Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Ιορδάνης Ιορδάνους @ ΤΟΥΡΤΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 485/12, 25/9/2015

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Ιωάννου ν. Σαμουρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 299 και Σάκκος ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 510. Όπως έχει λεχθεί στην Σύλλογος Ανόρθωσις Αμμοχώστου ν. Διευθυντή Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας, ECLI:CY:AD:2014:B419, Ποιν. Έφ. αρ. 147/2011, ημερ. 24.6.2014 «κάθε κατηγορία αποδεικνύεται από την κατηγορούσα αρχή και όχι από την υπεράσπιση. Και ότι κενά στη μαρτυρία ή στη διαπίστωση των πρωταρχικών γεγονότων δικαιούται να τα εκμεταλλευτεί προς όφελος του ο κατηγορούμενος, ο οποίος δεν έχει οποιαδήποτε ευθύνη ή βάρος να αποδείξει οτιδήποτε, όταν η κατηγορούσα αρχή δεν καταφέρνει να υπερβεί το αποδεικτικό βάρος που η ίδια έχει. Εάν το Δικαστήριο παραμένει με μια, έστω υποβόσκουσα αμφιβολία, ως προς την απόδειξη των κατηγοριών και των συστατικών στοιχείων αυτών, η στοιχειοθέτηση τους δεν μπορεί να εξαχθεί ως γενικότερη ή ακόμη και ως εύλογη εντύπωση. Η αθώωση είναι αναπόφευκτη, (R. v. Cooper

(1969)1 All E.R. 32 και Alexandru Nicolae Munteanu v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 219/2011, ημερ. 1.7.2013). Ένας μάρτυρας μπορεί, επίσης, να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207 ). Ο Λοχίας 4526 Μ. Τέμπλαρ, ΜΚ1, σε σχέση με τις ενέργειες για την υπό εξέταση υπόθεση ανέφερε ότι την 1.12.04 η ώρα 08.10 στην οδό Πηνειού στη Λεμεσό φωτογράφησε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής YS 570 το οποίο βρισκόταν σφραγισμένο σε παράλληλο δρόμο με την κατοικία που διαρρήχτηκε. Το αυτοκίνητο τη συνέχεια μεταφέρθηκε στον αστυνομικό σταθμό για εξετάσεις. Στην παρουσία του στο αρχηγείο της αστυνομίας εμφανίσθηκε το φιλμ και από τα αναλλοίωτα αρνητικά εκτυπώθηκαν έντεκα φωτογραφίες τις οποίες κατέθεσε στο Δικαστήριο σε δέσμη ως Τεκμήριο

1. Τα πιο πάνω που ανέφερε ο μάρτυρας καθώς και το περιεχόμενο του τεκμηρίου 2 παρέμειναν αναντίλεκτα και γίνονται αποδεκτά. Η μαρτυρία του αστ. Χαράλαμπου Αυγουστή, ΜΚ2 ήταν τυπική, παρέμεινε αναντίλεκτη και γίνεται αποδεκτή. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του που απετέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του (Τεκμήριο 3), την 1.12.2004 φωτογράφησε διάφορα μέρη της κατοικίας στην οδό Οδυσσέως
2. Περαιτέρω από διάφορα σημεία έλαβε επτά δειγματοληψίες τις οποίες την ίδια μέρα παρέδωσε στον αστυφ.
3. Στη συνέχεια στο αρχηγείο της αστυνομίας αφού εμφανίστηκε το φιλμ στη παρουσία του, από τα αναλλοίωτα αρνητικά εκτυπώθηκαν οι φωτογραφίες τις οποίες κατάθεσε στο Δικαστήριο σε δέσμη ως Τεκμήριο
4. Ο αστ.692 Μιλτιάδης Γεωργίου ΜΚ4, στη γραπτή κατάθεση του Τεκμ.19, που απετέλεσε την κυρίως εξέταση του, αναφέρει ότι την 1.12.2004 περί η ώρα 00.30 ενώ βρισκόταν σε περιπολία μαζί με ακόμα ένα συνάδελφο του, έλαβε μήνυμα ότι στην οδό Οδυσσέως κάποιοι ένοικοι καταδίωκαν ένα διαρρήκτη. Αμέσως μαζί με το συνάδελφο του μετέβηκαν στο μέρος όπου τους αναφέρθηκε ότι ο άγνωστος διαρρήκτης καταδιώχθηκε από τους ένοικους της κατοικίας και τράπηκε σε φυγή. Στο μέρος της σκηνής κατέφθασαν και άλλα περιπολικά προς εντοπισμό του άγνωστου διαρρήκτη. Από πληροφορία που έδωσε ο πεθερός του ιδιοκτήτη της κατοικίας στο τέρμα της οδού Πηνειού που βρίσκεται πλησίον της οικίας στην οποία σύμφωνα με τη πληροφορία έγινε η διάρρηξη, εντόπισαν το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής YS
5. Με οδηγίες του Υπαστυνόμου Στυλιανού παρέμειναν με το συνάδελφο του στο μέρος για φρούρηση του εν λόγω αυτοκινήτου από η ώρα 01.00 μέχρι η ώρα 03.00 οπόταν και αντικαταστάθηκαν από άλλους συναδέλφους τους. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ4 απαντώντας σε σχετική ερώτηση επανέλαβε, χωρίς να αμφισβητηθεί, ότι η οδός Πηνειού βρίσκεται πλησίον της κατοικίας στην οποία δόθηκε η πληροφορία ότι έγινε η διάρρηξη. Ανέφερε επίσης ότι οι παραπονούμενοι δεν του ανέφεραν το όνομα του διαρρήκτη γι' αυτό και ο ίδιος στην κατάθεση του αναφέρεται σε άγνωστο διαρρήκτη. Ο μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Σε όλη τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του ήταν πειστικός και σταθερός στη μαρτυρία του. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Πλην της μαρτυρίας του ΜΚ 3, στην οποία γίνεται αναφορά πιο κάτω, η υπόλοιπη μαρτυρία που δόθηκε και συγκεκριμένα από τους ΜΚ 5 ,7 και 8 αφορούσε τη φρούρηση του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής YS 570 που εντοπίστηκε κατά τον ουσιώδη χρόνο στο τέρμα της οδού Πηνειού. Ο κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε ότι κατά τον επίδικο χρόνο το αναφερόμενο αυτοκίνητο ήταν δικό του κάτι που δηλώνει άλλωστε και στην ανακριτική κατάθεση του. Σύμφωνα με το περιεχόμενο των γραπτών καταθέσεων των ΜΚ,5, 7 και 8 που απετέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης τους αλλά και το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του αστυφύλακα 3147 που δηλώθηκε παραδεκτό και εγκρίθηκε από το δικαστήριο οι μάρτυρες αυτοί την 1.12.2004 ανέλαβαν την φρούρηση του υπό αναφορά αυτοκινήτου από η ώρα 01.00 μέχρι τη σφράγιση και την μεταφορά του στο Αρχηγείο της Αστυνομίας. Η πιο πάνω μαρτυρία ήταν τυπική δεν αμφισβητήθηκε και γίνεται αποδεκτή. Επίσης γίνεται αποδεκτό ότι το αναφερόμενο αυτοκίνητο κατά τον ουσιώδη χρόνο ανήκε στον κατηγορούμενο κάτι που ενισχύεται και από τη αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΚ9 ο οποίος ανέφερε ότι κατά τον μήνα Μάρτιο του 2004 το είχε πωλήσει στον κατηγορούμενο. Ο ΜΚ6 είναι ο αστυφύλακας που την 1.12.2004 η ώρα 19.35 συνέλαβε τον κατηγορούμενο για το υπό εξέταση αδίκημα (Τεκμ22). Η μαρτυρία του ήταν τυπική, παρέμεινε αναντίλεκτη και γίνεται αποδεκτή. Ο ΜΚ3 αστυφ. 649 Μιχάλης Βακανά μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με τον οποίο κατέθεσε με έπεισε για την φιλαλήθειά του και γι' αυτό σε σχέση με τα γεγονότα που γνώριζε ο ίδιος η μαρτυρία του κρίνεται ειλικρινής και αξιόπιστη. Συνεπώς από τη μαρτυρία του μέρος της οποίας απετέλεσε η γραπτή κατάθεση του, γίνεται αποδεκτό ότι την 1.12.2004 περί η ώρα 00.10 μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του έλαβε μήνυμα μέσω ασυρμάτου, ότι στην οδό Οδυσσέως αρ.12 στη Λεμεσό έγινε διάρρηξη. Περί η ώρα 00.30 μετέβηκε στο μέρος μαζί με ακόμα ένα συνάδελφο του και εκεί διαπίστωσε ότι εντός της κατοικίας υπήρχε αρκετή ακαταστασία τόσο στο ισόγειο όσο και στον όροφο στον οποίο βρίσκονταν τα υπνοδωμάτια. Οι διαπιστώσεις του αυτές ενισχύονται και από το περιεχόμενο των φωτογραφιών τεκμ. 4 που συνιστούν πραγματική μαρτυρία (Βλ. The Statue of Liberty

(1968)1 WLR 739). Γίνεται επίσης αποδεκτό ότι πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας υπήρχε ένα χρηματοκιβώτιο το οποίο ανοίχθηκε από τον ιδιοκτήτη στην παρουσία του και εντός αυτού υπήρχε το χρηματικό ποσό των £13.

1. Διαπίστωσε επίσης ότι με αιχμηρό όργανο παραβιάστηκε η κλειστή και κλειδωμένη πόρτα του κυρίου υπνοδωματίου της κατοικίας καθώς και η ξύλινη πόρτα της γκαρνταρόμπας χωρίς όμως να εντοπίσει οποιαδήποτε εξωτερική παραβίαση της κατοικίας. Η θέση του ότι η είσοδος του δράστη στη κατοικία «προφανώς» να επιτεύχθηκε με τη χρήση αντικλειδιού δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή δεδομένου ότι πρόκειται για μία εικασία που δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία και ή άλλα στοιχεία. Η δήλωση του μάρτυρα ότι το χρηματοκιβώτιο βρισκόταν προηγουμένως στην γκαρνταρόμπα της κατοικίας επίσης δεν μπορεί να γίνει αποδέκτη αφού δεν παρέπεμψε σε οποιαδήποτε δεδομένα που οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Από περαιτέρω έρευνες σε χωράφι περί τα 30 μέτρα βόρεια της κατοικίας εντόπισε και παρέλαβε ένα κατσαβίδι ίσιο με μαύρη χειρολαβή και ένα κοπίδι με μαύρη χειρολαβή τα οποία και κατέθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμ.9 Α και 10 Α. Από την αναφερόμενη κατοικία παρέλαβε ως τεκμήρια μία δέσμη από κλειδιά που δεν ανήκαν στον ιδιοκτήτη της κατοικίας (τεκμ6), καθώς και ένα κλειδί πάνω σε μπρελόκ (Τεκμ.7). Αναφέρει επίσης στην κατάθεση του ότι την ίδια μέρα και ώρα 0750 το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής YS 570 που βρισκόταν υπό φρούρηση στην οδό Πηνειού σφραγίσθηκε στην παρουσία του και μεταφέρθηκε στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό. Στο σημείο αυτό παρατηρείται ότι η ώρα που ισχυρίσθηκε ότι μεταφέρθηκε το αυτοκίνητο δεν συνάδει απόλυτα με τη μαρτυρία του ΜΚ
2. Αυτό όμως δεν κρίνεται ικανό να κλονίσει την αξιοπιστία του και γι' αυτό αποδέχομαι ότι κατά την έρευνα που έγινε στο αυτοκίνητο μέσα σε αυτό εντοπίσθηκαν διάφορα αντικείμενα όπως ένα φανάρι, δύο πένσες και τρείς βιδολόγοι τα οποία επίσης κατέθεσε τεκμήρια στο Δικαστήριο (Τεκμήρια 8 Α και 8 Γ- Ζ). Επιπρόσθετα κατάθεσε στο Δικαστήριο ένα ζευγάρι κάλτσες (τεκμ.8Β) χωρίς όμως να διευκρινίσει που ακριβώς εντοπίσθηκαν. Ο μάρτυρας αναφέρει επίσης στην κατάθεση του ότι την 1.12.2004 η ώρα 20.50 ο κατηγορούμενος ανακρινόμενος προφορικά στο γραφείο του υπεύθυνου του ΤΑΕ στη παρουσία του και άλλων μελών του ΤΑΕ παραδέχθηκε ότι διέρρηξε τη κατοικία του παραπονούμενου και έκλεψε τα χρήματα που υπήρχαν στο δωμάτιο του. Παραδέχθηκε επίσης ότι έκλεψε το χρηματοκιβώτιο το οποίο όμως εγκατέλειψε στη σκηνή αφού έγινε αντιληπτός από τον ιδιοκτήτη. Αμέσως ο ΜΚ 3 του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και ο κατηγορούμενος απάντησε «έφα τα λεφτά». Ακολούθως κατέγραψε τις πιο πάνω δηλώσεις του κατηγορούμενου στο σημειωματάριο του και του ζήτησε όπως τις υπογράψει αλλά ο κατηγορούμενος αρνήθηκε αναφέροντας πως ότι έχει να πει θα το πει στο Δικαστήριο. Την ίδια μέρα ο μάρτυρας κατέγραψε τα πιο πάνω στο ημερολόγιο ενεργείας το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμ.
3. Επίσης την ίδια μέρα μεταξύ των ωρών 2240-2355 έλαβε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση (Τεκμ.16) κατά την οποία ο τελευταίος απέφευγε να δώσει απαντήσεις σε ουσιώδεις ερωτήσεις. Κατά την αντεξέταση του σε σχετική ερώτηση που του υπέβαλε ο κατηγορούμενος, απάντησε χωρίς δισταγμό πως δεν υπάρχει γραπτώς οποιαδήποτε ομολογία του κατηγορούμενου. Παρέμεινε όμως σταθερός και θετικός στη θέση του ότι ο κατηγορούμενος έκανε τις πιο πάνω προφορικές δηλώσεις τις οποίες ο ίδιος κατέγραψε στο ημερολόγιο ενεργείας. Κρίνω συνεπώς ότι ο μάρτυρας είπε την αλήθεια και αποδέχομαι ότι ο κατηγορούμενος έκανε τις πιο πάνω δηλώσεις. Άλλωστε αν δεν προέβαινε όντως ο κατηγορούμενος στις δηλώσεις αυτές δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο ο ΜΚ 3 την ίδια μέρα θα τις κατάγραφε στο ημερολόγιο ενεργείας. Το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ3 αναφέρεται σε γεγονότα για τα οποία στερείτο ο ίδιος οποιασδήποτε προσωπικής γνώσης, αφού ήταν γεγονότα τα οποία ανέφερε στη γραπτή κατάθεση του ο παραπονούμενος ιδιοκτήτη της κατοικίας και επομένως η μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με αυτά ήταν εξ' ακοής μαρτυρία. Ο παραπονούμενος, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο και αφού προηγουμένως η σύζυγος του εντόπισε πάνω στη σκάλα της κατοικίας ένα άγνωστο πρόσωπο το οποίο κρατούσε ένα χρηματοκιβώτιο, είδε και αναγνώρισε τον κατηγορούμενο τον οποίο γνωρίζει από χρόνια, να εξέρχεται από τη ξύλινη πόρτα της αυλής της κατοικίας του. Αφού τον καταδίωξε τον είδε να κατευθύνεται προς το σημείο που βρισκόταν σταθμευμένο το πιο πάνω αναφερόμενο αυτοκίνητο στη οδό Πηνειού χωρίς όμως να κατορθώσει να το χρησιμοποιήσει και στη συνέχεια τον είδε να χάνεται στο σκοτάδι. Ακολούθως επέστρεψε στην οικία του όπου εκεί εντόπισε στο έδαφος της αυλής το χρηματοκιβώτιο του εντός του οποίου υπήρχε το ποσό των £13.
4. Αφού το μετέφερε εντός της οικίας διαπίστωσε ότι τα λεφτά ήταν μέσα. Από περαιτέρω έλεγχο που έκαμε, διαπίστωσε ότι από το συρτάρι του κομοδίνου του που βρισκόταν στο υπνοδωμάτιο κλάπηκε το χρηματικό ποσό των £1.500 σε χαρτονομίσματα των δέκα λιρών. Με τη θέσπιση του τροποποιητικού περί Αποδείξεως Νόμου αρ. 32

(1)/04, η εξ ακοής μαρτυρία επιτράπηκε τόσο σε πολιτικές όσο και ποινικές υποθέσεις, με κάποιες διασφαλίσεις, διαφοροποιήσεις και επιφυλάξεις. Το άρθρο 24 προνοεί τα εξής: «24.

(1)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου, η εξ ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται από οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον οιουδήποτε Δικαστηρίου, απλώς και μόνο διότι αυτή είναι εξ ακοής: Νοείται ότι σε ποινική διαδικασία το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε στάδιο να μην αποδεχθεί εξ ακοής μαρτυρία, αν κρίνει ότι τούτο εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης.

(2)Οι διατάξεις του παρόντος Μέρους δεν καθιστούν αποδεκτή οποιαδήποτε μαρτυρία, που θα αποκλείετο για οποιοδήποτε λόγο άλλο από το ότι αυτή είναι εξ ακοής μαρτυρία.» Έχω εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή το θέμα στο κατά πόσο ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να αποδεχθώ ή όχι το μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ3 το οποίο και αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία. Και αυτό χωρίς να παραγνωρίζω ότι το μέρος αυτό της μαρτυρίας του μάρτυρα έμεινε αναντίλεκτο αφού δεν αντεξετάστηκε επί αυτού από τον κατηγορούμενο. Η παράλειψη αντεξέτασης παρέχει στο δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να εκλάβει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών για τους οποίους δεν έγινε αντεξέταση, υπό την έννοια ότι πρόκειται για μαρτυρία που έμεινε αναντίλεκτη. Ο γενικός αυτός κανόνας έχει βέβαια ευρύτερο πεδίο εφαρμογής σε πολιτικές παρά σε ποινικές υποθέσεις (Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 260). Κατά την εξέταση του θέματος και έχοντας κατά νου ότι ζητούμενο είναι όπως ο νόμος ορίζει το κατά πόσο η αποδοχή ή μη αποδοχή εξ' ακοής μαρτυρίας εξυπηρετεί τους σκοπούς της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, έλαβα υπόψη ότι ο παραπονούμενος ενώ ήταν πρόσωπο το όνομα του οποίου περιλαμβάνεται στον κατάλογο μαρτύρων του κατηγορητηρίου δεν προσήλθε όπως αναμενόταν να καταθέσει στο Δικαστήριο και αυτό έγινε για μη ουσιαστικό λόγο που όπως αναφέρθηκε από την κατηγορούσα αρχή, οφείλεται στην άρνηση του ίδιου να προσέλθει στο Δικαστήριο για να καταθέσει επειδή μέσα στα πλαίσια διερεύνησης άλλων αδικημάτων η αστυνομία κατακρατεί ως τεκμήρια αριθμό οχημάτων που ο ίδιος θεωρεί ότι του ανήκουν. Η απουσία του στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει το αξιόπιστο ή όχι των όσων ανέφερε στην κατάθεση του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Τάσου Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 217). Επιπρόσθετα έλαβα πολύ σοβαρά υπόψη ότι η εξ' ακοής αυτή μαρτυρία άπτεται ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης στα οποία περιλαμβάνεται ακόμα και η αναγνώριση του κατηγορούμενου ως του δράστη του εγκλήματος. Σε σχέση με το σημείο αυτό δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι οι μάρτυρες κατηγορίας οι οποίοι ήσαν αστυνομικοί που συμμετείχαν στην διερεύνηση της υπόθεσης, κατά την ένορκη κατάθεση τους έκαναν αναφορά σε «άγνωστο διαρρήκτη». Ενώ ταυτόχρονα δεν διευκρινίστηκε πότε ο παραπονούμενος ανέφερε για πρώτη φορά στις ανακριτικές αρχές ότι αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως το δράστη της διάρρηξης και κλοπής. Για τους λόγους αυτούς και ενόψει της ευχέρειας που το Δικαστήριο έχει να αποκλείσει εξ' ακοής μαρτυρία σε ποινική διαδικασία, αν κρίνει ότι τούτο εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης, δεν αποδέχομαι το πιο πάνω μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ3 (βλ. άρθρο 24

(1)του Περί Αποδείξεις Νόμου, πιο πάνω). Ο κατηγορούμενος μετά από την κλήση του σε απολογία, επέλεξε και προέβη σε ανώμοτη δήλωση κατά την οποία δήλωσε ότι είναι αθώος. Η ανώμοτη δήλωση έχει κάποια αξία, η οποία θα πρέπει να εξετασθεί μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας αλλά όχι τέτοια, που να ισοδυναμεί με μαρτυρία (βλ. Ονησιφόρου v. The Police

(1987)2 CLR 261 και Ιωάννου & Συμιανός v. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 195). Δεν προσφέρεται για την απόδειξη ή κατάρριψη γεγονότων αλλά από το περιεχόμενο της μπορεί να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στη θεώρηση της μαρτυρίας από διαφορετική σκοπιά. Η ανώμοτη δήλωση (όπως και η σιωπή) σε αντίθεση με την ένορκη κατάθεση, δεν υπόκειται σε αξιολόγηση (βλ. Τhemistocleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastasiades v. The Rebublic

(1977)2 CLR 97). Ούτε και η επιλογή ενός κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση ή να παραμείνει σιωπηλός μπορεί να εκληφθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του (βλ. Δημοσθένους κ.α. v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 129). H ανώμοτη δήλωση έχει πειστική παρά αποδεικτική αξία (βλ. Μαυρικίου v. Αστυνομίας,

(2007)2 Α.Α.Δ 359). Στην προκείμενη περίπτωση από την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου δεν μπορούν να εξαχθούν οποιαδήποτε συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στη θεώρηση της μαρτυρίας. Δεδομένων των πιο πάνω και με βάση τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή τα ευρήματα στα οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει είναι τα ακόλουθα: Την 1.12.2004 η ώρα 00.30 ο ΜΚ3 αφού προηγουμένως έλαβε σχετική πληροφορία ότι έγινε διάρρηξη μετέβηκε στην κατοικία στην οδό Οδυσσέως αρ.

1. Διαπίστωσε ότι εντός της κατοικίας υπήρχε αρκετή ακαταστασία τόσο στο ισόγειο όσο και στον όροφο που βρίσκονταν τα υπνοδωμάτια. Πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας υπήρχε ένα χρηματοκιβώτιο το οποίο ανοίχθηκε από τον ιδιοκτήτη στην παρουσία του και εντός αυτού υπήρχε το χρηματικό ποσό των £13.
2. Διαπίστωσε επίσης ότι παραβιάστηκε με αιχμηρό όργανο η κλειστή και κλειδωμένη πόρτα του κυρίου υπνοδωματίου της κατοικία και η ξύλινη πόρτα της γκαρνταρόμπας χωρίς όμως να υπάρχει οποιαδήποτε εξωτερική παραβίαση της κατοικίας. Σε χωράφι περί τα 30 μέτρα βόρεια της κατοικίας ανεβρέθηκε ένα κατσαβίδι ίσιο με μαύρη χειρολαβή και ένα κοπίδι με μαύρη χειρολαβή (Τεκμ.9 Α και 10 Α) ενώ σε παράλληλο με την κατοικία δρόμο και συγκεκριμένα στην οδό Πηνειού εντοπίσθηκε το αυτοκίνητο με αρ. εγγρ. YS 570 που κατά τον ουσιώδη χρόνο ανήκε στον κατηγορούμενο. Το αυτοκίνητο τέθηκε υπό φρούρηση και αφού σφραγίσθηκε μεταφέρθηκε στον αστυνομικό σταθμό για εξετάσεις. Κατόπιν έρευνας εντοπίσθηκαν εντός αυτού διάφορα αντικείμενα όπως φανάρι, πέσσες και βιδολόγοι (τεκμήρια 8 Α και 8 Γ- 8Ζ). Από την κατοικία παρελήφθησαν τεκμήρια μία δέσμη από κλειδιά που δεν ανήκαν στον ιδιοκτήτη της κατοικίας (Τεκμ.6) , ένα κλειδί πάνω σε μπρελόκ (Τεκμ. 7) καθώς και επτά δειγματοληψίες Την 1.12.2004 η ώρα 19.35 ο κατηγορούμενος δυνάμει δικαστικού εντάλματος συνελήφθηκε για το υπό εξέταση αδίκημα (Τεκμ22). Την 1.12.2004 η ώρα 20.50 ανακρινόμενος προφορικά στο γραφείο του υπεύθυνου του ΤΑΕ στη παρουσία του ΜΚ3 και άλλων μελών του ΤΑΕ δήλωσε ότι διέρρηξε τη κατοικία του παραπονούμενου και έκλεψε τα χρήματα που υπήρχαν στο δωμάτιο του, όπως επίσης και ότι έκλεψε το χρηματοκιβώτιο το οποίο όμως εγκατέλειψε στη σκηνή αφού έγινε αντιληπτός από τον ιδιοκτήτη. Αμέσως ο ΜΚ 3 του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και ο κατηγορούμενος απάντησε «έφα τα λεφτά». Ακολούθως ο ΜΚ3 κατέγραψε τις πιο πάνω δηλώσεις του κατηγορούμενου στο σημειωματάριο του και του ζήτησε όπως τις υπογράψει αλλά ο κατηγορούμενος αρνήθηκε αναφέροντας πως ότι έχει να πει θα το πει στο Δικαστήριο. Τα πιο πάνω την ίδια μέρα κατεγράφησαν από τον ΜΚ3 στο ημερολόγιο ενεργείας (Τεκμ.15). Από τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου το μόνο που τείνει ουσιαστικά να συνδέσει τον κατηγορούμενο με το αδίκημα που του καταλογίζεται είναι οι πιο πάνω προφορικές δηλώσεις του ως ουσιαστικά ομολογία του. Εκείνο που συνεπώς απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο η ομολογία αυτή του κατηγορούμενου συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων που προκύπτουν από την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει γίνει αποδεκτή και μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλές συμπέρασμα ενοχής του. Είναι νομολογημένο ότι η ομολογία του Κατηγορούμενου και αν ακόμη γίνει δεκτή ως μαρτυρία, πρέπει στο τέλος της ημέρας να εξεταστεί σε αναφορά με το ερώτημα κατά πόσο είναι και αληθής ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί σ΄ αυτή και να οδηγηθεί σε συμπεράσματα ενοχής του Κατηγορουμένου (βλ. Μάρτιν ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1994)2 ΑΑΔ 65, Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 203 Καύκαρος ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 110, Ανδρέου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 166, Ιωσηφίδης (Ππαϊλας) ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 204 ). Στην υπόθεση Μάρτιν (πιο πάνω) λέχθηκε ότι είναι καθιερωμένη νομολογιακή αρχή πως, έστω και αν μια κατάθεση-ομολογία, δόθηκε θεληματικά, το Δικαστήριο προχωρεί να βεβαιωθεί κατά πόσο το περιεχόμενο της συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων, όπως αυτά έχουν διακριβωθεί. Η υιοθέτηση της αρχής αυτής γίνεται για αυταπόδεικτους λόγους προκειμένου η καταδίκη να ακολουθεί πάντοτε τη διαπίστωση από το Δικαστήριο πως η ενοχή αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας από το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας. Στην απόφαση R. V. Sfoggaras 22 CLR 113 αποφασίστηκε ότι ο δικαστής δεν υποχρεούται να δεχθεί άνευ ετέρου το περιεχόμενο κατατεθείσας ομολογίας. Κρίνοντας το βάρος το οποίο πρέπει να αποδοθεί στα λεγόμενα στην κατάθεση, πρέπει να συνυπολογίσει και ορισμένους πρακτικούς παράγοντες όπως τον βαθμό στον οποίο το περιεχόμενο της ενισχύεται από ανεξάρτητη μαρτυρία και κατά πόσο γεγονότα που αναφέρονται σε αυτήν καταφαίνονται ως αληθή. Το ζητούμενο είναι η επαλήθευση, στο βαθμό που παρέχεται τέτοια δυνατότητα από τη μαρτυρία, της ορθότητας των ισχυρισμών οι οποίοι προβάλλονται στην κατάθεση. Τα Δικαστήρια στην αποτίμηση του βάρους που πρέπει να προσδίδεται σε κατάθεση ομολογίας, ελέγχουν το περιεχόμενο της υπό το φώς της ολότητας της μαρτυρίας ενώπιον τους. Στην υπόθεση Καυκαρή v. Δημοκρατίας (πιο πάνω), λέχθηκε ότι όσο θεληματική και αν είναι η κατάθεση του κατηγορούμενου είναι φρόνιμο, όπως ορίζει η νομολογία , να αναζητείται στο βαθμό που είναι δυνατό ενίσχυση της ορθότητας του περιεχομένου της. Λέχθηκε επίσης ότι το περιεχόμενο της ομολογίας κρίνεται όχι μόνο με βάση τη συμφυή αυθεντικότητα των ισχυρισμών που περιέχονται σ΄ αυτή αλλά και σε συνάρτηση με κάθε άλλη μαρτυρία που τείνει να ενισχύσει ή να καταρρίψει την ορθότητα του περιεχομένου της. Στην σχετική με το ζήτημα υπόθεση Γρηγόρης Γρηγορίου v. Αστυνομίας ,

(2010)2 Α.Α.Δ 364 οι δηλώσεις του κατηγορούμενου λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν με τη λοιπή αποδεκτή μαρτυρία και το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορούμενου προέκυψε από την περιστατική μαρτυρία κυρίως την επιστημονική. Όπως έχει αναφερθεί σε κάθε περίπτωση, ιδιαίτερα όπου η ομολογία είναι προφορική, αυτή εξετάζεται ως θέμα πραγματικό το οποίο συναρτάται με τις περιβάλλουσες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Όταν η ομολογία γίνει αποδεκτή και ενταχθεί στην υπόλοιπη αποδεκτή μαρτυρία το δικαστήριο έχει καθήκον να προβληματιστεί και να εξετάσει την αλήθεια του περιεχομένου της για να αποφασίσει τελικά κατά πόσο οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα. Στην προκειμένη περίπτωση εξετάζοντας το βάρος που θα πρέπει να αποδοθεί στην ομολογία του κατηγορούμενου, μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας που έχει γίνει αποδεκτή, διαπιστώνεται ότι η αλήθεια των δηλώσεων του δεν συνάδει με τα γεγονότα όπως αυτά έχουν διακριβωθεί και δεν ενισχύεται από άλλα δεδομένα που να την επαληθεύουν με αποτέλεσμα να μην συνιστά στέρεο υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί η καταδίκη του. Καταρχήν ο κατηγορούμενος κατά την προφορική του ομολογία δεν αναφέρθηκε σε λεπτομέρειες οι οποίες να συνάδουν με τα γεγονότα όπως αυτά έχουν γίνει αποδεκτά έτσι ώστε το περιεχόμενο της ομολογίας του να οδηγεί δίχως άλλο σε ασφαλή συμπεράσματα ενοχής. Μεταξύ αυτών που ελλείπουν από τα λεγόμενα του είναι ο συγκεκριμένος χρόνος στον οποίο αναφερόταν όταν δήλωνε ότι διέρρηξε την κατοικία του παραπονούμενου αλλά και οποιαδήποτε στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο πέτυχε είσοδο στην αναφερόμενη κατοικία. Ενώ παράλληλα, δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου άλλη αποδεκτή μαρτυρία που να οδηγεί σε συμπέρασμα ότι κατά το επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος πέτυχε ή είχε τη δυνατότητα να πετύχει με οποιοδήποτε τρόπο την είσοδο του σε αυτή. Πλην του εντοπισμού του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου σε οδό παράλληλη με την αναφερόμενη κατοικία, από το οποίο παρελήφθησαν τα τεκμήρια 8 Α και 8 Γ μέχρι 8Ζ, ελλείπει οποιαδήποτε σύνδεση του με τα υπόλοιπα τεκμήρια που παραλήφθηκαν από τη σκηνή καθώς και οποιαδήποτε επιστημονική μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με τη διάπραξη του υπό εξέταση αδικήματος. Με την απόρριψη της προσκομισθείσας εξ ακοής μαρτυρίας που προέρχεται από τον παραπονούμενο, εκτός από τη παρουσία του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου σε μία άλλη παράλληλη με την κατοικία οδό, δεν υπάρχει άλλη αποδεκτή μαρτυρία που να τοποθετεί τον ίδιο στη σκηνή διάπραξης του αδικήματος. Τελευταίο επίσης και σημαντικό είναι πως δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία ότι από την κατοικία που αναφέρεται στο κατηγορητήριο έχει κλαπεί οποιαδήποτε περιουσία και ειδικότερα η περιουσία που περιγράφεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις κρίνω πως δεν είναι ασφαλές να στηριχτώ στην ομολογία του κατηγορούμενου για να καταλήξω σε εύρημα ενοχής του στο υπό εξέταση αδίκημα. Η μαρτυρία που έγινε αποδεκτή είναι τέτοια που αφήνει κενά και αμφιβολίες που δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να καταλήξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στην ενοχή του κατηγορούμενου. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)............ Στ. Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Criminal/Final Judgment Anafora: Diarrixi katikias cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο