Δήμος Λεμεσού ν. Ευάγγελου Αντρέα Παπαϊωάννου, Αρ.Υπόθ. 29987/14, 21/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:B117 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Αρ.Υπόθ. 29987/14 Ενώπιον Λ. Πασχαλίδη, Προσ.Ε.Δ Δήμος Λεμεσού Κατηγορούσα Αρχή - ν - Ευάγγελου Αντρέα Παπαϊωάννου Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 21 Οκτωβρίου 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορ. Αρχή. κ. Κωνσταντινίδης Κατηγορούμενος: Παρών - Εμφανίζεται αυτοπροσώπως ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος ο οποίος να σημειωθεί επέλεξε να χειριστεί προσωπικά την υπεράσπιση του αντιμετωπίζει μία κατηγορία η οποία σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος συνίσταται στο ότι «την 07/04/14 εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού, ενώ είχε τον έλεγχο του μηχανοκινήτου οχήματος με αρ. εγγραφής KRC 235 σε δρόμο, δηλαδή στην οδό Θεσσαλονίκης, στάθμευσε τούτο σε σημείο της ως άνω οδού κατά τέτοιο τρόπο ώστε παρακώλυε την κυκλοφορία. Περαιτέρω σύμφωνα με τις ίδιες λεπτομέρειες αφού του επιδόθηκε η προβλεπόμενη «ειδοποίηση» παρέλειψε να πληρώσει το εκεί αναφερόμενο εξώδικο πρόστιμο εντός 30 ημερών εξ' ού και η παρούσα υπόθεση. Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, δηλώθηκαν και κατατέθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα, ότι το όχημα με αρ. εγγραφής KRC 235, μάρκας Mercedes, τύπου Saloon, μοντέλο Ε200, ήταν στις 7/4/15, υπό τον έλεγχο του κατηγορούμενου και ότι η οδός Θεσσαλονίκης είναι δημόσιος δρόμος ο οποίος εμπίπτει μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Λεμεσού. Αν και στα παραδεκτά γεγονότα γίνεται αναφορά σε ημερομηνία εντός του 2015 αντί του 2014 όταν και διαπράχθηκε το κατ' ισχυρισμό αδίκημα, θεωρώ, ενόψει και της μετέπειτα προσκομισθείσας μαρτυρίας από αμφότερες τις πλευρές, ως παρατίθεται πιο κάτω, ότι η εν λόγω αναφορά οφείλεται σε καθαρά γραμματικό λάθος και των δύο διαδίκων και ότι η ημερομηνία που οι τελευταίοι είχαν κατά νου κατά την κατάρτιση των παραδεκτών γεγονότων, ήταν η 7/4/14 και όχι η 7/4/15. Τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο Α. Για όλα τα εν λόγω γεγονότα και υπό την ανωτέρω παρατήρηση ως προς την ημερομηνία κάμνω ανάλογα ευρήματα. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε τον Τροχονόμο αρ.24 Νίκο Παρμαξή (ΜΚ1). Ο μάρτυς ανέφερε ότι κατά την ημερομηνία που αναφέρεται στο κατηγορητήριο, βρισκόταν σε καθήκον στην οδό Θεσσαλονίκης όταν και παρατήρησε το όχημα του κατηγορούμενου με αρ. εγγραφής KRC 235 να είναι σταθμευμένο στην αριστερή μεριά του δρόμου, με νότια κατεύθυνση κατά τρόπο που παρακώλυε την κυκλοφορία. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, η εν λόγω οδός, είναι πυκνής κυκλοφορίας δρόμος και έχει πλάτος 6.80μ περίπου. Το συγκεκριμένο σημείο στο οποίο ήταν σταθμευμένο το όχημα του κατηγορούμενου, ανέφερε ο μάρτυρας, βρίσκεται σε πολύ στενότερο μέρος της εν λόγω οδού. Με την άφιξη του στο σημείο, ο μάρτυρας ανέφερε ότι διαπίστωσε παρακώλυση της κυκλοφορίας, αφού, λόγω της στάθμευσης οχημάτων στην αριστερή μεριά του δρόμου, μεταξύ των οποίων και το όχημα του κατηγορούμενου, τα οχήματα που έρχονταν από την εν λόγω πλευρά αναγκάζονταν να σταματούν για να μπορέσουν να περάσουν τα οχήματα που έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό, σύμφωνα με τον μάρτυρα, τον ανάγκασε να προβεί ο ίδιος σε ρυθμιστικές της τροχαίας κίνησης ενέργειες. Ακολούθως, αφού περίμενε 10-12 λεπτά ήτοι μεταξύ των ωρών 1042-1054 και αφού δεν εμφανίστηκε οποιοσδήποτε για να μετακινήσει τα σταθμευμένα οχήματα, προχώρησε σε σχετικές καταγγελίες με την έκδοση εξωδίκων. Το εξώδικο των €50 που εξέδωσε για το όχημα του κατηγορούμενου, μέχρι σήμερα, δεν έχει πληρωθεί. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας αρνήθηκε ότι εκτέλεσε τα καθήκοντα του πλημμελώς ως του υποβλήθηκε και επέμεινε στην θέση ότι το όχημα του κατηγορούμενου προκαλούσε όντως παρακώλυση της κυκλοφορίας με τον τρόπο που εξήγησε. Μετά που κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Στα πλαίσια της, κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, επιστολή «ένσταση» που είχε απευθύνει στο Δήμο Λεμεσού, καθ' υπόδειξη, ως ανέφερε, υπαλλήλων του Δήμου, ημερομηνίας 8/4/14, στην οποία επισύναπτε το σχετικό εξώδικο. Η εν λόγω επιστολή φέρει σφραγίδα παραλαβής του Δήμου Λεμεσού ημερομηνίας 8/4/15 και σύμφωνα με τον μάρτυρα ουδέποτε απαντήθηκε. Αυτό που ουσιαστικά αμφισβήτησε ο κατηγορούμενος ήταν τον ισχυρισμό της κατηγορούσας αρχής ότι το όχημα του, ως ήταν σταθμευμένο, προκαλούσε παρακώλυση της κυκλοφορίας. Θέση του, θέση που εξέφρασε και στο Τ.1, ήταν ότι δεν θα πρέπει να καταδικαστεί για το αδίκημα που αντιμετωπίζει ενόψει του ότι ο τρόπος με τον οποίο στάθμευσε το όχημα του, αντικειμενικά κρινόμενος δεν προκαλούσε οποιαδήποτε παρακώλυση της κυκλοφορίας. Και αυτό, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, λαμβανομένου υπόψη του πλάτους του δρόμου, την απουσία οποιονδήποτε απαγορευτικών της στάθμευσης πινακίδων ως επίσης και της ύπαρξης άλλων σταθμευμένων οχημάτων στο εν λόγω σημείο επί καθημερινής βάσης χωρίς πρόβλημα. Ανέφερε δε ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο πρόθεση του ήταν να μην σταθμεύσει καθ' οιονδήποτε παράνομο τρόπο εξ' ού και πριν να σταθμεύσει εκεί, φρόντισε να εξακριβώσει κατά πόσο απαγορεύετο η στάθμευση στο εν λόγω σημείο, ότι το όχημα του ήταν στη σωστή φορά κατεύθυνσης και ότι δεν προκαλούσε ενόχληση στη κυκλοφορία. Αντεξεταζόμενος δέχτηκε ότι στο εν λόγω σημείο δεν υπήρχε οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι επιτρέπετο η στάθμευση ή έστω η ελεγχόμενη στάθμευση όπως π.χ. παρκόμετρα ή μετρητές, αρνήθηκε όμως ότι η κίνηση κατά τον ουσιώδη χρόνο και τόπο ήταν πυκνή και ιδιαίτερα ότι παρακώλυε την κυκλοφορία. Θεωρώ σκόπιμο προτού προχωρήσω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας να ασχοληθώ με τη νομική βάση του κατηγορητηρίου, ως αυτή εκτίθεται στην έκθεση αδικήματος. Παρά το ότι αυτή η πτυχή της υπόθεσης δεν απασχόλησε οποιαδήποτε πλευρά κατά το στάδιο του εκ πρώτης όψεως ή σε οποιοδήποτε άλλο στάδιο της διαδικασίας, είναι θεωρώ καθοριστικής σημασίας, ενόψει και της φύσης της υπόθεσης. Πρόκειται για ποινική υπόθεση. Σύμφωνα με την έκθεση αδικήματος, η νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος έχει ως εξής (η αρίθμηση είναι του Δικαστηρίου): «Παρακώλυση Κυκλοφορίας κατά παράβαση των Α) Αρ. 2, 58
(1)(η) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών 1984 Β) Αρ. 173 Δημοτικών Κανονισμών του Δήμου Λεμεσού 2000 (ΚΔΠ 260/2000) Γ) Αρ. 88, 140
(3),
(4),
(5)των περί Δήμων Νόμων 111/85 και 25/1986 Δ) Ν. 166/1987περί Αύξησης των Ποινών Νόμου Ε) Αρ. 2,3,4,5
(2)(α),6 του περί Εξωδίκου Ρύθμισης Αδικημάτων Νόμου του 1997 Ν. 47(I)/1997και στα περί Εξωδίκου Ρύθμισης Αδικημάτων (Πίνακες Αδικημάτων και Προστίμων) Διατάγματα του 1998 μέχρι 2010 (Αρ.3) (ΚΔΠ 444/2010)» Εξετάζοντας πρώτα τους περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμούς 1984, παρατηρώ ότι το αρ. 58
(1)(η), το οποίο και αφορούσε το αδίκημα της «βραδυπορίας χωρίς λόγο», έχει καταργηθεί από την 19 Μαΐου 2008, δυνάμει του Αρ. 14 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης (Τροποποιητικών) Κανονισμών του 2008, ΚΔΠ 189/2008. Η προβλεπόμενη στους τότε εν ισχύ κανονισμούς, ποινή, για παράβαση του εν λόγω άρθρου 58
(1)(η), ήταν σύμφωνα με το Αρ.72 ως τροποποιήθηκε με τον Ν.166/87, ΛΚ1000 και/ή φυλάκιση ενός έτους. Έχοντας κατά νου ότι το κατ' ισχυρισμό αδίκημα φέρεται να έγινε την 7/4/14 ως επίσης και τα λεχθέντα στην Σάββα Σάββας ν. Δήμου Πάφου ,
(2011)2 Α.Α.Δ. 496, στον βαθμό που η κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου βασίζεται σε καταργηθέντα νόμο χωρίς οποιαδήποτε αναφορά σε νεότερο Νόμο, αυτή δεν μπορεί παρά να απορριφθεί. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου, ότι με την κατάργηση του Αρ.58
(1)(η), φαίνεται να θεσπίστηκαν στη θέση του άλλα τρία ξεχωριστά και ανεξάρτητα μεταξύ τους αδικήματα που φέρεται να αφορούν παρακώλυση κυκλοφορίας ήτοι τα αδικήματα των Αρ. 58
(10)(α), (γ) και (δ). Από απλή ανάγνωση των εν λόγω άρθρων καταδεικνύεται ξεκάθαρα ότι αν και παράβαση οποιουδήποτε εξ' αυτών επισύρει την ίδια ποινή ήτοι ΛΚ1000 και/ή φυλάκιση ενός έτους, ποινή ίδια με αυτή του καταργηθέντος άρθρου 58
(1)(η), πρόκειται περί εντελώς διαφορετικών και ξεχωριστών αδικημάτων, με διαφορετικά συστατικά στοιχεία τόσο μεταξύ τους όσο και σε αντιπαραβολή με το πρώην αρ. 58
(1)(η). Αυτό, με γνώμονα τα συνταγματικά δικαιώματα του κατηγορούμενου και τους κανόνες της δίκαιας δίκης, σφραγίζει κατά την κρίση μου και την τύχη της οποιασδήποτε καταδίκης του κατηγορούμενου στην βάση οποιασδήποτε πρόνοιας των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω την αναφορά στους Δημοτικούς Κανονισμούς του Δήμου Λεμεσού 2000 (ΚΔΠ 260/2000). Οι Κανονισμοί που προφανώς παραπέμπει το Κατηγορητήριο είναι οι περί Τροχαίας Κίνησης Κανονισμοί του Δήμου Λεμεσού του
- Το δε άρθρο επί του οποίου στηρίζεται η υπό κρίση κατηγορία είναι το αρ.
- Πουθενά όμως στους εν λόγω Κανονισμούς υπάρχει τέτοιο άρθρο. Να σημειωθεί ότι αρ. 173 το οποίο και αφορούσε αδίκημα παρακώλυσης κυκλοφορίας υπήρχε στους Δημοτικούς Κανονισμούς Λεμεσού του 1965-1995, οι οποίοι, μετά τη θέσπιση του Περί Δήμων Νόμου Ν.111/1985, διατηρήθηκαν σε ισχύ μέχρι και την 13/10/2000, όταν και καταργήθηκαν με την έκδοση των Κανονισμών του
- (βλ. Αρ. 140
(1)και
(3)του Ν.111/1985 που αποτελεί μέρος της έκθεσης αδικήματος ως επίσης και τον Καν. 24 ΚΔΠ 260/2000). Αυτό, ιδωμένο τόσο υπό το φως της θεμελιακής αρχής του Nullum Crimen, Nulla Poena Cine Lege που επιβάλλει ότι ουδέν έγκλημα υφίσταται και ουδεμία ποινή επιβάλλεται άνευ Νόμου όσο και σε συνδυασμό με τον λόγο της Σάββα ανωτέρω περί μη αναφοράς στην συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν σε απόρριψη της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στο βαθμό που αυτή εδράζεται επί Δημοτικών Κανονισμών. Αναφορικά με την περί Εξωδίκου Ρύθμισης Αδικημάτων Νομοθεσία και Διατάγματα παρατηρώ τα εξής. Είναι γεγονός ότι στο περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων (Πίνακες Αδικημάτων και Προστίμων)(Τροποποιητικό) (Αρ.3) Διάταγμα του 2010, ΚΔΠ 444/2010 γίνεται αναφορά στον Πίνακα ΙΙ, σε αδικήματα που αφορούν την παρακώλυση ή την βραδυπορία της κυκλοφορίας. Συγκεκριμένα, υπάρχει το αδίκημα με αύξοντα αρ. 6 «Βραδυπορία χωρίς λόγο» που προνοείται στον Καν.58
(10)(δ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984- 2008 ως επίσης και τα αδικήματα με αύξοντα αρ.29 «Παρακώλυση Κυκλοφορίας» που προνοούνται στους Καν. 58
(10)(α) και (γ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 - 2008 και στον Καν. 16
(1)(η) των περί Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του Δήμου Λεμεσού του 2000-2006. Σημειώνω εδώ ότι σύμφωνα με το Διάταγμα, προνοείται διαφορετική εξώδικη ρύθμιση για το αδίκημα της «βραδυπορίας χωρίς λόγο» δυνάμει του Καν.58
(10)(δ) από αυτή του αδικήματος της «παρακώλυσης» δυνάμει των Καν. 58
(10)(α), (γ) και του Καν. 16
(1)(η) στοιχείο που άπτεται του διαφορετικού, κατά την άποψη μου, βαθμού σοβαρότητας που τα εν λόγω αδικήματα ενέχουν (βλ.σχ. Σάββα ανωτέρω). Όπως προανέφερα, η απουσία εξειδίκευσης στη νομική βάση του κατηγορητηρίου της συγκεκριμένης νομοθετικής πρόνοιας επί της οποίας στηρίζεται η κατηγορία, ιδιαίτερα υπό το φως της ύπαρξης, αναλόγως της νομοθεσίας, διαφορετικών αδικημάτων τόσο ως προς την ουσία όσο και ως προς τη σοβαρότητα τους, συνιστά ανασφαλές υπόβαθρο για την καταδίκη του κατηγορούμενου. Προβλημάτισε το Δικαστήριο κατά πόσο παρέχεται υπό τις περιστάσεις δυνατότητα τροποποίησης του κατηγορητηρίου δυνάμει του Αρ.85 του Κεφ.155. Όλα τα πιο πάνω όμως συνθέτουν την εικόνα που παρουσιάζει η νομική βάση του κατηγορητηρίου η οποία είναι όχι μόνο γενική και αόριστη αλλά και ασαφής σε βαθμό που οποιαδήποτε προσπάθεια του Δικαστηρίου να θεραπεύσει την κατάσταση με τροποποίηση θα απέληγε σε δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου ιδιαίτερα όταν αυτό που αμφισβήτησε ο κατηγορούμενος ήταν ο ισχυριζόμενος τρόπος της αξιόποινης παρακώλησης. (βλ. Σάββα ανωτέρω). Εξ' άλλου δεν είναι καθήκον του Δικαστηρίου, αφού διεξέλθει την νομική βάση να προβαίνει το ίδιο σε εντοπισμό, πιθανών νομοθετικών προνοιών που μπορεί να είχε κατά νου η κατηγορούσα αρχή κατά τη σύνταξη του Κατηγορητηρίου με βάση τη μαρτυρία που είχε ενώπιον της. Συνεπεία των ανωτέρω, δεν ενδείκνυται θεωρώ, να προχωρήσω με θέματα αξιολόγησης της μαρτυρίας ή του κατά πόσο ο κατηγορούμενος προκάλεσε όντως παρακώλυση της κυκλοφορίας ως του αποδίδεται στις λεπτομέρειες αδικήματος. Κάτι τέτοιο άλλωστε, απαιτεί πρώτα την διαπίστωση της ακριβούς νομοθετικής πρόνοιας αντικείμενο της κατ' ισχυρισμό παράβασης του κατηγορουμένου. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Παρακώλυση Κυκλοφορίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο