Συμβούλιο Αποχετεύσεως Λεμεσού-Αμαθούντας ν. Χρίστος Χαραλάμπους κ.α., Αρ.Υπόθ. 3384/14, 14/12/2015

(1)Πάς όστις— (α) αφαιρεί το κάλυμμα προβαίνει εις την σύνδεσιν ή διάνοιξιν ή χρησιμοποιεί, αλλοιοί ή παρενοχλεί οιανδήποτε δημοσίαν υπόνομον, υπόνομον οικοδομής, οχετόν οικοδομής ή εξαρτήματα τούτων ή προκαλεί ή επιτρέπει ή ανέχεται οιανδήποτε των άνω ενεργειών, άνευ επί τούτω προηγουμένης αδείας του Συμβουλίου. (β) συνδέει, προκαλεί, επιτρέπει ή ανέχεται την σύνδεσιν οιασδήποτε ιδιωτικής υπονόμου ή ετέρας εγκαταστάσεως ή διευθετήσεως προοριζομένης ή χρησιμοποιουμένης διά την διάθεσιν των λυμάτων οικοδομής, μετά δημοσίας υπονόμου οικοδομής ή δημοσίας υπονόμου, άνευ επί τούτω προηγουμένης αδείας του Συμβουλίου ή παραβαίνει οιονδήποτε των επισυναφθέντων τη τοιαύτη αδεία όρων. (γ) διοχετεύει προκαλεί, επιτρέπει ή ανέχεται την διοχέτευσιν λυμάτων, βιομηχανικών απορριμματικών υγρών ή ετέρων μιασμένων υδάτων εις οιονδήποτε φυσικόν στόμιον εκροής ή οχετόν ομβρίων εντός της περιοχής, άνευ της προηγουμένης επί τούτω εγκρίσεως του Συμβουλίου. (δ) διοχετεύει, προκαλεί, επιτρέπει ή ανέχεται την διοχέτευσιν οιωνδήποτε ομβρίων ή υπογείων υδάτων, των εκ στεγών απορρεόντων τοιούτων, υπογείων υδάτων αποστραγγίσεως, υδάτων ψύξεως ή ουχί μιασμένων βιομηχανικών υδάτων εντός υπονόμου λυμάτων, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν μέχρις έξ μηνών ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας διακοσίας λίρας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.

(2)......

(3)Το δικαστήριον, όπερ εκδικάζει αδίκημα δυνάμει του παρόντος άρθρου ή του άρθρου 33, δύναται να διατάξη την κατεδάφισιν ή μετακίνησιν παντός έργου κατασκευασθέντος ή γενομένου κατά παράβασιν του παρόντος άρθρου ή του άρθρου 33, εντός της εν τω δικαστικώ διατάγματι καθοριζομένης προθεσμίας, εν ουδεμιά όμως περιπτώσει πέραν του μηνός από της εκδόσεως του τοιούτου διατάγματος εκτός εφ' όσον εν τω μεταξύ ήθελε ληφθή επί τούτω άδεια ή έγκρισις του Συμβουλίου.

(4)....

(5)....

(6)Το Δικαστήριο το οποίο εκδικάζει κατηγορία η οποία προσήφθη εναντίον προσώπου για αδίκημα που έχει διαπραχθεί κατά παράβαση του παρόντος Νόμου ή οποιωνδήποτε κανονισμών έχουν εκδοθεί σύμφωνα με αυτόν μπορεί με μονομερή (ex parte) αίτηση να διατάξει το πρόσωπο αυτό να τελέσει ή να αποφύγει την τέλεση οποιασδήποτε πράξης ή ενέργειας μέσα σε χρονικό διάστημα που το Δικαστήριο θα κρίνει υπό τις περιστάσεις αναγκαίο, ώστε να εξασφαλισθεί η λειτουργία και η συντήρηση κατάλληλων συστημάτων αποχέτευσης λυμάτων και συστημάτων αποχέτευσης ομβρίων υδάτων μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης για την οποία προσήφθη η κατηγορία: Νοείται ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος διέπεται από τις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των Διαδικαστικών Κανονισμών που εκάστοτε ισχύουν. 46. Πας όστις παραβαίνει οιανδήποτε διάταξιν του παρόντος Νόμου, δι' ην ουδεμία ποινή προβλέπεται εν τω παρόντι Νόμω, είναι ένοχος αδικήματος και, κατόπιν συνοπτικής διαδικασίας, δύναται να καταδικασθή εις φυλάχισιν μέχρις έξ μηνών ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας διακοσίας λίρας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης. Η υπόθεση ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο την 7/3/14. Εκείνη την μέρα κατεχωρήθη μονομερής (ex parte) αίτηση (εφ' εξής η πρώτη αίτηση) με την οποία το Συμβούλιο ζητούσε διάταγμα Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονταν οι Κατηγορούμενοι 1-21 να προβούν σε συγκεκριμένες «επισκευές και/ή εργασίες συντήρησης με δικό τους κόστος», οι οποίες καθορίζονταν στην αίτηση, «ώστε να εξασφαλισθεί η λειτουργία και η συντήρηση κατάλληλων συστημάτων αποχέτευσης λυμάτων και αποχέτευσης ομβρίων υδάτων» μέχρι την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης. Το Διάταγμα ζητήθηκε βάσει των άρθρων 36,45 και 46 του Ν.1/71, του αρ. 9 Κεφ.6 και του αρ.32 Ν.14/60. Η αίτηση του Συμβουλίου εν τέλει απεσύρθη με επιφύλαξη δικαιωμάτων, 7 μέρες αργότερα, την 14/3/14 χωρίς να εκδοθεί οποιοδήποτε διάταγμα. Στο σχετικό πρακτικό καταγράφονται κάποιοι προβληματισμοί του Δικαστηρίου αναφορικά με το «κατεπείγον» της αίτησης, οι οποίοι όμως δεν θα με απασχολήσουν εφόσον η αίτηση όπως προανέφερα αποσύρθηκε. Εν τω μεταξύ, η κυρίως υπόθεση, είχε επιδοθεί μόνο σε κάποιους εκ των κατηγορουμένων και δει τους κατηγορούμενους 2,3,4,6,7,8,9,19 και 21. Ως εκ τούτου η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση για τους εν λόγω κατηγορούμενους ενώ για τους υπόλοιπους δόθηκε χρόνος για επίδοση του κατηγορητηρίου σε αυτούς. Παρά όμως το χρόνο που δόθηκε στο Συμβούλιο και αφού είχε εγκριθεί και άλλο αίτημα του για περαιτέρω χρόνο για σκοπούς επίδοσης, συνεπεία του οποίου η υπόθεση αναβλήθηκε εκ νέου, δεν κατέστη δυνατό να επιδοθεί το κατηγορητήριο στους υπόλοιπους κατηγορούμενους, με αποτέλεσμα, στις 22/9/14 η υπόθεση να αποσυρθεί και απορριφθεί σε σχέση με τους κατηγορούμενους 1, 5, 10, 11, 12, 13, 14,15,16,17,18 και 20. Με την υπόθεση να παραμένει πλέον για τους κατηγορούμενους 2,3,4,6,7,8,9,19 και 21 το Δικαστήριο όρισε ημερομηνία ακρόασης την 28/11/14. Στις 28/11/14, το Συμβούλιο καταχώρησε νέα αίτηση, πανομοιότυπη με την πρώτη, αυτή τη φορά όμως, δια κλήσεως και στρεφόμενη μόνο εναντίον των εναπομείναντων κατηγορουμένων. Ένεκα των θεμάτων που δημιουργήθηκαν με την καταχώρηση της αίτησης, η υπόθεση αναβλήθηκε ούτως ώστε να δοθεί η ευκαιρία στους κατηγορούμενους αφού τους επιδοθεί η αίτηση να τοποθετηθούν επ' αυτής. Αναμενόμενο ως ήταν, οι κατηγορούμενοι, αφού τους επιδόθηκε η αίτηση, καταχώρησαν, δικαιωματικά, αντίστοιχες ενστάσεις σε αυτή. Αναπόφευκτα, η εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης, από πρωτεύων θέμα που έπρεπε να ήταν, ιδιαίτερα λόγω του ότι πρόκειται περί ποινικής υπόθεσης, στην ουσία κατέστη δευτερεύων θέμα. Σχετικές επισημάνσεις του Δικαστηρίου προς τους συνήγορους του Συμβουλίου έπεσαν στο κενό. Έχοντας παραθέσει το ιστορικό της υπόθεσης, στρέφομαι στην υπό κρίση αίτηση. Με την αίτηση του, η οποία υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση του Τιμόθεου Δημητριάδη, τεχνικού του Συμβουλίου, το Συμβούλιο αιτείται όπως το Δικαστήριο διατάξει τους εναπομείναντες κατηγορούμενους 2,3,4,6,7,8,9,19 και 21 όπως προβούν στις ενέργειες που καθορίζονται στις υποπαραγράφους (

1. i)- (
2. v)του αιτητικού υπό σημείο «Α» της αίτησης. Συνιστά κοινό έδαφος μεταξύ των μερών αλλά και προκύπτει και από απλή αντιπαραβολή της αίτησης με το κατηγορητήριο, ότι οι ενέργειες για τις οποίες ζητείται το Διάταγμα, είναι οι ενέργειες στις οποίες οι κατηγορούμενοι κατηγορούνται ότι παρέλειψαν να προβούν, εξ' ού και η υπόθεση εναντίον τους. Σύμφωνα με τον ομνύοντα της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση και τα τεκμήρια που αυτός παραθέτει: α) Οι κατηγορούμενοι είναι ιδιοκτήτες ακίνητης ιδιοκτησίας στην πολυκατοικία που αναφέρεται στις λεπτομέρειες της κατηγορίας β) Η πολυκατοικία ευρίσκεται εντός του τομέα ευθύνης και ελέγχου του Συμβουλίου γ) Η πολυκατοικία είναι συνδεδεμένη με το δημόσιο αποχετευτικό σύστημα από τον Οκτώβριο 1995 δ) Για την πολυκατοικία υπάρχει εγγεγραμμένη Διαχειριστική Επιτροπή από τις 02/8/06 ε) Το Συμβούλιο, σε τεχνικό έλεγχο που διενέργησε, στις 29 Αυγούστου 2007 διαπίστωσε πρόβλημα με το αποχετευτικό σύστημα της πολυκατοικίας και κάλεσε την Διαχειριστική Επιτροπή να προβεί στις αναγκαίες επιδιορθωτικές ενέργειες μέχρι 15 Οκτωβρίου 2007 και να ενημερώσει σχετικά το Συμβούλιο για νέα επιθεώρηση. Τονίσθηκε ότι σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονταν νομικά μέτρα εναντίον της χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση. στ) Έγιναν εκ νέου επιθεωρήσεις από το Συμβούλιο στις 19/11/07, 19/03/08 και 6/6/08 από τις οποίες διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρξε καμία συμμόρφωση με τις υποδείξεις που έγιναν το 2007 ζ) Συνεπεία της μη συμμόρφωσης, αποστάληκαν στις 29/1/09 επιστολές από τους δικηγόρους του Συμβουλίου προς ένα έκαστο των ιδιοκτητών με τις οποίες οι τελευταίοι ενημερώνονταν ότι εντός 15 ημερών θα ασκείτο ποινική δίωξη εναντίον τους, χωρίς άλλη προειδοποίηση, εκτός εάν προέβαιναν στις αναγκαίες επισκευές. η) Στις 9 Μαρτίου 2012 το Συμβούλιο απέστειλε νέα επιστολή στη Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας με την οποία την ενημέρωνε ότι παρέλειψε να συμμορφωθεί με την εκ του Νόμου και Κανονισμών απορρέουσα υποχρέωση της να προβεί στις αναγκαίες επιδιορθωτικές ενέργειες για τα όσα διαπιστώθηκαν το 2007. Περαιτέρω με την ίδια επιστολή το Συμβούλιο προειδοποιούσε την Διαχειριστική Επιτροπή ότι εάν οι επιδιορθώσεις δεν γίνονταν μέχρι τις 9 Απριλίου 2012 τότε θα λαμβάνονταν νομικά μέτρα εναντίον της χωρίς άλλη προειδοποίηση. θ) Στις 9 Αυγούστου 2013, το Συμβούλιο απέστειλε νέα επιστολή στην Διαχειριστική Επιτροπή, επιστολή την οποία ανάρτησε και στους κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας, με την οποία ενημέρωνε ότι λόγω της μη συμμόρφωσης με τις προηγούμενες υποδείξεις, θα λαμβάνονταν νομικά μέτρα. ι) Το πρόβλημα που παρατηρείται και οι ενέργειες που πρέπει να γίνουν επιβεβαιώνονται και από τον έλεγχο που διεξήγαγε η ιδιωτική εταιρεία Α. Τσουλόφτας & Υιοί ΛΤΔ την οποία εργοδότησε το Συμβούλιο για το σκοπό αυτό. κ) Το κόστος επιδιόρθωσης εκτιμάται να είναι περί τις €6.000 και το οποίο, λόγω του μεγάλου αριθμού των ιδιοκτητών, ανέρχεται στα €462 περίπου για τον καθένα. λ) Η διαπιστώσεις του Συμβουλίου το 2007 και οι ενέργειες που υποδείχθηκαν τότε ότι έπρεπε να γίνουν είναι αυτές που ζητούνται με την υπό εξέταση αίτηση. Η δε παράλειψη συμμόρφωσης με τις υποδείξεις αυτές συνιστά το αντικείμενο της κατηγορίας που αντιμετωπίζουν σήμερα οι κατηγορούμενοι. Όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο καταχώρησε την παρούσα αίτηση ο ομνύοντας αναφέρει: α) Την οικονομική κατάσταση του Συμβουλίου η οποία έχει επηρεαστεί από την οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα καθώς και ότι ως θέμα πολιτικής του Συμβουλίου, οι φόροι και σχετικά τέλη αποχέτευσης που επιβάλλονται στους πολίτες χρησιμοποιούνται για το δημόσιο αποχετευτικό σύστημα και θα ήταν προκλητικό να δαπανηθούν σε τέτοιου είδους περιπτώσεις ιδιαίτερα όταν άλλοι πολίτες οι οποίοι αν και καταβάλλουν τέτοια τέλη δεν έχουν ακόμη εξυπηρετηθεί με δημόσιο δίκτυο αποχέτευσης. β) Το ότι το Συμβούλιο δεν μπορεί να ανακτήσει στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης το οποιοδήποτε κόστος ήθελε καταβάλει το ίδιο για την επιδιόρθωση αλλά θα πρέπει να καταφύγει σε χρονοβόρες και πολυέξοδες αστικές διαδικασίες για να το ανακτήσει. γ) Το ότι τα αιτούμενα διατάγματα δεν μπορούν να δοθούν σε τελικό στάδιο σε περίπτωση καταδίκης των κατηγορουμένων αφού ο Νόμος δεν προνοεί κάτι τέτοιο. δ) Η οχληρία και ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία που παρατηρείται και που εντείνεται, λόγω της αδιαφορίας των κατηγορουμένων. Όπως προανέφερα, η αίτηση προσέκρουσε σε ενστάσεις των κατηγορουμένων στις οποίες προβάλλονται διάφοροι λόγοι που κατά την γνώμη των τελευταίων η αίτηση του Συμβουλίου θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τους κατηγορούμενους 3 και 7, οι οποίοι επέλεξαν να χειριστούν προσωπικά την υπεράσπιση τους, για σκοπούς ένστασης, καταχώρησαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις τους στο οποίο επισύναψαν και διάφορα τεκμήρια. Στο βαθμό που το εν λόγω κείμενο δεν συνάδει με τις δικονομικές προϋποθέσεις που πρέπει να χαρακτηρίζουν μια ένσταση αυτό θα αγνοηθεί. Ομοίως θα αγνοηθούν και τα όσα γεγονότα προβάλλονται και τεκμήρια που επισυνάπτονται στο εν λόγω κείμενο εφόσον αυτά δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου με τον ορθό τρόπο που θα τα περιέβαλλε με τον μανδύα της μαρτυρίας ήτοι υπό τη μορφή ενόρκου δηλώσεως. Το ότι τα όσα προβάλλουν οι κατηγορούμενοι 3 και 7 στο κείμενο τους θα αγνοηθούν δεν συνεπάγεται αυτόματα και έκδοση του αιτούμενου διατάγματος εναντίον τους αφού είναι οι αιτητές που πρέπει να αποδείξουν ότι το διάταγμα πρέπει και μπορεί να εκδοθεί και όχι οι κατηγορούμενοι ότι δεν πρέπει. Το ίδιο ισχύει και για τον κατηγορούμενο 2 ο οποίος δεν καταχώρησε ένσταση παρά του ότι του δόθηκε ο χρόνος να πράξει τούτο. Οι λόγοι ένστασης των υπόλοιπων κατηγορουμένων, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό προσομοιάζουν και αλληλοκαλύπτονται μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: α) Σε καμία περίπτωση πληρούνται οι προϋποθέσεις του Αρ.32 Ν.14/60 β) Η συμπεριφορά που έχει επιδείξει το Συμβούλιο καθώς και η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας γ) Τα όσα προβάλλουν οι αιτητές ως εξαιρετικές περιστάσεις και δει ο κίνδυνος στη δημόσια υγεία δεν ευσταθεί δ) Ενόψει της ποινικής φύσης της υπόθεσης, τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης, θα συνεπάγεται απόφαση επί της ουσίας της υπόθεσης αλλά και παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας των κατηγορουμένων. ε) Οι αιτητές δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και είναι ένοχοι «ουσιώδους απόκρυψης». Κεντρικός άξονας των θέσεων των κατηγορουμένων αυτών είναι ότι δεν υφίσταται το πρόβλημα στο αποχετευτικό της πολυκατοικίας τους ως ισχυρίζεται το Συμβούλιο και ότι τα όσα αναφέρει ο κ. Δημητριάδης προς υποστήριξη της αίτησης του Συμβουλίου ούτε ευσταθούν αλλά ούτε και δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Ισχυρίζονται οι κατηγορούμενοι ότι η προσπάθεια του Συμβουλίου, να τους «φορτώσει», για τους συγκεκριμένους λόγους που προβάλλονται, τόσο ευθύνες όσο και έξοδα, υπό την «κάλυψη» ενός Δικαστικού Διατάγματος και μάλιστα προσωρινού και ιδιαίτερα κατά επιλεκτικό τρόπο αφού τόσο η αίτηση όσο και η υπόθεση στρέφονται πλέον μόνο εναντίον των εννέα από τους εικοσιένα ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας είναι κατάφορα καταχρηστική. Κατά την ακρόαση της αίτησης, τα μέρη αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Ως προς το θέμα παραβίασης του τεκμηρίου της αθωότητας, ο ευπαίδευτος συνήγορος για το Συμβούλιο, υποστήριξε ότι σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει τέτοια παραβίαση. Σύμφωνα με το συνήγορο, το αδίκημα με το οποίο κατηγορούνται οι κατηγορούμενοι εμπεριέχει και το υποκειμενικό στοιχείο του mens rea, το οποίο είναι θέμα ουσίας της υπόθεσης και το οποίο θα εξεταστεί κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας και όχι στην παρούσα διαδικασία όπου τέτοια εις βάθος αξιολόγηση δεν λαμβάνει χώρα. Στην αντίπερα όχθη, οι συνήγοροι των κατηγορούμενων, υποστήριξαν ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα συνεπάγεται διαπίστωση, έστω και εκ πρώτης όψεως, ότι έχει διαπραχθεί αδίκημα και ότι είναι οι κατηγορούμενοι που ευθύνονται για τούτο και αυτό είναι που συνιστά την ισχυριζόμενη παραβίαση. Εξέτασα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις και την επιχειρηματολογία που προβλήθηκε προς υποστήριξη τους. Παρατηρώ τα εξής: Σύμφωνα με τη μαρτυρία που το Συμβούλιο προσκόμισε προς υποστήριξη της αίτησης του: α) Το Συμβούλιο διαπίστωσε το ισχυριζόμενο πρόβλημα από τις 29 Αυγούστου 2007 (βλ. Τ.2γ Ε/Δ Τ.Δ) β) Έκτοτε προέβη σε 3 ακόμη επιθεωρήσεις, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα την 6/6/08. Σε κάθε επιθεώρηση διαπίστωνε το ίδιο ήτοι ότι δεν υπήρχε καμία αλλαγή στην όλη εικόνα παρά τις υποδείξεις που έγιναν το 2007 (βλ. Τ.2δ-2σ) γ) Από το 2007 και για τα επόμενα 6 και πλέον χρόνια το Συμβούλιο, ενώ προέβαινε σε επιθεωρήσεις και δεν διαπίστωνε οποιαδήποτε μεταβολή της κατάστασης, το μόνο που έπραττε ήταν να στέλλει επιστολές και δει προειδοποιητικές με τις οποίες όχι μόνο επαναλάμβανε ότι πρόκειται για προειδοποίηση «τελευταίας φοράς» αλλά μάλιστα έθετε και χρονοδιάγραμμα εντός του οποίου θα προχωρούσε με νομικά και δει ποινικά μέτρα εναντίον των υπευθύνων, χωρίς όμως ποτέ να λαμβάνει χώρα οποιαδήποτε δίωξη. δ) Όλες οι επιστολές του Τ.2 πλην μίας που στάληκε στους ιδιοκτήτες στις 29/1/09 απευθύνονταν στη Διαχειριστική Επιτροπή στην οποία μάλιστα υποδεικνυόταν και η ποινική της ευθύνη για την παράλειψη συμμόρφωσης με τις υποδείξεις του Συμβουλίου (βλ. Τ.2) ε) Στην τελευταία μάλιστα επιστολή ημερ. 09/08/13 (Τ.2α) , 6 χρόνια μετά την πρώτη επιστολή, η οποία αναρτήθηκε και στην πολυκατοικία, γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι κάποιοι εκ των ιδιοκτητών, ήδη κατέβαλαν λεφτά για σκοπούς συμμόρφωσης με τις υποδείξεις του Συμβουλίου. Πουθενά όμως στην εν λόγω επιστολή ή στην ένορκο δήλωση Δημητριάδη δεν αναφέρεται ποιοι είναι αυτοί οι ιδιοκτήτες που έσπευσαν να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις του Συμβουλίου στοιχείο το οποίο είναι άμεσα συναρτημένο με την ευθύνη τέτοιων προσώπων. στ) Ακόμη όμως και μετά την τελευταία επιστολή στις 9/8/13, και ενώ σύμφωνα με τη Ε/Δ Δημητριάδη δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμόρφωση, το Συμβούλιο όχι μόνο δεν προχώρησε με οποιαδήποτε νομικά μέτρα ως προειδοποίησε αλλά αντίθετα περίμενε άλλους 6 μήνες για να καταχωρήσει ποινική υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων. ζ) Όταν δε καταχώρησε την παρούσα υπόθεση στις 4/2/14 δεν επεδίωξε την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος παρά μόνο μετά από 1 μήνα, στις 7/3/14, με μονομερές αίτημα το οποίο όμως απέσυρε 7 μέρες αργότερα. η) Εννιά σχεδόν μήνες αργότερα, στις 28/11/14 και αφού δεν κατάφερε να επιδόσει το κατηγορητήριο σε όλους τους κατηγορούμενους και ενώσω η υπόθεση είχε ήδη ορισθεί για ακρόαση της ουσίας της για τους εναπομείναντες κατηγορούμενους, επανήλθε με νέα αίτηση, την υπό εξέταση, αυτή φορά δια κλήσεως. θ) Με την υπό κρίση αίτηση ζητούνται προστακτικά διατάγματα, στη βάση των όσων είχαν διαπιστωθεί πριν 7 ½ σχεδόν χρόνια και αυτή τη φορά μόνο εναντίον κάποιων εκ των εικοσιένα ιδιοκτητών. ι) Για το ποια είναι η εικόνα που παρουσιάζει κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης η πολυκατοικία, ο ομνύοντας Δημητριάδης παραπέμπει σε διαπιστώσεις του κατά τον έλεγχο που διενέργησε ένα χρόνο και 3 μήνες προηγουμένως, στις 19/8/2013. Κατ' αρχάς σημειώνω ότι πρόκειται περί ποινικής υπόθεσης, στοιχείο που επαυξάνει το καθήκον του δικαστηρίου να φροντίσει όπως τηρούνται όλα τα εχέγγυα της δίκαιής δίκης. Το αρ.45

(6)του Ν.1/71 προνοεί, ότι στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα, της φύσης που ζητείται με την παρούσα αίτηση. Η διαδικασία στην οποία κάνει αναφορά το εν λόγω άρθρο είναι αυτή της «άνευ ειδοποιήσεως» της άλλης πλευράς, σύμφωνα με τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, τον περί Δικαστηρίων Νόμο και των σχετικών Κανονισμών. Το κατεπείγον της περίπτωσης συνιστά και το δικαιοδοτικό βάθρο που δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδόσει τέτοιο διάταγμα στην απουσία της άλλης πλευράς ( βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(B) A.A.Δ. 598, ΑSPIS LIBERTY LIFE INSURANCE PUBLIC CO LTD ν. ΕΛΕΟΝΩΡΑΣ ΑΛΛΩΣ ΝΟΡΑΣ ΣΙΑΚΑΤΙΔΟΥ, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 52/2010, 19/3/2014, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΠΠΑ ν. ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, 17/7/2014 και Έλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward, Έφεση αρ. 3/2011, ημερομηνίας 15.1.2013). Η νομοθετική όμως παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα που επιβάλλει όπως προτού δοθεί οποιαδήποτε θεραπεία πρέπει να ακούγονται και οι δύο πλευρές, δεν μπορεί κατά τη γνώμη μου, όταν πρόκειται περί ποινικής υπόθεσης, να αποσυνδεθεί από τον πραγματικό σκοπό του νομοθέτη που ήταν να αντιμετωπίσει επείγουσες περιπτώσεις που αφορούν το δημόσιο συμφέρον, σταθμίζοντας από τη μια το δημόσιο καλό και από την άλλη τα δικαιώματα ενός κατηγορούμενου. Το ότι ο Νομοθέτης, έχοντας υπόψη όλους αυτούς τους εγγενείς σε μια ποινική διαδικασία παράγοντες, αποφάσισε όπως σκόπιμα περιορίσει την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων στις περιπτώσεις όπου υπάρχει το «κατεπείγον» δεν είναι τυχαίο. Σίγουρα το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται μιας μονομερούς αίτησης μπορεί να κρίνει ορθότερο όπως αυτή επιδοθεί στην άλλη πλευρά οπόταν και η αίτηση χάνει την υπόσταση της ως μονομερής και μετατρέπεται σε δια κλήσεως με ότι αυτό συνεπάγεται. (βλ. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΔΕΣΠΩ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, ECLI:CY:AD:2015:A816, Πολιτική Έφεση Αρ. 354/13, 4/12/2015, Αναφορικά με τη Γαβριέλλα Βαλεντίνα Μιχαήλ

(2012)1 ΑΑΔ 1943 και Αίτηση Κώστα Σμυρνιού

(2000)1 Α.Α.Δ. 43). Το ότι όμως ο Νόμος επιτρέπει, έστω και στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης, την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, απαγορευτικού και/ή προστακτικού, με τον ίδιο τρόπο που προνοείται στις αστικές διαδικασίες, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μπορεί να προωθείται μια ποινική διαδικασία με τον ίδιο τρόπο που προωθείται μια αστική, ήτοι, να καταχωρείται απ' ευθείας αίτηση δια κλήσεως, αντί της μονομερούς που προνοεί ο Νόμος, ούτως ώστε να αποφευχθεί να καταδειχθεί το «κατεπείγον». Αυτό είναι που φαίνεται να έχει παρερμηνεύσει το παραπονούμενο Συμβούλιο. Είναι ένα πράγμα να επιχειρείται μονομερώς η έκδοση ενός διατάγματος λόγω του ότι o αιτητής καλόπιστα θεωρεί ότι συντρέχουν «κατεπείγον» λόγοι πλην όμως το Δικαστήριο θεωρεί ορθό όπως πρώτα ακούσει και την άλλη πλευρά και εντελώς διαφορετικό να καταχωρείται απ' ευθείας αίτηση δια κλήσεως επειδή ο αιτητής δεν μπορεί να καταδείξει τον κατ' επείγον χαρακτήρα της περίπτωσης, ο οποίος είναι άμεσα συναρτημένος με το σκοπό και πνεύμα του Νομοθέτη. Εάν στα πιο πάνω προστεθεί και η ιδιαίτερη φύση του αιτούμενου διατάγματος ήτοι η «προστακτική» τότε η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί παρά να γίνεται σπάνια, με φειδώ και με εξαιρετική περίσκεψη. (βλ. Starport Nominees Ltd και Άλλη (Aρ. 1),

(2010)1 Α.Α.Δ. 1271). Είναι ακριβώς ενόψει όλων των πιο πάνω παραγόντων, που το Ανώτατο Δικαστήριο, έχει τονίσει με εμφατικό τρόπο ότι, σε ποινική υπόθεση, η εκδίκαση της οποίας αναμένεται ως εκ της φύσεως της, να γίνεται ακόμα ταχύτερα από ότι της πολιτικής αγωγής, η ύπαρξη ενός προσωρινού διατάγματος «που εξυπακούει κρίση, έστω και εκ πρώτης όψης, ότι όντως το αδίκημα υφίστατο», επιβάλλει την περαιτέρω επιτάχυνση της διαδικασίας ούτως ώστε να επιτευχθεί «η συντομότατη δυνατή εκδίκαση της υπόθεσης για σκοπούς και οριστικής διάγνωσης της οποιασδήποτε ποινικής ευθύνης των ... (κατηγορουμένων) και διασφάλισης ότι το εκδοθέν διάταγμα, που εδόθη ακριβώς για να καταστήσει την εκδίκαση της υπόθεσης αποτελεσματική, δεν καταργούσε το λόγο και τα όρια της ύπαρξής του, καθιστάμενο ουσιαστικά αυτοσκοπός.» (Rousounides Soteriou Trading Limited και Άλλος ν. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού,

(2002)1 Α.Α.Δ. 1274) (βλ. επίσης Χριστίνα Τσιαντή κ.ά.

(2010)1 A.A.Δ. 773). Στην υπόθεση Rousounides ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο, έκρινε ότι ενόψει της αδικαιολόγητης καθυστέρησης που παρατηρήθηκε στην προώθηση και εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης, η οποία ήταν ποινική, δεν χρειάζετο να ασχοληθεί καν με την ουσία της έφεσης η οποία αφορούσε την ορθότητα ή μη της έκδοσης παρόμοιου ενδιάμεσου απαγορευτικού Διατάγματος. Ως εκ τούτου τερμάτισε άμεσα την ισχύ του διατάγματος αναφέροντας χαρακτηριστικά τα εξής: «Μόνη αρμόζουσα ενέργεια υπό τις συνθήκες είναι ο άμεσος τερματισμός της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος, το οποίο έπαυσε από πολλού να εξυπηρετεί το σκοπό για τον οποίο εξεδόθη και συνιστά πλέον κατάχρηση της διαδικασίας, εκφράζοντας την άκρα απαρέσκεια και απογοήτευση μας για την πορεία της υπόθεσης, αποκαλυπτική ελλείψεως στοιχειώδους ενδιαφέροντος για την τήρηση θεμελιακών αρχών του δικαίου.» Η αρχή που εφαρμόστηκε στην Rousounides, όπως επεσήμανε και ο Χατζηχαμπής Δ. ως ήταν τότε, συνιστά θεμελιακή αρχή δικαίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, αναφέρθηκε με επιδοκιμασία στην Rousounides (ανωτέρω): «Στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, υπεδείχθη η ορθή διάσταση ενδιάμεσης θεραπείας σε συνάρτηση με το πλαίσιο της όλης υπόθεσης. Δίδοντας την απόφαση του Εφετείου, ο Πικής, Δ. (ως ήτο τότε) είπε στις σελίδες 1465-1466: «Πριν τελειώσουμε, θέλουμε να επισύρουμε την προσοχή σε μια απαράδεκτη τακτική. Παρά την επιμονή των εφεσειόντων στην εξασφάλιση επειγόντως ενδιάμεσης θεραπείας, παρέλειψαν να προωθήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης, παραλείποντας μέχρι και την ακρόαση της έφεσης, τριάμισυ περίπου χρόνια μετά την αγωγή, να καταχωρήσουν την έκθεση με την απαίτησή τους. Θέλουμε να τονίσουμε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Η δίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό και διακήρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων. Το κύριο έρεισμα για την παροχή προσωρινής θεραπείας είναι η αντικειμενική αδυναμία της άμεσης διεξαγωγής της δίκης. Επομένως βαρύνεται ο διάδικος που την επιδιώκει να προλειάνει, το ταχύτερο, το έδαφος για την εκδίκαση της υπόθεσης.»» (έμφαση δική μου). Στην Bacardi Co. Ltd ν. Vinco Ltd,

(1996)1 Α.Α.Δ. 788, το Ανώτατο Δικαστήριο, επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτηση για προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα, παρά το ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις του αρ. 32 Ν.14/60, ακριβώς διότι η μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην έναρξη διαδικασίας πρόσφερε επαρκή δικαιολογία για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας κατά της έκδοσης του ζητηθέντος ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος. Στην παρούσα υπόθεση, ενόψει των όσων καταγράφονται ανωτέρω, οι εξηγήσεις και οι λόγοι που έχει προβάλει το Συμβούλιο δεν με πείθουν ότι δικαιούνται στο αιτούμενο Διάταγμα. Κατ' αρχάς η θέση του Συμβουλίου ότι επιδιώκουν το ενδιάμεσο αυτό διάταγμα διότι τέτοιο διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί σε περίπτωση καταδίκης των κατηγορουμένων, δεν μπορεί παρά να ερμηνευτεί ως κατάφορη κατάχρηση της διαδικασίας αφού προκύπτει ξεκάθαρα ότι το ενδιάμεσο διάταγμα επιδιώκεται ως αυτοσκοπός. Η δε άρνηση του Συμβουλίου να προχωρήσει με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης, επιμένοντας στην αίτηση του, καταδεικνύει του λόγου το ασφαλές. Πέραν αυτού δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε το αβάσιμο της δικαιολογίας περί οικονομικής κρίσης και αυτό γιατί ενώ το Συμβούλιο επικαλείται την «υφιστάμενη» οικονομική κρίση (βλ. παρ. 16γ Ε/Δ Τ.Δ) εντούτοις σύμφωνα με το ίδιο το Συμβούλιο, το πρόβλημα διαπιστώθηκε από το 2007. Θεωρώ αχρείαστο να σχολιάσω τη προβληθείσα δικαιολογία ότι η αστική διαδικασία δεν προτιμήθηκε γιατί είναι πιο χρονοβόρα και πιο πολυέξοδη αφού ο χρόνος και έξοδα που δαπανήθηκαν για την καταχώρηση και προώθηση της παρούσας υπόθεσης και διαδικασίας θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν κατά τρόπο που όντως θα εξυπηρετούσε το δημόσιο συμφέρον αντί με τον τρόπο που αναλώθηκαν. Ούτε και το γεγονός ότι το Συμβούλιο, επανήλθε με το υπό εξέταση αίτημα μόνο σε σχέση με τους εννέα από τους εικοσιένα αρχικά κατηγορούμενους επειδή μόνο σε αυτούς μπόρεσε τελικά να επιδόσει το κατηγορητήριο, μπορεί να αγνοηθεί. Με δεδομένο ότι αυτό που ζητείται με την υπό εξέταση αίτηση είναι όπως υποχρεωθεί δυνάμει προσωρινού δικαστικού διατάγματος, η μειοψηφία των ιδιοκτητών κατηγορούμενων να επωμιστεί ευθύνες και έξοδα συντήρησης μιας πολυκατοικίας για την οποία ευθύνη έχουν, ως το ίδιο το Συμβούλιο ισχυρίζεται, και οι εικοσιένα ιδιοκτήτες, η συμπεριφορά αυτή του Συμβουλίου δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως κατάχρηση της διαδικασίας. (βλ. CAPMAN HOLDINGS LIMITED ν. ISMATOV ANDREY ZAYNIYEVICH, Πολιτική Έφεση Αρ. 136/2011, 28/5/2013). Εν τη απουσία οποιασδήποτε επαρκούς εξήγησης από πλευράς του Συμβουλίου, κρίνω, για σκοπούς και μόνο της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας, ότι η καθυστέρηση των 7 ½ χρόνων που έχει επιδείξει το Συμβούλιο στην υποβολή του αιτήματος του, είναι παντελώς αδικαιολόγητη. Την ίδια στιγμή δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι ενώ από τη μια το Συμβούλιο προβάλλει, τους εξαιρετικούς κινδύνους που ισχυρίζεται ότι υφίστανται στη δημόσια υγεία, εντούτοις η συμπεριφορά που έχει επιδείξει τόσο πριν όσο και μετά την καταχώρηση της υπόθεσης κάθε τι άλλο παρά τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις δείχνει. Σημειώνω ότι σύμφωνα με το Ν.1/71, το Συμβούλιο δύναται να προβεί το ίδιο σε διόρθωση της κατάστασης και να αξιώσει το κόστος από τους υπεύθυνους. Δεν μου διαφεύγει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι υποχρέωση του Συμβουλίου, όμως σίγουρα δεν μπορεί το Συμβούλιο να επικαλείται την ύπαρξη σοβαρών κινδύνων στη δημόσια υγεία, ως εξαιρετικό λόγο για την έκδοση του διατάγματος, την οποία ισχυρίζεται ότι προκάλεσε η αδιαφορία των κατηγορουμένων όταν την ίδια στιγμή το ίδιο το Συμβούλιο επέδειξε παρόμοιου βαθμού αδιαφορία. Οι δε διαπιστώσεις που προβάλλονται προς υποστήριξη της ισχυριζόμενης ύπαρξης κινδύνου στη δημόσια υγεία, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να αποτελέσουν ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή οποιονδήποτε συμπερασμάτων αφού έγιναν 1 και πλέον χρόνο πριν την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Όλα αυτά, όπως και να ιδωθούν, ακόμα και να πληρούνται οι προϋποθέσεις του αρ. 32 Ν.14/60οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω τυγχάνουν εφαρμογής και στις ποινικές υποθέσεις, ουδόλως, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων, μπορούν να αλλοιώσουν την εν λόγω κατάσταση πραγμάτων. Η επιδειχθείσα καθυστέρηση και καταχρηστική συμπεριφορά, για τους λόγους που έχω εξηγήσει, δεν μπορεί παρά να αποβούν μοιραίες. Συνεπεία της κατάληξης μου αυτής η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης παρέλκει. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ κατηγορουμένων 4,6,8,9,19 και 21 οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρους. Τέλος και προτού εγκαταλείψω την απόφαση μου θεωρώ ορθό όπως επισύρω την προσοχή και των δύο πλευρών στο ότι η κατηγορία που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι εδράζεται στα αρ. 36, 45 και 46 του Ν.1/71 τα οποία, καθώς και οι λεπτομέρειες αδικήματος που παρατίθενται στο κατηγορητήριο, φαίνεται να αφορούν σε διαφορετικά αδικήματα. Το θέμα όμως δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Criminal/Interim Αναφορά: Προσωρινό Διάταγμα - Περί Αποχετευτικών Συστημάτων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο