ΔΗΜΟΣ ΥΨΩΝΑ ν. ANDREAS E. ELLINAS & SON LTD, Αρ. Υπ. 28429/2014, 3/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:B154 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Ε. Δημητρίου-Παναγή, Ε. Δ. Αρ. Υπ. 28429/2014 ΔΗΜΟΣ ΥΨΩΝΑ, από Λεμεσό εναντίον ANDREAS E. ELLINAS & SON LTD. Ημερομηνία: 3 Δεκεμβρίου, 2015 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Μαρκίδης Για την Κατηγορούμενη Εταιρεία: κος Πογιατζιής για Συμεού και Κονναρής Δ.Ε.Π.Ε ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex Tempore) Η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε στις 31.10.04 εναντίον της Κατηγορουμένης εταιρείας. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο η κατηγορουμένη εταιρεία κατηγορείται για αδικήματα κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3 και 20 του Κεφ. 96 Περί Ρυθμίσεως Αδειών και Οικοδομών Νόμου. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος κατά και/ή περί τον Φεβρουάριο 2014 και μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της εν λόγω υπόθεσης στον Ύψωνα της Επαρχίας Λεμεσού, επί του ακινήτου υπ' αριθμόν εγγραφή 16860 Φ/Σχ. 53/64 Τεμάχιο 325 που βρίσκεται στην οδό Ηλία Καννάουρου 148, Ύψωνα 4186 Λεμεσός στον Δήμο Ύψωνα εντός των δημοτικών Ορίων Ύψωνα, προέβη σε παράνομες προσθήκες/κατασκευές/αλλαγή χρήσης υποστατικού χωρίς την εκ των προτέρων εξασφάλιση των νενομισμένων αδειών καθώς και χρήση της οικοδομής χωρίς την εκ των προτέρων εξασφάλιση Πιστοποιητικού Εγκρίσεων. Στην κατηγορία αυτή η Κατηγορουμένη εταιρεία καταχώρησε μη παραδοχή στις 16.12.14 και έκτοτε η υπόθεση ορίστηκε σε διάφορες ημερομηνίες για ακρόαση. Κατά τον Οκτώβριο του 2015, που η υπόθεση ήτο ορισμένη για ακρόαση, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορουμένης εταιρείας ήγειρε προδικαστικές ενστάσεις οι οποίες άπτονται της εγκυρότητας του κατηγορητηρίου και οι οποίες αφορούν τα κάτωθι: Κατά πρώτο λόγο, εγέρθηκε ζήτημα πολλαπλότητας του κατηγορητηρίου καθότι σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο η κατηγορία ως έχει περιλαμβάνει τη διάπραξη τριών αδικημάτων, ήτοι της παράνομης προσθήκης κατασκευών, της αλλαγής χρήσης του επίδικου υποστατικού και της χρήσης χωρίς εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης. Περαιτέρω, καμιά αναφορά δεν γίνεται στη νομική πτυχή στην έκθεση αδικήματος στο Άρθρο 10 το οποίο αφορά το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Κατά δεύτερο λόγο, εγέρθηκε ζήτημα ασάφειας, αοριστίας και γενικότητας του εν λόγω κατηγορητηρίου λόγω έλλειψης ουσιωδών λεπτομερειών, στις λεπτομέρειες αδικήματος, παράλειψη που σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο οδηγεί στην απώλεια της δυνατότητας ετοιμασίας της υπεράσπισης από πλευράς της κατηγορουμένης εταιρείας. Καταχωρήθηκε προς στήριξη του αιτήματος, γραπτή αγόρευση, Έγγραφο Α, από πλευράς του κου Πογιατζιή όπου με αναφορά τόσο σε νομικά συγγράμματα όσο και σε νομολογία, στηρίζεται η θέση του και η εισήγησή του η οποία δεν είναι άλλη από την απόρριψη του κατηγορητηρίου και ακύρωση του καθότι οι παραλείψεις του κατηγορητηρίου είναι τόσο εξόφθαλμες και θεμελιώδεις που οδηγούν σαφέστατα σε δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων της κατηγορουμένης. Περαιτέρω, εισηγείται ότι δεν είναι από τις περιπτώσεις που δύναται να θεραπευθεί το κατηγορητήριο με τροποποίηση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής στη δική του αγόρευση, Έγγραφο Β, ανέφερε τις θέσεις του οι οποίες ουσιαστικά είναι ότι από τη μια δεν υπάρχει πολλαπλότητα αλλά ακόμα και αν υπήρχε η περίπτωση αυτή εμπίπτει στις περιπτώσεις που το Δικαστήριο δύναται να προχωρήσει με τροποποίηση του κατηγορητηρίου και προς τούτο υπέβαλε και σχετικό αίτημα. Κατ' αρχήν, αφαίρεση λέξεων από την κατηγορία και προσθήκη δεύτερης κατηγορίας η οποία να αφορά τη χρήση του υποστατικού χωρίς την εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης. Θα προχωρήσω και θα εξετάσω κατ' αρχήν το ζήτημα της πολλαπλότητας του κατηγορητηρίου που εγείρεται ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Μέσα από την μελέτη της κυπριακής νομολογίας αλλά και διάφορων νομικών συγγραμμάτων, προκύπτει ότι η πολλαπλότητα ενός κατηγορητηρίου είναι ζήτημα το οποίο έχει απασχολήσει τόσο τα Δικαστήρια όσο και τους νομικούς συγγραφείς. Ο κανόνας για την πολλαπλότητα είναι απόρροια των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου, ο οποίος πρέπει να γνωρίζει για ποιο αδίκημα ακριβώς κατηγορείται. Μέσα από το άρθρο 39 (δ) του Κεφ.155 αναφέρονται τα ακόλουθα: 39. Οι ακόλουθες διατάξεις εφαρμόζονται σε κάθε κατηγορητήριο και ανεξάρτητα από οποιοδήποτε Νόμο ή κανόνα πρακτικής, το κατηγορητήριο, τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, δεν επιδέχεται ένσταση σε σχέση με τον τύπο ή το περιεχόμενο αυτού αν είναι συνταγμένο σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου αυτού- . (δ) όταν το νομοθέτημα που συνιστά το ποινικό αδίκημα αναφέρει ότι το ποινικό αδίκημα είναι η τέλεση ή η παράλειψη τέλεσης οποιασδήποτε από τις διάφορες πράξεις διαζευτικά ή η τέλεση ή η παράλειψη τέλεσης οποιασδήποτε πράξης με οποιαδήποτε από τις διάφορες ιδιότητες, ή με οποιαδήποτε από τις διάφορες προθέσεις ή διατυπώνει οποιοδήποτε μέρος του ποινικού αδικήματος διαζευκτικά, οι πράξεις, παραλείψεις, ιδιότητες ή προθέσεις, ή άλλα ζητήματα που συνιστούν τη διάζευξη στο νομοθέτημα δύνανται να διατυπωθούν διαζευκτικά στην κατηγορία που προσάπτεται για το εν λόγω ποινικό αδίκημα ... Χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading & Evidence and Practice 39th edition p. 26. "The indictment must not be double. This is to say no one count of the indictment should charge the defendant with having commited two more offences." Επίσης στο σύγγραμμα των κ.κ. Λοίζου και Πική Criminal Procedure in Cyprus στη σελίδα 48 αναφέρεται: "The separation of offences into separate counts is important, as a count cannot charge more than one offence. Failure to observe this provision may render the charge bad for duplicity ..." Επίσης στην υπόθεση Marcos Panteli v. District Labour Offices Famagusta
(1983)2 C.L.R. 205, ο Έντιμος Πικής Δ. εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Εφετείου ανέφερε μεταξύ άλλων τα πιο κάτω: ".. A double charge is one setting forth in the same count more than one offence. It matters not that the offences are similar in nature, commited in succession as that they conform to the same pattern. The test is whether the charge encompasses two or more offences. If so is bad for duplicity". Αναφορικά με την φύση της πολλαπλότητας και την σημασία της, σχετική είναι η υπόθεση In re Marios Christou (Αίτηση προνομιακών ενταλμάτων αρ. 25/96 ημερ. 9.4.96), όπου ο Έντιμος Φρ. Νικολαίδης Δ. αναφέρει: "Η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στην αοριστία της διατύπωσης του κατηγορητηρίου και στον ισχυρισμό για ύπαρξη πολλαπλότητας στο κατηγορητήριο που παραβιάζει, σύμφωνα πάντα με τον Αιτητή, τα δικαιώματα του και του στερούν την ευκαιρία αποτελεσματικής υπεράσπισης. Τόσο η αοριστία του κατηγορητηρίου όσο και η πολλαπλότητα δεν άπτονται της ουσίας των κατηγοριών αλλά αποτελούν διαδικαστικό θέμα. Η πολλαπλότητα όταν εμφανίζεται σε κατηγορητήριο αποτελεί θέμα τύπου και όχι μαρτυρίας (βλ. Archbold 4η έκδοση, παρ. 43). Αναμφίβολα η πολλαπλότητα σε κατηγορητήριο είναι ανεπιθύμητη αλλά, ακόμα και όταν διαπιστώνεται η ύπαρξη της, δεν χωρεί παρέμβαση και έκδοση διατάγματος certiorari." Αναφορικά με τον χρόνο υποβολής από πλευράς υπεράσπισης του ζητήματος της πολλαπλότητας σχετική είναι η αναφορά στην απόφαση της υπόθεσης Σ.Π. ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 207/13 ημερομηνίας 27.6.14: «Είναι βεβαίως ορθό ότι ένσταση επί πολλαπλότητας ή ασάφειας μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, ακόμη και κατ΄ έφεση, και αν πράγματι ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε επί κατηγορίας που ήταν λανθασμένη λόγω πολλαπλότητας, ή, ασάφειας, το Εφετείο μπορεί να ακυρώσει την καταδίκη, (R. v. Cain
(1983)Crim. L. R. 802).» Συνεπώς είναι δεδομένο ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος, καθώς σε τέτοια περίπτωση η κατηγορία θα κριθεί ότι πάσχει από πολλαπλότητα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police
(1980)2 CLR 131: "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Ως ανωτέρω ανέφερα ο κανόνας της πολλαπλότητας απορρέει από την έννοια της δίκαιης δίκης, και σκοπό έχει ο κατηγορούμενος να μην έλθει αντιμέτωπος με κατηγορίες που δεν του γνωστοποιήθηκαν δεόντως έτσι ώστε να μην γνωρίζει τι ακριβώς θα αντιμετωπίσει στη δίκη και να στερηθεί επομένως της δυνατότητας να υπερασπίσει κατάλληλα τον εαυτό του. Ο πιο πάνω αναφερόμενος κανόνας κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμα μας (βλ. άρθρο 12.5) όσο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. άρθρο 6
(3)(α)). Στην υπόθεση Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ 486, στην οποία εξετάστηκε ζήτημα πολλαπλότητας, ειπώθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: Εξετάζοντας τώρα σε συνάρτηση με τις πιο πάνω νομικές πτυχές το παρόν κατηγορητήριο, αναφέρω ότι οι λεπτομέρειες του αδικήματος αλλά και η έκθεση αδικήματος ως έχουν διατυπωθεί στο παρόν κατηγορητήριο, σαφέστατα περιλαμβάνουν ισχυριζόμενη διάπραξη, πέραν του ενός αδικήματος. Κατ' αρχήν περιλαμβάνει ισχυρισμό για προσθήκες, κατά δεύτερο λόγο κατασκευές, το αδίκημα της αλλαγής χρήσης υποστατικού και τέλος το αδίκημα της χρήσης υποστατικού χωρίς την εξασφάλιση εκ των προτέρων πιστοποιητικού έγκρισης. Με απλή ανάγνωση της συγκεκριμένης νομοθεσίας και των επίδικων άρθρων είναι ξεκάθαρο ότι ο νομοθέτης δημιουργεί ξεχωριστά αδικήματα και δεν προκύπτει μέσα από την ανάγνωση των Άρθρων αυτών το ενδεχόμενο να είναι ένα αδίκημα το οποίο να τελείται με διαφορετικούς τρόπους. Στην προκειμένη περίπτωση καταλήγω ότι το κατηγορητήριο, ως διατυπώθηκε, πάσχει από πολλαπλότητα καθότι στην κατηγορία περιλαμβάνονται πέραν του ενός αδικήματος, τα οποία μάλιστα στις λεπτομέρειες αδικημάτων δεν εξειδικεύονται καθ' οιονδήποτε τρόπο. Εξετάζοντας τώρα το ζήτημα της αοριστίας και της γενικότητας, καταλήγω ότι οι λεπτομέρειες αδικήματος ως τέθηκαν είναι τόσο αόριστες όσο και γενικές καθότι και για τα διαφορετικά αδικήματα που περιλαμβάνονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος ουδεμία αναφορά γίνεται στον τρόπο με τον οποίο αυτά τελέστηκαν και καμία αναφορά δεν γίνεται στον τρόπο τέλεσης οποιουδήποτε εκ των τεσσάρων αδικημάτων που κρίνω ότι περιλαμβάνονται στην ίδια κατηγορία. Καμία αναφορά δεν γίνεται σε ακριβείς κατ' ισχυρισμό πράξεις της κατηγορουμένης εταιρείας. Έχοντας τώρα ως δεδομένη την πολλαπλότητα που παρουσιάζει το παρόν κατηγορητήριο αλλά και τη γενικότητα και αοριστία στις λεπτομέρειες αδικημάτων, θα πρέπει το Δικαστήριο να εξετάσει το αίτημα που υποβλήθηκε για τροποποίηση του κατηγορητηρίου και αν η ελαττωματικότητα αυτή δύναται σε αυτό το στάδιο να θεραπευθεί με τροποποίηση του κατηγορητηρίου ως η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής. Νομική Βάση: Τα άρθρα 83, 84 και 85 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 δίδουν ευρείες εξουσίες στο Δικαστήριο να μεταβάλλει κατηγορητήρια, δηλαδή είτε να τροποποιεί τις λεπτομέρειες τους ή να αντικαθιστά ή να προσθέτει νέες κατηγορίες όπου τούτο είναι αναγκαίο. Το άρθρο 83.1 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου έχει ως ακολούθως: «Όταν, σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης φαίνεται στο Δικαστήριο ότι το κατηγορητήριο . είναι ελαττωματικό, είτε ουσιαστικά είτε τυπικά, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τέτοιο διάταγμα για τη μεταβολή του κατηγορητηρίου . είτε με τροποποίηση του ή με υποκατάστασή του ή με προσθήκη σε αυτό νέας κατηγορίας ως το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο ώστε να ανταποκρίνεται στα περιστατικά της υπόθεσης». Στο σύγγραμμα των Λοϊζου και Πική "Criminal Procedure in Cyprus" στη σελίδα 71, αναφέρονται τα πιο κάτω σε σχέση με την τροποποίηση του κατηγορητηρίου: "The Criminal Procedure Law, Cap.155 confers wide powers on the court to amend a defective charge during the trial, where the charge or information is defective in substance or in form by the alteration of the charge i.e. by amending either the description of the offence, or the particulars thereto or both, or by substitution or addition of a new count, as the court thinks necessary to meet the circumstances of the case." Η τροποποίηση κατηγορητηρίου εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου που εξασκείται με γνώμονα την απονομή δικαιοσύνης. Η ανάγκη για τροποποίηση μπορεί να εγερθεί από διάφορους λόγους, όπως: (α) για να διορθώσει ασυμφωνία μεταξύ των λεπτομερειών αδικήματος με τη μαρτυρία που ήδη προσφέρθηκε. (β) για να δοθούν περαιτέρω και ακριβέστερες λεπτομέρειες ώστε να καταστεί δυνατή η ετοιμασία της υπεράσπισης με βεβαιότητα. (γ) για να προστεθεί κατηγορία που να περιλαμβάνει αδίκημα που αποκαλύφθηκε από τη μαρτυρία. Σκοπός των προνοιών των άρθρων 83, 84 και 85 του Κεφ. 155, είναι να παράσχουν στα Δικαστήρια τη δυνατότητα να απονέμουν δικαιοσύνη στην περίπτωση κατά την οποία απλές παρατυπίες μπορούσαν να οδηγήσουν στην αθώωση κατηγορούμενου παρά την απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Έχει νομολογηθεί ότι ένα κατηγορητήριο μπορεί να θεωρηθεί ως ελαττωματικό όταν δεν περιέχεται σε αυτό κατηγορία για αδίκημα που αποκαλύπτεται στη μαρτυρία ή που το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου δεν συνάδει με τη μαρτυρία που δόθηκε στη δίκη. (Βλ. Leonidou v. Police
(1987)2 C.L.R. 96, Αttorney-General v. Kyprianou
(1988)2 C.L.R. 209, Κυριάκου ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 458, 464). Ενδελεχής ανάλυση του όρου «ελαττωματικό κατηγορητήριο» δόθηκε επίσης στην υπόθεση Pouris v. The Rebublic
(1983)2 C.L.R 148. Έγινε από το Εφετείο εκτενής αναφορά στη Αγγλική Νομολογία και υιοθετήθηκε η ερμηνεία που έδωσαν στον όρο οι Αγγλικές αποφάσεις R v. Smith and others 34 Cr. App. R 168 και R v. Martin
(1962)1 Q.B 22. Βασικό κριτήριο στη μετατροπή ενός κατηγορητηρίου είναι η απουσία δυσμενούς επηρεασμού των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου και γενικού δυσμενούς επηρεασμού στην υπεράσπιση του. Συνήθως η τροποποίηση γίνεται εύκολα στα αρχικά στάδια της δίκης και δυσκολότερη όσο αυτή προχωρεί γιατί τότε η πιθανότητα επηρεασμού της υπεράσπισης του κατηγορουμένου αυξάνεται. Στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus (ανωτέρω), σελίδες 71 και 72 αναφέρεται ότι πιθανός επηρεασμός του κατηγορουμένου μπορεί να προκύψει αν ένα εντελώς νέο αδίκημα εμφανίζεται που λογικά δεν αναμενόταν αλλά στην πράξη η τροποποίηση επιτρέπεται με σχετική ευκολία στα πρωταρχικά στάδια της δίκης, με την προϋπόθεση ότι η τροποποίηση σχετίζεται θεματικά με τα αδικήματα που ήδη εμπεριέχονται στο κατηγορητήριο. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω θα προχωρήσω στην εξέταση του αιτήματος υπό το πρίσμα όσων έχουν υποστηριχθεί ενώπιον μου από αμφότερες τις πλευρές. Κατ' αρχήν έχουμε ως δεδομένο ότι το παρόν κατηγορητήριο είναι ελαττωματικό. Σαφώς υπάρχει με βάση τα πιο πάνω η δυνατότητα να τροποποιηθεί ένα κατηγορητήριο είτε αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο είτε κατόπιν αιτήματος από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής. Αυτό που ζητείται μέσα από τη γραπτή αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής είναι η διαγραφή των λέξεων, «αλλαγή χρήσης υποστατικού» και «καθώς και χρήση της οικοδομής χωρίς εκ των προτέρων εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης» που σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο ξεκαθαρίζει και επιλύεται το θέμα της πολλαπλότητας. Κατά δεύτερο λόγο ζητείται η προσθήκη δεύτερης κατηγορίας, για την χρήση υποστατικού χωρίς την εκ των προτέρων εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Θα πρέπει να πω ότι το αίτημα το οποίο υποβάλλεται σήμερα και για το οποίο είχα ζητήσει και διευκρινίσεις, παρά το ότι η απόφαση επιφυλάχθηκε να δοθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, ως υποβάλλεται είναι γενικό και αόριστο. Ένα αίτημα τροποποίησης θα πρέπει να είναι συγκεκριμένο. Με τις διαγραφές και απαλείψεις να αναφέρονται επακριβώς, επίσης πρέπει να υποβάλλεται με ακρίβεια και με συγκεκριμένη διατύπωση η αιτούμενη προς προσθήκη κατηγορία. Περαιτέρω σημειώνω ότι, καμία αναφορά δεν γίνεται στην επακριβή διατύπωση της νέας κατηγορίας που υπάρχει αίτημα να προστεθεί. Το αίτημα που διατυπώνεται μέσα από την αγόρευση για προσθήκη δεύτερης κατηγορίας για τη χρήση υποστατικού χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης υποβάλλεται χωρίς να διατυπώνονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες αδικημάτων για την κατηγορία αυτή, παρά μόνο μια γενική αναφορά στη νομοθεσία που αυτό βασίζεται. Πέραν της γενικότητας όμως του αιτήματος τροποποίησης, θεωρώ ότι ακόμα και στο στάδιο τούτο, στο αρχικό στάδιο της δίκης, όπου η τροποποίηση δίνεται με μεγαλύτερη ευκολία, η συγκεκριμένη περίπτωση διαφέρει σημαντικά. Ο λόγος είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση αν επιτραπεί η τροποποίηση κρίνω ότι θα επηρεαστούν δυσμενώς τα δικαιώματα και η υπεράσπιση της κατηγορουμένης. Η κατηγορουμένη με βάση το παρόν κατηγορητήριο αντιμετωπίζει μια κατηγορία η οποία εξ αρχής κρίνω ότι ήταν ελαττωματική σε τέτοιο βαθμό που δεν δύναται με τροποποίηση να θεραπευθεί. Η αναφορά σε τέσσερα αδικήματα, γιατί κρίνω ότι ως έχει διατυπωθεί το κατηγορητήριο δεν είναι τρία αδικήματα αλλά τέσσερα, και χωρίς την αναφορά σε οποιαδήποτε λεπτομέρεια είναι ελαττωματικό σε τέτοιο βαθμό που δεν δύναται να θεραπευθεί με τροποποίηση. Ουσιαστικά η αποδοχή τροποποίησης του κατηγορητηρίου με τη γενικότητα που υποβλήθηκε το αίτημα, θα ισοδυναμούσε ουσιαστικά στη δημιουργία ενός εντελώς νέου κατηγορητηρίου το οποίο δεν είναι επιτρεπτό. Η δε κατηγορούμενη θα βρεθεί αντιμέτωπη με νέες εντελώς κατηγορίες που δεν τις γνώριζε εξ αρχής. Συμφωνώ βέβαια ότι με βάση και τις αρχές της νομολογίας ενδεχομένως αδίκως να απορρίπτονται υποθέσεις για τυπικούς λόγους. Όμως στην παρούσα περίπτωση κρίνω ότι η ελαττωματικότητα είναι ουσιαστική. Η κατηγορούμενη εταιρεία ναι μεν καταχώρησε μη παραδοχή όμως αντιμετώπισε τέσσερις κατηγορίες και όχι μία, για τις οποίες μάλιστα ουδεμία λεπτομέρεια για τον τρόπο τέλεσης τους στο τι συνίστανται αυτές οι κατηγορίες γνωρίζει. Ακόμα και λεπτομέρειες να ζητούνταν και να δίδονταν, κρίνω ότι είναι τόσο γενική και αόριστη η διατύπωση των λεπτομερειών των αδικημάτων που δεν δύναται να θεραπευθεί με τροποποίηση ούτε και με την παραχώρηση οιωνδήποτε λεπτομερειών. Ως εκ τούτου και μετά την κατάληξη μου περί πολλαπλότητας, γενικότητας και ασάφειας του κατηγορητηρίου, και συνεπακόλουθα της απόρριψης του αιτήματος για τροποποίηση του κατηγορητηρίου, κρίνω ότι το κατηγορητήριο είναι ελαττωματικό σε τέτοιο βαθμό, που συνεπακόλουθα απορρίπτεται. Συνεπώς η κατηγορούμενη απαλλάσεται και αθωώνεται της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Ε. Δημητρίου-Παναγή, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον: Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο