ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. Νίκος Δομετάκης, Αρ. Υπόθεσης: 2667/2013, 3/7/2015

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε από τους νόμους 85

(1)/02 και 166/87 και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 24ην Απριλίου 2012 στη Λεμεσό, εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά στο αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KRF 931 ύψους €450 περιουσία του Δημήτρη Παπαδημητρίου από την Λεμεσό. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ως προς τη νομική πτυχή που διέπει την επίδικη κατηγορία αυτό είναι το άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα και τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα εξής: 1)Η καταστροφή ή η πρόκληση ζημιάς. 2) Σε περιουσία. 3) Με σκόπιμη και παράνομη πράξη του αδικοπραγούντος. Είναι αδιάφορο σε περίπτωση που το αδίκημα διαπράττεται με την πρόκληση ζημιάς σε περιουσία το ύψος της ζημιάς καθώς αυτό το στοιχείο δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Επίσης δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος η ιδιοκτησία της περιουσίας που καταστρέφεται ή ζημιώνεται (βλέπε Θωμά εναντίον Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ σελίδες 255‑ 259). Το στοιχείο που απαιτείται για να αποδειχθεί το αδίκημα είναι η εσκεμμένη σκόπιμη πρόκληση της ζημιάς και δεν απαιτείται όμως η ύπαρξη ειδικής πρόθεσης βλέπε (Μιχαήλ εναντίον Αστυνομίας 1991

(2)ΑΑΔ σελίδες 168 και 176). Όπως εξηγείται στον Archbold 2000 παράγραφος 17‑ 46 "Ο όρος "εσκεμμένα" "willfully" σημαίνει να πράττεις κάτι οικιοθελώς γνωρίζοντας ότι υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί ζημιά ή το να πράττεις κάτι οικιοθελώς χωρίς να σε νοιάζει αν θα επέλθει η ζημιά ή όχι). Χρειάζεται όμως να αποδειχθεί ότι η πρόκληση της ζημιάς ήταν παράνομη, δηλαδή δεν ήταν νόμιμη, ή δεν είχε νόμιμη αιτία (βλέπε Μιχαήλ εναντίον Αστυνομίας 1991, 2Α.Α.Δ., σελίδες 168 και 176). Στη Μιχάλης Δρουσιώτης εναντίον Αστυνομίας Λεμεσού 1996,

(2)ΑΑΔ σελίδα 189, αποφασίστηκε ότι η κυριότητα των αντικειμένων στα οποία αναφέρεται ότι η κατηγορία αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος το οποίο πρέπει να αποδειχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην υπόθεση αυτή η απουσία ευρήματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι τα αντικείμενα δεν ανήκαν στον κατηγορούμενο οδήγησε σε ακύρωση της καταδίκης και σε διαταγή επανεκδίκασης. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η επιφύλαξη της παραγράφου 1 του άρθρου 324 καθώς στη βάση των προνοιών της, για το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς περιουσίας περιορίζεται η άσκηση του αδικήματος έγερσης της υπεράσπισης του άρθρου 8 του κεφάλαιο 154 εφόσον αυτή κατ' εφαρμογή της επιφύλαξης, δύναται να ασκηθεί επιτυχώς μονό στην περίπτωση που είναι και εύλογη λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Με άλλα λόγια η ειδική υπεράσπιση που δύναται να εγερθεί στο αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς είναι "η υπεράσπιση με καλή πίστη και εύλογης αξίωσης δικαιώματος" . Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου σε σχέση με τη συγκεκριμένη υπεράσπιση όπως σε σχέση και με όλες τις άλλες ειδικές υπερασπίσεις, είτε προνοούνται στο Ποινικό Κώδικα, είτε σε οποιοδήποτε άλλο Νόμο είναι ότι η έγερση τους δεν αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξης ή παράλειψης που συνιστούν το ποινικό αδίκημα εφόσον στοιχειοθετηθούν με το βάρος απόδειξης να εναποτίθεται στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων στους ώμους του αδικοπραγούντα αποκλείουν τον ποινικό κολασμό της πράξης του. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως Μ.Κ. 1 κατέθεσε ο παραπονούμενος κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου ο οποίος στην κατάθεση του - τεκμήριο 1 - την οποία και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αντιλήφθηκε, βλέποντας και ακούοντας τον κατηγορούμενο να γδέρνει το αυτοκίνητο του με κλειδί και πιο συγκεκριμένα την θέση του συνοδηγού. Το όλο συμβάν έγινε έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου όπου ο παραπονούμενος στάθμευσε το όχημα του. Περιέγραψε τα μεταξύ τους λεχθέντα και τις αντιδράσεις τους, ως επίσης και τις ενέργειες του, ήτοι καλώντας την αστυνομία στο μέρος και την μετάβαση του ιδίου στην αστυνομία όπου και διαπίστωσε περαιτέρω ζημιές στην πίσω αριστερή πόρτα και στο μπροστινό αριστερό φτερό. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, περιέγραψε την σκηνή και την θέση του αυτοκινήτου του, όπου και έλαβαν χώρα τα διαδραματισθέντα, το πως αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο να προβαίνει στην ζημιά του αυτοκινήτου και τι έχει λεχθεί μεταξύ τους, ως επίσης και τις ενέργειες του με το να καλέσει την αστυνομία η οποία κατεύθασε στο μέρος μετά από 5 - 10 λεπτά. Ανέφερε ότι δεν του έχει καταβληθεί οποιαδήποτε αποζημίωση από τον κατηγορούμενο ή από την ασφάλεια του για την εν λόγω ζημιά και κατονόμασε το άτομο που του έχει υπολογίσει το ύψος της ζημιάς στο αυτοκίνητο του και στην αντεξέταση του ανέφερε ότι δεν απαίτησε οποιαδήποτε αποζημίωση από την ασφάλεια η οποία ήταν πλήρης, διότι ανέμενε την έκβαση της παρούσας υπόθεσης. Αντεξεταζόμενος, αναφέρθηκε στην ώρα που έγινε το συμβάν, για τον λόγο της εκεί μετάβασης του, περιέγραψε γενικά τον χώρο όπου έγινε το συμβάν και τον τρόπο όπου στάθμευσε το όχημα του και γενικά τις αποστάσεις που διένυσε και που έχει αντιληφθεί τον κατηγορούμενο να προβαίνει στην κακόβουλη ζημιά, περιγράφοντας τον τρόπο όπου γινόταν αυτό, αρνούμενος ταυτόχρονα σχετικές υποβληθείσες θέσεις ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει προβεί στις πιο πάνω ενέργειες και ότι ο παραπονούμενος δεν μπορούσε να δει καθαρά τον κατηγορούμενο και ότι έψαχνε εξιλαστήριο θύμα για να του αποκαταστήσει τις ήδη υπάρχουσες ζημιές στο αυτοκίνητο του. Επίσης αναφέρθηκε στα όσα του έχει πει ο ανακριτής της υπόθεσης, ως επίσης και τις διαπιστώσεις του ως προς τις ζημιές που έχει αντιληφθεί στην αστυνομία και αρνήθηκε σχετική υποβληθείσα θέση ότι δεν απαίτησε οποιαδήποτε αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία διότι θα διαπιστωνόταν ότι οι ζημιές δεν ήταν πρόσφατες. Ως Μ.Κ. 2 κατέθεσε ο Α/Αστ. 2762 κ. Μιχάλης Πιττάλης, ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την κατάθεση του - τεκμήριο 3 - και στην οποία αναφέρεται στην εκτέλεση των καθηκόντων του και πιο συγκεκριμένα στην λήψη ανακριτικής κατάθεσης από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 4) και της επίστησης του στον νόμο και την άρνηση ενοχής από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 5) Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, αναφέρθηκε στις ενέργειες που έχει προβεί κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ως ανακριτής της παρούσας υπόθεσης, όπως είναι η μετάβαση του στην επίδικη σκηνή και την υπόδειξη του αυτοκινήτου και της ζημιάς από τον παραπονούμενο και τα εκεί λεχθέντα. Περαιτέρω ο μάρτυρας ανέφερε στην επαφή που είχε με τον κατηγορούμενο και την λήψη της κατάθεσης από αυτόν, αφού προηγουμένως κτύπησε την πόρτα του σπιτιού του κατηγορουμένου, ως επίσης και τις διαπιστώσεις του μάρτυρα, ήτοι ότι η ζημιά, την οποία έχει δει και ο ίδιος, προκλήθηκε από κάποιο αιχμηρό αντικείμενο. Αντεξεταζόμενος, περιέγραψε την επίδικη σκηνή και τις εκεί διαπιστώσεις του, όπως είναι το μέρος όπου βρισκόταν σταθμευμένο το όχημα του παραπονουμένου έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου και την ύπαρξη διπλής κίτρινης γραμμής, το πεζοδρόμιο, η απουσία παρεμπόδισης εισόδου στο σπίτι του κατηγορουμένου, την φύση και έκταση των ζημιών στο αυτοκίνητο του παραπονουμένου και διάφορα άλλα. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του πιο πάνω μάρτυρα, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του, έκρινε ότι έχει καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση και αφού επεξηγήθηκαν στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος υιοθέτησε την κατάθεση του - τεκμήριο 4 - στην οποία δίνει την δική του εκδοχή ως προς τα λεχθέντα μεταξύ του ιδίου και του παραπονούμενου και γενικά στα διαδραματισθέντα στην επίδικη σκηνή και που ουσιαστικά αρνείται κάθε ανάμειξη με την ισχυριζόμενη κακόβουλη ζημιά. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, περιέγραψε την επίδικη σκηνή και τι αυτή περιλαμβάνει σε συνδυασμό με κάποιες αποστάσεις, την θέση που βρισκόταν το αυτοκίνητο του παραπονούμενου, την ύπαρξη διπλής κίτρινης γραμμής και διάφορα άλλα. Έδωσε την δική του εκδοχή στα λεχθέντα μεταξύ του ιδίου και του παραπονούμενου και γενικά στα διαδραματισθέντα, όπως είναι η άφιξη της αστυνομίας και την υπόδειξη από τον παραπονούμενο προς τον αστυνομικό, αλλά όχι στον κατηγορούμενο, της ζημιάς στην πόρτα του συνοδηγού, την μετάβαση του στην αστυνομία για να δώσει κατάθεση, αρνούμενος ταυτόχρονα ο κατηγορούμενος οποιαδήποτε εμπλοκή του με κακόβουλη ζημιά. Αντεξεταζόμενος, διευκρίνισε ότι για την μόνη ζημιά που έχει ιδία γνώση είναι αυτή που υποδείχθηκε στην επίδικη σκηνή από τον παραπονούμενο στον αστυνομικό, αλλά όχι στον ίδιο τον κατηγορούμενο, αλλά δεν έχει γνώση για οποιεσδήποτε άλλες ζημιές. Επίσης αρνήθηκε σχετικές υποβληθείσες θέσεις που άπτονταν στην παρακώλυση του αυτοκινήτου του παραπονούμενου και λόγω αυτού του καθημερινού φαινομένου στην επίδικη σκηνή ο κατηγορούμενος ξέσπασε και έκανε αυτήν την κακόβουλη ζημιά, λέγοντας ότι η ζημιά αυτή ήταν παλιά και όχι πρόσφατη. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Ως προς την μαρτυρία του Μ.Κ. 2, το Δικαστήριο δεν έχει εντοπίσει οτιδήποτε το επιλήψιμο, είτε ως προς την εκτέλεση των καθηκόντων του ως ανακριτή της παρούσας υπόθεσης, είτε ως προς την μαρτυρία του κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, είτε ως προς το περιεχόμενο της μαρτυρίας του, είτε ως προς τον τρόπο όπου κατέθετε. Το Δικαστήριο έχει πειστεί για την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία του, προσήλθε στο Δικαστήριο και παρέθεσε όλα όσα γεγονότα περιήλθαν στην αντίληψη του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, αιτιολογούσε τις απόψεις του με καθαρότητα και δεν δίσταζε να παραδεχθεί εάν κάτι δεν το θυμόταν ή δεν το θυμόταν με ακρίβεια, ή ακόμα στο ότι υπήρχε απόκλιση αναφορικά με την έκταση των ζημιών και επί αυτού του θέματος θα γίνει σχετική αξιολόγηση πιο κάτω και εν πάσει περιπτώσει ο μάρτυρας έδωσε μια λογική εξήγηση, λέγοντας ότι αρχικά συμβουλεύθηκε την συνοπτική έκθεση γεγονότων και όπως ανέφερε υπήρχε πλημμελής αναγραφή. Ως προς την φύση και την έκταση των ζημιών στο αυτοκίνητο του παραπονουμένου, το Δικαστήριο κρίνει ότι θα πρέπει να γίνει σχετική αξιολόγηση των μαρτύρων-κλειδιά στην παρούσα υπόθεση και που δεν είναι άλλοι από τον παραπονούμενο και τον κατηγορούμενο για να εξαχθούν ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα. Ως προς την άποψη του Μ.Κ. 2 ότι οι ζημιές και πιο συγκεκριμένα οι εκδορές στην πόρτα του συνοδηγού του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου είναι νωπές, το Δικαστήριο κρίνει ότι ναι μεν ο μάρτυρας δεν ήταν αυτόπτης ή αυτήκοος μάρτυρας των διαδραματισθέντων και δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ο μάρτυρας δεν είναι ειδικός εκτιμητής ζημιών, πλην όμως η άποψη του έρχεται και επιβεβαιώνει την θέση του παραπονουμένου σε αυτήν την έκταση της ζημιάς, για τους λόγους που θα επεξηγηθούν αναλυτικά πιο κάτω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του παραπονούμενου και του κατηγορούμενου. Ούτως ή άλλως κατά το στάδιο της αντεξέτασης του κατηγορούμενου, η υποβληθείσα θέση της κατηγορούσας αρχής, ήταν ότι ο κατηγορούμενος εσκεμμένα και κακόβουλα με κλειδί προέβηκε σε κακόβουλη ζημιά στο αυτοκίνητο του παραπονούμενου και πιο συγκεκριμένα στην πόρτα του συνοδηγού. Ως προς την αξία της εν λόγω ζημιάς, το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτό δεν διαδραματίζει ρόλο στην στοιχειοθέτηση του αδικήματος, διότι η αξία δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος και που εν πάσει περιπτώσει δεν προσήλθε στο εδώλιο του μάρτυρα το άτομο το οποίο επικαλέστηκε ο παραπονούμενος που έχει εκτιμήσει την ζημιά και που ειρήσθω εν παρόδω έγινε τηλεφωνικώς, στερώντας την οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα. Εν πάσει περιπτώσει όμως, αναφορικά με τις υπόλοιπες ζημιές που ανέφερε ο παραπονούμενος και ο Μ.Κ. 2, πλην αυτών στην πόρτα του συνοδηγού του αυτοκινήτου του παραπονούμενου, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν έχει επαρκή και ασφαλή μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με αυτές, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με τις ζημιές στην πόρτα του συνοδηγού και για τους λόγους που το Δικαστήριο θα αναφερθεί πιο κάτω, κρίνει ότι έχει ενώπιον του μια αξιόπιστη μαρτυρία, που παρέχει στο Δικαστήριο το ασφαλές εκείνο μαρτυρικό υπόβαθρο για να εξάξει ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα και πιο συγκεκριμένα στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος εσκεμμένα και κακόβουλα προέβη σε κακόβουλη ζημιά στο αυτοκίνητο του παραπονουμένου και πιο συγκεκριμένα στην πόρτα του συνοδηγού με το κλειδί του, προκαλώντας διάφορες κάθετες εκδορές. Το Δικαστήριο, αφού έχει παρακολουθήσει με ιδιαίτερη και επαυξημένη παρατηρητικότητα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, τόσο τον παραπονούμενο, όσο και τον κατηγορούμενο, διότι ήταν οι μάρτυρες-κλειδιά στην παρούσα υπόθεση ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, ως επίσης και οι άμεσα εμπλεκόμενοι και το Δικαστήριο αφού έχει επίσης αντιπαραβάλει και το περιεχόμενο των μαρτυριών των εν λόγω προσώπων, κρίνει ότι η μαρτυρία του παραπονουμένου ήταν η πιο πειστική. Η αναφορά του παραπονούμενου - Μ.Κ.1 ότι αρχικά εντόπισε την ζημιά στην πόρτα του συνοδηγού και μετέπειτα άλλες δύο ζημιές και ότι αυτές δεν ήταν προυπάρχουσες, το Δικαστήριο κρίνει ότι από μόνη της αυτή η αναφορά δεν δύναται να αποδείξει ότι είναι ο κατηγορούμενος που τις έχει προξενήσει και που εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει η μαρτυρία του παραπονουμένου που είδε τον κατηγορούμενο από την οπτική γωνία και την απόσταση που ήταν και που έπεισε το Δικαστήριο, να προβαίνει με το κλειδί του σε κάθετες εκδορές στην πόρτα του συνοδηγού. Επουσιώδη και ήσσονος σημασίας κρίνεται το ζήτημα της ύπαρξης διπλής κίτρινης γραμμής ή όχι έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου, εν΄ όψει και των συστατικών στοιχείων του επίδικου αδικήματος, ως επίσης επουσιώδη και ήσσονος σημασίας κρίνεται η απόκλιση που υπήρξε στην αναφορά του μάρτυρα ως προς τον χρόνο που χρειαζόταν για να γίνουν οι αναφερόμενες ζημιές σε συνάρτηση με τον χρόνο που απουσίαζε από το αυτοκίνητο του, διότι ο μάρτυρας ανέφερε μια εκτίμηση επί αυτού του θέματος για το οποίο το Δικαστήριο έχει ήδη αξιολογήσει και πιο συγκεκριμένα ότι ο κατηγορούμενος δεν συνδέεται με τις ζημιές στο αυτοκίνητο του παραπονουμένου, πέραν αυτών βεβαίως στην πόρτα του συνοδηγού και από την στιγμή που ο παραπονούμενος είδε τον κατηγορούμενο να προβαίνει στην πιο πάνω αναφερόμενη ζημιά στην πόρτα του συνοδηγού, το θέμα της χρονικής διάρκειας είναι ήσσονος σημασίας. Με τις πιο πάνω επισημάνσεις, διευκρινήσεις και διαπιστώσεις, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα ως αξιόπιστη. Στον αντίποδα, ο κατηγορούμενος δεν άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο διέκρινε κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ότι ο κατηγορούμενος προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να αποποιηθεί των ευθυνών του. Περαιτέρω η εκδοχή που παρουσίασε δεν έπεισε και προσπάθησε να παρουσιάσει μια εικόνα ότι είναι ένα εξιλαστήριο θύμα των προυπάρχουσων ζημιών στο αυτοκίνητο του παραπονουμένου. Δεν πείθει η θέση του κατηγορουμένου ότι η ζημιά στην πόρτα του συνοδηγού στο αυτοκίνητο του παραπονουμένου υποδείχθηκε μόνο από τον παραπονούμενο στον αστυνομικό, διότι είναι λογικό και φυσιολογικό από την στιγμή που κατεύθασε στο μέρος η αστυνομία και υποδείχθηκε η ζημιά, να εζητείτο και η γνώμη του κατηγορουμένου μετά από υπόδειξη σε αυτόν της ζημιάς, έτσι ώστε να τοποθετηθεί επί αυτού του ζητήματος και σίγουρα ξενίζει και δεν πείθει η εικόνα να μένει ουσιαστικά ο κατηγορούμενος απαθής και απλός παρατηρητής και παραγκωνισμένος σε αυτήν την διαδικασία της υπόδειξης της πιο πάνω ζημιάς. Διστακτικός και αμήχανος ήταν ο κατηγορούμενος όταν ερωτήθηκε κατά πόσο την επίδικη ημέρα είχε κλειδιά στην κατοχή του, απαντώντας ότι λογικά πρέπει να πει ότι τα είχε, καταδεικνύοντας για αυτό το ζήτημα που άπτεται άμεσα του τρόπου όπου προέβη στην κακόβουλη ζημιά μια προσπάθεια να αποσυνδέσει την κατοχή των κλειδιών με την διενέργεια κακόβουλης ζημιάς. Συγκεχυμένες εκδοχές και εξηγήσεις σε σχέση με την κατάθεση του και την προφορική του μαρτυρία έδιδε ο κατηγορούμενος αναφορικά με το θέμα της παρακώλυσης διέλευσης του ιδίου ένεκα της στάθμευσης του αυτοκινήτου του παραπονουμένου και το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτό οφείλεται στην αμηχανία του, αλλά και στην προσπάθεια του να αποποιηθεί της ευθύνης του, από την στιγμή που έχει γίνει αντιληπτός από τον παραπονούμενο, χωρίς ουσιαστικά να το αναμένει, πιστεύοντας ότι δεν θα γινόταν αντιληπτός, λόγω και του χώρου όπου ήταν σταθμευμένο το όχημα του παραπονουμένου, σε συνδυασμό με την θέση όπου ο κατηγορούμενος στεκόταν. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα και συμπεράσματα: Ο κατηγορούμενος την 24ην Απριλίου 2012, στην οδό Βασίλη Μιχαηλίδη στην Λεμεσό, με το κλειδί του, εσκεμμένα και κακόβουλα, προέβη σε ζημιά που συνίστατο σε κάθετες εκδορές στην πόρτα του συνοδηγού στο αυτοκίνητο , ιδιόκτητης περιουσίας του παραπονούμενου με αρ. εγγραφής KRF 931 και που ήταν σταθμευμένο έξω από την οικία του κατηγορουμένου και με βάση αυτά τα ευρήματα και συμπεράσματα, η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ως αυτά έχουν εκτεθεί ανωτέρω και ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο