← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Hussein Al Ahmed, Αρ. Υπόθεσης: 912/15, 9/7/2015

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Hussein Al Ahmed, Αρ. Υπόθεσης: 912/15, 9/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:B90 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 912/15 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν Hussein Al Ahmed Κατηγορούμενου ------------------- Ημερομηνία: 9 Ιουλίου, 2015 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Γ. Χ"Ιωάννου Για τον Κατηγορούμενο: κ. Χρ. Αδάμου Κατηγορούμενος παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου αντιμετωπίζοντας δυο κατηγορίες πλαστοπροσωπίας, κατά παράβαση του άρθρου 360 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και μια κατηγορία που αφορά επέμβαση σε δικαστική διαδικασία, κατά παράβαση του άρθρου 122(β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Με βάση τα γεγονότα, όπως έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται ότι οι κατηγορίες έχουν προκύψει μετά που ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε ως κατηγορούμενος σε άλλη δικαστική διαδικασία ενώπιον άλλου αδελφού Δικαστή, ενώ δεν ήταν ο πραγματικός κατηγορούμενος. Η μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου έχει κατατεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή με τη μορφή παραδεκτών γεγονότων τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και στη συνέχεια ο κ. Αδάμου εισηγήθηκε ότι δεν στοιχειοθετήθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. Η προσέγγιση του θέματος εκ πρώτης όψεως αναλύεται σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ενδεικτικά αναφέρω την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133, όπου αναφέρθηκε ότι τότε μόνο δικαιολογείται η διακοπή της δίκης μετά το πέρας της Κατηγορίας και η αθώωση του κατηγορούμενου όταν η μαρτυρία δεν στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Στα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, εμπεριέχεται η έννοια του δόλου. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει εφόσον ο δόλος είναι κάτι που βρίσκεται στη σκέψη ενός κατηγορούμενου να παρουσιάσει μαρτυρία ότι ο σκοπός του κατηγορούμενου ήταν να καταδολιεύσει τόσο τον Δικαστή, ενώπιον του οποίου είχε οδηγηθεί, αλλά και τον αστυφύλακα 3700 Παφίτη και περαιτέρω και να επηρεάσει τη δικαστική διαδικασία στην υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 815/15. Η υπόθεση ξεκίνησε μετά από τα όσα είχαν διαδραματιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου στις 15/1/15 και όπως φαίνεται μέσα από το τεκμήριο 4, που είναι τα πρακτικά της μέρας εκείνης, σε ερώτηση του Δικαστηρίου προς τον Κατηγορούμενο γιατί όταν το Δικαστήριο εκφώνησε το όνομα AHMAD ALASSAD, δυο φορές, εμφανίστηκε στη διαδικασία ενώ δεν ονομάζεται έτσι, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν ήξερε ακριβώς τι του γινόταν. Την ίδια απάντηση φαίνεται να δίδει ο κατηγορούμενος και στην κατάθεση του στην αστυνομία, τεκμήριο 2, όπου αναφέρει τα εξής: «Περιμέναμε στη σειρά μας και μετά άκουσα τον δικαστή να λέγει το όνομα του Abdulmunem Alsalloum. Σηκωθήκαμε και οι δύο, και μπήκαμε στη θέση των κατηγορουμένων». Φαίνεται επίσης μέσα από το τεκμήριο 6, που είναι η κατάθεση του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη και το περιεχόμενο της έγινε παραδεκτό γεγονός, να επαναλαμβάνεται ότι όταν το Δικαστήριο ρώτησε τον κατηγορούμενο για το όνομα του και γιατί μπήκε στο εδώλιο χωρίς να ακούσει το πραγματικό του όνομα αυτός απάντησε ότι δεν ήξερε τι του γινόταν. Φαίνεται, επίσης, μέσα από την κατάθεση του αστυνομικού 3700 Παφίτη, τεκμήριο 7, ότι ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι έκανε αυτό που έκανε «μέσα στη σύγχυση του και κατά λάθος». Όπως ανέφερα, συστατικό στοιχείο των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι η πρόθεση καταδολίευσης. Μέσα από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου είναι εμφανές ότι η θέση του κατηγορούμενου είναι ότι αυτό που έγινε ήταν από λάθος. Ο ίδιος δεν αντιλήφθηκε τι ακριβώς έκαμνε και όπως προκύπτει μέσα από τη μαρτυρία, όταν το Δικαστήριο εκφώνησε τα ονόματα των κατηγορουμένων, ο ίδιος απλώς ακολούθησε τον άλλο κατηγορούμενο. Στο τεκμήριο 2, ο κατηγορούμενος αναφέρει τα εξής «Περιμέναμε στη σειρά μας και μετά άκουσα τον δικαστή να λέγει το όνομα του Abdulmunem Alsalloum. Σηκωθήκαμε και οι δύο, και μπήκαμε στη θέση των κατηγορουμένων». Φαίνεται, επίσης, μέσα από τη μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στα αστυνομικά κρατητήρια του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και μαζί με τον άλλο κατηγορούμενο οδηγήθηκε από τους αστυνομικούς ενώπιον του Δικαστηρίου. Φαίνεται επίσης ότι η αστυνομία δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν ο κατηγορούμενος θα ήταν κατηγορούμενος στην υπόθεση 815/15 ή μάρτυρας. Στην κατάθεση, τεκμήριο 7, ο αστυφύλακας 3700 Παφίτης αναφέρει τα εξής: «.στα κρατητήρια μαζί με τους άλλους δυο βρισκόταν και ο Hussein Al Ahmed για τον οποίο αναμενόταν η λήψη τελικών οδηγιών κατά πόσο θα κατηγορείτο μαζί με τους άλλους δυο ή θα τοποθετείτο στον κατάλογο μαρτύρων της υπόθεσης». Εκείνο που προκύπτει μέσα από τη μαρτυρία είναι ότι ο κατηγορούμενος ήξερε ότι βρισκόταν σ΄ αυτή τη διαδικασία ως πιθανός κατηγορούμενος. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Κουννίδης
(1993)2 ΑΑΔ 82, το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή του κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό της δίκης, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος κληθεί σε απολογία και δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας με βάση τη μαρτυρία που έχει προσκομίσει η κατηγορούσα αρχή. Ο κατηγορούμενος, όπως φαίνεται μέσα από την κατάθεση του προβάλλει τον ισχυρισμό ότι ο ίδιος δεν γνώριζε τι ακριβώς έκαμνε αλλά ακολουθούσε τον Abdulmunem Alsalloum με τον οποίο ήταν ύποπτοι για την κλοπή. Η ίδια αναφορά γίνεται μέσα από τα παραδεκτά γεγονότα και την κατάθεση του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη αλλά και από την κατάθεση του αστυνομικού Παφίτη. Το ερώτημα που προκύπτει, όπως το έχω αναφέρει με αναφορά στην υπόθεση Κουννίδης (πιο πάνω), είναι αν με τη μαρτυρία αυτή το Δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει τον κατηγορούμενο σε κατηγορίες όπου αποτελεί συστατικό στοιχείο ο δόλος. Η απάντηση στο ερώτημα είναι, κατά την κρίση μου, αρνητική. Δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου καμία μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε με δόλο ώστε να καταδολιεύσει είτε το Δικαστήριο είτε τον αστυφύλακα Παφίτη αλλά και να εμποδίσει ή με οποιοδήποτε τρόπο να επηρεάσει τη δικαστική διαδικασία. Ως εκ τούτου είναι η κατάληξη μου ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να καλέσει τον κατηγορούμενο σε απολογία και οι κατηγορίες που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει απορρίπτονται και ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται. Θα ήθελα όμως, με την ευκαιρία αυτής της διαδικασίας, να αναφέρω ότι δεν είναι απλώς ορατός ο κίνδυνος να οδηγούνται ενώπιον του Δικαστηρίου λάθος κατηγορούμενοι αλλά είναι γεγονός ότι έγινε τέτοιο λάθος και αυτό ίσως να οφείλεται στο σύστημα που τηρείται στη διαδικασία προσαγωγής των κατηγορουμένων. Θα πρέπει να επιβεβαιώνεται ότι το κάθε πρόσωπο που οδηγείται στο Δικαστήριο είναι κατηγορούμενο και αυτό είναι πρώτιστη ευθύνη της Αστυνομίας. Πολλοί κατηγορούμενοι είναι αλλοδαποί, δεν γνωρίζουν Ελληνικά και δεν γνωρίζουν τη διαδικασία. Όπως φάνηκε στην παρούσα περίπτωση ο κατηγορούμενος ακολούθησε άλλο πρόσωπο χωρίς να ξέρει γιατί. Αυτό νομίζω ότι είναι ένα θέμα που πρέπει να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη για να μην επαναλαμβάνονται τέτοια γεγονότα τα οποία παρουσιάζουν εικόνα προχειρότητας και δημιουργούν περαιτέρω αχρείαστες διαδικασίες. (Υπ.) .......... Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΚ Subject: Criminal/ Interim (Αναφορά: Ποινική - Ενδιάμεση-Πλαστοπροσωπία-Παρέμβαση σε δικαστική διαδικασία) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.