα συγκεκριμένα εμπορεύματα που είχαν εντοπιστεί εντός του οχήματος KRE 208 εντός των οποίων εντοπίστηκαν τα ναρκωτικά είχαν αφιχθεί στο λιμάνι Λεμεσού από το Βέλγιο στο όνομα τρίτου προσώπου με ενέργειες του 1ου κατηγορουμένου ως προσωπικά αντικείμενα. Εν τω μεταξύ μετά την παραλαβή του οχήματος KRE 208 και την παράδοση του 2ου κατηγορουμένου από τις Βρετανικές Βάσεις στην κυπριακή αστυνομία συνεχίστηκε η έρευνα εντός του οχήματος αυτού στην παρουσία του 2ου κατηγορουμένου στην αστυνομική διεύθυνση Λεμεσού. Η έρευνα εντός του οχήματος έγινε δυνάμει δικαστικού εντάλματος. Κατά την έρευνα εντοπίστηκαν 38 νάιλον συσκευασίες που περιείχαν ξηρή φυτική ύλη κάνναβης βάρους 25261,7617 gr. Στις 9.7.14 λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από το 2ο κατηγορούμενο από τον αστυφύλακα 1828 Γ. Ευριπίδου Μ. Κ. 49 αλλά αυτός δήλωσε ότι έχω να πω θα το πω στο δικαστήριο. Τα εν λόγω ναρκωτικά εξετάστηκαν από τη χημικό Τ. Κοζάκου Μ. Κ. 38 του Γενικού Χημείου του Κράτους η οποία αποφάνθηκε ότι η ξηρή φυτική ύλη ήταν κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη συνολικού βάρους 25261,7617 gr. Στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης προέκυψε μαρτυρία ότι ο 1ος κατηγορούμενος είχε άλλη ποσότητα ναρκωτικών σε container εντός του λιμανιού Λεμεσού. Ως εκ τούτου η ΥΚΑΝ σε συνεργασία με το τμήμα τελωνείων ερεύνησε το συγκεκριμένο container και από την έρευνα εντοπίστηκε κρυμμένη μέσα σε καναπέ ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης βάρους 24 κιλών και 640 γρ.. Σύμφωνα με τα ναυτιλιακά έγγραφα το εν λόγω φορτίο θα παραλαμβάνετο από τον 1ον κατηγορούμενο. Εναντίον του καταχωρήθηκε η υπόθεση με αρ. 31159/14.» Διευκρινίστηκε σε μεταγενέστερο στάδιο, ότι κατά τη διαδικασία εκτελώνισης του φορτίου ο κατηγορούμενος 1 γνώριζε ότι εντός αυτού υπήρχαν ναρκωτικά και είχε δώσει οδηγίες να γίνει εκτελώνιση για να παραλάβει το φορτίο με τα ναρκωτικά το οποίο στη συνέχεια μετέφερε στις αποθήκες του. Η εκτελώνιση από τον κατηγορούμενο 1 του φορτίου με τα ναρκωτικά, έλαβε χώρα για να καταστεί δυνατή η παράδοση τους σε τρίτο πρόσωπο. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2, διευκρινίστηκε ότι αυτός μετέβηκε στις αποθήκες του κατηγορούμενου 1 κατόπιν οδηγιών του τελευταίου και γνωρίζοντας ότι εντός εμπορευμάτων υπήρχαν ναρκωτικά, βοήθησε όπως αυτά φορτωθούν στο αυτοκίνητο KRE
4. Στη συνέχεια, κατόπιν οδηγιών και πάλι του κατηγορούμενου 1, οδήγησε το εν λόγω αυτοκίνητο γνωρίζοντας ότι εντός αυτού υπήρχαν ναρκωτικά μέχρι το κέντρο ΟΑΣΙΣ όπου εκεί ανακόπηκε από την Αστυνομία. Γνώριζε και αντιλαμβανόταν ότι κατείχε και μετέφερε παράνομα ναρκωτικά. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στο λευκό ποινικό μητρώο των πελατών τους, στην παραδοχή τους ενώπιον του Δικαστηρίου, στην μεταμέλεια τους, στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξαν τα αδικήματα και στις προσωπικές - οικογενειακές τους περιστάσεις. Ζήτησαν από το Δικαστήριο να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επιείκειας. Έχουμε θέσει ενώπιον μας τα όσα ανέφεραν, το περιεχόμενο των πιστοποιητικών που κατέθεσαν, και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Το αδίκημα κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια αυτού σε άλλα πρόσωπα (6η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1) είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Σοβαρό αδίκημα είναι και το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο 2ος κατηγορούμενος που αφορά σε παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β (4η κατηγορία), αφού ο Νόμος προβλέπει αυστηρή ποινή φυλάκισης. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στην πρόσφατη απόφαση Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 100, λέχθηκαν τα ακόλουθα για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359». Τέλος, στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 551). Πληθώρα αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που οι κατηγορούμενοι διέπραξαν. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Στέλιος Μαυρολουκά ν. Δημοκατίας Ποινική Έφεση 212/13, απόφαση ημερ. 5.2.15, τονίστηκε ότι η προηγηθείσα νομολογιακή προσέγγιση είναι χρήσιμη προς την κατεύθυνση ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων, αλλά και καθορισμού του γενικότερου πλαισίου της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Παραπομπή σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις όπου επιβάλλεται ποινή φυλάκισης, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιανδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα. Στην Mallouk v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία. Στην Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 404 επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο μετά από ακρόαση, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών σε κατηγορίες που αφορούσαν σε εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα κάνναβης βάρους 9647,4 γραμμαρίων. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2005)2 ΑΑΔ 466, επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο ο οποίος κατά το χρόνο της έφεσης ήταν ηλικίας 25 ετών, ποινή φυλάκισης έξι ετών στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο 1.5 σχεδόν κιλών κάνναβης. Η έφεση κατά της ποινής που καταχώρισε ο κατηγορούμενος απορρίφθηκε. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos

(2005)2 AAΔ 297 ο νεαρός κατηγορούμενος μετέφερε στην Κύπρο από το εξωτερικό 1.021 γραμμάρια κοκαΐνης. Να σημειώσουμε πως το Εφετείο ανέφερε ότι αυτή ήταν μια πολύ μεγάλη ποσότητα. Στη δική μας περίπτωση τα ναρκωτικά (τα οποία είναι κατηγορίας Β) ανέρχονται σε 25 και πλέον κιλά. Ο κατηγορούμενος ενεργούσε ως μεταφορέας επί πληρωμή. Τα ναρκωτικά ήταν καλά κρυμμένα μέσα στις χειρολαβές της βαλίτσας που μετέφερε. Το Ανώτατο Δικαστήριο αυξάνοντας την ποινή των 6 ετών φυλάκισης που επιβλήθηκε πρωτόδικα σε 9 έτη, σημείωσε πως «Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος.». Στην Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 476, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε σε νεαρό ηλικίας 26 ετών, ο οποίος είχε παραδεχθεί αδικήματα που αφορούσαν σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης. Στην Χρίστου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ σελ. 448 το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την 11ετή ποινή φυλάκισης σε υπόθεση κατοχής σχεδόν 6 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, σε οκταετή φυλάκιση, μετά που έλαβε υπόψη τις ασυνήθεις τραγικές προσωπικές συνθήκες του Εφεσείοντα σε συνδυασμό με την παραδοχή του. (Τρία από τα μέλη της οικογένειας του έπασχαν από πολύ σοβαρές ασθένειες). Στην Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή ναρκωτικών τάξεως Α' και τάξεως Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Στην Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211, ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορίες που αφορούσαν σε εισαγωγή 23.805 κιλών κάνναβης και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια της ίδιας ποσότητας σε άλλο πρόσωπο. Του επιβλήθηκε 15ετής ποινή φυλάκισης. Στη σελίδα 223 της απόφασης διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη νομολογία ότι πρέπει να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών, ιδιαίτερα όταν αυτές σχετίζονται με την εισαγωγή και πρόθεση προμήθειας σε τρίτα πρόσωπα. Όπως αναφέρθηκε στη Γενικός Εισαγγελέας v. Sak

(2005)2 ΑΑΔ 377, η επιβολή αυστηρών ποινών επιβάλλεται σε συνάρτηση με το είδος, την ποσότητα και το σκοπό κατοχής των ναρκωτικών. Οκταετής φυλάκιση είχε επικυρωθεί στην Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 276, σε παραδοχή για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης σε 26χρονο αλλοδαπό, ο οποίος είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο, αναλαμβάνοντας όμως στο μεταξύ εγκληματική δραστηριότητα. Πρόσφατα, στη Μαυρικίου v. Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 359, επικυρώθηκε 12ετής φυλάκιση σε 33χρονο έγγαμο και πατέρα ενός παιδιού με λευκό ποινικό μητρώο για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 6341.3376 γρ. κάνναβης, ενώ στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 484, επικυρώθηκε 16ετής ποινή φυλάκισης σε 43χρονο λευκού ποινικού μητρώου για κατοχή σχεδόν 24 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, παρόλο που κρίθηκε αυστηρή.» (Να σημειωθεί ότι η υπόθεση Μαυρικίου ήταν μη παραδοχή). Το Εφετείο αποφάσισε να μειώσει την 15ετή ποινή φυλάκισης με το σκεπτικό ότι το λευκό ποινικό μητρώο του εφεσείοντα και οι προσωπικές συνθήκες του θα μπορούσαν να «βαρύνουν περισσότερο στη σκέψη του Κακουργιοδικείου επιβάλλοντας ελαφρώς χαμηλότερη ποινή που θα λογιζόταν ως δικαιότερο μέτρο στην ολότητα των περιστάσεων της υπόθεσης». Μείωσε την ποινή σε 13 χρόνια για το αδίκημα της κατοχής των ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Σε σχέση με το αδίκημα της εισαγωγής των ναρκωτικών ήταν η θέση του ότι ο εφεσείων δεν μπορούσε να τύχει ιδιαίτερα αυστηρότερης ποινής έναντι του πρώην συγκατηγορούμενου 1, στον οποίο είχε επιβληθεί 11ετής ποινή φυλάκισης, ο οποίος παρά το πολύ νεαρότερο της ηλικίας του ήταν στην πράξη ο μεταφορέας των ναρκωτικών στην Κύπρο. Ως εκ τούτου, μείωσε και την ποινή για την εισαγωγή σε 11 χρόνια. Στην Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 256, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας και σε κατηγορίες εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (4.988,3 γραμμάρια κοκαΐνης), κατοχής του πιο πάνω ελεγχόμενου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 20 ετών. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 51 ετών, είχε τρία παιδιά εκ των οποίων το ένα ανήλικο. Ήταν από χρόνια αναμεμιγμένος στο σοβαρό έγκλημα με τρεις προηγούμενες καταδίκες. Το Εφετείο παρόλο που χαρακτήρισε τις ποινές αυστηρές ανέφερε ότι αυτές αποτελούν ορθό μέτρο αντιμετώπισης του εφεσείοντος, αφού προηγουμένως στην ίδια απόφαση τόνισε τα εξής (σελίδα 271): «Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε αυτά που κυρίως τα τελευταία χρόνια επισημαίνουμε για τέτοιου είδους εγκλήματα. Δεν είναι δυνατό να γίνει ανεχτή η διάπραξη τέτοιας φύσεως εγκλημάτων, η οποία μοναδικό στοιχείο έχει την προσπόριση υλικού κέρδους από τους παρανομούντες από θύματα που οδηγούνται στη φυσική και ψυχολογική εξαθλίωση και στο θάνατο. Τέτοια αναλγησία που επιδεικνύεται από τους εμπόρους ναρκωτικών προκαλεί τη φρίκη και αποστροφή της κοινωνίας. Το παράνομο κέρδος μπορεί να αποτελεί κίνητρο έναντι του κινδύνου σύλληψης και καταδίκης, όταν επιτευχθεί όμως το δεύτερο θα πρέπει να γίνει γνωστό πως τα Δικαστήρια δεν πρόκειται να επιδεικνύουν τη συνήθη επιείκεια. Θα εφαρμοστεί ο νόμος με πλήρη αυστηρότητα.» Στην Παναγιώτου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 478, ο κατηγορούμενος κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορία που αφορούσε σε εισαγωγή στο αεροδρόμιο Λάρνακας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή 6.453,34 κιλά ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, και σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή της ίδιας ποσότητας ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών. Το Εφετείο με αναφορά στην υπόθεση Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211, μείωσε την ποινή σε 12 έτη τονίζοντας ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα του εφεσείοντα θα έπρεπε να είχαν προσμετρήσει στη σκέψη του Κακουργιοδικείου ακόμη περισσότερο. Στην Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 75, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορίες που αφορούσαν στη διάπραξη των αδικημάτων της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή 2.985,10 γρ. κάνναβης και κατοχής της ίδιας ποσότητας με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 και 10 χρόνων αντίστοιχα. Ο κατηγορούμενος βαρυνόταν με τρεις προηγούμενες καταδίκες. Η έφεση κατά της ποινής αναφερόταν στην ποινή φυλάκισης των 6 ετών που το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον κατηγορούμενο για την κατηγορία της απλής κατοχής των ναρκωτικών. Το Εφετείο θεώρησε πως η ποινή φυλάκισης των 6 ετών δεν εξέφευγε του μέτρου που καθορίζει η νομολογία και επικύρωσε την ποινή. Στην Σιδερένου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 190, η κατηγορούμενη κρίθηκε ένοχη κατόπιν δικής της παραδοχής για αδικήματα που αφορούσαν σε ναρκωτικές ουσίες. Για το αδίκημα της κατοχής πολύ μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών (12 κιλών κοκαΐνης και 189 κιλών κάνναβης) με σκοπό την προμήθεια τους σε τρίτα πρόσωπα, της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 15 ετών. Η ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Ο σύζυγος της κατηγορουμένης, ο οποίος ήταν ο ιθύνων νους της παράνομης δραστηριότητας, είχε παραδεχθεί ενοχή στην ίδια υπόθεση και του επιβλήθηκαν ποινές, η μεγαλύτερη εκ των οποίων ήταν ποινή φυλάκισης 23 χρόνων. Η κατηγορούμενη διατηρούσε διαμέρισμα στην Αθήνα, όπου συσκεύαζε αεροστεγώς τα ναρκωτικά για να εισαχθούν στην Κύπρο, τα οποία και εισήχθησαν. Ο ρόλος της στη συνδρομή που παρείχε στο σύζυγό της ήταν πολύ σημαντικός αφού αποδέχθηκε την παραλαβή όλων των ποσοτήτων των ναρκωτικών στο διαμέρισμά της, τα συσκεύασε πολύ προσεκτικά με ειδικό μηχάνημα και πασπάλισε τα περιτυλίγματα με διάφορες ουσίες για να εξουδετερωθούν οι οσμές, ώστε να μην είναι εύκολη η ανίχνευσή τους. Ενεργούσαν ως σύζυγοι για κοινό όφελος. Στην Αριστείδου ν. Αστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 32, επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα (14 κιλών και 985,80 γραμμαρίων φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη). Ο εφεσείων ήταν έγγαμος και προστάτης του παιδιού της συζύγου του από προηγούμενο γάμο. Δεν εργαζόταν λόγω προβλημάτων υγείας. Η σύζυγος και το παιδί αντιμετώπιζαν προβλήματα. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Στην Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 221 επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών στις κατηγορίες της εισαγωγής (11 κιλών και 538,61 γρ. ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης) και της κατοχής της ίδιας ποσότητας με σκοπό την προμήθεια των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα. Λήφθηκε υπόψη το νεαρό της ηλικίας του, το λευκό του ποινικό μητρώο. Κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 231, επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινές φυλάκισης 9 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α ήτοι 389.36 γραμμαρίων κοκαΐνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανήλικων παιδιών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής σημείωσε ότι η κοκαΐνη είναι σκληρό ναρκωτικό, για να καταλήξει ως ακολούθως: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους. Τούτου δοθέντος, της προβλεπόμενης ποινής, όπου βάσει του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 1977 (Ν.29/77)όπως τροποποιήθηκε, τα αδικήματα της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο, τιμωρούνται με μέγιστη ποινή, δια βίου φυλάκιση, η οποία αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα, που ήθελε να προσδώσει στο αδίκημα, ο νομοθέτης, (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248), δεν διαπιστώνουμε σφάλμα αρχής ούτε θεωρούμε την ποινή που επιβλήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Η έφεση κατά της ποινής απορρίπτεται.» Στην Κούκος ν. Δημοκρατίας

(2012)2 AAΔ 64, το Εφετείο επικύρωσε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 14 ετών που επέβαλε το Κακουργιοδικείο στον κατηγορούμενο, μετά από ακρόαση, σε κατηγορίες, με σοβαρότερη αυτή της κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β (110.236,2497 γραμμαρίων κάνναβης). Στην εν λόγω υπόθεση ο εφεσείων δεν είχε πρωτεύοντα αλλά δευτερεύοντα (σημαντικό) ρόλο στην παράνομη δραστηριότητα. Στην Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 254, επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β ρητίνης κάνναβης βάρους 11 κιλών και 501,7 γραμμαρίων και κατοχής της ίδιας ποσότητας, με σκοπό την προμήθεια του σε τρίτα πρόσωπα. Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος στις κατηγορίες μετά από ακροαματική διαδικασία. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή των κατηγορουμένων ενώπιον του Δικαστηρίου παρόλο που αυτή δεν ήταν άμεση και έγινε μετά που τα ναρκωτικά κατατέθηκαν ως τεκμήρια κατόπιν διεξαγωγής δίκης εντός δίκης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125). Χωρίς αυτήν τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν στενά. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 ΑΑΔ 28). Η παραδοχή μάλιστα συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων τους ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 ΑΑΔ 288, 296). Στην υπόθεση Σάμπη (πιο πάνω) επιβλήθηκε, κατόπιν ακρόασης, ποινή φυλάκισης 5 ετών για κατοχή με σκοπό την προμήθεια ενός κιλού και 4.28 γραμμαρίων ρητίνης κάνναβης. Ο Εφεσείων, εκτός από την καταδίκη, εφεσίβαλε και την ποινή ως έκδηλα υπερβολική. Η επιβληθείσα ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Μάλιστα χαρακτηρίσθηκε «μάλλον επιεικής», ενόψει της μη επίδειξης μεταμέλειας από τον κατηγορούμενο. Στην παρούσα υπόθεση κατ΄ αντίθεση, υπάρχει τόσο το στοιχείο της παραδοχής όσο και της μεταμέλειας. Aπό τα εκτεθέντα γεγονότα προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος 1 ενώ γνώριζε ότι σε συγκεκριμένο φορτίο που αφίχθηκε από το εξωτερικό, για λογαριασμό τρίτου προσώπου, υπήρχε μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών, εντούτοις προχώρησε στη διαδικασία εκτελώνισης του φορτίου, αποκρύπτοντας από τις αρμόδιες Κρατικές Αρχές την ύπαρξη των ναρκωτικών εντός του φορτίου. Να επαναλάβουμε ότι τα ναρκωτικά βρίσκονταν επιμελώς κρυμμένα σε καναπέ που υπήρχε στο εν λόγω φορτίο. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος 1 φρόντισε όπως το φορτίο με τα ναρκωτικά μεταφερθεί σε αποθήκες του για να καταστήσει έτσι δυνατή την παραλαβή των ναρκωτικών από το τρίτο πρόσωπο, εν αγνοία και πάλι των αρμόδιων Αρχών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κατ' επέκταση, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως μια εξαιρετικά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών δεν πρόλαβε να προμηθευτεί όχι από ενέργειες του κατηγορούμενου 1 αλλά από το γεγονός ότι η Αστυνομία έθεσε υπό διακριτική παρακολούθηση τις αποθήκες του κατηγορούμενου 1 μετά από πληροφορία ότι αυτές χρησιμοποιούνται για την παράνομη φύλαξη και διάθεση ναρκωτικών ουσιών. Η πληροφορία αποδείχθηκε βάσιμη αφού στις εν λόγω αποθήκες υπήρχε το επίδικο φορτίο με τα ναρκωτικά. Η παράνομη δραστηριότητα ανακόπηκε από την Αστυνομία όταν το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KRE 208 με τα ναρκωτικά, τα οποία είχαν προηγουμένως φορτωθεί από τις αποθήκες του κατηγορούμενου 1, τέθηκε υπό παρακολούθηση και ερευνήθηκε στο χώρο στάθμευσης του εστιατορίου ΟΑΣΙΣ εντός των Βρετανικών Βάσεων. Συνεπώς δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις τραγικές συνέπειες που θα είχε η διοχέτευση μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα με την ουσιαστική συμβολή και του κατηγορούμενου

1. Να σημειωθεί πως το πρόσωπο για το οποίο προορίζετο το φορτίο με τα ναρκωτικά είχε δώσει ψευδή στοιχεία και συνεπώς ήταν αδύνατο για τις Αστυνομικές Αρχές να το εντοπίσουν. Ο κ. Πελεκάνος ανέφερε ότι η ανάμειξη του κατηγορούμενου 2 αρχίζει και τελειώνει στις 8.7.14, δηλαδή την ημέρα διάπραξης του αδικήματος. Ο κατηγορούμενος 2 το πρωί στις 8.7.14 ήταν αποδέκτης πίεσης από τον κατηγορούμενο 1 ο οποίος τον έπεισε να τον βοηθήσει, παρά τους έντονους ενδοιασμούς του και την αρχική του άρνηση, οδηγώντας το αυτοκίνητο εν γνώσει του ότι εντός αυτού υπήρχαν ναρκωτικά στο κέντρο ΟΑΣΙΣ και αφήνοντας το στο μέρος, για να το παραλάβει στη συνέχεια ο κατηγορούμενος
2. Θα δώσουμε κάποια βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα προς όφελος του κατηγορουμένου
3. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστασίου (πιο πάνω), είχαν προβληθεί παρόμοιοι ισχυρισμοί. Συγκεκριμένα: « Έγινε εισήγηση στο κακουργιοδικείο, και ενώπιον μας, πως ο εφεσίβλητος ήταν το θύμα του εγκληματία εγκέφαλου, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την μειωμένη αντίσταση του λόγω ακριβώς της προσωπικότητας, που περιγράψαμε πιο πάνω, κατάσταση που ορθά έλαβε, υπόψη του το κακουργιοδικείο. Ο συνήγορος του ισχυρίστηκε μάλιστα πως ο εγκέφαλος του εγκλήματος εξανάγκαζε τον εφεσίβλητο στις εγκληματικές ενέργειες φοβερίζοντας τον. Για να τον εκβιάσει μάλιστα προς αυτή την κατεύθυνση είχε πυρπολήσει και το αυτοκίνητο του.» Το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 129: «Προβλήθηκε το επιχείρημα πως ο εφεσίβλητος είχε μειωμένες δυνάμεις αντίστασης και υποβαθμισμένη την ορθή κρίση. Δεν νομίζουμε όμως πως αυτή η μειονεξία, αν υπήρχε, να ήταν σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί ο εφεσίβλητος αντί να διαπράξει τα εγκλήματα να καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία.» Να σημειώσουμε πως τελικά το Εφετείο δεν συμφώνησε με το Κακουργιοδικείο και αντικατέστησε την ποινή των τριών ετών φυλάκισης με πενταετή φυλάκιση για το αδίκημα του εμπρησμού. Ο κ. Πελεκάνος έκανε επίσης αναφορά στο μικρό χρονικό διάστημα που ο πελάτης του κατείχε τα ναρκωτικά και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν γνώριζε την ακριβή ποσότητα των ναρκωτικών. Σε σχέση με το τελευταίο αυτό θέμα θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως ο κατηγορούμενος 2 ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να πληροφορηθεί για την ακριβή ποσότητα των ναρκωτικών και κατ' επέκταση ουδέποτε τον ενδιέφερε η ποσότητα των ναρκωτικών που θα μετέφερε, παράνομα, με το αυτοκίνητο κατόπιν οδηγιών του κατηγορούμενου
4. Μάλιστα βοήθησε ώστε να φορτωθούν εν γνώσει του τα ναρκωτικά σε αυτοκίνητο το οποίο αμέσως ο ίδιος οδήγησε μέχρι το χώρο στάθμευσης του εστιατορίου ΟΑΣΙΣ. Σε σχέση με το χρονικό διάστημα και τους λόγους για τους οποίους ο κατηγορούμενος 2 διέπραξε το σοβαρό αδίκημα της κατοχής ναρκωτικών, θα παραπέμψουμε και στην υπόθεση Ζωμενής ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 400, όπου ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου υπέβαλε ότι η ποινή που επιβλήθηκε στον πελάτη του ήταν έκδηλα υπερβολική για τους εξής λόγους: « Το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αξιολόγησε σωστά ή και επαρκώς τους λόγους, τον χρόνο και τον τρόπο για τους οποίους ο εφεσείων κατείχε τα ελεγχόμενα φάρμακα. Τα ναρκωτικά τα είχε τοποθετήσει ο κατηγορούμενος 1 στο διαμέρισμα του εφεσείοντος εν αγνοία του τελευταίου. Όταν το πληροφορήθηκε ο εφεσείων, τον κάλεσε να τα απομακρύνει αμέσως και τελικά δέχθηκε να παραμείνουν μόνο μερικές ώρες μέχρι να έρθει να τα πάρει ο κατηγορούμενος 1 όπως του το είχε ζητήσει ο εφεσείων. Η κατοχή ήτο μόνο για μερικές ώρες και έγινε με παράκληση του κατηγορούμενου 1 από τον οποίο εζήτησε ο εφεσείων να τα απομακρύνει. Η κατοχή δεν συνδεόταν ούτε με χρήση ούτε με διάθεση από τον εφεσείοντα. Η κατοχή συνδέεται μόνο με την παράλειψη του εφεσείοντος να καταγγείλει στην αστυνομία τον μοναδικό του αδελφό που έπασχε από καρκίνο. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο παρεγνώρισε αυτό τον ανθρώπινο παράγοντα ενός νέου που όταν διαπίστωσε ότι ο αδελφός του ετοποθέτησε ναρκωτικά στο διαμέρισμα του τα εκράτησε για λίγες ώρες μέχρι να έλθει να τα απομακρύνει όπως του εζήτησε. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο παρεγνώρισε και το δεδομένο ότι ο εφεσείων ήτο ο μικρός αδελφός.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Κακουργιοδικείο) To Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε για άλλη μια φορά ότι η συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που αφορούν σε ναρκωτικές ουσίες καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Σε σχέση με την διάρκεια της κατοχής των ναρκωτικών ανέφερε τα ακόλουθα ενδιαφέροντα: «Άσχετα με τη διάρκεια της κατοχής των ναρκωτικών από τον εφεσείοντα κυρίαρχο στοιχείο της εγκληματικής του συμπεριφοράς ήταν η διευκόλυνση του κατηγορούμενου 1 στο να αποφύγει τις συνέπειες της εγκληματικής δράσης του. Αυτό αποτελεί ένα άκρως επιβαρυντικό παράγοντα.» Εν κατακλείδι, επικύρωσε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης δύο ετών που επέβαλε το Κακουργιοδικείο στον εφεσείοντα για το αδίκημα της απλής κατοχής, τις οποίες μάλιστα χαρακτήρισε «μάλλον επιεικείς». Τα ναρκωτικά ήταν τάξεως Α και είχαν βάρος 551 και 390 γραμμάρια αντίστοιχα. Στην δική μας υπόθεση κυρίαρχο στοιχείο της εγκληματικής συμπεριφοράς του κατηγορούμενου 2 ήταν να βοηθήσει τον κατηγορούμενο 1 να συνεχίσει να κατέχει παράνομα εξαιρετικά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών για να τα προμηθεύσει στη συνέχεια ο τελευταίος σε τρίτο πρόσωπο, με τις ολέθριες συνέπειες που επιφέρει η διοχέτευση των ναρκωτικών. Και αυτό θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί αν η Αστυνομία δεν έθετε υπό διακριτική παρακολούθηση τις αποθήκες του κατηγορούμενου 1 και το αυτοκίνητο που οδήγησε ο κατηγορούμενος 2 με τα ναρκωτικά εντός αυτού. Σε σχέση με την αναστολή της ποινικής δίωξης εναντίον του κατηγορούμενου 3 έχει διευκρινιστεί ότι η μαρτυρία που είχε στην κατοχή της η Κατηγορούσα Αρχή εναντίον του κατηγορούμενου 3 δεν απεκάλυπτε οποιαδήποτε γνώση εκ μέρους του για την παράνομη δραστηριότητα των κατηγορουμένων 1 και 2. Άλλωστε οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι ουδέποτε ενοχοποίησαν τον κατηγορούμενο 3 και ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι αυτός γνώριζε ο,τιδήποτε γύρω από την παράνομη δραστηριότητα τους ή είχε οποιανδήποτε ανάμειξη σε αυτή. Περαιτέρω έχει διευκρινιστεί ότι η Αστυνομία έκανε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για να εντοπίσει τον παραλήπτη των ναρκωτικών αλλά δεν τον εντόπισε αφού το όνομα που υπήρχε στα σχετικά έγγραφα που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου 1 ανήκε σε ανύπαρκτο πρόσωπο. Κατ' επέκταση η Αστυνομία δεν μπορούσε να εντοπίσει ούτε το ανύπαρκτο πρόσωπο ούτε το πρόσωπο που έδωσε τα ψευδή στοιχεία του παραλήπτη των ναρκωτικών. Ορθά ο κ. Χαραλάμπους μετά από αυτή τη διευκρίνιση απέσυρε τη θέση του ότι παραβιάστηκε η αρχή της Ισότητας επειδή η Αστυνομία δεν προέβηκε στις απαραίτητες ενέργειες για να εντοπίσει τον παραλήπτη, στη βάση των εγγράφων, των ναρκωτικών. Να σημειώσουμε πως απέσυρε και τη θέση του ότι παραβιάστηκε η Αρχή της Ισότητας επειδή η Κατηγορούσα Αρχή απέσυρε εναντίον του κατηγορούμενου 2 την κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή των ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια τους. Αφού θέσαμε ενώπιον μας όλα τα πιο πάνω, βρίσκουμε πως δεν έχει παραβιαστεί η Αρχή της Ισότητας. Η Κατηγορούσα Αρχή με βάση το μαρτυρικό υλικό που είχε στην κατοχή της, ορθά αποφάσισε να αναστείλει την υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 3, αφού δεν μπορούσαν να στοιχειοθετηθούν οι εναντίον του κατηγορίες. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η μη τιμωρία τρίτου προσώπου δεν συνιστά αφ' εαυτής παράγοντα μετριαστικό της ποινής. Μόνο όπου αυτή οφείλεται σε ευνοϊκή μεταχείριση του παραβάτη από την Κατηγορούσα Αρχή μπορεί να προσμετρήσει ως μετριαστικό στοιχείο στο πλαίσιο της εφαρμογής της ίσης μεταχείρισης των παραβατών (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανάς κ.ά

(1996)2 ΑΑΔ 257). Εδώ η αναστολή ποινικής δίωξης εναντίον του 3ου κατηγορούμενου δεν οφειλόταν σε ευνοϊκή μεταχείριση αυτού. Για τη μη δίωξη του παραλήπτη των ναρκωτικών παραπέμπουμε στα όσα έχουμε αναφέρει πιο πάνω. Δεν παραβλέπουμε και λαμβάνουμε προς όφελός των κατηγορουμένων, ότι αυτοί είναι γονείς ανήλικων παιδιών (το ένα από τα τέσσερα παιδιά του κατηγορούμενου 2 αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας) και ουσιαστικά οι προστάτες αυτών, παρόλο που η σοβαρότητα και έξαρση των αδικημάτων που διέπραξαν, δεν καθιστά τον παράγοντα αυτό καθοριστικής σημασίας. Στην υπόθεση Celik and Others ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Δεν αγνοούμε ούτε τα προβλήματα υγείας που οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν. Όπως έχει ήδη αναφερθεί αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας και άλλα προβλήματα και θα δώσουμε βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγων που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 32 και Αsoltanei v. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 742, Κωνσταντίνος Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 187/13, απόφαση ημερ. 22.5.14). Δεν αγνοούμε και λαμβάνουμε υπόψη και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν στενά συγγενικά πρόσωπα των κατηγορουμένων. Ο κ. Χαραλάμπους έκανε αναφορά και στην παρέλευση του χρόνου από την ημέρα διάπραξης των αδικημάτων μέχρι την επιβολή της ποινής. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε «Επικαλούμαι αυτό τον παράγοντα για όσο μπορεί να προσμετρήσει ως ελαφρυντικός δεδομένου ότι έχει παρέλθει μια χρονική περίοδος της τάξης των 10 μηνών από την ημερομηνία διάπραξης μέχρι την επιβολή της ποινής σε συνδυασμό με την αλλαγή των προσωπικών συνθηκών που αναφέρω στην αγόρευση μου. Το άγχος, η αγωνία και η πίεση που νιώθει ο κατηγορούμενος μέχρι να επιβάλετε την ποινή σας είναι τεράστια ενώ το γεγονός ότι βρίσκεται στη φυλακή για πρώτη φορά στη ζωή του εδώ και τόσους μήνες είναι αφόρητο.». Δεν υπήρξε εισήγηση, και ορθά, ότι υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση και ότι γι' αυτή ευθύνεται η Κατηγορούσα Αρχή. Η τελευταία καταχώρισε αμέσως κατηγορητήριο εναντίον των κατηγορουμένων 1 και

1. Τα αδικήματα έλαβαν χώρα τον Ιούλιο του 2014 και τον Ιούλιο του 2014 καταχωρίστηκε κατηγορητήριο. Στις 6.8.14 οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ενοχή και η υπόθεση ορίστηκε γι' ακρόαση στις 7.10.
2. Στις 7.10.14 και 29.10.14 η υπόθεση αναβλήθηκε για τους λόγους που εμφαίνονται στα πρακτικά. Στις 20.11.14, ημερομηνία κατά την οποία η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση, το Δικαστήριο εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση με την οποία απέρριψε αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για τροποποίηση του κατηγορητηρίου και την ίδια ημέρα άρχισε η ακροαματική διαδικασία της ουσίας της υπόθεσης. Ακολούθησε αίτημα εκ μέρους των κατηγορουμένων για διεξαγωγή δίκης εντός δίκης το οποίο έγινε δεκτό. Στα πλαίσια της δίκης εντός δίκης ακούστηκαν αρκετοί μάρτυρες. Η απόφαση στη δίκη εντός δίκης, η οποία αφορούσε στο κατά πόσο τα ναρκωτικά μπορούσαν να κατατεθούν ως τεκμήρια, εκδόθηκε στις 6.3.
3. Το Μάιο του 2015 οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ζήτησαν άδεια, και τους δόθηκε, να αλλάξουν απάντηση από μη παραδοχή σε παραδοχή. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής (Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 ΑΑΔ 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη

(1996)2 ΑΑΔ 267, 271). Στη Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 109 η καθυστέρηση στην καταχώριση της υπόθεσης δεν λειτούργησε ως μετριαστικός παράγων αφού «οφειλόταν αποκλειστικά στον ίδιο, ο οποίος, προφανώς, απέφευγε τον εντοπισμό του από τις Αρχές». Στη δική μας υπόθεση κατ' αρχάς δεν υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση. Η κάποια μικρή καθυστέρηση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι ζήτησαν, ως είχαν κάθε δικαίωμα, να διεξαχθεί δίκη εντός δίκης, στην οποία ακούστηκαν αρκετοί μάρτυρες. Εν πάση περιπτώσει κάποια μικρή βαρύτητα θα δώσουμε προς όφελος και των δύο κατηγορουμένων στη μικρή καθυστέρηση που παρατηρήθηκε. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι κατ΄ αρχάς η προσέγγιση των Δικαστηρίων σ΄ αυτού του είδους τα αδικήματα θα πρέπει να είναι αυστηρή με την επιβολή πολυετών ποινών φυλάκισης. Όμως, ορθά ελέχθη ότι θα πρέπει η αρχή της αποτρεπτικότητας να εξισορροπείται με την αρχή της εξατομίκευσης μέσα στο πλαίσιο ιδιαιτεροτήτων που αφορούν και στο πρόσωπο του δράστη. Χωρίς να αγνοούμε την έξαρση των ναρκωτικών στην Κύπρο και την εξαιρετικά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών τάξεως Β που οι κατηγορούμενοι 1 και 2 κατείχαν, (ο 1ος με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα) έχουμε καθήκον να λάβουμε υπόψη όλους τους μετριαστικούς παράγοντες που έχουν εκτεθεί πιο πάνω και τα όσα μας ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων, στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής. Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων, η παραδοχή τους ενώπιον του Δικαστηρίου, η μεταμέλεια τους, το λευκό τους ποινικό μητρώο, τα προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετωπίζουν τόσο αυτοί όσο και στενά συγγενικά τους πρόσωπα και για τα οποία κάναμε αναφορά πιο πάνω, οι επιπτώσεις της φυλάκισης στους ίδιους και στις οικογένειες τους, καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Είναι αυτονόητο ότι ο κατηγορούμενος 2 θα κριθεί με μεγαλύτερη επιείκεια αφού η κατηγορία που αντιμετωπίζει είναι λιγότερο σοβαρή από αυτή που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος

1. Ως ελέχθη, αυτός δεν κατείχε τα ναρκωτικά για να τα προμηθεύσει σε άλλο πρόσωπο όπως συμβαίνει με τον κατηγορούμενο
2. Περαιτέρω, οι περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος για τον κατηγορούμενο 1 είναι πολύ πιο επιβαρυντικές γι' αυτόν. Ως ελέχθη, ο τελευταίος εκτελώνισε το φορτίο με τα ναρκωτικά γνωρίζοντας ότι εντός αυτού υπήρχαν τα ναρκωτικά με πρόθεση να τα παραδώσει σε τρίτο πρόσωπο. Στη συνέχεια τα αποθήκευσε σε αποθήκες που διατηρούσε ενώ δεν δίστασε να πιέσει και τον κατηγορούμενο 2 για να τον βοηθήσει να συνεχίσει να κατέχει παράνομα τα ναρκωτικά με απώτερο σκοπό αυτά να καταλήξουν στην κατοχή τρίτου προσώπου. Περαιτέρω, τρεις μέρες μετά, διέπραξε και άλλο σοβαρό αδίκημα (υπόθεση που λαμβάνεται υπόψη) το οποίο αφορά και πάλι σε εξαιρετικά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών (24 κιλά και 640 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη), όπου εδώ η κατοχή των ναρκωτικών δεν έχει να κάνει με προμήθεια τους σε άλλο πρόσωπο. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε. Στον κατηγορούμενο 1 στην 6ηη κατηγορία ποινή φυλάκισης 13 ετών. Στον κατηγορούμενο 2 στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 4 ετών. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που οι κατηγορούμενοι 1 και 2 τελούσαν υπό κράτηση και δη από τις 8.7.
3. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. Για τον κατηγορούμενο 1 λήφθηκε υπόψη η υπόθεση Κακουργιοδικείου Λεμεσού αρ. 31159/14 (11η κατηγορία). (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο