G & I KESES (DAIRY PRODUCTS) LTD κ.α. ν. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΡΗΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 24565/13, 12/6/2015

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν από το στάδιο αυτό. Αντίθετη ήταν η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής η οποία εισηγήθηκε ότι με βάσει την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορούμενων και το Δικαστήριο θα πρέπει να τους καλέσει σε απολογία. Ας σημειωθεί ότι οι συνήγοροι αγόρευσαν προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου προς υποστήριξη των θέσεων τους. Όσα ανέφεραν δε με τις αγορεύσεις τους έχουν μελετηθεί από το Δικαστήριο και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους αλλά δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθούν στην παρούσα απόφαση. Οι παράμετροι, οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην υπόθεση Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 [All E.R.] 448). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ.

1. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:
2. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
3. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Περαιτέρω στην υπόθεση Γεν. Εισαγγελέας ν. Κουννίδη,

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87 αναφέρθηκε πως: " Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορούμενου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση στο Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας ". ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ - ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Οι κατηγορούμενοι 1, 2, 4 και 5 αντιμετωπίζουν σημειώνω συνολικά 42 κατηγορίες οι οποίες όμως παρατηρώ από μελέτη του κατηγορητηρίου ότι περιστρέφονται όλες γύρω από τα ίδια γεγονότα και την έκδοση των δεκατεσσάρων επιταγών οι οποίες κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως τεκμήρια 1

(1)-

(14). Πιο συγκεκριμένα: Κατηγορίες εναντίον κατηγορούμενων 1 Σύμφωνα με τις κατηγορίες 1, 4, 7, 10, 13, 16, 19, 22, 25, 28, 31, 34, 37 και 40, κατηγορούνται ότι εξέδωσαν δεκατέσσερις

(14)επιταγές [ τεκμήριο 1

(1)-

(14)] χωρίς αντίκρισμα κατά παράβαση του άρθρου 305Α

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154. Κατηγορίες εναντίον κατηγορούμενων 2, 4 & 5 Α. Σύμφωνα με τις κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 20, 23, 26, 29, 32, 35, 38 και 41 κατηγορούνται ότι υπό την ιδιότητα τους ως διευθυντές των κατηγορουμένων 1, παρείχαν συνδρομή και ή παρακίνησαν τους κατηγορούμενους 1 στη διάπραξη των αναφερομένων πιο πάνω αδικημάτων της έκδοσης επιταγών χωρίς αντίκρισμα, κατά παράβαση των άρθρων 20 και 305Α

(1)του Ποινικού Κώδικα. Β. Σύμφωνα με τις κατηγορίες 3, 6, 9, 12, 15, 18, 21, 24, 27, 30, 33, 36, 39 και 42 κατηγορούνται ότι υπό την ιδιότητα τους ως διευθυντές των κατηγορουμένων 1, δια ψευδών παραστάσεων και επί σκοπού καταδολιεύσεως εξασφάλισαν πίστωση με ψευδείς παραστάσεις συνιστάμενες στο ότι παρέστησαν στους παραπονούμενους ότι οι επίδικες επιταγές τεκμ.1

(1)-

(14)θα εξαργυρώνονταν πλην όμως επιστράφηκαν απλήρωτες. Σημειώνεται εδώ προκειμένου να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα της υπόθεσης ότι: (α) Οι κατηγορούμενοι 1 δεν εκπροσωπούνται στην διαδικασία, και (β) Τις ίδιες κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 2, 4 και 5 πιο πάνω, αντιμετώπιζε αρχικά όπως εμφαίνεται στο κατηγορητήριο και ο κατηγορούμενος 3 ο οποίος όμως έχει απαλλαγεί και αθωωθεί των κατηγοριών στις 10/03/15 κατόπιν απόσυρσης της υπόθεσης εναντίον του. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο μάρτυρες. Περαιτέρω έγιναν παραδεκτά γεγονότα που εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και κατατέθηκαν 6 τεκμήρια. Τα Παραδεκτά Γεγονότα - H παραπονούμενη εταιρεία, είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα τη Λεμεσό και ασχολείται με γαλακτοκομικά προϊόντα. - Η Κατηγορούμενη 1, είναι υπό εκκαθάριση από τις 24/3/14. - Οι επίδικες επιταγές εκδόθηκαν όλες από την Κατηγορούμενη 1, δια της υπογραφής του Κατηγορούμενου 5 στις επιταγές με αριθμό 25538249, 25538250, 25538251, 25538252 [επιταγές τεκμήρια 1

(11)-(14]. Όλες οι υπόλοιπες δηλ. οι 05644431, 05644433, 05644434, 23461329, 23461330, 23461331, 23461332, 23461333, 23461334, 23461335 [επιταγές τεκμ.1

(1)-

(10)], έχουν υπογράφει από τον Κατηγορούμενο 4. - Οι επιταγές 05644431, 05644433, 05644434, 23461329, 23461330, 23461331, 23461332, 23461333, 23461334, έχουν επιστραφεί πίσω με την ένδειξη να παρουσιαστούν ξανά ανεπαρκή υπόλοιπα. Ενώ οι επιταγές 23461335, 25538249, 25538250, 25538251, 25538252 έχουν επιστραφεί πίσω με την ένδειξη ο λογαριασμός παγοποιήθηκε. - Όλες οι επίδικες επιταγές οι οποίες αναφέρονται πιο πάνω έχουν κατατεθεί από τους παραπονούμενους προς εξαργύρωση στην Τράπεζά τους και ακολούθως παρουσιάστηκαν στην Τράπεζα Κύπρου επί της οποίας έχουν εκδοθεί και επιστράφηκαν με τους λόγους που έχουν αναφερθεί πιο πάνω. - Οι Κατηγορούμενοι 2,3, 4 και 5 είναι διευθυντές της Κατηγορούμενης 1 υπό την έννοια ότι ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο και συνεχίζουν να είναι μέχρι σήμερα. ΜΚ1 Γιώργος Μήτρου Είναι ο οικονομικός διευθυντής των παραπονούμενων. Αναφέρθηκε στην συνεργασία των παραπονούμενων με τους κατηγορούμενους 1 και στην λήψη των επίδικων επιταγών έναντι του λογαριασμού που ετηρείτο για την εν λόγω συνεργασία. Περί τον Φεβρουάριο του 2013 υπήρξε συνεννόηση με τον κατηγορούμενο 2 κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας για έκδοση μεταχρονολογημένων επιταγών έναντι του χρέους των κατηγορούμενων 1 που ανερχόταν σε €24.256,34.-. Τέλος Φεβρουαρίου του 2013 δε, τους ειδοποίησε ότι είχε έτοιμες 3 επιταγές και να πάνε να τις παραλάβουν. Συγκεκριμένα ήταν οι επιταγές 05644431, 05644433 και 05644434 [τεκμ. 1

(1)-

(3)]. Στη συνέχεια μέσα Απριλίου του 2013 τον ειδοποίησε ότι είχε έτοιμες και άλλες επιταγές μεταχρονολογημένες και να πάνε να τις παραλάβουν. Του ανέφερε ότι ήδη υπήρχε πρόβλημα με την 05644431 (τεκμ.(1

(1)και τον διαβεβαίωσε ότι έχει κάνει διευθετήσεις για να πληρωθούν όλες οι επιταγές και να μην ανησυχούν, τον παρακάλεσε δε να συνεχίσουν να τους παραδίδουν εμπορεύματα. Οι επιταγές αυτές που παρέλαβε ο πωλητής των παραπονούμενων ήταν οι 23461329, 23461330, 23461331, 23461332, 23461333, 23461334 και 23461335 [τεκμ. 1

(4)-

(10)] Ακολούθως τον Μάιο του 2013 παρέλαβαν τις επιταγές 25538249, 25538250, 25538251 και 25538252 [τεκμ.1

(11)-

(12)] Κατέθεσε τις επιταγές για πληρωμή αλλά αυτές επιστράφηκαν χωρίς να τιμηθούν, θεωρεί δε ότι τους δίνονταν οι επίδικες επιταγές κάτω από συνθήκες που υποδηλώνουν ψευδείς παραστάσεις, οι κατηγορούμενοι δε με την παράκληση τους τον Ιούνιο του 2013 για μη κατάθεση των επιταγών την ημέρα τους και κατάθεση τους στις 18/10/13 και τις ψεύτικες υποσχέσεις τους εξασφάλισαν πίστωση ακόμα 3 μήνες. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε πως γνωρίζει ότι οι κατηγορούμενοι 1 είχαν λογιστήριο και οικονομικό διευθυντή. Οι επιταγές όταν τις παραλάμβαναν ήταν συμπληρωμένες με την υπογραφή πάνω, έτοιμες για παραλαβή. Εκ των επίδικων επιταγών τις πρώτες τις παρέλαβε ο διευθυντής πωλήσεων της εταιρείας τους από τον κατηγορούμενο 2 και τις υπόλοιπες ο πωλητής της εταιρείας τους στη Λάρνακα από τα γραφεία των κατηγορούμενων

1. Δεν γνωρίζει ο ίδιος προσωπικά από ποιόν συμπληρώθηκαν οι επίδικες επιταγές. Όταν ξέφυγε η πίστωση είχαν συνάντηση με τον κατηγορούμενο 2 για να δουν πως θα μειωθεί η πίστωση. Είναι δε με τον κατηγορούμενο 2 που μιλούσε τηλεφωνικώς για τις επιταγές. Είχε μιλήσει μαζί του όταν επιστράφηκαν πίσω οι πρώτες επιταγές και του είχε υποσχεθεί ότι θα περάσουν. Οι κατηγορούμενοι 1 γνωρίζει ότι τον Δεκέμβρη του 2013 μπήκαν υπό διαχείριση, όπως επίσης γνωρίζει ότι ο επίδικος λογαριασμός μπήκε στο ΚΑΠ διότι οι επιταγές είχαν σφραγιστεί, χωρίς να γνωρίζει όμως πότε συγκεκριμένα. ΜΚ2 Κωνσταντίνος Παύλου Εργάζεται στην Τράπεζα Κύπρου και οι κατηγορούμενοι 1 ήταν ένας εκ των πελατών που χειριζόταν. Αναγνώρισε στην αίθουσα του Δικαστηρίου τους κατηγορούμενους 2, 4 και 5 οι οποίοι ως ανέφερε ήταν διευθυντές των κατηγορούμενων
2. Το όριο του επίδικου λογαριασμού ήταν €2.300.000.- και σε μερικές περιπτώσεις παραχωρείτο προσωρινό όριο πέραν του εν λόγω ορίου που σε άλλες περιπτώσεις ήταν €300.000.- και σε άλλες €450.000.- και συνεπώς το όριο διαμορφωνόταν ανάλογα. Συγκεκριμένα τους μήνες Φεβρουάριο μέχρι Ιούνιο του 2013 το όριο ήταν €2.300.000.- και τους μήνες Ιούλιο μέχρι Οκτώβριο του 2013 ήταν €2.450.000.-. Καθημερινά εμφανίζονταν στο σύστημα της τράπεζας διάφορες επιταγές της εταιρείας για να πληρωθούν από το λογαριασμό και αναλόγως των οδηγιών που καταχωρούσαν στο σύστημα οι επιταγές πληρώνονταν ή επιστρέφονταν απλήρωτες. Ο ίδιος καταχωρούσε τη σύσταση του και τον τελικό λόγο είχε ο υπεύθυνος της υπηρεσίας του αν θα πληρωνόταν ή όχι μια επιταγή. Επί καθημερινής βάσης επικοινωνούσαν με τον οικονομικό διευθυντή της εταιρείας και ενημερωνόταν ποιες επιταγές θα πληρώνονταν και ποιες όχι. Την περίοδο που χειριζόταν το λογαριασμό το 2013 οικονομικός διευθυντής ήταν ο Στέλιος Ανδρέου. Κάθε λίγες μέρες μιλούσαν με τον κατηγορούμενο 2 όσον αφορά θέματα της κατάστασης λογαριασμού δηλαδή του υπολοίπου και διακύμανσης του ορίου. Η ενημέρωση των πελατών τους για τις επιταγές που δεν περνούσαν γινόταν τηλεφωνικώς. Υπήρχε επίσης πρόσβαση με ηλεκτρονική μορφή στον λογαριασμό από δύο άτομα, τον κατηγορούμενο 5 και τον οικονομικό διευθυντή Στέλιο Ανδρέου. Στο συγκεκριμένο λογαριασμό γίνονταν καθημερινά πλην της Δευτέρας καταθέσεις που κυμαίνονταν από €5.000-20.000.-, ενώ οι μεγαλύτερες καταθέσεις γίνονταν τις Δευτέρες όπου μπορεί να είχαν καταθέσεις μέχρι και €100.000.-. Μιλούσε και ο ίδιος με τον κατηγορούμενο 2 σε ότι αφορά τα προβλήματα στον λογαριασμό. Δεν μιλούσαν για συγκεκριμένες επιταγές αλλά για την κατάσταση του λογαριασμού και εξέφραζαν τις ανησυχίες τους για τις επιταγές που ήταν απλήρωτες και άκουαν τις προσπάθειες που κατέβαλλαν για να τις πληρώσουν. Αναφέρθηκε στους λόγους επιστροφής των επίδικων επιταγών. Ο λογαριασμός ανέφερε δε ότι παγοποιήθηκε στις 06/09/13 λόγω καταχώρησης του στο ΚΑΠ. Κατά την αντεξέταση αναφέρθηκε στο υπόλοιπο του λογαριασμού σε συγκεκριμένες ημερομηνίες και είπε πως το υπόλοιπο για όλους τους μήνες που φαίνονται στην κατάσταση λογαριασμού τεκμ.4 ήταν σε υπέρβαση. Με τον κατηγορούμενο 2 δεν θυμάται συγκεκριμένες ημερομηνίες που να έχουν μιλήσει. Σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, όπως έγινε στις 15/04/13, μπορεί να γίνονταν καταθέσεις μετρητών, να εκτελούνταν μεταφορές ποσών από το λογαριασμό και επιταγές να μην πληρώνονταν. Από τη στιγμή που υπήρχε υπέρβαση στο λογαριασμό ήταν δικαίωμα της τράπεζας να πει ότι από τις καταθέσεις θα κρατηθεί ένα ποσό για κάλυψη της υπέρβασης και να μην πληρωθεί κάποια επιταγή και να κάμει μεταφορά. Ο λογαριασμός αξιολογείτο καθημερινά λόγω των καταθέσεων και των πληρωμών που έπρεπε να γίνουν. Τον Σεπτέμβρη του 2013 διορίστηκε διαχειριστής παραλήπτης στους κατηγορούμενους 1 τον οποίο διόρισε η τράπεζα με βάση το σε όφελος της ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Από ένα σημείο του Σεπτέμβρη και μετά η εταιρεία τελούσε υπό καθεστώς διαχείρισης. Μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη του 2013 που ο λογαριασμός μπήκε στο ΚΑΠ οι συναλλαγές συνεχίζονταν. Ο λογαριασμός λειτουργούσε κανονικά. Μετά ο λογαριασμός μόνον πιστώσεις δέχεται. Κατηγορούμενοι 1 Κατηγορίες 1, 4, 7, 10, 13, 16, 19, 22, 25, 28, 31, 34, 37 και 40 (έκδοση επιταγών χωρίς αντίκρισμα κατά παράβαση του άρθρου 305Α

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154). Το άρθρο 305 Α

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 προνοεί τα ακόλουθα: « Πρόσωπο που εκδίδει επιταγή η οποία, κατά ή μετά την ημερομηνία, κατά την οποία αυτή έχει καταστεί πληρωτέα, παρουσιάζεται στο πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου εκδόθηκε, δεν εξοφλείται, λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων του εκδότη της ή λόγω του ότι ο λογαριασμός του εκδότη ήταν κλειστός κατά το χρόνο της παρουσίασης της επιταγής, και παραμένει απλήρωτη για περίοδο δεκαπέντε

(15)ημερών από την παρουσίασή της, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές. » Από το λεκτικό του ως άνω άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

(1)Η έκδοση επιταγής.

(2)Η παρουσίαση της επιταγής στο πιστωτικό ίδρυμα επί του οποίου εκδόθηκε.

(3)Η παρουσίαση της να γίνει κατά ή μετά την ημερομηνία που κατέστη πληρωτέα.

(4)Η μη εξόφληση της επιταγής η οποία να οφείλεται λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της ή λόγω του ότι ο λογαριασμός του εκδότη ήταν κλειστός κατά τον χρόνο παρουσίασης της.

(5)Η μη πληρωμή της επιταγής από τον εκδότη της εντός 15 ημερών από την παρουσίαση της. Διεξήλθα με προσοχή την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την κατηγορούσα αρχή, τα παραδεκτά γεγονότα που έχουν γίνει και τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί και διαπιστώνω ότι εν σχέση με τους κατηγορούμενους 1 έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Δεν φαίνεται σε αυτό το στάδιο να ελλείπει οποιοδήποτε εκ των πιο πάνω συστατικών στοιχείων των αδικημάτων. Κατηγορούμενοι 2, 4 και 5 Α. Κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 20, 23, 26, 29, 32, 35, 38 και 41 (παροχή συνδρομής και ή παρακίνηση στη διάπραξη των ποινικών αδικημάτων της έκδοσης επιταγών χωρίς αντίκρισμα κατά παράβαση των άρθρων 20 και 305Α

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154) Κατ' αρχήν να αναφερθεί ότι από μόνη της η ιδιότητα των κατηγορούμενων 2, 4 και 5 ως διευθυντών των κατηγορουμένων 1, κάτι που αποτελεί υπενθυμίζεται και παραδεκτό γεγονός, δεν σημαίνει απολύτως τίποτε σε ότι αφορά τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Η διευθυντική ιδιότητα δεν οδηγεί σε καταδίκη χωρίς άλλο (βλ. Ευρυβιάδης v. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 600), Π. Παντελή ν. Χ. Κωνσταντίνου, Ποινική Έφεση Αρ. 7095 ανωτέρω). Στην υπόθεση Αθανάσιος Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd

(2003)2 Α.Α.Δ. 261 αναφέρθηκε ότι οι διευθυντές εταιρείας που υπογράφουν επιταγές της δεν έχουν προσωπική αστική ευθύνη, αλλά η ευθύνη βαρύνει την εταιρεία, που παραμένει ο εκδότης της επιταγής. Αυτό όμως δεν αποκλείει τη δυνατότητα ύπαρξης ποινικής τους ευθύνης ως συνεργών και έτσι μπορούν να διωχθούν ως κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, ως αυτουργοί, δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται να αποδειχθεί ένοχη πράξη (actus reus) από συνεργό η οποία εμπεριέχει δύο στοιχεία ήτοι (α) την παροχή βοήθειας ή την παρακίνηση σε αδίκημα, και (β) την ένοχη διάνοια (mens rea) η οποία αναμένεται να σχετίζεται και με τις 2 αυτές έννοιες. Το νοητικό μάλιστα στοιχείο για το συνεργό, είναι γενικά στενότερο και πιο απαιτητικό απ'ότι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του συνεργού. Με βάση τα πιο πάνω συνεπώς το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να εξετάσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί η παροχή βοήθειας ή η παρακίνηση των κατηγορούμενων 2, 4 και 5 κατά τη διάπραξη των σχετικών αδικημάτων από τους κατηγορούμενους 1. Το ζητούμενο βέβαια για να αποφασιστεί το θέμα αυτό είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί η συνδρομή τους στην έκδοση των επιταγών και πιο συγκεκριμένα αν έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι αυτοί τις υπέγραψαν. Με βάση δε τα παραδεκτά γεγονότα όπως παρατίθενται σε άλλο σημείο πιο πάνω αλλά και γενικότερα την μαρτυρία που ευρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, αυτό που κατ' αρχήν προκύπτει είναι πως ο κατηγορούμενος 2 δεν υπέγραψε οιανδήποτε εκ των επίδικων επιταγών. Βεβαίως δεν μπορούμε να μιλούμε εδώ ούτε για παρακίνηση όταν τις επιταγές υπόγραψαν άλλα πρόσωπα και περαιτέρω από τη στιγμή που εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει μαρτυρία ούτε για τον χρόνο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι συγκεκριμένες επιταγές έχουν εκδοθεί. Συνεπώς ο κατηγορούμενος 2 με βάση αυτά θα πρέπει να αθωωθεί από όλες τις πιο πάνω αναφερόμενες κατηγορίες χωρίς άλλο. Ερχόμενος τώρα στους κατηγορούμενους 4 και 5 αναφέρεται ότι όπως είναι ήδη παραδεκτό κάποιες εκ των επιταγών υπόγραψε ο ένας και κάποιες ο άλλος. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος 4 υπόγραψε 10 επιταγές δηλ. τις επιταγές τεκμ.1

(1)-

(10)που αφορούν σημειώνω τις κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 20, 23, 26 και 29, ενώ ο κατηγορούμενος 5 υπόγραψε 4 επιταγές δηλ. τις επιταγές τεκμ. 1

(11)-

(14)που αφορούν τις κατηγορίες 32, 35, 38 και

1. Συνεπώς με βάση τα ανωτέρω και το ίδιο σκεπτικό για τον κατηγορούμενο 2 πιο πάνω ο κατηγορούμενος 4 θα πρέπει να αθωωθεί από τις κατηγορίες 32, 35, 38 και 41, και ο κατηγορούμενος 5 να αθωωθεί από τις κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 20, 23, 26 και
2. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω αναφέρεται εδώ ότι για τις συγκεκριμένες κατηγορίες που απασχολούν το Δικαστήριο, με βάση την μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί έχει αποδειχθεί στο στάδιο αυτό πως ο κατηγορούμενος 4 δια της υπογραφής του παρείχε βοήθεια στους κατηγορούμενους 1 κατά την έκδοση των επιταγών που αφορούν οι κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 20, 23, 26 και 29 μόνον, και ο κατηγορούμενος 5 ότι παρείχε βοήθεια κατά την έκδοση των επίδικων επιταγών των κατηγοριών 32, 35, 38 και 41 μόνον. Όμως για να μπορέσουν να καταδικαστούν οι κατηγορούμενοι 4 και 5 αναφορικά με τις κατηγορίες για τις οποίες το Δικαστήριο αποφάσισε ήδη ότι έχει αποδειχθεί στο στάδιο αυτό το πρώτο στοιχείο που θέλει η Νομολογία δηλαδή της παροχής βοήθειας, θα πρέπει να υπάρχει επιπρόσθετα μαρτυρία αναφορικά και με το δεύτερο στοιχείο δηλαδή αυτό της ένοχης διάνοιας (mens rea) από μέρους τους. Η υπογραφή των επιταγών αναφέρεται δεν αποδεικνύει και το στοιχείο αυτό. Εκ της Νομολογίας δε προκύπτει ότι σε ότι αφορά περιπτώσεις που η κατηγορία στρέφεται εναντίον συνεργού, είναι υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να αποδείξει πως κατά τον ουσιώδη χρόνο της έκδοσης της επιταγής, ο συντάκτης της γνώριζε ότι κατά την παρουσίαση της στην τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε, δεν θα εξοφλείτο λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων. Αυτό κρίνεται ότι συνιστά την απαιτούμενη ένοχη διάνοια συνεργού κατά την διάπραξη του αδικήματος. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ήδη από το στάδιο αυτό το Δικαστήριο παρατηρεί ότι δεν υπάρχει μαρτυρία που να μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα πως οι κατηγορούμενοι 4 και 5 κατά την έκδοση των επίδικων επιταγών γνώριζαν πως δεν υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλαια ή ότι δεν θα υπήρχαν κεφάλαια κατά την παρουσίαση τους για πληρωμή. Δεν υπάρχει κρίνω ίχνος μαρτυρίας προς αυτή την κατεύθυνση και το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση με την δοθείσα μαρτυρία να καταλήξει ότι οι κατηγορούμενοι 4 και 5 γνώριζαν τον κρίσιμο χρόνο τα ουσιώδη γεγονότα και άρα είχαν την ανάλογη πρόθεση. Πιο συγκεκριμένα: Α. Κατ' αρχήν με βάση την μαρτυρία του ΜΚ1 το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να καταλήξει σε συμπέρασμα για τον χρόνο υπογραφής και κατ' επέκταση της έκδοσης των επιταγών. Είναι ξεκάθαρο, και δεν χρειάζεται σημειώνεται οποιαδήποτε αξιολόγηση για να διαπιστωθεί τούτο, ότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να καθορίσει τον χρόνο έκδοσης των επιταγών ο οποίος παραμένει στοιχείο άγνωστο στο Δικαστήριο. Ο μάρτυρας ανέφερε μόνον πότε οι επιταγές παραλήφθηκαν και ότι ήταν μεταχρονολογημένες αλλά δεν έχει δοθεί συγκεκριμένη μαρτυρία για τον χρόνο έκδοσης. Με βάση την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα δε το Δικαστήριο κρίνω ότι μόνον εικασίες μπορεί να κάνει για το θέμα αυτό, κάτι που βέβαια θα ήταν ανεπίτρεπτο. Συνεπώς με αυτό ως δεδομένο, ήδη από το σημείο αυτό αναφέρω ότι είναι αδύνατον για το Δικαστήριο να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα και να αξιολογήσει άλλα γεγονότα ή δείγματα συμπεριφοράς, ικανά να πείσουν, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, πως οι κατηγορούμενοι 4 και 5 γνώριζαν τα ουσιώδη γεγονότα και άρα είχαν την ανάλογη πρόθεση (βλ. MILITOS TRADING LIMITED, v. ΑΘΗΝΑΣ ΜΑΛΕΚΚΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ. 150/2009, 15 Οκτωβρίου, 2012). Β. Περαιτέρω όμως αναφέρεται ότι ακόμη και στην περίπτωση που αποδεκνύετο ο χρόνος έκδοσης των επιταγών και ότι αυτός είναι για παράδειγμα η ημερομηνία που παραλήφθηκαν δηλαδή Φεβρουάριος, Απρίλιος και Μάιος του 2013, και πάλιν κρίνω η κατάληξη του Δικαστηρίου ενόψει των όσων αναφέρονται κατωτέρω θα ήταν η ίδια. (α) Ο ΜΚ1 όπως προκύπτει από την μαρτυρία του, μετά και την αντεξέταση του, ουδέποτε έχει μιλήσει με τους κατηγορούμενους 4 και 5 είτε πριν την έκδοση των επιταγών είτε σε οποιοδήποτε άλλο χρόνο. Η οποιαδήποτε επαφή του εγίνετο με τον κατηγορούμενο
3. Με αυτό υπόψη και με δεδομένο ότι δεν είδε ποτέ οιονδήποτε εκ των κατηγορούμενων να συμπληρώνει και να υπογράφει οποιαδήποτε επιταγή προκύπτει βέβαια ότι ενώπιον του Δικαστηρίου αφενός δεν υπάρχει ουδεμία μαρτυρία για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδόθηκαν οι επιταγές ενώ περαιτέρω ουδεμία μαρτυρία υπάρχει για λόγια ή συμπεριφορά εκ μέρους των κατηγορούμενων 4 και 5 κατά την έκδοση των επιταγών μέσα από τα οποία να καταδεικνύεται η απαιτούμενη γνώση. (β) Περαιτέρω δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου για την σχέση των κατηγορούμενων 4 και 5 με την διαχείριση των οικονομικών της εταιρείας ή του επίδικου λογαριασμού, ενώ αντίθετα υπάρχει μαρτυρία κυρίως εκ μέρους του ΜΚ2 ότι τα θέματα των επιταγών και της πληρωμής τους δεν τα χειρίζονταν οι κατηγορούμενοι 4 και 5 αλλά κάποιος Στέλιος Ανδρέου, που ήταν οικονομικός διευθυντής των κατηγορούμενων
4. Υπήρχε επίσης επαφή κάθε λίγες μέρες με τον κατηγορούμενο 2 όσον αφορά θέματα της κατάστασης λογαριασμού. Συνεπώς πέραν του ότι οι κατηγορούμενοι 4 και 5 ήταν δύο εκ των πέντε προσώπων που μπορούσαν να υπογράφουν επιταγές εκ μέρους της εταιρείας, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία και κανένα στοιχείο ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι οι εν λόγω κατηγορούμενοι 4 και 5 είχαν οποιαδήποτε γνώση αναφορικά με την κατάσταση του επίδικου λογαριασμού κατά τον ουσιώδη ή καθ' οιονδήποτε χρόνο. Και εδώ θα πρέπει να αναφέρω βέβαια ότι η γενική αναφορά του ΜΚ2 σε πρόσβαση με ηλεκτρονική μορφή στο λογαριασμό από δύο άτομα δηλαδή του ρηθέντος Στέλιου Ανδρέου και του κατηγορούμενου 5, χωρίς να δοθεί καμία απολύτως λεπτομέρεια για το θέμα αυτό και χωρίς να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία για το ότι υπήρχε πράγματι πρόσβαση, πότε και από ποιόν, δεν μπορεί να αποδείξει οτιδήποτε ούτε για σκοπούς σημειώνω εκ πρώτης όψεως. Ήταν προφανές εν πάση περιπτώσει από τη μαρτυρία του ΜΚ2 ότι δεν γνώριζε οτιδήποτε συγκεκριμένο επί τούτου για να διαφωτίσει το Δικαστήριο, εξ' όυ και η αναφορά του γενικά σε στοιχεία της τράπεζας για το δικαίωμα αυτό της πρόσβασης. Όμως θα πρόσθετα εδώ ακόμη ότι η όποια υποψία εγείρεται για ενημέρωση του κατηγορούμενου 5 από την πιο πάνω αναφορά του ΜΚ2 δεν μπορεί σε καμία περίπτωση όσο εύλογη και αν είναι να εξομοιωθεί με μαρτυρία. (γ) Με δεδομένα τα πιο πάνω, αλλά και έχοντας υπόψη ότι οι επίδικες επιταγές ήταν μεταχρονολογημένες, για έκδοση επιταγών των κατηγορούμενων 1 υπόγραφαν πέντε διαφορετικά πρόσωπα, ο κάθε ένας ξεχωριστά, υπήρχε καθημερινά συγκεκριμένη διαδικασία στην τράπεζα για τις επιταγές με βάση την οποία κάποιες επιταγές πληρώνονταν και άλλες όχι ανάλογα, ο λογαριασμός λειτουργούσε κανονικά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013 οπότε μπήκε στο ΚΑΠ με καθημερινές καταθέσεις, μεταφορές χρημάτων και πληρωμές επιταγών, και επιπλέον ελλείψει μαρτυρίας περί γνώσης των κατηγορούμενων ότι ο λογαριασμός μερικούς μήνες μετά την έκδοση των επιταγών θα καταχωρείτο στο ΚΑΠ, θεωρώ πως είναι ξεκάθαρο ότι το Δικαστήριο στην προκειμένη περίπτωση ήδη από το στάδιο αυτό μπορεί να λεχθεί ότι δεν θα μπορούσε κάτω από οποιαδήποτε αξιολόγηση να καταλήξει σε συμπέρασμα για την ύπαρξη γνώσης από πλευράς των κατηγορούμενων 4 και
5. Δεν υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα και στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι οι κατηγορούμενοι 4 και 5 γνώριζαν τα ουσιώδη γεγονότα κατά τον ουσιώδη χρόνο της έκδοσης των επιταγών και είχαν ανάλογη ένοχη πρόθεση, και συνεπώς δεν θα μπορούσε ποτέ το Δικαστήριο να καταδικάσει τους κατηγορούμενους 4 και 5 ως συνεργούς αφού η υποκειμενική υπόσταση της διάπραξης των αδικημάτων / η ένοχη διάνοια είναι προφανές ότι δεν έχει καταδειχθεί και δεν δύναται να στοιχειοθετηθεί (βλ. υποθέσεις Παυλόπουλος και Militos Trading ανωτέρω). Β. Κατηγορίες 3, 6, 9, 12, 15, 18, 21, 24, 27, 30, 33, 36, 39 και 42 (εξασφάλιση πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις κατά παράβαση των άρθρων 301 και 297 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154). Το άρθρο 301 του Κεφ.154 προνοεί τα ακόλουθα: "
6. Όποιος- (α) κατά τη σύναψη χρέους ή με την ανάληψη υποχρέωσης, εξασφαλίζει πίστωση με οποιαδήποτε ψευδή παράσταση ή με άλλο δόλιο μέσο ή (β) με σκοπό καταδολίευσης των πιστωτών του ή κάποιου από αυτούς, δωρίζει, παραδίδει ή μεταβιβάζει ή επιβαρύνει την περιουσία του ή προκαλεί τη διενέργεια οποιουδήποτε από αυτά ή (γ) με σκοπό καταδολίευσης των πιστωτών του, αποκρύβει ή μετακινεί οποιοδήποτε μέρος της περιουσίας του, μετά την έκδοση ή εντός των δύο μηνών των προηγούμενων από την έκδοση εναντίον του μη ικανοποιηθείσης δικαστικής απόφασης ή διάταγμα για πληρωμή χρημάτων, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων. " Το άρθρο 297 του Κεφ.154 προνοεί τα ακόλουθα: " Ψευδής παράσταση είναι οποιαδήποτε παράσταση γεγονότος, παρελθόντος ή παρόντος, που γίνεται με λόγια, με έγγραφο ή με συμπεριφορά, η οποία είναι ψευδής στην πραγματικότητα και την οποία εκείνος που παριστάνει γνωρίζει ότι είναι ψευδής ή δεν πιστεύει ότι είναι αληθινή ". Κατ' αρχήν αναφέρεται ότι είναι προφανές πως εκ του άρθρου 301 του Κεφ.154 πιο πάνω τα αδικήματα που απασχολούν εδώ το Δικαστήριο εδράζονται στο εδάφιο (α) αυτού. Τα συστατικά στοιχεία του πιο πάνω αδικήματος είναι τα ακόλουθα: α) Η εξασφάλιση πίστωσης β) Κατά τη σύναψη χρέους ή με την ανάληψη υποχρέωσης και γ) Με οποιαδήποτε ψευδή παράσταση ή με άλλο δόλιο μέσο. Με αυτά υπόψη ευθέως αναφέρω ότι οι κατηγορίες θα πρέπει να απορριφθούν. Κατ' αρχήν επειδή δεν πληρούται το πρώτο συστατικό στοιχείο των αδικημάτων. Οι κατηγορούμενοι 2, 4 και 5 είναι προφανές από την μαρτυρία πως οι ίδιοι προσωπικά ουδεμία πίστωση εξασφάλισαν. Η συνεργασία των παραπονούμενων ήταν με τους κατηγορούμενους 1 και συνεπώς την όποια πίστωση μόνον οι τελευταίοι θα μπορούσαν να την εξασφαλίσουν. Το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι 2, 4 και 5 ήταν διευθυντές των κατηγορούμενων 1 δεν σημαίνει ότι οι ίδιοι εξασφάλισαν πίστωση. Επίσης ανεξάρτητα των ανωτέρω επαναλαμβάνω εδώ ότι στην προκειμένη περίπτωση μιλούμε σε κάθε περίπτωση για έκδοση μεταχρονολογημένων επιταγών στα πλαίσια της συνεργασίας των παραπονούμενων με τους κατηγορούμενους 1, σε άγνωστο χρόνο και κάτω από άγνωστες στο Δικαστήριο συνθήκες, για υπογραφή των επιταγών από διαφορετικά πρόσωπα, για ένα λογαριασμό που λειτουργούσε κανονικά κατά τον τρόπο που αναφέρθηκε και σε άλλο σημείο πιο πάνω, για την ύπαρξη καθημερινά συγκεκριμένης διαδικασίας στην τράπεζα σε ότι αφορά την πληρωμή ή όχι των επιταγών που παρουσιάζονταν για πληρωμή, για μη ύπαρξη γνώσης τουλάχιστον από μέρους των κατηγορούμενων 4 και 5 για την κατάσταση του λογαριασμού και γενικότερα για μια εικόνα που σε καμία περίπτωση δεν δείχνει ούτε για σκοπούς εκ πρώτης όψεως γνώση των κατηγορούμενων κατά την έκδοση των επιταγών περί μη εξαργύρωσης τους όταν αυτές θα παρουσιάζονταν για πληρωμή. Εν πάση περιπτώσει κρίνω ότι δεν έχει τεθεί μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να δείχνει ότι οι κατηγορούμενοι 2, 4 και 5 είχαν πρόθεση να καταδολιεύσουν τους παραπονούμενους ή ότι προέβησαν σε οιανδήποτε ψευδή παράσταση. Όμως εδώ αναφέρω και τα εξής με δεδομένα όσα αναφέρει ο ΜΚ1 στη γραπτή του δήλωση τεκμ.2 και συγκεκριμένα στην παράγραφο 26 περί εξασφάλισης ουσιαστικά πίστωσης με ψεύτικες υποσχέσεις και δόλιο τρόπο από μέρους των κατηγορούμενων τον Ιούνιο του
7. Αναφέρει πιο συγκεκριμένα ότι τον Ιούνιο του 2013 οι κατηγορούμενοι τους παρακάλεσαν να μην καταθέσουν τις επιταγές και τους υπόσχονταν να τις εξοφλήσουν με μετρητά και τους πίστεψαν με αποτέλεσμα να μην καταθέσουν τις επιταγές στην ημέρα τους αλλά όλες μαζί στις 18/10/13 όπου αντιλήφθηκαν ότι για άλλη μια φορά τους έδωσαν ψεύτικες υποσχέσεις και με δόλιο τρόπο εξασφάλισαν πίστωση για ακόμα 3 μήνες. Εδώ παρεμβάλλω ότι με δεδομένη την θέση του μάρτυρα κατά την αντεξέταση του ότι είναι με τον κατηγορούμενο 2 μόνον που είχε επικοινωνία/επαφή, είναι προφανές ότι σε κάθε περίπτωση οι κατηγορούμενοι 4 και 5 δεν τον παρακάλεσαν να πράξει οτιδήποτε ούτε του υποσχέθηκαν οτιδήποτε. Εν πάση όμως περιπτώσει ότι άλλο θεωρώ πως πρέπει να επισημανθεί εδώ, είναι πως από απλή μελέτη των επίδικων επιταγών και των σφραγίδων σε αυτές προκύπτει πως οι μόνες επιταγές που έχουν κατατεθεί στις 18/10/13 είναι οι επιταγές τεκμ. 1

(10)-

(14). Οι προηγούμενες επιταγές μέχρι τον Ιούλιο του 2013 είχαν επιστραφεί όλες απλήρωτες και συνεπώς με βάση όσα αναφέρει στην μαρτυρία του ο ΜΚ1 σε κάθε περίπτωση η αναφερόμενη πίστωση, εάν δεχτούμε ότι δόθηκε (κάτι που δεν θα το αποφασίσω εδώ), δεν αφορά τις επιταγές αυτές. Τέλος, σε ότι αφορά τις επιταγές τεκμ. 1

(10)-

(14)ακριβώς θεωρώ ενόψει και των όσων έχουν αναφερθεί σε άλλα σημεία πιο πάνω πως έστω ότι τον Ιούνιο του 2013 ζητήθηκε η μετάθεση κατάθεσης των επιταγών σε μεταγενέστερο χρόνο, δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου περί γνώσης των κατηγορούμενων ή του κατηγορούμενου 2 πιο συγκεκριμένα ενόψει των όσων αναφέρονται ανωτέρω κατά τον συγκεκριμένο χρόνο ότι ο λογαριασμός τον Σεπτέμβριο του 2013 θα έμπαινε στο ΚΑΠ και τελικά οι επιταγές δεν θα πληρώνονταν τον Οκτώβριο που θα κατατίθεντο για πληρωμή. Υπό τις περιστάσεις όπως πιο πάνω περιγράφονται, η κλήση των κατηγορούμενων 2, 4 και 5 σε απολογία θα έδιδε θεωρώ στην κατηγορούσα αρχή την ευχέρεια να διορθώσει τις ατέλειες και τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία της. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας δίκαιο, όπου η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ΄ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή. Συναφώς κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη ενώ δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατά συνέπεια κρίνω ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορούμενων 1 εν σχέση με όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τους κατηγορούμενους 2, 4 και 5. Δεν έχει αποδειχθεί κρίνω καμία κατηγορία εναντίον των εν λόγω κατηγορούμενων 2, 4 και 5 ούτε για σκοπούς εκ πρώτης όψεως και κατά συνέπεια τους απαλλάσσω και τους αθωώνω από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Τα έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των κατηγορούμενων 2, 4 και 5 και εναντίον της παραπονούμενης εταιρείας. Σε ότι αφορά τους κατηγορούμενους 1 τα έξοδα θα είναι στην πορεία. (Υπ.) ................ Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Private Criminal/Interim Αναφορά: Εκ πρώτης Όψεως/Επιταγές χωρίς αντίκρισμα/ άρθρα 20 και 305Α

(1)Κεφ.154/Εξασφάλιση πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις/άρθρα 297 και 301 Κεφ.154 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο