Δ η μ ο κ ρ α τ ί α, Αρ. Υπόθεσης: 13730/15, 9/10/2015

Δ η μ ο κ ρ α τ ί α, Αρ. Υπόθεσης: 13730/15, 9/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2015:25 ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Α. Κονή, Α.Ε.Δ. T. Kατσικίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 13730/15 Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ν.

1. .............
2. .............
3. X.X.
4. ............. Κατηγορουμένων -------------------- Ημερομηνία: 9.10.2015 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κα Ο. Σοφοκλέους Για τον Κατηγορούμενο 3: κ. Γ. Α. Γεωργίου Κατηγορούμενος 3 παρών Π Ο Ι Ν Η (Η διαδικασία έχει διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών σύμφωνα με διάταγμα του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου τα ονόματα όλων των εμπλεκομένων έχουν αντικατασταθεί με τυχαία γράμματα του αλφαβήτου) Ο κατηγορούμενος 3 έχει παραδεχθεί ενοχή σε τέσσερις κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης, κατηγορίες 33, 34, 35 και
5. Όλες οι κατηγορίες στηρίζονται στο άρθρο 151 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας 33, μεταξύ των ετών 1995-1996 παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε κατά της Α.Α., ενώ της έκανε μασάζ, έτριψε πάνω κάτω στο σώμα της το γεννητικό του όργανο με τα ρούχα. Μεταξύ των ετών 1998-99 έτριψε το σώμα του πάνω στην Α.Α., κατηγορία 34 και άγγιξε τα οπίσθια της Γ.Γ., κατηγορία
6. Σε άγνωστη ημερομηνία έβαλε τη Β.Β. να ξαπλώσει για μασάζ και έτριψε το γεννητικό του όργανο πάνω στην πλάτη της, κατηγορία
7. Το παρόν κατηγορητήριο περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό άλλων κατηγοριών που στρέφονται εναντίον τριών άλλων προσώπων, των κατηγορουμένων 1, 2 και
8. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 είναι πολύ σοβαρές και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και το αδίκημα του βιασμού. Όλες οι πιο πάνω κατηγορίες, είναι εντελώς ανεξάρτητες από τις κατηγορίες στις οποίες έχει παραδεχθεί ενοχή ο κατηγορούμενος
9. Στηρίζονται σε εντελώς διαφορετικά γεγονότα και δεν συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με τις κατηγορίες 33 μέχρι
10. Αυτός ήταν και ο λόγος που κληθήκαμε τόσο από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής όσο και από το συνήγορο υπεράσπισης να επιβάλουμε ποινή στον κατηγορούμενο 3 σήμερα. Πληροφοριακά αναφέρουμε ότι οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι δεν έχουν παραδεχθεί ενοχή και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση. Σύμφωνα με τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και βρίσκουν σύμφωνη την Υπεράσπιση, οι καταγγελίες έγιναν την 17.6.2015 όταν οι παραπονούμενες προσήλθαν στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού και κατάγγειλαν αριθμό άσεμνων επιθέσεων και άλλων σεξουαλικής φύσης αδικημάτων που είχαν υποστεί κατά τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών τους χρόνων από μέλη του στενού οικογενειακού τους κύκλου. Και οι τρεις παραπονούμενες είναι εξάδελφες του κατηγορουμένου
11. Η Α.Α. γεννήθηκε την 30.4.1986 και ήταν κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος, κατηγορία 33, 9 με 10 ετών, ενώ το 1998-99 κατά τη διάπραξη του αδικήματος, κατηγορία 34, ήταν 12 -13 ετών. Η Β.Β. γεννήθηκε την 18.3.1986 και η Γ.Γ. την 17.3.
12. Τα γεγονότα που παρέθεσε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων είναι ουσιαστικά αυτά που καταγράφονται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων. Το αδίκημα που περιγράφεται στην κατηγορία 33 έγινε όταν η παραπονούμενη Α.Α. ήταν 9-10 ετών και ο κατηγορούμενος 3, 15 ετών. Ο τελευταίος την οδήγησε στο δωμάτιο του, της εζήτησε να ξαπλώσει για να της κάνει μασάζ και έπεσε από πάνω της. Ενώ ήταν από πάνω της, «. πήγαινε πάνω κάτω και έτριβε πάνω της το γεννητικό του όργανο ενώ φορούσαν και οι δύο τα ρούχα τους». Παρόμοιες ήταν και οι συνθήκες διάπραξης του αδικήματος που περιγράφεται στην κατηγορία
13. Στο κατηγορητήριο δεν διευκρινίζεται η ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος, σύμφωνα όμως με τη θέση της υπεράσπισης που δεν αμφισβητήθηκε από την άλλη πλευρά, το αδίκημα έγινε όταν ο κατηγορούμενος 3 ήταν 15 περίπου ετών. Με βάση τα πιο πάνω συνάγεται ότι το αδίκημα έγινε την ίδια περίοδο με το αδίκημα της κατηγορίας 33, ήτοι το 1995-1996, όταν η παραπονούμενη Β.Β. ήταν 9-10 ετών. Σε σχέση με το αδίκημα, κατηγορία 34, τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί στο Δικαστήριο είναι ελάχιστα. Το μόνο που αναφέρθηκε ήταν ότι όταν η Α.Α. ήταν 12-13 χρονών, «ο κατηγορούμενος τριβόταν ξανά πάνω της φορώντας ρούχα». Ο κατηγορούμενος 3 ήταν κατά τον επίδικο χρόνο 18 ετών. Το τελευταίο αδίκημα, κατηγορία 36, έλαβε χώρα όταν ο κατηγορούμενος 3 ήταν 18 ετών και η παραπονουμένη Γ.Γ. 17 ετών. Οι δύο νεαροί βρισκόντουσαν στο σπίτι του πρώτου, καθόντουσαν στον καναπέ και συνομιλούσαν. Σε κάποιο στάδιο η παραπονουμένη σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς τη σκάλα. Ο κατηγορούμενος 3 την ακολούθησε και ενώ αυτή ήταν στη σκάλα, «τη χούφτωσε πιάνοντάς της τα οπίσθια». Την 23.6.2015 ο κατηγορούμενος 3 συνελήφθη δυνάμει εντάλματος σύλληψης. Όταν του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «δεν έχω ιδέα». Την ίδια ημέρα λήφθηκε απ΄ αυτόν ανακριτική κατάθεση στα πλαίσια της οποίας ομολόγησε τη διάπραξη των αδικημάτων. Ο κατηγορούμενος 3 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη ότι κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ο κατηγορούμενος 3 ήταν σε νεαρή ηλικία. Συγκεκριμένα, κατά τη διάπραξη των δύο πλέον σοβαρών αδικημάτων, κατηγορίες 33 και 35, ήταν μόνο 15 ετών. Κάλεσε επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη το μεγάλο χρονικό διάστημα που διέρρευσε από το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων μέχρι την ημέρα επιβολής ποινής, 20 περίπου έτη σε συνδυασμό με την ηλικία του κατηγορουμένου και τις σημαντικές αλλαγές στη ζωή του, παράγοντες που ως ανέφερε χαρακτηριστικά «.εξαλείφουν την όποια ανάγκη για επιβολή ποινής αποτρεπτικής». Σήμερα ο κατηγορούμενος 3 είναι νυμφευμένος και διατηρεί τη δική του επιχείρηση. Ο κ. Γεωργίου τόνισε επίσης την άμεση και ειλικρινή συνεργασία του κατηγορουμένου με τις ανακριτικές αρχές και την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 3 λίγες μέρες μετά τη σύλληψή του, πριν καν καταχωρηθεί η ποινική υπόθεση εναντίον του, απέστειλε επιστολή στον ανακριτή της υπόθεσης με την οποία τον πληροφόρησε ότι εάν αποφασιζόταν η καταχώριση ποινικής υπόθεσης εναντίον του αυτός θα παραδεχόταν όλα τα ποινικά αδικήματα που είχαν προκύψει από τις παραδοχές του στις θεληματικές του καταθέσεις. Πριν την τροποποίηση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα το προβλεπόμενο αδίκημα ενέπιπτε στα πλημμελήματα. Με την τροποποίηση του εν λόγω άρθρου με τον Τροποποιητικό Νόμο 64(Ι)/2009, η έκνομη αυτή συμπεριφορά κατατάσσεται στα κακουργήματα και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα 5 έτη. Αδικήματα σεξουαλικής φύσης τιμωρούνται από τα Δικαστήρια με αποτρεπτικές ποινές σε μία προσπάθεια καταστολής τους, τόσο γιατί στρέφονται και προσβάλλουν τα ήθη γενικά όσο και γιατί συνθλίβουν την προσωπικότητα των θυμάτων. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση Γ.Ε. της Δημοκρατίας και Κυριάκου Κυριάκου[1], στην οποία τονίστηκε ότι τέτοιας φύσης αδικήματα καθίστανται ιδιαίτερα σοβαρά όταν στρέφονται εναντίον νεαρών προσώπων «τα οποία δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη και ορθή εικόνα για τη σεξουαλική πτυχή της ζωής ούτε σταθερές δυνάμεις αντίστασης». Στην ίδια απόφαση τονίστηκε ότι το έργο του Δικαστηρίου δεν εξαντλείται με την διαπίστωση της σοβαρότητας των αδικημάτων αλλά είναι απαραίτητη η εξατομίκευση της ποινής, «. διεργασία απαραίτητη που σκοπό έχει να προσαρμόσει την ποινή όχι μόνο στο αδίκημα αλλά και στον συγκεκριμένο δράστη». Στις περιπτώσεις άσεμνης επίθεσης η ποινή θα πρέπει να αντανακλά τη σοβαρότητα της πράξης που συνιστά το αδίκημα της εν λόγω κατηγορίας. Η άσεμνη επίθεση μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές, μπορεί να είναι ένα απλό άγγιγμα πάνω από τα ρούχα ή σοβαρότερης μορφής που δυνατόν να στιγματίσει το θύμα διαπαντός και ως εκ τούτου τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης έχουν κυρίαρχη σημασία. Ως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην υπόθεση Αδαμάντιος Μιχαηλίδης και Δημοκρατία[2]: «Σχετικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων θα θέλαμε να παρατηρήσουμε ότι ο χαρακτηρισμός κάποιου αδικήματος ως σοβαρού δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το ανώτατο όριο ποινής που ο νόμος προνοεί για τη διάπραξή του. Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξή του και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης και τις εν γένει συνέπειες που η διάπραξή του μπορεί να επιφέρει στην κοινωνία και οι οποίες δυνατόν είτε να υποβιβάζουν ένα αδίκημα για το οποίο προνοείται ποινή φυλάκιση σε απλή και τυπική παράβαση, είτε να καθιστούν εξαιρετικά σοβαρό ένα αδίκημα για το οποίο δεν προνοείται αυστηρή ποινή υπό μορφή πολυετούς φυλάκισης». Ιδιάζουσας σημασίας σε τέτοιες περιπτώσεις είναι και η παραδοχή του κατηγορουμένου. Αναγνωρίζουμε ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να ανταμείβεται με έκπτωση στη ποινή, ιδιαίτερα όταν γίνεται στην αρχή της διαδικασίας, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας[3]: «.Τονίζουμε συναφώς ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης». Η παραδοχή του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση ήταν άμεση, γεγονός που εκφράζει την ειλικρινή μεταμέλεια του. Τα αδικήματα των κατηγοριών 33 και 35 που διέπραξε ο κατηγορούμενος 3 είναι σοβαρά, όχι όμως από τα πλέον σοβαρά του είδους τους. Επρόκειτο για εφηβικά αγγίγματα, «τριψίματα» πάνω από τα ρούχα. Η σοβαρότητα των δύο αδικημάτων έγκειται στο γεγονός ότι οι πράξεις του κατηγορουμένου στρέφονταν εναντίον νεαρών, ανυποψίαστων κοριτσιών, ηλικίας 9 - 10 ετών. Παράλληλα όμως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε την ηλικία του δράστη. Επρόκειτο για ένα νεαρό παιδί, για ένα έφηβο, 15 ετών. Τα άλλα δύο αδικήματα, ιδιαίτερα το αδίκημα της κατηγορίας 36, το χάιδεμα των οπισθίων της παραπονουμένης, παρά το γεγονός ότι ο δράστης ήταν μεγαλύτερης ηλικίας τότε, είναι πιο ήπιας μορφής λαμβανομένου υπόψη ότι και η παραπονούμενη ήταν σχεδόν συνομήλική του. Επισημαίνουμε για μια ακόμη φορά ότι οι λεπτομέρειες που δόθησαν σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος της κατηγορίας 34 ήταν ελάχιστες. Στο σημείο αυτό κρίνουμε σκόπιμο να τονίσουμε ότι έστω και αν δεν θεωρούμε τα υπό κρίση αδικήματα ως τα πλέον σοβαρά του είδους τους, η προσέγγιση μας θα ήταν εντελώς διαφορετική αν ο δράστης ήταν κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων μεγαλύτερης ηλικίας. Η υπό κρίση υπόθεση παρουσιάζει ιδιαιτερότητες καθότι το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο ο οποίος είναι σήμερα 35 ετών για αδικήματα που διέπραξε όταν ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία. Υπενθυμίζουμε ότι κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, κατηγορίες 33 και 35, ήταν 15 ετών ενώ για τα αδικήματα, κατηγορίες 34 και 36, ήταν 18 ετών. Επαναλαμβάνουμε ότι κατά χρόνο διάπραξης των αδικημάτων η άσεμνη επίθεση θεωρείτο ως πλημμέλημα και τιμωρείτο με ποινή φυλάκισης που δεν υπερέβαινε τα δύο έτη. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα Δικαστήρια τους νεαρούς παραβάτες ιδιαίτερα αυτούς κάτω των 16 ετών είναι εντελώς διαφορετικός από τον τρόπο αντιμετώπισης των ενηλίκων παραβατών. Στην περίπτωση των νεαρών παραβατών εκείνο που προέχει είναι η αναμόρφωση τους. Για αυτό το λόγο ο Νομοθέτης έδωσε ευρείες εξουσίες στο Δικαστήριο κατά την επιβολή ποινής σε ανήλικο. Σχετικές είναι οι πρόνοιες του Juvenile Offenders Law, (Περί Αδικοπραγούντων Ανηλίκων Νόμος Κεφ. 157) άρθρο
14. H ποινή φυλάκισης πρέπει να αποφεύγεται, επιβάλλεται μόνο στις περιπτώσεις που οποιαδήποτε άλλη ποινή κρίνεται ακατάλληλη. Στο σύγγραμμα «Η επιβολή ποινών στην Κύπρο: Ποινολογικές Πτυχές, Αρχές και Νομολογία» των Καπαρδή, Σολωμονίδη και Στεφάνου, διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω στις σελίδες 86 - 89: «Το νεαρό της ηλικίας πρέπει να είναι ο αρχαιότερος λόγος τον οποίο επικαλούνται τα Δικαστήρια για να δείξουν επιείκεια στην επιλογή της ποινής. ............................................................................. Το σκεπτικό εδώ είναι ότι ένας ανήλικος αδικοπραγών μπορεί να θεωρηθεί λιγότερο υπεύθυνος για την συμπεριφορά του παρά ένας ενήλικας γιατί πιο εύκολα επηρεάζεται, παρασύρεται από άλλους και έχει λιγότερα ανεπτυγμένη την ικανότητα για αυτοέλεγχο. ............................................................................ Σύμφωνα με την Δικαστή Έφη Παπαδοπούλου το βασικό ερώτημα γιατί πρέπει να τιμωρηθεί ο δράστης «... γίνεται πιο βασανιστικό όταν βρισκόμαστε μπροστά σε παιδιά και νεαρά πρόσωπα . Κατά την επιβολή της ποινής, ένα νεαρό πρόσωπο, περισσότερο από κάθε άλλο, πρέπει να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων για ένα καλύτερο μέλλον. Σκοπός πρέπει να είναι όχι τόσο η τιμωρία, όσο η αναμόρφωσή του. Αυτά διαπιστώθηκαν από νωρίς σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Χαράλαμπος Τρύφωνας άλλως Αλουπός ν Δημοκρατίας