Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Βαρβάρας Στέλιου, Αρ. Υπόθεσης: 28958/14, 23/12/2015

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της πελάτιδας του σε σχέση με την 1η και 2η κατηγορία έτσι ώστε αυτή να κληθεί σε απολογία. H εισήγηση του αυτή βασίσθηκε σε δύο ουσιαστικά σκέλη. Ότι η 1η κατηγορία που αφορά την κατοχή ναρκωτικών ουσιών αναφέρεται στην κατοχή δύο διαφορετικών ουσιών και συγκεκριμένα 881,5386 γραμμαρίων ΜDΜΑ και 0,223 γραμμαρίων μεταμφεταμίνης, πάσχει από πολλαπλότητα. Και σε σχέση με το αδίκημα της 2ης κατηγορίας ότι δεν έχει καταδειχθεί με επάρκεια η ακριβής ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών, με αποτέλεσμα να μην ενεργοποιείται και το μαχητό τεκμήριο που δημιουργείται από το Νόμο. Αντίθετη βέβαια υπήρξε η θέση του ευπαίδευτου συνήγορου της κατηγορούσας αρχής, ο οποίος επιχειρηματολογώντας ανέπτυξε τις δικές του θέσεις. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)). Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας η κατηγορούμενη στις 30/10/2014 είχε στην κατοχή της ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, δηλαδή 881,5386 γραμμάρια ΜDΜΑ και 0,223 γραμμάρια μεταμφεταμίνης χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας. Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 2ης κατηγορίας, η κατηγορούμενη στις 30/10/2014 είχε στην κατοχή της ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, δηλαδή 881,5386 γραμμάρια ΜDΜΑ με σκοπό να το προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Σημαντικά για το ζήτημα της πολλαπλότητας είναι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Ακκελίδου v. Αστυνομίας,

(2005)2 Α.Α.Δ. σελ. 249: «Αρχίζουμε με το ζήτημα της πολλαπλότητας. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στην περίπτωση πολλαπλότητας στην όψη του κατηγορητηρίου αφού τα δεδομένα καθιστούν αχρείαστη την αναφορά στην περίπτωση πολλαπλότητας κατόπιν συσχετισμού του κατηγορητηρίου με την προσαχθείσα μαρτυρία: βλ. Χαραλάμπους v. Αστυνομίας,

(1994)2 Α.Α.Δ. σελ. 14. Η πολλαπλότητα ορίζεται ως η συμπερίληψη στην ίδια κατηγορία πέραν του ενός αδικήματος. Είναι αυστηρός ο κανόνας ότι η κατηγορία δεν πρέπει να περιέχει περισσότερο από ένα αδίκημα. Για να γνωρίζει η υπεράσπιση επακριβώς τι είναι που αντιμετωπίζει. Αλλιώς ενδέχεται να επηρεαστεί δυσμενώς. Και για να παρέχεται η δυνατότητα διακρίβωσης προηγούμενης καταδίκης ή αθώωσης autrefois convict ή acquit για το ίδιο αδίκημα σε περίπτωση μεταγενέστερης κατηγορίας: βλ. π.χ.The Police v. Economides & Others

(1951)XX (Part II) C.L.R. 11. Το κατά πόσο η ποινική διάταξη αποβλέπει στη δημιουργία μόνο ενός αδικήματος ή περισσοτέρων, είναι ζήτημα ερμηνείας, με πρακτική μάλλον παρά με αναλυτική διάθεση, υπό το φως της κοινής λογικής και του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις: βλ. D.P.P. v. Merriman

(1973)AC 584 (ιδιαίτερα στις σελ. 593 Α-Ε και 607) και Wilson

(1979)69 Cr App.R. 83 (ιδιαίτερα στις σελ. 85-87 και 88). Χωριστά αδικήματα στην ίδια διάταξη έχουμε όταν προβλέπονται για το καθένα διαφορετική, από τη φύση της, πράξη: βλ. Frangiskos Kyriakou v. The Welfare Office

(1961)C.L.R. 227, Mallon and another v. Allon

(1963)3 All E.R. 843. Όταν όμως η πράξη είναι βασικά του ίδιου είδους αλλά διαφέρει στη μορφή της δεν έχουμε παρά μόνο ένα αδίκημα: βλ. A.G. v. HjiConstanti

(1969)2 C.L.R. 5, Police v. Economides & Others (ανωτέρω). Το μόνο ένα αδίκημα μπορεί να διαπράττεται με περισσότερο από ένα τρόπο, είτε ως προς την αντικειμενική υπόσταση είτε ως προς την υποκειμενική. Σε τέτοια περίπτωση επιτρέπονται στην ίδια κατηγορία οι διαζεύξεις. Αυτό συνέβηκε και στην προκείμενη περίπτωση». Όπως λέχθηκε και στην Ι. Ανδρονίκου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 486 «Ο κατηγορούμενος πρέπει να παραπλανείται κατά ουσιώδη τρόπο στην έγερση της υπεράσπισής του εξ αιτίας της πολλαπλότητας για να έχει αυτή (η πολλαπλότητα) οποιαδήποτε επίπτωση στην εγκυρότητα της δίκης». Η απάντηση στο κατά πόσο υπάρχει ή όχι πολλαπλότητα στην 1η κατηγορία είναι αρνητική. Παρόλο που θα ήταν επιθυμητό να υπήρχαν δύο ξεχωριστές κατηγορίες για τα δύο είδη των ναρκωτικών ουσιών που εκτίθενται στην κατηγορία, εν τούτοις η συμπερίληψη τους σε μία μόνο κατηγορία δεν συνιστά πολλαπλότητα. Και αυτό γιατί στην κατηγορία περιέχεται ένα μόνο αδίκημα. Αυτό της κατοχής παράνομων ουσιών. Το γεγονός ότι διαπράττοντας αυτό το αδίκημα, της κατοχής δηλαδή απαγορευμένων ουσιών η κατηγορούμενη φέρεται να κατείχε δύο διαφορετικά είδη ουσιών, δεν δημιουργεί δύο διαφορετικά αδικήματα, αφού αυτό παραμένει ένα. Ακόμα όμως και στην περίπτωση, που υπήρχε πολλαπλότητα στην 1η κατηγορία, δεν διακρίνω ότι αυτό επηρεάζει δυσμενώς με οποιοδήποτε τρόπο την κατηγορούμενη, στοιχείο που την ύπαρξη του οποίου δεν εισηγήθηκε καν ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης και ο οποίος απλώς αρκέσθηκε να αναφέρει ότι λόγω της ισχυριζόμενης πολλαπλότητας η κατηγορούμενη δεν μπόρεσε να παραδεχθεί την κατοχή 0,223 γραμμαρίων μεταμφεταμίνης όπως επιθυμούσε να πράξει. Ούτε και το δεύτερο σκέλος της εισήγησης του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης μπορεί να επιτύχει. Και αυτό γιατί η μαρτυρία την οποία επικαλέσθηκε ο συνήγορος, της χημικού δηλαδή του κρατικού χημείου θα πρέπει να τύχει αξιολόγησης και δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε αντινομική, ούτε ότι στερείται πειστικότητας σε τέτοιο βαθμό που να μην πρέπει η κατηγορούμενη να κληθεί σε απολογία. Για τους πιο πάνω λόγους η κατηγορούμενη καλείται να προβάλει την υπεράσπιση της στην 1η και 2η κατηγορία. (Επεξηγούνται στην κατηγορούμενη τα δικαιώματα της). (Υπ.)........... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο