Evgenii Bugaev ν. Iakov Alexandrovich Eroshevskiy κ.α, Αρ.Υπόθ. 15102/15, 11/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:B158 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Αρ.Υπόθ. 15102/15 Ενώπιον : Λ. Πασχαλίδη Ε.Δ Evgenii Bugaev Παραπονούμενος - ν -
- Iakov Alexandrovich Eroshevskiy, κ.α Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 11 Δεκεμβρίου 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Παραπονούμενο-Κατήγορο κ. Παυλίδης Για σκοπούς αμφισβήτησης της επίδοσης στον Κατηγορούμενο 2 κ. Κάρνος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας είναι το κατά πόσο η επίδοση του κατηγορητηρίου στην πιο πάνω ιδιωτική ποινική υπόθεση στον κατηγορούμενο 2, Iakov Alexandrovich Eroshevskiy (εφ' εξής ο κατηγορούμενος), είναι νόμιμη και έγκυρη. ΙΣΤΟΡΙΚΟ Το κατηγορητηρίο της υπόθεσης καταχωρήθηκε στις 05 Αυγούστου 2015, φέρει ως παραπονούμενο-κατήγορο τον Evgenii Bugaev, στρέφεται δε εναντίον 4 κατηγορουμένων, δύο φυσικών και δύο νομικών προσώπων. Στον τίτλο της υπόθεσης, δίπλα από το όνομα ενός εκάστου των κατηγορουμένων, αναγράφεται η διεύθυνση του. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2, αναγράφεται η διεύθυνση «Suvorovskiy pr.34, Flat/Office 37, Saint Petersburg, Ρωσική Ομοσπονδία». Αναφορικά με τους υπόλοιπους κατηγορούμενους, η διεύθυνση που αναγράφεται είναι η «Αχαρνών 26, Λακατάμια, 2305, Λευκωσία». Με την καταχώρηση της, η υπόθεση ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο για πρώτη φορά, στις 2/9/
- Στον φάκελο του δικαστηρίου καταχωρήθηκαν ένορκες δηλώσεις του ιδιώτη επιδότη Παυλου Χρ. Παπακώστα, ημερομηνίας 28 Αυγούστου 2015, σύμφωνα με τις οποίες, ο ομνύοντας αναφέρει ότι η επίδοση του κατηγορητηρίου σε ένα έκαστο των κατηγορουμένων επιτεύχθη στις 27 Αυγούστου 2015, με την παράδοση τους στην κατηγορούμενη 4, Λαρίσα Σμυέλοβα Βασιλείου (εφ' εξής Λαρίσα), έναντι της υπογραφής της. Ειδικότερα, σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2, ο επιδότης, αναφέρει τα εξής στην σχετική ένορκο δήλωση του ημερομηνίας 27/8/15: «...την 27ην ημέραν του μηνός Αυγούστου 2015, επέδωσα εις τον Iakov Alexandrovich Eroshevskiy εκ Λευκωσίας κλήσιν κατηγορούμενου (Τύπος 9) εις Ποινικήν Αγωγήν 15102/15 αφήσας ταύτην εις την Λαρίσα Σμυέλοβα Βασιλείου όστις/ήτις είναι υπέυθυνος του τόπου εργασίας ή απασχολήσεως του Iakov Alexandrovich». Στο πίσω μέρος της ενόρκου δηλώσεως, κάτω την επικεφαλίδα ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ, αναφέρεται ότι η κα Λαρίσα Σμυέλοβα Βασιλείου εκ Λευκωσίας παρέλαβε την 27/8/15 την κλήση κατηγορούμνεου στην Ποινική Υπόθεση 15102/15 του Ε.Δ Λεμεσού και στο τέλος υπάρχει μια υπογραφή και το όνομα της κατηγορούμενης
- Στις 2/9/15, εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, (υπό άλλη σύνθεση) συνήγορος ο οποίος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης για όλους τους κατηγορούμενους, διευκρινίζοντας όμως ότι αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 η εμφάνιση του ήταν για τον αποκλειστικό σκοπό αμφισβήτησης της επίδοσης του κατηγορητηρίου σε αυτόν και ζήτησε όπως του επιτραπεί να πράξει τούτο. Για το ότι παρέχετο αυτή η δικονομική δυνατότητα στον συνήγορο του κατηγορουμένου 2, συμφώνησε και ο συνήγορος του παραπονούμενου. Ακολούθως, αμφότεροι οι συνήγοροι ζήτησαν να τους επιτραπεί να προσκομίσουν μαρτυρία προς απόδειξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονονός ότι, η κατηγορούμενη 1, η οποία είναι δεόντως εγγεγραμμένη εταιρεία στην Κύπρο με αρ. εγγραφής ΗΕ186924, έχει το εγγεγραμμένο γραφείο της από 3/12/10 μέχρι και σήμερα την οδό Αχαρνών 26, Λακατάμεια, 2305, Λευκωσία. Δηλώθηκε επίσης ως παραδεκτό ότι διευθυντές της είναι από 26/10/06 μέχρι σήμερα, ο κατηγορούμενος 2 και από 3/12/10 μέχρι σήμερα η κατηγορούμενη 3 εταιρεία, G.S. National Corporate Services Ltd η οποία έχει το εγγεγραμμένο γραφείο της από 10/8/10 στην οδό Αχαρνών 26, Λακατάμεια, 2305, Λευκωσία. Παραδεκτό γεγονός ήταν και το ότι διευθυντής της κατηγορούμενης 3 από 19/8/10 μέχρι σήμερα είναι η κατηγορούμενη 4, Λαρίσα. Το πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα καταγράφηκαν στο πρακτικό του Δικαστηρίου, αναγνώστηκαν ένα προς ένα και έγιναν αποδεκτά και από τα δύο μέρη. Για τα εν λόγω γεγονότα κάμνω ανάλογα ευρήματα. Πέραν των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων, κατατέθηκε από κοινού ως Τεκμήριο 1, η Γενική Αίτηση υπ. Αρ. 6769/14 του ΕΔ. Λ/σου που καταχώρησε μονομερώς ο παραπονούμενος, και με την οποία ζητούσε άδεια του Δικαστηρίου για σφράγιση κλητηρίου εντάλματος και επίδοσης του εκτός της δικαιοδοσίας σε σχέση με πολιτική αγωγή που καταχώρησε εναντίον των κατηγορουμένων 1-3 και άλλων προσώπων. Η πλευρά του παραπονούμενου-κατήγορου κάλεσε δύο μάρτυρες, τον παραπονούμενο κ. Evgenii Bugaev (εφ' εξης ο παραπονούμενος) και τον επιδότη κ. Π. Παπακώστα (εφ' εξής ο επιδότης), για να αποδείξει και υποστηρίξει την ορθότητα της επίδοσης. Η πλευρά του κατηγορούμενου 2, κάλεσε την κατηγορούμενη 4, κα. Λαρίσα Σμυέλοβα Βασιλείου (εφ' εξής Λαρίσα) για να αμφισβητήσει την επίδοση ως μη γενόμενη σε πρόσωπο υπεύθυνο του τόπου εργασίας ή ασχολίας του κατηγορούμενου. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Αμφότεροι οι μάρτυρες των μερών εξετάστηκαν και αντεξετάστηκαν και η μαρτυρία τους είναι καταγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου. Εν συντομία οι μάρτυρες ανέφεραν τα εξής: Ο παραπονούμενος Ο παραπονούμενος στη μαρτυρία του ανέφερε ότι είναι μέτοχος της κατηγορούμενης 1 από το
- Τον κατηγορούμενο 2, διευθυντή της κατηγορούμενης 1 τον γνωρίζει από το 1960 και οι σχέσεις τους σήμερα δεν είναι όσο καλές όσο ήταν παλιά. Σύμφωνα με τον ίδιο, τη διαχείριση του γραφείου της κατηγορούμενης 1, οι δραστηριότητες της οποίας ασκούνται από το εγγεγραμμένο γραφείο της, την ασκεί η Λαρίσα και η κατηγορούμενη
- Ο κατηγορούμενος 2, σύμφωνα με τον μάρτυρα, από το 2006 μέχρι και τις αρχές του 2015, ερχόταν 3-4 φορές το χρόνο στην Κύπρο. Όταν ερχόταν, πληροφορούσε σχετικά τον παραπονούμενο. Αναφορικά με τα θέματα της κατηγορούμενης 1, ο μάρτυρας ενημερώνετο μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων από την Λαρίσα. Του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση ότι οι δραστηριότητες της κατηγορούμενης 1 δεν διεξάγονται από τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της, στην οποία βρίσκεται η οικία της Λαρίσας, αλλά από την οδό Βυζαντίου 30 στη Λευκωσία. Ο μάρτυρας απάντησε ότι αυτό που γνωρίζει είναι πως η αλληλογραφία που του έστελλαν σε σχέση με την κατηγορούμενη 1 έφερε ως διεύθυνση τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου. Σε υποβολή που του τέθηκε από τον συνήγορο του κατηγορούμενου 2, αναφορικά με τις επισκέψεις του τελευταίου στην Κύπρο, ο παραπονούμενος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος επισκέφθηκε 2 φορές την Κύπρο μέσα στο 2015, μία περί τα τέλη 2014 - αρχές 2015 και μία τον Απρίλιο. Ο επιδότης Ο δέυτερος μάρτυρας για τον παραπονούμενο, ο επιδότης, κατέθεσε για τα όσα έλαβαν χώρα την 27 Αυγούστου 2015 και αναγνώρισε τη σχετική ένορκο δήλωση επίδοσης (Τεκμήριο 2). Σύμφωνα με τον μάρτυρα, εκείνη την ημέρα μετέβηκε στην διεύθυνση Αχαρνών 26 στη Λευκωσία για να επιδόσει τα κατηγορητήρια, μετά από σχετικές οδηγίες που έλαβε από τους δικηγόρους του παραπονούμενου. Στην εν λόγω διεύθυνση, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ήταν ένα επιβλητικό σπίτι. Εκεί συνάντησε την Λαρίσα, στην οποία, αφού της εξήγησε το σκοπό της επίσκεψης του, της επέδοσε το κατηγορητήριο για τις κατηγορούμενες 1 και 3 και για την ίδια. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ζήτησε από την Λαρίσα να δει τον κατηγορούμενο 2 οπόταν και αυτή τον πληροφόρησε ότι απουσίαζε. Ακολούθως, τη ρώτησε αν ο κατηγορούμενος 2 επισκέπτεται εκείνη τη διεύθυνση για την εργασία του και όταν αυτή του απάντησε καταφατικά αυτός της επέδοσε το κατηγορητήριο, εφόσον τη θεώρησε υπεύθυνη του χώρου εργασίας του κατηγορούμενου
- Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον μάρτυρα, η Λαρίσα αφού παρέλαβε το κατηγορητήριο, υπέγραψε την σχετική απόδειξη παραλαβής. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο λόγος που αναζήτησε τον κατηγορούμενο 2 στην εν λόγω διεύθυνση παρά το ότι το κατηγορητήριο αναφέρει ως διεύθυνση του διεύθυνση στη Ρωσία, ήταν διότι είχε πληροφορηθεί από τους δικηγόρους του παραπονούμενου ότι ο κατηγορούμενος διεξάγει εργασίες εκεί. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι απείλησε ή ξεγέλασε την Λαρίσα για να παραλάβει το κατηγορητήριο και επέμεινε στη θέση του ότι η Λαρίσα, ως οικοδέσποινα της οικίας και αντιπρόσωπος των κατηγορουμένων 1 και 3, ήταν υπεύθυνη του χώρου εργασίας του κατηγορουμένου 2 εξ' ου και υπέγραψε για την παραλαβή του κατηγορητηρίου. Η Λαρίσα Η Λαρίσα στην μαρτυρία της επανέλαβε ουσιαστικά τα παραδεκτά γεγονότα. Αναγνώρισε την υπογραφή της στην απόδειξη παραλαβής, ισχυρίστηκε όμως ότι αρχικά αρνήθηκε να παραλάβει το κατηγορητήριο λέγοντας στον επιδότη ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι στη Ρωσία και ότι εκείνη δεν είναι εξουσιοδοτημένη να παραλαμβάνει έγγραφα για αυτόν. Εν τέλει, σύμφωνα με τη μάρτυρα και μετά πάροδο 20 λεπτών συζήτησης με τον επιδότη, δέχτηκε να παραλάβει το κατηγορητήριο, εφόσον ο τελευταίος της είπε ότι ήταν υποχρεωμένη δια Νόμου να το παραλάβει. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, ο επιδότης της είπε ότι εφόσον ο κατηγορούμενος 2 είναι διευθυντής της κατηγορούμενης 1 της οποίας το εγγεγραμμένο γραφείο ήταν σε εκείνη τη διεύθυνση, αυτή έπρεπε να το παραλάβει. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας, παρά τις περί του αντιθέτου υποβολές του συνηγόρου του παραπονούμενου, επέμεινε στη θέση της ότι ο μόνος λόγος που στο τέλος δέχτηκε να παραλάβει το κατηγορητήριο ήταν επειδή ο επιδότης της δημιούργησε την εντύπωση ότι θα είχε νομικές συνέπειες αν δεν παραλάμβανε έγγραφα που ήταν υποχρεωμένη να παραλάβει. Η μάρτυρας ανέφερε επίσης ότι αν και η κατηγορούμενη 1 έχει ως εγγεγραμμένο γραφείο την οδό Αχαρνών εντούτοις δεν διεξάγει εργασίες στην Κύπρο. Η εταιρεία που διεξάγει εργασίες είναι η κατηγορούμενη 3 αλλά από γραφείο σε άλλη διεύθυνση, ήτοι στην οδό Βυζαντίου. Τέλος, αρνήθηκε τις υποβολές του συνηγόρου του παραπονούμενου ότι τα όσα ανέφερε τα είπε για να βοηθήσει τον κατηγορούμενο 2, τον οποίο σε κάθε περίπτωση ανέφερε ότι συνάντησε περί τον Απρίλιο
- Μετά το πέρας της μαρτυρίας, αμφότεροι οι συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Εξέτασα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις καθώς και την προσκομισθείσα μαρτυρία και παρατηρώ τα εξής: Συνιστά κοινό έδαφος ότι ο κατηγορούμενος 2, είναι Ρώσος υπήκοος και διαμένει στη Ρωσία. Συνιστά επίσης κοινό έδαφος ότι ο κατηγορούμενος 2 επισκεπτόταν κατά καιρούς την Κύπρο και ότι μια τέτοια επίσκεψη έλαβε χώρα περί τον Απρίλιο
- Και για τα εν λόγω γεγονότα κάμνω ανάλογα ευρήματα. Αυτό που συνιστά ουσιαστικά το επίδικο θέμα μεταξύ των δύο πλευρών είναι το κατά πόσο η επίδοση του κατηγορητηρίου στη Λαρίσα, χαρακτηρίζοντας την ως υπεύθυνη του χώρου εργασίας ή απασχόλησης του κατηγορούμενου 2 συνιστά νόμιμη και έγκυρη επίδοση στον κατηγορούμενο 2 με βάση το αρ.46
(1)(α) Κεφ.155. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έγκειται πρωτίστως στην ερμηνεία του όρου «υπεύθυνος του χώρου εργασίας», θέμα δηλαδή νομικό. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 46 του Κεφ. 155 αφορά την επίδοση ενός κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο Είχα την ευκαιρία πολύ πρόσφατα, σε άλλη υπόθεση, στην οποία εξέτασα παρόμοιο θέμα να ενδιατρίψω στη σχετική με το θέμα νομολογία (βλ. Alexander Gorbachev ν. Evgeny Evgenievich Mariashin κ.α., Αρ.Υπόθ. 9240/15, 28/9/2015.) Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Εκείνο που προκύπτει από την σχετική νομολογία είναι πως, το Δικαστήριο έχει θέσμια υποχρέωση, να ικανοποιηθεί πρώτα ότι έχει αποδειχθεί η ορθή και νόμιμη επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο (βλ. άρθρα 46 και 89 Κεφ.155), προτού να προχωρήσει με οποιοδήποτε άλλο διαδικαστικό βήμα. Για το σκοπό αυτό, το Δικαστήριο μπορεί να πεισθεί για την ορθότητα της επίδοσης, είτε προφορικά από το πρόσωπο που επέδωσε το κατηγορητήριο, είτε με ένορκη δήλωση του εν λόγω προσώπου (βλ.46
(2)Κεφ.155), είτε με αλλή αποδεκτή και σχετική μαρτυρία. Ακόμα και αν δεν έχει προσκομισθεί σχετική απόδειξη της επίδοσης, αν ο κατηγορούμενος εμφανιστεί και δηλώσει έτοιμος να του απαγγελθούν οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει το θέμα της επίδοσης λήγει εκεί (βλ. Re Farrell's Application for Judicial Review [2005] NIJB 357). .................................. Με γνώμονα τα ανωτέρω, και υπό το φως των προνοιών του αρ. 37 του Κεφ.155 σύμφωνα με το οποίο «η ποινική δίωξη προσώπου αρχίζει με κατηγορητήριο που απαγγέλλεται εναντίον του προσώπου αυτού ενώπιον Δικαστηρίου» και όχι προηγουμένως, το όλο θέμα ελέγχου της επίδοσης ανάγεται κατά τη κρίση μου σε δικαιοδοτικής σημασίας θέμα. Με άλλα λόγια, νοουμένου ότι πληρούνται οι διάφορες δικαιοδοτικές πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας, μόνο εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί για το ορθό της επίδοσης μπορεί να εξασκήσει δικαιοδοσία επί του κατηγορούμενου. Ο όρος δικαιοδοσία εδώ δεν χρησιμοποιείται με την έννοια της κατά τόπο δικαιοδοσίας που συνιστά ειδική απολογία επί του κατηγορητηρίου δυνάμει του αρ. 69 Κεφ.155 ή με την έννοια της καθ' ύλη ποινικής δικαιοδοσίας όπως ο όρος χρησιμοποιείται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60. Ο όρος δικαιοδοσία εδώ χρησιμοποιείται με την γενικότερη έννοια του όπως αυτός άπτεται του συνόλου των δικονομικών εξουσιών ενός ποινικού Δικαστηρίου. Με άλλα λόγια, άν το κατηγορητήριο δεν έχει επιδοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κεφ.155 το Δικαστήριο δεν μπορεί να προχωρήσει σε περαιτέρω διαβήματα αναφορικά με τον κατηγορούμενο εκτός αν ο ίδιος ο κατηγορούμενος ή οι εκπροσώποι του με τις πράξεις ή τις δηλώσεις τους υποβάλουν τον κατηγορούμενο στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου.» Όπως και στην Mariashin (ανωτέρω) έτσι και στην παρούσα, η αμφισβήτηση της επίδοσης του κατηγορητηρίου στο παρόν στάδιο είναι και επιτρεπτή αλλά και συνάδει με το καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάσει κατά πόσο η φερόμενη επίδοση στον κατηγορούμενο συνάδει με τις πρόνοιες του Αρ.46 Κεφ.155 προτού να μπορεί να ληφθεί οποιοδήποτε περαιτέρω διάβημα. (βλ. σχ. Re Farrell's Application for Judicial Review [2005] NIJB 357, R v Garrett-Pegge, ex p Brown [1911] KB 880, Minister of Agriculture v McGeough [1955] NI 139, Francis McGirl, Applicant, v District Justice Donal McArdle, Respondent - [1989] IR 596, Vysick v Commissioner Of Police
(1971)17 WIR 391) Άρθρο 46 Κεφ.155 Η σχετική με την παρούσα υπόθεση πρόνοια του αρ. 46 είναι το αρ.46
(1)(α) το οποίο αναφέρει ότι «αν ο κατηγορούμενος είναι άτομο, η κλήση επιδίδεται είτε με παράδοση στον ίδιο προσωπικά ή αφήνεται σε κάποιο ενήλικα ... σε υπεύθυνο ... του τόπου εργασίας ή ασχολίας αυτού». Το αυθεντικό αγγλικο κείμενο της εν λόγω πρόνοιας έχει ως εξής «if the accused is an individual, it shall be served either by delivering it to him personally or by leaving it with some adult ... being in charge .... of the place of his business or occupation» (έμφαση δική μου) Αναφορικά με τη φράση «χώρος εργασίας ή ασχολίας» θεωρώ ότι για να μπορέσει να ερμηνευτεί ορθά η εν λόγω φράση, αυτή δεν πρέπει να ιδωθεί απομονωμένη από το υπόλοιπο λεκτικό του αρ.46
(1)(α) και ιδιαίτερα από τη λέξη «υπέυθυνος» ή «person in charge». Άλλωστε, ο τρόπος επίδοσης στον οποίο αφορά το αρ.46
(1)(α) δεν σχετίζεται με την ιδιότητα του χώρου αλλά του συγκεκριμένου προσώπου, ήτοι του «υπεύθυνου» του χώρου εργασίας ή απασχόλησης. Ο γενικός κανόνας ερμηνείας είναι ότι, «οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σε ένα νομοθέτημα χρησιμοποιούντα ορθά και με ακρίβεια και όχι χαλαρά και ανακριβώς» (βλ. LOUKIS PAPASTRATIS v. TAKIS G. ECONOMOU
(1970)1 C.L.R. 11). Εκεί όπου οι έννοιες παρατίθενται με κάποια γενικότητα τότε εφαρμόζεται η αρχή του «ejusdem generis» σύμφωνα με την οποία η ορθή ερμηνεία αναζητείται με αναφορά στους υπόλοιπους όρους και πρόνοιες (βλ. TONI & GUY LIMASSOL LTD κα ν ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
(2008)1Α Α.Α.Δ 496 και Halsbury's Laws of England/STATUTES AND LEGISLATIVE PROCESS (VOLUME 96
(2012)5TH EDITION)/5. STATUTORY INTERPRETATION/
(2)RULES OF INTERPRETATION AND CONSTRUCTION/(vi) Linguistic Canons of Construction/1199, ηλεκτρονική έκδοση). Στη βάση των πιο πάνω αρχών, θεωρώ ότι, ο όρος «υπεύθυνος του τόπου εργασίας», δεν μπορεί να ερμηνευτει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκτός από την ακριβή γραμματική του έννοια, ήτοι ότι εννοεί κάποιο πρόσωπο που έχει υπεύθυνη θέση στο χώρο εργασίας του κατηγορούμενου και αυτή υπό την επαγγελματική της έννοια, δηλαδή κάποιου είδους προϊστάμενου του κατηγορούμενου. Αυτό είναι και που ο όρος «person in charge» υποδηλεί. Εφόσον πρόκειται περί επιβεβαίωσης νομοθετικής έννοιας, το αυθεντικό αγγλικό κείμενο είναι και ο ορθός ερμηνευτικός οδηγός (βλ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
(1996)2 Α.Α.Δ 69). Ευρύτερη ή αντίθετη ερμηνεία θα σήμαινε ότι εντός της εμβέλειας του όρου, θα μπορούσαν να ενταχθούν αναλόγως της περίπτωσης σωρεία προσώπων για τα οποία ο νομοθέτης δεν είχε πρόθεση για να τα εντάξει στον όρο αυτό. Αναφέρω για παράδειγμα ένα νυχτοφύλακα ο οποίος είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια του γραφείου του κατηγορούμενου κατά τις νυχτερινές ώρες που απουσιάζει ο κατηγορούμενος ή την καθαρίστρια που έρχεται μετά που σχολάνει το προσωπικό για να καθαρίσει και είναι η μόνη που έχει πρόσβαση στο γραφείο εκείνη τη στιγμή ή ακόμη τη γραμματέα του κατηγορούμενου που τυχάνει να είναι μόνη της στο γραφείο όταν απουσιάζει ο πρώτος. Τα πρόσωπα αυτά, όπως και πολλά άλλα, μπορεί τη δεδομένη στιγμή που τους επισκέπτεται ο επιδότης να είναι τα μόνα πρόσωπα που «ελέγχουν» το χώρο εργασίας όμως σε καμία περίπτωση θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως υπεύθυνοι του χώρου εργασίας του κατηγορούμενου. Θα μπορούσε ίσως κάποιος να επιχειρηματολογήσει ότι με την πιο πάνω ερμηνεία δημιουργούνται διαδικαστικά προβλήματα εφόσον μπορεί σε ένα χώρο εργασίας ο κατηγορούμενος να είναι ο μόνος υπεύθυνος ή αν υπάρχουν και άλλοι υπεύθυνοι, αυτοί δεν είναι προϊστάμενοι του. Την ίδια στιγμή μπορεί ο κατηγορούμενος να εργάζεται ως διευθυντής σε υποκατάστημα σε μία επαρχία ενώ τα κεντρικά γραφεία και γενικοί διευθυντές της εταιρείας του, να είναι σε άλλη επαρχία. Προκύπτει επομένως το ερώτημα ποιος είναι ο υπεύθυνος του χώρου εργασίας του. Αυτά τα διαδικαστικά ερωτήματα οδήγησαν το νομοθέτη το 2014 να τροποποιήσει το αρ.46 με την προσθήκη του αρ.461Α. Σύμφωνα με την εν λόγω πρόνοια, η επίδοση κατηγορητηρίου μπορεί να επιτραπει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο το Δικαστήριο ήθελε θεωρηθεί δίκαιο νοουμένου ότι η επίδοση με τους τρόπους που αναφέρονται στο άρθρο 46
(1)(α) είναι αδύνατη (βλ. Αρ.461Α το οποίο προστεθηκε με τον τροποποιητικό Ν. 42(I)/2014την 4/4/14) Προκύπτει ξεκάθαρα από το λεκτικό της πιο πάνω πρόνοιας ότι, η επίδοση ενός κατηγορητηρίου θα πρέπει πρώτα να επιχειρηθεί, εάν πρόκειται περί φυσικού προσώπου, με ένα εκ των τρόπων που αναφέρονται στο αρ.46
(1)(α) και μόνο αν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να αναζητηθεί άλλος τρόπος επίδοσης στη βάση του 461Α. Εξετάζοντας επομένως το αρ.46 στο σύνολο του και κατ' εφαρμογή της αρχής του «ejusdem generis» συνάγεται ότι δημιουργούνται δύο κατηγορίες τρόπων επίδοσης. Η πρώτη είναι αυτή που υπήρχε από ανέκαθεν στο Κεφ.155 ήτοι η επίδοση στον κατηγορούμενο προσωπικά ή σε ένα από τα κατονομαζόμενα στο αρ.46
(1)(α) πρόσωπα. Η δεύτερη κατηγορία, την οποία το Δικαστήριο εξετάζει μόνο εάν ικανοποιηθεί ότι η επίδοση της πρώτης κατηγορίας είναι αδύνατη, αφορά σε οποιονδήποτε άλλο τρόπο το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Η νομοθετική αυτή διαφοροποίηση είναι πολύ σημαντική. Η ελαστικότητα και γενικότητα του λεκτικού του αρ.461Α, η οποία αποσκοπεί ακριβώς στη «διευκόλυνση» και «απεγκλωβισμό» της επίδοσης ενός κατηγορητηρίου συνεπεία των «περιορισμών» του αρ.46
(1)(α), καταδεικνύει ξεκάθαρα την αυστηρότητα με την οποία θα πρέπει να ερμηνεύονται οι όροι του αρ.46
(1)(α). Άλλωστε δεν θα έκαμνε κανένα νόημα να υπάρχουν και οι δύο πρόνοιες στο ίδιο άρθρο αν ήταν ακριβώς οι ίδιες και μάλιστα όταν αδυναμία συμμόρφωσης με την μια συνιστά προϋπόθεση για την άλλη. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην πολιτική δικονομία όπου συναντούνται παρόμοιοι όροι. Κατ' αναλογία, η επίδοση σε υπηρέτη του εναγόμενου στην απουσία του τελευταίου κρίθηκε άκυρη, (βλ. Goggs v. Hunting tower (Lord)
(1844), 12 M. & W. 503), όπως άκυρη κρίθηκε και η επίδοση σε γνωστό αντιπρόσωπο (agent) του εναγόμενου για τον οποίο δεν υπήρχε οποιαδήποτε απόδειξη ότι ήταν εξουσιοδοτημένος να δέχεται έγγραφα εκ μέρους του εναγόμενου (βλ. (Frith v.Donegal (Lord)
(1834), 2 D. P. C. 52). Όσον αφορά πρόσωπα του χώρου εργασίας του εναγόμενου, και πάλι η σχετική νομολογία επιβάλλει όπως τέτοια πρόσωπα, κατέχουν κάποια υπέυθυνη θέση στο χώρο εργασίας του εναγόμενου και όχι να είναι απλά υπάλληλοι εκεί Walton v. The Universal, etc., Co., 10 M. & W. 438, Mackereth v. Glasgow Ry., 8 E x . p. 151. Ακόμη σημαντικότερο είναι το ότι η νομολογία, δεν αναγνωρίζει ως νόμιμη επίδοση σε πρόσωπο, αυτή που γίνεται σε υπάλληλο του εξουσιοδοτημένου αντιπρόσωπου του εναγόμενου, έστω και αν τέτοιος υπάλληλος κατέχει υπεύθυνη θέση στην αντιπρόσωπο εταιρεία (βλ. The Princess Clementine, [1897] P. 18). Υπάρχει όμως και κυπριακή νομολογία επί του θέματος από την οποία μπορεί να αντληθεί καθοδήγηση αν και το επίδικο θέμα εκεί ήταν άλλο. Στην υπόθεση ANDREAS PANDELI ATALIOTIS v. THE POLICE
(1963)1 C.L.R. 111, το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη σε παρατηρήσεις «observations» προς τους εκτός Λευκωσίας δικηγόρους που δίνουν ως διεύθυνση επίδοσης τους στη Λευκωσία άλλα δικηγορικά γραφεία ή χώρους. Σύμφωνα με την παρατήρηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οταν γίνονται τέτοιες διευθετήσεις και εξουσιοδοτούνται συγκεκριμένα άτομα, αυτά με τη σειρά τους, αφού συγκατατίθενται στην ανάληψη τέτοιας δέσμευσης, πρέπει να συμμορφώνονται με τα σχετικά καθήκοντα και ευθύνες τους. Αυτό που συνάγεται από τις παρατηρήσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ότι, για να μπορεί κάποιο πρόσωπο να δεσμεύσει κάποιο άλλο πρόσωπο, σε θέματα επίδοσης, πρέπει να είναι και εξουσιοδοτημένο αλλά και να συγκατατίθεται για το σκοπό αυτό. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Στη βάση των ανωτέρω, θεωρώ ότι ο όρος «πρόσωπο υπεύθυνο του χώρου εργασίας του κατηγορούμενου», στο αρ. 46
(1)(α), παραπέμπει σε πρόσωπο με υπεύθυνη θέση στο χώρο εργασίας του κατηγορούμενου και σε σχέση με την εργασία του τελευταίου. Μπορεί στο χώρο εργασίας του κατηγορούμενου να υπάρχουν πρόσωπα τα οποία, αν και δεν είναι υπεύθυνα εντούτοις μέσω τους, ο κατηγορούμενο), μπορεί να λάβει γνώση του κατηγορητηρίου, όμως τέτοια πρόσωπα δεν εμπίπτουν στο αρ. 46
(1)(α). Ίσως να εμπίπτουν στο αρ.461Α, όμως αυτό είναι κάτι που θα κριθεί στα πλαίσια αιτήματος στη βάση εκείνου του άρθρου και νοουμένου ότι πληρούνται οι εκεί αναφερόμενες προϋποθέσεις. ΕΠΙΔΟΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ 2 Στην παρούσα υπόθεση, η επίδοση στον κατηγορούμενο 2, παρουσιάζεται να έγινε στην Λαρίσα, διευθύντρια εταιρείας η οποία είναι διευθύντρια σε άλλη εταιρεία στην οποία διευθυντής είναι ο κατηγορούμενος 2. Το αν η Λαρίσα, εμπίπτει, ως εκ της κοινα αποδεκτής θέσης που κατείχε στην κατηγορούμενη 3, στον ορισμό «υπεύθυνος του χώρου εργασίας» του κατηγορούμενου 2 δεν εξαρτάται από τις προσωπικές εκτιμήσεις και αντιλήψεις των μαρτύρων. Ως εκ τούτου, το τι αντιλήφθηκε και το κατά πόσο ορθά ή όχι το αντιλήφθηκε ο επιδότης στην παρούσα υπόθεση, δεν θα με απασχολήσει. Άλλωστε, δεν είναι η εκτίμηση του που αμφισβητήθηκε αλλά το κατά πόσο ως πραγματικό γεγονός η Λαρίσα είναι ως την παρουσίασε στην ένορκο δήλωση του. Ομοίως, δεν θα με απασχολήσουν ούτε τα όσα ανέφερε ο παραπονούμενος αφού η μαρτυρία του, αφορά τις περιβάλλουσες συνθήκες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό συνιστούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών. Η μαρτυρία της Λαρίσας, πέραν του λόγου για τον οποίο παρέλαβε το κατηγορητήριο, ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε. Όμως ακόμη και ο λόγος για τον οποίο παρέλαβε το κατηγορητήριο είναι άνευ σημασίας, εφόσον σημασία δεν έχει το τι πίστευε εκείνη αλλά το κατά πόσο είχε όντως την ιδιότητα που ο επιδότης της απέδωσε, ιδιότητα βέβαια την οποία η ίδια αρνήθηκε. Σημειώνω εδώ ότι η υπογραφή της στην απόδειξη παραλαβής έλαβε χώρα στις 27/8/15, και πριν να συνταχθεί το μπρόσθιο μέρος του εν λόγω εγγράφου, στην οποία της αποδίδεται η επίμαχη ιδιότητα. Επομένως, δεν μπορεί ούτε να λεχθεί ότι με την υπογραφή της, αποδέχτηκε την ιδιότητα αυτή. Ούτε το γεγονός ότι η εταιρεία στην οποία η Λαρίσα είναι διευθυντής έχει την ίδια διεύθυνση ως εγγεγραμμένο γραφείο με την εταιρεία στην οποία διευθυντής είναι ο κατηγορούμενος 2 είναι αρκετό για να την εντάξει στα πρόσωπα του αρ.46
(1)(α). Όπως ανέφερα και στην Mariashin (ανωτέρω), «...είναι ένα πράγμα να είναι κάποιος υπεύθυνος του ευρύτερου χώρου εργασίας κάποιου προσώπου όπως για παράδειγμα ένας οργανισμός με διάφορα τμήματα που το καθένα έχει το δικό του διευθυντή όμως όλοι υπάγονται σε μια ανώτερη διοικητική αρχή και εντελώς διαφορετικό πράγμα να είναι κάποιος υπέυθυνος σε ένα τμήμα ενός οργανισμού ή μιας εταιρείας που διαχειρίζεται κάποιες πτυχές ενός άλλου ξεχωριστού και ανεξάρτητου οργανισμού ή εταιρείας στην οποία εργοδοτείται το πρόσωπο το οποίο ζητείται για επίδοση. Το να θεωρείται στην τελευταία περίπτωση, ορθή η επίδοση στο πρώτο πρόσωπο ως υπεύθυνο του χώρου εργασίας του τελευταίου είναι θεωρώ παράλογο αλλά και αντίθετο με το σκοπό του αρ. 46
(1)(α). Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι, εφόσον πρόκειται περί ποινικής υπόθεσης, πρωταρχική υποχρέωση είναι η προσωπική επίδοση.». Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, της κατάληξης μου ως προς την ερμηνεία του όρου «υπεύθυνος του χώρου εργασίας ή ασχολίας» αλλά και της ενώπιον μου αδιαμφισβήτητης μαρτυρίας κρίνω ότι η κα Λαρίσα δεν ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο υπεύθυνη του χώρου εργασίας του κατηγορουμένου 2 και ως εκ τούτου η επίδοση που της έγινε υπό αυτή την ιδιότητα δεν ευσταθεί. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 2 κρίνεται εσφαλμένη και ως μη συνάδουσα με τις πρόνοιες του αρ.46
(1)(α) Κεφ.155. Συνεπως αυτή κρίνεται άκυρη. (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Criminal/Interim Αναφορά: Αμφισβήτηση επίδοσης κατηγορητηρίου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο