Δημοκρατία ν. Iωάννη Σταμπολίδη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 5943/15, 30/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2015:20 ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Τ. Κατσικίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 5943/15 Δημοκρατία ν.
- Iωάννη Σταμπολίδη
- Αλέξανδρου Μελικίδη Κατηγορουμένων -------------------- Ημερομηνία: 30.7.2015 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κ. Ζ. Συμεού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας (κα Α. Ματθαίου για να ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο 1: κ. Θ. Αθανασίου Για τον Κατηγορούμενο 2: κ. Π. Παυλίδης Κατηγορούμενοι 1 και 2 παρόντες Π Ο Ι Ν Η Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ηλικίας 35 και 30 ετών αντίστοιχα περίπου, κατόπιν δικής τους παραδοχής βρέθηκαν ένοχοι στην 23η κατηγορία η οποία αφορά σε διάρρηξη κατοικίας και κλοπή κατά παράβαση των άρθρων 292(α), 255 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής σε άλλες δύο κατηγορίες, την 29η κατηγορία και 30η. Η 29η κατηγορία αφορά σε διάρρηξη κατοικίας και κλοπή κατά παράβαση των άρθρων 292(α) και 255 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και η 30η σε παράνομη κατοχή περιουσίας, κατά παράβαση των άρθρων 309 και 20 του Ποινικού Κώδικα. Τέλος, ο κατηγορούμενος 2 βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στην 15η και την 31η κατηγορία, οι οποίες αφορούν σε διάρρηξη κατοικίας και κλοπή, κατά παράβαση των άρθρων 292(α), 255 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και σε παράνομη κατοχή περιουσίας, κατά παράβαση των άρθρων 309 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Να σημειωθεί ότι οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν ακόμα 26 κοινές κατηγορίες (1η, 2η, 3η, 4η, 5η, 6η, 7η, 8η, 9η, 10η, 11η, 12η, 13η, 14η, 16η, 17η, 18η, 19η, 20η, 21η, 22η, 24η, 25η, 26η, 27η και 28η) στις οποίες απαλλάχθηκαν μετά που η Κατηγορούσα Αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης. Ακόμη, ο κατηγορούμενος 1 αντιμετώπιζε μαζί με τον κατηγορούμενο 2 και την 15η κατηγορία στην οποία επίσης απαλλάχθηκε με τον πιο πάνω τρόπο. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: «Στα πλαίσια διερεύνησης υπόθεσης διάρρηξης και κλοπής που διαπράχθηκε μεταξύ της 23ης και 24ης Φεβρουαρίου 2015 στη Λεμεσό λήφθηκε πληροφορία ότι σε συγκεκριμένη πολυκατοικία διαμένουν πρόσωπα που ασχολούνται με διαρρήξεις και κλοπές. Βάση της ως άνω πληροφόρησης, στις 25/02/2015 και κατά τις 15:30 μέλη του ΤΑΕ και του ΟΠΕ Λεμεσού μετέβηκαν στην Λεωφόρο Αμαθούντος αρ. 78 στην περιοχή του Αγίου Τύχωνα στη Λεμεσό με σκοπό να διενεργήσουν έρευνες και εντοπισμό των ως άνω ατόμων. Τα μέλη του ΤΑΕ Λεμεσού εισήλθαν εντός του χώρου στάθμευσης της πολυκατοικίας, ενώ τα μέλη του ΟΠΕ Λεμεσού παρέμειναν περιμετρικά της πολυκατοικίας με σκοπό να ελέγχουν την περιοχή. Καθώς οι ΜΚ 2 και ΜΚ 20 βρίσκονταν στον χώρο στάθμευσης της εν λόγο πολυκατοικίας, είδαν τον κατηγορούμενο 1 να κατεβαίνει από τις σκάλες που οδηγούσαν στα διαμερίσματα. Όταν τον προσέγγισαν με σκοπό να τον ελέγξουν, και ο ΜΚ2 του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα, αυτός τράπηκε σε φυγή πεζός. Αφού πετάχτηκε ένα περιτοίχισμα ύψους 4 μέτρων περίπου, κινήθηκε προς την Λεωφόρο Αμαθούντος δηλαδή προς την κατεύθυνση όπου βρίσκονταν ο ΜΚ3 και ο Αστυφύλακας 2681 Κοκκινίδης, οι οποίοι έλεγχαν την περιοχή. Αφού ο ΜΚ3 και ο Αστ. 2681 είδαν τον κατηγορούμενο 1 να τρέχει τον ακολούθησαν με σκοπό να τον ανακόψουν και να τον ελέγξουν. Αυτός συνέχισε να τρέχει και ο ΜΚ3 με τον Αστ. 2681 τον καταδίωκαν και του φώναζαν τόσο στα Ελληνικά όσο και στα Αγγλικά να σταματήσει να τρέχει. Αφού καταδίωξαν τον κατηγορούμενο 1 για μια απόσταση περίπου 300 μέτρα, ο ΜΚ3 τον πλησίασε και ακούμπησε στον ώμο φωνάζοντας του συνεχώς ότι είναι αστυνομικός για να σταματήσει να τρέχει. Του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα, του επέστησε τότε την προσοχή του στον Νόμο και ο κατηγορούμενος 1 απάντησε στα Ελληνικά «Δεν έχω να πω τίποτε». Αφού τον συνέλαβε, ο ΜΚ3 παρέδωσε τον κατηγορούμενο 1 στον ΜΚ
- Ο ΜΚ2, αφού έλεγξε τα στοιχεία του άντρα αυτού διαπίστωσε ότι όντως ήταν ο κατηγορούμενος 1 Ιωάννης Σταμπολίδης. Μετά από σωματικό έλεγχο που υπεβλήθηκε ο κατηγορούμενος 1 ανευρέθηκαν επάνω του διάφορα αντικείμενα για τα οποία ο κατηγορούμενος 1 δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για την προέλευσή τους έτσι συνελήφθηκε για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας. Ενόψει αυτού εκδόθηκε Δικαστικό Ένταλμα έρευνας, τόσο για την οικία του κατηγορούμενου 1, όσο και για το αυτοκίνητο ενοικίασης που χρησιμοποιούσε με αριθμό εγγραφής MBN
- Ο ΜΚ2 με την βοήθεια των ΜΚ 20,τον ΜΚ 38 και τον Αστ. 2061 διεξήγαγαν έρευνα τόσο στην οικία του κατηγορούμενου 1 , όσο και στο αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε . Από την συνολική έρευνα ανευρέθηκε μεγάλος αριθμός αντικειμένων ως αυτά περιγράφονται στον Πίνακα Μ1 επί του κατηγορητηρίου και χρηματικού ποσού ύψους €17.297.70, για τα οποία ο κατηγορούμενος 1 δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις για την προέλευση τους και υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι είναι κλοπιμαία. Πολλά από τα ανευρεθέντα αντικείμενα, αναγνωρίστηκαν από τους ιδιοκτήτες τους ως κλαπέντα αντικείμενα από τις οικίες τους. Στις 16/03/2015 ο κατηγορούμενος 1 συνελήφθηκε από τον ΜΚ2 στα κρατητήρια του ΑΔΕ Λεμεσού δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης σε σχέση με διερευνώμενη υπόθεση διάρρηξης κατοικίας και κλοπής. Αφού ο ΜΚ2 του εξήγησε τους λόγους της σύλληψής του και του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο ο κατηγορούμενος 1 απάντησε «Δεν έχω να πω κάτι». Στη συνέχεια, με την γραπτή συγκατάθεση του κατηγορούμενου 1 ο ΜΚ 49 έλαβε τα παρειακά του επιχρίσματα. Κατά την διάρκεια των ερευνών στο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας στην οποία διέμενε ο κατηγορούμενος 1, θεάθηκε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KWB 310 να πλησιάζει στο μέρος και στην θέα των αστυνομικών εγκατέλειψε το μέρος με μεγάλη ταχύτητα. Μετά από έρευνες της αστυνομίας διαπιστώθηκε ότι το εν λόγο όχημα ανήκει στον κατηγορούμενο 2, Αλέξανδρο Μελικκίδη, ο οποίος συνδέετε φιλικά με τον κατηγορούμενο
- Περεταίρω καταζητείτο ήδη σχετικά με υπόθεση νυχτερινής διάρρηξης κατοικίας και κλοπής περιουσίας. Στις 26/02/2015 και ώρα 23:40 ο κατηγορούμενος 2 εντοπίσθηκε στην οδό Λουκή Ακρίτα στη Λεμεσό από περίπολο του ΟΠΕ Λεμεσού και συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης. Αφού τον συνέλαβε ο ΜΚ 20, του εξήγησε τους λόγους σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «εν έκαμα έτσι πράμα» Με γραπτή συγκατάθεση του κατηγορουμένου 2 διενεργήθηκε έρευνα στο όχημά του με αρ, εγγραφής KWB
- Κατά την έρευνα εντοπίσθηκε αριθμός αντικειμένων για τα οποία ο κατηγορούμενος 2 δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για την προέλευση τους και υπήρχε εύλογη υπόνοια ότι ήταν κλοπιμαία. Ο κατηγορούμενος 2 τέθηκε υπό κράτηση στις 27/02/
- Περεταίρω, στις 28/02/2015 δόθηκε πληροφόρηση στην αστυνομία ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος είχε ενοικιάσει σπίτι στην οδό Προφήτη Ηλία στο ZAVOS OASIS BLOCK αρ. 9 στην Λεμεσό και ότι εκεί υπήρχε κλοπιμαία περιουσία. Την ίδια μέρα κατά τις 00:05 - 00:40 μετά από έκδοση εντάλματος έρευνας και μετά την έρευνα της αστυνομίας στην ως άνω οικία εντοπίστηκαν 3 βαλίτσες, η μια εκ των οποίων περιείχε αντικείμενα για τα οποία ο κατηγορούμενος 2 δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για την προσέλευσή τους και υπάρχει εύλογη υποψία ότι είναι κλοπιμαία. Τα συνολικά αντικείμενα τα οποία έχουν βρεθεί στην κατοχή και στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2 αλλά και στο σπίτι στην οδό Προφήτη Ηλία στο ZAVOS OASIS BLOCK αρ. 9 στην Λεμεσό για τα οποία υπάρχει εύλογη υποψία ότι είναι κλοπιμαία και αναγράφονται στον πίνακα Ν επί του κατηγορητηρίου. Στις 06/03/15, με την γραπτή συγκατάθεση του κατηγορούμενου 2 ο ΜΚ 17 έλαβε τα παρειακά του επιχρίσματα και τα έστειλε για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 16/03/15 ο κατηγορούμενος 2 συνελήφθηκε στον αστυνομικό σταθμό Γερμασόγειας από τον ΜΚ 17 δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης σε σχέση με διερευνώμενη υπόθεση διάρρηξης κατοικίας και κλοπής και αφού του εξήγησε τους λόγους σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «Δεν έχω καμία σχέση» . Στις 23/10/2014 και ώρα 20:00 καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λεμεσού από τον Alexander Landa από τη Ρωσία, ΜΚ 36, ότι διαρρήχθηκε το διαμέρισμά του που βρίσκετε στην οδό Γεώργιου Γρίβα Διγενή αρ. 4, Paro Residents, Διαμ 1 Άγιος Τύχωνας στη Λεμεσό και κλάπηκε περιουσία συνολικής αξίας €
- Από εξετάσεις που διενεργήθηκαν διαπιστώθηκε ότι η είσοδος και έξοδος επιτεύχθηκε από την ξύλινη ανοιγόμενη πόρτα της κύριας εισόδου του διαμερίσματος της οποίας αφαιρέθηκε η κλειδαριά με τη χρήση εργαλείου. Κατά την διενέργεια των εξετάσεων στην σκηνή ο ΜΚ 10 εντόπισε και παρέλαβε ως τεκμήρια μέσα από τη ρούχινη τσάντα μάρκας «TUCAN», χρώματος κόκκινου η οποία βρισκόταν πάνω στο κρεβάτι του κυρίως υπνοδωματίου του ως διαμερίσματος, τα κάτωθι:
- Ένα λιβέρι χρώματος πορτοκαλί με την επιγραφή Capriol το οποίο στη μια άκρη έφερε μια μάλλινη κάλτσα χρώματος μαύρου
- Ένα κατσαβίδι με πορτοκαλιά χειρολαβή
- Ένα κατσαβίδι με μαύρη χειρολαβή
- Ένα ζεύγος γάντια Κατόπιν επιστημονικών εξετάσεων που διενεργήθηκαν από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής και συγκεκριμένα από τον Δρ. Μάριο Καριόλου στα ως άνω Τεκμήρια, ανευρέθηκε το γενετικό υλικό και των 2 κατηγορουμένων, γεγονός που τους συνδέει απευθείας με την σκηνή του αδικήματος. Στις 02/10/2014 και ώρα 19:00 καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λεμεσού από τον Τάκη Χριστοδούλου από το Κελλάκι, ΜΚ 43, ότι διαρρήχθηκε η κατοικία του που βρίσκετε στην οδό Ανεξαρτησίας αρ. 2, Κελλάκι της επαρχίας Λεμεσού και κλάπηκε περιουσία συνολικής αξίας €
- Συγκεκριμένα κλάπηκαν τα κάτωθι:
- Χρηματικό ποσό €350
- Φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής μάρκας DELL αξίας €300 χρώματος μαύρου
- Φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής μάρκας Toshiba αξίας €300 χρώματος μαύρου
- Μια camera μάρκας SONY με φακούς αξίας €500 χρώματος μαύρου
- Μια camera μάρκας SONY χρώματος ροζ €300
- 6 after shave συνολικής αξίας €300 Από εξετάσεις που διενεργήθηκαν από τον ΜΚ49 διαπιστώθηκε ότι η είσοδος και έξοδος επιτεύχθηκε από την πίσω αλουμινένια πόρτα με την χρήση αιχμηρού αντικειμένου. Από την σκηνή λήφθηκαν δειγματοληψίες και Κατόπιν επιστημονικών εξετάσεων που διενεργήθηκαν από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής και συγκεκριμένα από τον Δρ. Μάριο Καριόλου, διαπιστώθηκε από το αντικείμενο 6032 - 1(επίχρισμα με αίμα από το γυαλί της πόρτας που παραβιάστηκε) απομονώθηκε γενετικό υλικό το οποίο ταυτοποιήθηκε με τον κατηγορούμενο 1 γεγονός που τοποθετεί τον κατηγορούμενο 1 στην σκηνή του αδικήματος. Στις 02/10/2014 και ώρα 19:00 καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λεμεσού από τον Evgeni Tiapkin, ΜΚ26, ότι διαρρήχθηκε η κατοικία του που βρίσκετε στην οδό Χριστάκη και Ελπινίκης Κιννή αρ. 2 στο Summer Gardens Complex στην Γερμασόγια της επαρχίας Λεμεσού και κλάπηκε περιουσία συνολικής αξίας €7355 η οποία περιγράφεται στον πινάκα Η επί του κατηγορητηρίου. Από εξετάσεις που διενεργήθηκαν στη σκηνή, διαπιστώθηκε ότι η είσοδος και έξοδος επιτεύχθηκε από την ανοιγόμενη αλουμινένια πόρτα εισόδου από την βόρεια πλευρά, αφού προηγουμένως αφαιρέθηκε από αυτή η κλειδαριά, με την χρήση ειδικού αντικειμένου. Ουσιαστικά η μεθοδολογία που χρησιμοποιείτο από τους κατηγορούμενους για να επιτυγχάνουν την είσοδό τους στις οικίες των θυμάτων τους ήταν πανομοιότυπες σε όλες τις διαρρήξεις. Κατά την διερεύνηση της ως άνω υπόθεσης, από τα αντικείμενα τα οποία βρέθηκαν στην κατοχή των κατηγορουμένων, ο ΜΚ26 κλήθηκε να δει και αν αναγνωρίζει οποιαδήποτε αντικείμενα ως αντικείμενα που είχαν κλαπεί από την οικία του . Ο ΜΚ26, αναγνώρισε αρκετά από τα αντικείμενα ως δικά του. Ο κατηγορούμενος 1 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο κατηγορούμενος 2 βαρύνετε με μια προηγούμενη καταδίκη η οποία είναι: Στις 04/08/2014 στην ποινική υπόθεση 12922/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ο κατηγορούμενος 2 καταδικάστηκε για αδικήματα που αφορούν παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α και του επιβλήθηκε ποινή προστίμου €400, παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β και του επιβλήθηκε ποινή προστίμου €400 και κάπνισμα φυτού κάνναβης και του επιβλήθηκε ποινή προστίμου €200». Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στην άμεση παραδοχή τους ενώπιον του Δικαστηρίου, στην μεταμέλεια τους, στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξαν τα αδικήματα, στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου 1, και στις προσωπικές - οικογενειακές τους περιστάσεις. Ζήτησαν από το Δικαστήριο να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επιείκειας. Έχουμε θέσει ενώπιον μας τα όσα ανέφεραν, τα λαμβάνουμε υπόψη και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Τα αδικήματα που αφορούν σε διαρρήξεις κατοικιών με σκοπό την κλοπή από αυτές είναι σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι φυλάκιση 7 ετών. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου
(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Εδώ οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων δεν είναι ευνοϊκές για τους κατηγορούμενους. Αυτοί κατά τη διάπραξη της διάρρηξης, αντικείμενο της 23ης κατηγορίας, χρησιμοποίησαν διαρρηκτικά εργαλεία όπως λιβέρι το οποίο στη μια άκρη έφερε μάλλινη κάλτσα, κατσαβίδια, με τα οποία αφού αφαίρεσαν κλειδαριά από την κύρια είσοδο της οικίας, πέτυχαν την είσοδο εντός αυτής. Περαιτέρω χρησιμοποίησαν και γάντια. Στη συνέχεια έκλεψαν ουκ ολίγα αντικείμενα από την οικία συνολικής αξίας €20.500. Ως ελέχθη από την Κατηγορούσα Αρχή, η μεθοδολογία που οι κατηγορούμενοι χρησιμοποιούσαν για να επιτύχουν την είσοδο τους στις οικίες των άλλων θυμάτων τους σε σχέση με τις κατηγορίες 15 και 29, ήταν πανομοιότυπη. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με διαρρήξεις, ληστείες και κλοπές παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. Στις Ποινικές Εφέσεις 57 και 58/2013, Nteni Bezanidis κ.ά. ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερομηνίας 5.12.2013, το Εφετείο κάνοντας αναφορά σε προηγούμενες αποφάσεις τόνισε πως αυτές είχαν αποφασιστεί σε πολύ προγενέστερο του παρόντος χρόνου, και ότι σήμερα τα αδικήματα αυτά παρουσιάζουν έξαρση αντί μείωση. Όπως επίσης αναφέρθηκε και στην Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 551, εκεί που παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων παρά τις επιβληθείσες ποινές, δικαιολογείται η επιβολή ακόμη αυστηρότερων ποινών προς αποτροπή. Πληθώρα αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που οι κατηγορούμενοι στην παρούσα υπόθεση διέπραξαν. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Στέλιος Μαυρολουκά ν. Δημοκατίας Ποινική Έφεση 212/13, απόφαση ημερ. 5.2.15, τονίστηκε ότι η προηγηθείσα νομολογιακή προσέγγιση είναι χρήσιμη προς την κατεύθυνση ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων, αλλά και καθορισμού του γενικότερου πλαισίου της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Παραπομπή σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις όπου επιβάλλεται ποινή φυλάκισης, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιανδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα. Στην υπόθεση Παναγίδης ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 104, το Εφετείο επικροτώντας την επιβολή αυστηρών ποινών και σε αδικήματα όπως είναι οι διαρρήξεις και οι κλοπές επισημαίνει τα πιο κάτω: «. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη. .» Στην υπόθεση Lucian Gheorghe κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 18/2013, 19/2013 και 20/2013, ημερ. 23.12.2013 οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν αριθμό κατηγοριών αναφορικά με διάρρηξη κατοικίας, διάρρηξη καταστήματος με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος και κλοπή. Από τα κλαπέντα αντικείμενα, συνολικής αξίας €150.000, ανευρέθηκαν αντικείμενα ύψους μόνο €21.
- Το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο τους, τη συνεργασία τους με την Αστυνομία, το νεαρό της ηλικίας τους, την παραδοχή τους και επέβαλε στην κατηγορία της διάρρηξης κατά τη νύκτα ποινή φυλάκισης 4 ½ ετών, την οποία επικύρωσε το Εφετείο αναφέροντας τα ακόλουθα: «Είναι δεδομένο ότι οι εφεσείοντες μέσω των συνηγόρων τους αποδέχονται τη σοβαρότητα των κατηγοριών της διάρρηξης εν καιρώ νυκτός κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, κατηγορία η οποία επιφέρει ως μέγιστη ποινή δέκα έτη φυλάκισης. Αποτελεί πάγια νομολογία ότι οι διαρρήξεις και κλοπές και ιδιαιτέρως εκείνες που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της νύκτας, βρίσκονται σε έξαρση και γι΄ αυτό επιβάλλεται η επιβολή ποινών που έχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα. Μπορούν να επαναληφθούν εδώ χάριν ευκολίας τα όσα ειπώθηκαν από το Εφετείο στην Radoslav Yankov Mixaylov κ.ά. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 94/2011, 95/2011 και 96/2011, ημερ. 30.3.2012: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα διάρρηξης και κλοπής όχι μόνο είναι σοβαρά, αλλά βρίσκονται και σε έξαρση, όπως έχει πλειστάκις αναγνωριστεί από τη νομολογία. Όπως ορθά σημειώθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής, τα αδικήματα που αντιμετώπισαν οι εφεσείοντες τιμωρούνται ανάλογα, εφόσον για το αδίκημα της κλοπής προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι τρία έτη, για το αδίκημα της διάρρηξης καταστήματος ποινή φυλάκισης μέχρι επτά έτη, ενώ για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας εν καιρώ νυκτός, κατά παράβαση των άρθρων 255, 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, που είναι και η σοβαρότερη κατηγορία, ποινή φυλάκισης μέχρι και δέκα έτη. Στις πλέον πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με υποθέσεις διάρρηξης και κλοπής, επανατονίσθηκε, η χωρίς σημεία κάμψης συνεχόμενη αυξητική τάση των διαρρήξεων και κλοπών, γεγονός που κλονίζει την ασφάλεια που πρέπει να αισθάνεται κάθε πολίτης ενός εύνομου κράτους, (Ανδρέας Φραντζίδης ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 145/2010, ημερ. 13.5.2011). Παρόμοια επισήμανση ως προς το γεγονός ότι αδικήματα της φύσεως αυτής απασχολούν σχεδόν καθημερινά τα Δικαστήρια, με αποτέλεσμα οι ποινές που επιβάλλονται να πρέπει να είναι αποτρεπτικές, έγινε και στις υποθέσεις Michal Bukowski και Dawid Aleksander Glowacki v. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. αρ. 142/2010 και 147/2010, ημερ. 4.3.
- Στην δε Παναγιώτης Φράγκου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. αρ. 119/2010, ημερ. 25.1.2011, το Εφετείο αρνήθηκε να παρέμβει στην καταδίκη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας του εφεσείοντα σε συνολική ποινή φυλάκισης 15 μηνών σε 22 κατηγορίες διάρρηξης και κλοπής, ενώ εξέτιε και ποινή φυλάκισης 2½ ετών, η οποία επιβλήθηκε σε 26 κατηγορίες διάρρηξης και κλοπής. Το συνολικό ποσό που απεσπάσθη από την καταδίκη του στις 22 κατηγορίες ήταν €8.
- Κρίθηκε ότι η αρχή της συνολικότητας του ποινικού μέτρου δεν είχε παραβιαστεί στην υπόθεση εκείνη, η δε ποινή των 15 μηνών φυλάκισης που επιβλήθηκε για τις 22 κατηγορίες, χαρακτηρίστηκε και επιεικής.» Στην Nteni Bezanidis v. Δημοκρατίας, (ανωτέρω), επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 3½ ετών για αδικήματα που αφορούσαν σε διαρρήξεις και κλοπές. Στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο θεωρώντας αβάσιμο τον ισχυρισμό των κατηγορουμένων ότι δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή στις προσωπικές τους συνθήκες, ανέφερε τα ακόλουθα: «Όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 342, υπάρχει ανάγκη για αποτροπή τόσο του ιδίου του παραβάτη, όσο και αναχαίτισης τρίτων από τη διάπραξη ομοίων ή παρομοίων εγκλημάτων. Στη δε Κλεοβούλου ν. Δημοκρατίας - πιο πάνω - λέχθηκε ότι η κατανόηση που οφείλει να επιδεικνύει το Δικαστήριο στα προσωπικά περιστατικά του δράστη, δεν μπορεί να υπερφαλαγγίσει την ανάγκη της αποτροπής υπό το φως των περιστατικών και της φύσης των ιδίων των αδικημάτων». Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565 ο Εφεσείων παραδέχθηκε ενοχή σε 2 κατηγορίες διάρρηξης καταστήματος και κλοπής και σε 6 κατηγορίες διάρρηξης εκκλησίας και κλοπής. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2½ ετών στην κάθε μία από τις κατηγορίες. Οι ποινές συνέτρεχαν. Στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκαν υπόψη ακόμη έξι υποθέσεις για τη διάπραξη παρόμοιας φύσεως αδικημάτων. Η εγκληματική δράση του Εφεσείοντος στην κυρίως υπόθεση και στις υποθέσεις που λήφθηκαν υπόψη συνοψίζονται σε 6 διαρρήξεις επαγγελματικών υποστατικών, 33 διαρρήξεις εκκλησιών, 3 κλοπές από κλειδωμένα κιβώτια εισφορών εκκλησιών και 8 κοινές κλοπές. Η συνολική περιουσία που κλάπηκε έχει ως εξής: Μετρητά που δεν βρέθηκαν £860,50 πλέον 35 δολάρια Αυστραλίας, μετρητά που βρέθηκαν £41,45, περιουσία που δεν ανευρέθηκε αξίας £1.011,65 και περιουσία που ανευρέθηκε £960. Ο Εφεσείων βαρυνόταν με δύο προηγούμενες καταδίκες για παρόμοιας φύσεως υποθέσεις, στη μία φυλάκιση 6 μηνών με τριετή αναστολή και στην άλλη φυλάκιση 9 μηνών. Ο Εφεσείων ήταν ηλικίας 22 ετών, νυμφευμένος με παιδί ηλικίας 19 μηνών, έπασχε από βαριά διαταραχή προσωπικότητας, η σύζυγός του είχε προβλήματα υγείας και το Δικαστήριο έλαβε υπόψη την παραδοχή του τόσο στις ανακριτικές αρχές όσο και ενώπιον του. Το Εφετείο υπενθύμισε ότι τα αδικήματα τα οποία διέπραξε ο Εφεσείων βρίσκονται σε έξαρση. Έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Προέχει, είπε, η αυστηρή αντιμετώπιση τους για την προστασία της κοινωνίας. Οι ποινές επικυρώθηκαν. Στην υπόθεση Ανδρέας Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 77 ο Εφεσείων ηλικίας δεκαεννέα ετών αντιμετώπιζε 9 κατηγορίες, οι 7 για διαρρήξεις και κλοπές από κατοικίες και 2 από αυτοκίνητο. Ζήτησε και λήφθηκαν υπόψη 19 άλλες εκκρεμούσες υποθέσεις για, ουσιαστικά, ομοειδή αδικήματα. Εβαρύνετο με 9 προηγούμενες καταδίκες από τις οποίες οι 8 αφορούσαν παρόμοια αδικήματα. Το Εφετείο επικυρώνοντας την τριετή φυλάκιση που του επέβαλε το Πρωτόδικο Δικαστήριο είπε ότι η δυστυχία του ανθρώπου κατά την παιδική του ηλικία δεν αποτελεί μόνιμη ασπίδα κατά της συνέχισης της παρανομίας και ατιμωρησίας. Είναι επιτακτική ανάγκη, συνέχισε, αυτού του είδους η εγκληματικότητα να ανακοπεί γιατί έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους Θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Η αυστηρότητα των ποινών είναι ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, 142, 143 ο Εφεσείων κρίθηκε ένοχος, μετά από δική του παραδοχή, για τη διάπραξη του αδικήματος της διάρρηξης καταστήματος και κλοπής, κατά παράβαση των άρθρων 291, 294(α), 255, 20 και 29 του Ποινικού Κώδικα. Το Κακουργιοδικείο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 χρόνων. Λήφθηκε υπόψη ακόμη μία υπόθεση. Είχε βεβαρυμένο ποινικό μητρώο, αφού είχε 6 προηγούμενες καταδίκες. Ο Εφεσείων είχε δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια, διετέλεσε τρόφιμος σε παιδική στέγη. Η ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στην Ποινική Έφεση αρ. 213/2011, William Jamas v. Δημοκρατίας, 14.1.2013, Ο Εφεσείων, ηλικίας 23 ετών, καταδικάσθηκε από Κακουργιοδικείο σε φυλάκιση 3½ ετών για κατηγορίες διαρρήξεων και κλοπών και διετάχθη περαιτέρω η ενεργοποίηση έξι από τους επτά μήνες ποινής φυλάκισης στην οποία είχε καταδικασθεί και η οποία είχε ανασταλεί. Το συνολικό μέγεθος της ποινής φυλάκισης του λοιπόν ήταν τα 4 χρόνια. Το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη την αξία των κλαπέντων, €40.000, την έξαρση των αδικημάτων αυτής της φύσης, την προηγούμενη καταδίκη, την άμεση παραδοχή του, τις άλλες οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες. Το Εφετείο αφού έκανε αναφορά στη Νομολογία και μάλιστα σε αποφάσεις όπου επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4-5 ετών όπου υπήρχαν πολλές προηγούμενες καταδίκες, ασχολήθηκε με την αρχή της συνολικότητας της ποινής που επιβάλλεται και τροποποίησε την επιβληθείσα ποινή ούτως ώστε να γίνει 3½ χρόνια. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «Κατά την ακρόαση προέκυψε ότι πολύ λίγα πράγματα θα μπορούσαν να λεχθούν πέραν των ήδη τεθέντων. Παρατηρήσαμε όμως ότι ενδεχομένως να υπήρχε κάποια λανθασμένη καθοδήγηση του Κακουργιοδικείου όσον αφορά τη νομολογία στην οποία εβασίσθη για να καταλήξει στο μέτρο της ποινής για το εν λόγω αδίκημα, και κατ΄επέκταση βεβαίως και στο μέτρο της ποινής συνολικά, αφού ενεργοποίησε και την ποινή των 6 μηνών η οποία προσετέθη στα 3½ χρόνια για να απολήγει ενώπιον μας η συνολική ποινή να είναι 4 χρόνια. Η νομολογία αυτή, με την εξαίρεση μιας υπόθεσης, της Mazarakis v. The Republic
(1982)2 CLR 183 - η οποία φαίνεται να είναι εκτός της γενικής γραμμής και στην κατάληξή της αλλά και στα δεδομένα τα οποία τη διέπουν ως προς τα γεγονότα της - δείχνει ότι, σε υποθέσεις όπου ο κατηγορούμενος εβαρύνετο με πολλές προηγούμενες καταδίκες, το μέτρο της ποινής φαίνεται να είναι μεταξύ 4 και 5 ετών. Στην Christophides v. The Republic
(1970)2 CLR 98 υπήρχαν 12 προηγούμενες καταδίκες με φυλάκιση 5 ετών. Στην Psylla v. The Republic
(1984)2 CLR 420, υπήρχαν 20 προηγούμενες καταδίκες με φυλάκιση 4 ετών. Στην Παναγίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104, υπήρχαν 6 προηγούμενες καταδίκες με φυλάκιση 5 ετών. Στην Κλεοβούλου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 485, υπήρχαν 5 προηγούμενες καταδίκες με φυλάκιση 4 ετών. Στην Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 158, υπήρχαν 4 προηγούμενες καταδίκες με φυλάκιση 4 ετών. Και στην άλλη Φραντζίδης ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 145/10, 13.5.2011, υπήρχαν 3 προηγούμενες καταδίκες με φυλάκιση 4 ετών. Αυτή ήταν και η μόνη νομολογία την οποία παρέθεσε το Κακουργιοδικείο. Υπάρχει βεβαίως σωρεία νομολογίας η οποία αφορά χαμηλότερες ποινές σε άλλες περιστάσεις και η οποία ιδιαίτερα αφορά υποθέσεις όπου δεν υπήρχαν τόσες πολλές προηγούμενες καταδίκες. Η καταληκτική μας εντύπωση είναι ότι το Κακουργιοδικείο, περιοριζόμενο στη νομολογία που αφορούσε ποινές που επιβλήθησαν σε περιπτώσεις πολλών προηγούμενων καταδικών, αγνόησε τη πτυχή της υπόθεσης αυτής η οποία αφορά περίπτωση μιας μόνο προηγούμενης καταδίκης και αγνόησε επομένως και τη νομολογία η οποία διαφοροποιείται από τις περιπτώσεις εκείνες στις οποίες υπάρχουν πολλές προηγούμενες καταδίκες, με αποτέλεσμα να θεωρήσει ότι το μέτρο σε τέτοιες περιπτώσεις θα ήταν εκείνο των 4 ετών, στο οποίο και κατάληξε συνολικά στο τέλος της ημέρας. Σε αυτή τη βάση και μόνο, και όχι με αναφορά σε οτιδήποτε άλλο στο οποίο έχει αναφερθεί η ευπαίδευτη συνήγορος για τον Εφεσείοντα, είναι που θεωρούμε ότι υπάρχει κάποιο έδαφος για παρέμβαση μας ώστε ως θέμα αρχής να αποκατασταθεί η ορθή διάσταση των πραγμάτων, αφού, εάν το Κακουργιοδικείο είχε επεκτείνει την έρευνά του στο σύνολο των υποθέσεων που αφορούν περιπτώσεις που δεν υπάρχουν τόσες πολλές προηγούμενες καταδίκες, ενδεχομένως το μέτρο της ποινής που θα θεωρούσε ως ορθό να ήταν χαμηλότερα των 4 ετών.» Στην Αργυρού ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 57, επιβλήθηκαν κατόπιν παραδοχής, σε 23χρονο κατηγορούμενο συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 3½ ετών σε κατηγορίες που αφορούσαν σε διαρρήξεις και κλοπές. Ο κατηγορούμενος είχε τρεις προηγούμενες καταδίκες. Λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, το νεαρό της ηλικίας του και το γεγονός της ομολογίας και συνεργασίας του με την Αστυνομία για τη διαλεύκανση όλων των αδικημάτων, στα οποία ενεχόταν. Το Εφετείο απέρριψε την έφεση και τις θέσεις του κατηγορουμένου ότι δεν λήφθηκε υπόψη η ομολογία του και η συνεργασία του με την Αστυνομία. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε: «Το Κακουργιοδικείο επισημαίνει στην απόφαση του πως θεώρησε την ομολογία και συνεργασία του εφεσείοντα ως σοβαρό μετριαστικό παράγοντα. Έκανε δε ιδιαίτερη μνεία στην ηλικία του». Στην Piliev ν. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 587, ο κατηγορούμενος κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος και σε δύο κατηγορίες που αφορούσαν σε διάρρηξη κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης δύο ετών. Οι διαρρήξεις έγιναν κατά τη διάρκεια της ημέρας και στην απουσία των ιδιοκτητών. Ήταν ηλικίας 32 ετών, πατέρας 8χρονου παιδιού, λευκού ποινικού μητρώου και είχε συνεργαστεί πλήρως με τις ανακριτικές αρχές στις οποίες ομολόγησε τη διάπραξη των αδικημάτων. Το Εφετείο αφού έκανε αναφορά στην έξαρση των αδικημάτων που αφορούν σε διαρρήξεις και κλοπές, επικύρωσε τις επιβληθείσες ποινές φυλάκισης. Σε σχέση με τις κατηγορίες 30 και 31 οι οποίες βασίζονται στο άρθρο 309 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, δεν αγνοούμε ότι οι κατηγορούμενοι, και ιδίως ο κατηγορούμενος 1, κατείχαν εξαιρετικά μεγάλο αριθμό αντικειμένων για τα οποία υπήρχαν εύλογες υπόνοιες ότι ήταν κλοπιμαία. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος 1 κατείχε 278 αντικείμενα και ο κατηγορούμενος 2 κατείχε 51 αντικείμενα. Τελικά αυτά τα αντικείμενα ήταν κλοπιμαία και ορθά οι κατηγορούμενοι δέχθηκαν όπως επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στους λόγους που ώθησαν τους πελάτες τους να διαπράξουν τα συγκεκριμένα σοβαρά εγκλήματα. Ως ανέφεραν, λόγω οικονομικών και ψυχολογικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν, λόγω συναισθηματικής φόρτισης, και συνεπεία παρότρυνσης που δέχθηκαν από τρίτο πρόσωπο, αποφάσισαν να διαπράξουν τα συγκεκριμένα εγκλήματα. Θα δώσουμε κάποια βαρύτητα προς όφελος των κατηγορουμένων και σε αυτόν τον παράγοντα, αλλά οφείλουμε για άλλη μια φορά να παραπέμψουμε σε δύο σχετικά πρόσφατες αποφάσεις όπου είχαν προβληθεί παρόμοιες θέσεις. Πρόκειται για την Παναγιώτης Μακρή ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 33/12, απόφαση ημερομηνίας 15.1.2013: «Όμως, αν τα οικονομικά προβλήματα, συνδεόμενα και με άλλα προβλήματα ευρύτερα, οικογενειακά ή υγείας, μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παρανομία, αυτό θα ήταν η οριστική κατάρρευση κάθε ηθικής αρχής αλλά και κάθε αρχής τάξης και δικαίου.» Το ίδιο και στη Λέανδρος Κωστάκη Κυριάκου ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 211/12, απόφαση ημερομηνίας 25.1.2013, η οποία αφορούσε σε αδίκημα ένοπλης ληστείας, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Κυρίως δε, όμως, να τονίσουμε το γεγονός, το οποίο τονίσαμε και στη Μακρή, ότι κανένας, μα κανένας, λόγω προσωπικών αναγκών ή περιστάσεων, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή στο έγκλημα και, ιδιαίτερα, εγκλήματα του είδους τα οποία πλήττουν το θεμέλιο της όλης ασφάλειας των πολιτών.» Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή των κατηγορουμένων ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)1 Α.Α.Δ. 28). Θα θεωρήσουμε δε την παραδοχή τους ως άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 458, 463) και ότι αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω των αγορεύσεων των ευπαιδεύτων συνηγόρων τους ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους
(2010)2 Α.Α.Δ. 288, 296). Σημειώνουμε βεβαίως πως στην παρούσα υπόθεση ελλείπει η συνεργασία των κατηγορουμένων με τις ανακριτικές αρχές αφού ουδέποτε παραδέχθηκαν σε αυτές τη διάπραξη των αδικημάτων. Αν υπήρχε θα συνιστούσε πρόσθετο μετριαστικό παράγοντα. Να αναφέρουμε εδώ πως οι κατηγορούμενοι συνδέθηκαν επιστημονικά με τις σκηνές κάποιων αδικημάτων που διέπραξαν. Ο δε εντοπισμός τους έγινε μετά που η Αστυνομία μετέβηκε σε συγκεκριμένη πολυκατοικία για την οποία είχε πληροφορίες ότι σε αυτήν διέμεναν πρόσωπα που είχαν προβεί σε διαρρήξεις και κλοπές. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στα όσα έχουν εκτεθεί πιο πάνω. Από την άλλη δεν παραβλέπουμε ούτε την αξία των κλοπιμαίων, η οποία δεν είναι ευκαταφρόνητη. Συγκεκριμένα οι κατηγορούμενοι έκλεψαν από μια οικία που διέρρηξαν περιουσία συνολικής αξίας €20.500 (23η κατηγορία). Ευτυχώς που χρήματα που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου 1 έχει συμφωνηθεί όπως διατεθούν για αποζημίωση των θυμάτων. Σε σχέση με την 23η κατηγορία το θύμα δεν θα αποζημιωθεί για κλαπείσα περιουσία του αξίας €5.500. Το θύμα της 15ης κατηγορίας δεν θα αποζημιωθεί πλήρως, παραμένει ένα ποσό ύψους €202. Το θύμα της 29ης κατηγορίας θα αποζημιωθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου, παραμένει ένα μικρό ποσό ύψους €50. Τα πιο πάνω θα προσμετρήσουν προς όφελος των κατηγορουμένων. Δεν παραβλέπουμε ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι νυμφευμένος και πατέρας δύο ανήλικων παιδιών ηλικίας 6 και 9 ετών αντίστοιχα. Μάλιστα, το ένα του παιδί αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας. Κατ' επέκταση δεν παραβλέπουμε ότι είναι ουσιαστικά ο προστάτης της οικογένειας του. Στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής θα λάβουμε υπόψη μας και τα πιο πάνω. Στην υπόθεση Celik and Others ν. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Δεν αγνοούμε ούτε τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 2. Ως ελέχθη αυτός συνεχίζει μέχρι σήμερα να παρακολουθείται από Ψυχολόγο στις κεντρικές φυλακές. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας
(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας
(2011)2 ΑΑΔ 32 και Αsoltanei v. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ 742). Όπως όμως αναφέρθηκε στην υπόθεση Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2002)2 AAΔ 77: «Έχει λεχθεί ότι ο εφεσείων χρειάζεται μακροχρόνια και σταθερή ψυχιατρική περίθαλψη. Μπορεί όμως να τύχει της φροντίδας των αρχών των φυλακών και οι οδηγίες μας ακριβώς είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε και αποτελεί λόγο για να μην επιβληθεί η σωστή ποινή. Δε βλέπουμε επίσης να έχει παραβιαστεί οποιαδήποτε αρχή η οποία διέπει την επιβολή των ποινών, ιδιαίτερα ότι η ποινή είναι υπερβολική, που είναι και ο μόνος λόγος έφεσης. Αντίθετα η καταγνωσθείσα ποινή των 3 χρόνων εξισορροπεί την ανάγκη για εξατομίκευση και το καθήκον για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.» Στην δε υπόθεση Ιωάννου v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 382, αναφορικά με τις προσωπικές περιστάσεις και τα προβλήματα ψυχικής υγείας ενός κατηγορουμένου, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας». Θεωρούμε ότι ο ρόλος και των δύο κατηγορουμένων για τη διάπραξη και κατά τη διάπραξη του αδικήματος, αντικείμενο της 23ης κατηγορίας, είναι ουσιαστικά ο ίδιος. Ορθά οι ευπαίδευτοι συνήγοροι δεν υποστήριξαν το αντίθετο. Ούτε υπάρχει οτιδήποτε στα άλλα αδικήματα που διέπραξαν που να συνηγορεί υπέρ της διαφοροποίησης των ποινών. Ο κατηγορούμενος 1 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Η προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου 2 δεν έχει συνάφεια με τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης. Αφού λάβαμε υπόψη και τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα της προηγούμενης καταδίκης, αποφασίσαμε να μην δώσουμε βαρύτητα σε αυτή. Έχουμε επίσης θέσει ενώπιον μας και τα όσα μας ανέφεραν γύρω από τις προσωπικές - οικογενειακές τους περιστάσεις. Βρίσκουμε ότι αυτές είναι περίπου οι ίδιες. (Παπασυμεού κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ 523, 529). Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρούμε ότι στους κατηγορούμενους θα πρέπει να επιβληθεί η ίδια ποινή. Είναι καλά γνωστό πως όπου το στοιχείο της αποτροπής προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου έχουν περιθωριακή σημασία. Γνωρίζουμε πως η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν εξουδετερώνει το στοιχείο της εξατομίκευσης της ποινής, το οποίο στις περιπτώσεις όπου τα αδικήματα παρουσιάζουν έξαρση έρχεται σε δεύτερη μοίρα (Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το καθήκον όμως του Δικαστηρίου να λάβει υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και να εξατομικεύσει την ποινή, δεν ατονεί στις περιπτώσεις όπου οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές. (Βλέπε Χρυσοστόμου «Κανάρη» ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 18). Έχουμε προβληματιστεί ιδιαίτερα, όχι για το είδος της ποινής αλλά για το ύψος της. Η σοβαρότητα διάπραξης των αδικημάτων είναι δεδομένη. Η έξαρσή τους επίσης. Από την άλλη έχουμε ενώπιον μας και λαμβάνουμε υπόψη την παραδοχή τους ενώπιον του Δικαστηρίου, το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου 1 (τον κατηγορούμενο 2 θα τον θεωρήσουμε επίσης λευκού ποινικού μητρώου αφού έχει μια καταδίκη η οποία αφορά σε μικρή ποσότητα ναρκωτικών ουσιών), τις προσωπικές - οικογενειακές τους περιστάσεις, την αποζημίωση για την οποία κάναμε αναφορά πιο πάνω, και γενικά όλους τους μετριαστικούς παράγοντες στους οποίους έκαναν αναφορά οι ευπαίδευτοι συνήγοροι. Αφού λάβαμε υπόψη όλα τα πιο πάνω, κρίνουμε ως αρμόζουσες ποινές τις ακόλουθες τις οποίες και επιβάλλουμε στους κατηγορούμενους: Στη 23η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 22 μηνών στους κατηγορούμενους 1 και
- Στη 15η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 22 μηνών στον 2ο κατηγορούμενο. Στη 29η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 22 μηνών στον 1ο κατηγορούμενο. Στην 30η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 4 μηνών στον 1ο κατηγορούμενο. Στην 31η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 4 μηνών στον 2ο κατηγορούμενο. Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που οι κατηγορούμενοι τελούσαν υπό κράτηση, και δη από τις 25.2.15 για τον κατηγορούμενο 1 και από τις 27.2.15 για τον κατηγορούμενο
- O κ. Αθανασίου μας κάλεσε να εξετάσουμε και το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης για τον πελάτη του. Έχοντας υπόψη τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, τα οποία είναι σοβαρά (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ 930) και χωρίς από την άλλη να αγνοούμε τους μετριαστικούς παράγοντες στους οποίους κάναμε αναφορά πιο πάνω, βρίσκουμε ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης. Η περιουσία, αντικείμενο των κατηγοριών 30 και 31, να επιστραφεί στους νόμιμους ιδιοκτήτες της. Δίδονται οδηγίες όπως επιστραφούν στον κατηγορούμενο 2 τα αντικείμενα του με αρ. 9, 35, 86, 89, 116, 117, 118, 142, 143, 144, 160, 161, 162, 168, 175, 176, 177 που εμφαίνονται στον Πίνακα Β επί του κατηγορητηρίου και στον κατηγορούμενο 1 τα αντικείμενα του με αρ. 172 και 173 που εμφαίνονται στον εν λόγω Πίνακα. Το ποσό των €17.297,70 που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου 1 να διατεθεί για την αποζημίωση των θυμάτων ως πιο πάνω έχει αναφερθεί. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΔΔ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: Διάρρηξη κατοικίας, παράνομη κατοχή περιουσίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο