Κωνσταντίνος Παναγιώτη Μιχαήλ Έλληνα κ.α. ν. Άριστου Παναγή, Αρ.Υπόθ. 9586/13, 30/11/2015

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο: «Ο κατηγορούμενος την 10η Αυγούστου 2012 στο χωριό Βάσα Κοιλανίου της Επαρχίας Λεμεσού, εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά σε τοιχοποιία που ευρίσκετο στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 6521, Φ/Σχ XLVII/33, Τεμάχιο 490, περιουσία των παραπονουμένων Κωνσταντίνου Παναγιώτη Μιχαήλ Έλληνα και Γεωργίας Ευαγόρου Στυλιανού». Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ένα μάρτυρα, τον πρώτο παραπονούμενο, Κωνσταντίνο Παναγιώτου Έλληνα (ΜΚ1) ο οποίος κατέθεσε μέσω γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α). Ο μάρτυρας κατά τη μαρτυρία του κατέθεσε επίσης δεκατρία Τεκμήρια για τα οποία γίνεται ειδικότερη αναφορά πιο κάτω. Σύμφωνα με τον ΜΚ1, αυτός και η σύζυγος του, Γεωργία Ευαγόρου Στυλιανού, δεύτερη παραπονούμενη, είναι εξ' ημισείας ιδιοκτήτες του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6521, Φ/Σχ XLVII/33, Τεμάχιο 490, που βρίσκεται στο χωριό Βάσα Κοιλανίου της Επαρχίας Λεμεσού (εφ' εξής «το ακίνητο»). Προς απόδειξη τούτου, ο ΜΚ1 κατέθεσε ως Τεκμήρια 1 και 2 τους σχετικούς τίτλους ιδιοκτησίας του ιδίου και της συζύγου του. Όπως ανέφερε ο μάρτυρας, το ακίνητο του συνορεύει με διπλανό ακίνητο, ιδιοκτησίας της μ.Χρυστάλλας Αντωνίου, αδελφής του κατηγορούμενου στο οποίο ο κατηγορούμενος είχε το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης. Στα σύνορα μεταξύ των δύο τεμαχίων, υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πέτρινος τοίχος αντιστήριξης (εφ' εξής «ο τοίχος»), ο οποίος, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, στα πλαίσια οροθέτησης που έγινε από το Κτηματολόγιο Λεμεσού, του υποδείχθηκε ότι βρίσκεται εντός του δικού του ακινήτου (Τεκμήρια 10 και 11). Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι την 10/8/12, είδε τον κατηγορούμενο, «να αφαιρεί πέτρες με κούσπο και λιβέρι και χώμα με το λάστιχο του νερού» από το θεμέλιο του τοίχου που βρισκόταν στη πλευρά του ακίνητου της αδερφής του κατηγορούμενου, οπόταν και τον κάλεσε αμέσως να σταματήσει, ο τελευταίος όμως, τον αγνόησε και συνέχισε να προκαλεί ζημιά στον τοίχο. Ο παραπονούμενος τότε, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, προέβη την ίδια μέρα σε τηλεφωνική καταγγελία στην αστυνομία η οποία τον παρέπεμψε στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού. Όταν επικοινώνησε με την Επαρχιακή Διοίκηση, του είπαν να υποβάλει το παράπονο του γραπτώς, όπως και έπραξε στις 16/10/12 - Τεκμήριο
2. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, μεταξύ του ιδίου και του δικηγόρου του από τη μια και της Επαρχιακής Διοίκησης από την άλλη, ακολούθησε αλληλογραφία αναφορικά με την κατάσταση που παρουσίαζε ο τοίχος (Τεκμήρια 4-7). Περαιτέρω, ο παραπονούμενος ανέφερε, ότι για την εικόνα που παρουσίαζε ο τοίχος εξασφάλισε από τον πολιτικό μηχανικό κ. Δημήτρη Χάρη, σχετική βεβαίωση ημερομηνίας 17/11/2012 και σχετική μελέτη ως προς τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν για επιδιόρθωση του τοίχου (Τεκμήρια 8 και 9.). Ο παραπονούμενος κατέθεσε επίσης φωτογραφίες, (Τεκμήριο 13), που απεικονίζουν, σύμφωνα με τον ίδιο, τη ζημιά που έχει προκαλέσει ο κατηγορούμενος. Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος προκάλεσε μικροζημιές στον τοίχο και στο παρελθόν όμως τη μεγαλύτερη ζημιά την προκάλεσε στις 10/8/
3. Τέλος, ο παραπονούμενος ανέφερε ότι, με τη συγκατάθεση του διαχειριστή της περιουσίας της μ.Χρυστάλλας Αντωνίου (Τεκμήριο 12), εισήλθε στο ακίνητο της και αποκατέστησε τις ζημιές. Τα έξοδα της επιδιόρθωσης προτίθεται να τα διεκδικήσει από τον κατηγορούμενο στα πλαίσια αστικής διαδικασίας. Η αντεξέταση του παραπονούμενου από τον κατηγορούμενο περιορίστηκε στην αμφισβήτηση όλων όσων ισχυρίστηκε ο παραπονούμενος. Υποβλήθηκε επίσης στον παραπονούμενο ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να προκαλέσει ζημιά στον τοίχο, θέση την οποία ο παραπονούμενος απέρριψε επικαλούμενος τις εκδικητικές προθέσεις του κατηγορούμενου και τις μεταξύ τους προϋπάρχουσες διαφορές. Μετά που κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Στα πλαίσια της ο κατηγορούμενος, ουσιαστικά αναβίωσε τις πολύχρονες διαφορές που έχει με τον παραπονούμενο από το 1970 που ο τελευταίος μετακόμισε στο χωριό. Κρίνω αχρείαστο να παραθέσω αυτούσια τη δήλωση του αφού εν πάση περιπτώσει, το περιεχόμενο της, σε μεγάλο μέρος, είναι άσχετο με τα επίδικα θέματα. Περιορίζομαι στα όσα σχετικά με την επίδικη ημερομηνία 10/8/12 ανέφερε. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι προέβη στα όσα του καταλογίζει ο παραπονούμενος καθώς και ότι ο τοίχος έχει οποιαδήποτε ζημιά. Ως ανέφερε στη δήλωση του, εκείνη την μέρα αυτός και ο υιός του βρίσκονταν εντός του τεμαχίου της αδερφής του για να καθαρίσουν τα αγριόχορτα. Σε κάποια στιγμή, ο παραπονούμενος, χωρίς να τους αναφέρει οτιδήποτε, κάλεσε την αστυνομία ισχυριζόμενος ότι το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου και του γιου του τον εμπόδιζε από του να κινείται ελεύθερα εντός του ακινήτου του. Σύμφωνα πάντα με τον κατηγορούμενο, στην σκηνή ήρθε κάποιος αστυνομικός ονόματι Ανδρέας ο οποίος, τους είπε ότι δεν διαπίστωσε οποιοδήποτε αδίκημα, τους συνέστησε όμως να απομακρύνουν το αυτοκίνητο τους πράγμα το οποίο και έπραξαν. Έκτοτε και ιδιαίτερα μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν ξαναπήγε στο χωριό. Πέραν της δήλωσης του, ο κατηγορούμενος κατέθεσε δέσμη φωτογραφιών (Τεκμήριο 14) που δείχνουν τον τοίχο σε παλαιότερα χρόνια ως επίσης και μια χειρόγραφη επιστολή με την οποία φαίνεται η αδερφή του, να του επέτρεψε, πριν το θάνατο της, να διαχειρίζεται την περιουσία της (Τεκμήριο 15.). Ως μάρτυρες υπεράσπισης, ο κατηγορούμενος, κάλεσε τον υιό του, Αντρέα Αντωνίου (ΜΥ1) και τον αστυφύλακα 3543, Ανδρέα Περικλέους, του Αστυνομικού Σταθμού Πάχνας (ΜΥ2). Καταθέτοντας ο ΜΥ1, απέρριψε τα όσα ο παραπονούμενος καταλογίζει στον πατέρα του. Σύμφωνα με τον μάρτυρα στις 10/8/12, ενώ βρισκόταν μαζί με τον πατέρα του στο χώρο και καθάριζαν τα χόρτα, επισκέφθηκε τη σκηνή αστυνομικός από τον Αστυνομικό Σταθμό Πάχνας ο οποίος τους είπε ότι είχε δεχτεί παράπονο από τον παραπονούμενο ότι το όχημα τους τον εμπόδιζε. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο αστυνομικός τους είπε να μετακινήσουν το όχημα τους για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, όπως και έπραξαν. Στη συνέχεια, ο παραπονούμενος πήρε τον αστυνομικό να του δείξει, όπως ο παραπονούμενος ανέφερε στον αστυνομικό, τον τοίχο. Ακολούθως, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο αστυνομικός τους είπε ότι «εν έχει τίποτε» και ότι μπορούσαν να φύγουν, γεγονός, που σύμφωνα με τον ΜΥ1, προκάλεσε την αντίδραση του παραπονούμενου ο οποίος ζητούσε από τον αστυνομικό να του εξηγήσει γιατί ήρθε στο χώρο ο συγκεκριμένος αστυφύλακας αντί του προϊσταμένου του. Ο ΜΥ1 αντεξετάστηκε από τον συνήγορο του παραπονουμένου ως προς το πότε χρονικά έλαβε χώρα το συμβάν με το αυτοκίνητο στο οποίο ο ΜΥ1 αναφέρθηκε. Θέση του παραπονούμενου, η οποία υποβλήθηκε στον ΜΥ1, ήταν ότι το συμβάν με το αυτοκίνητο, δεν έλαβε χώρα στις 10/8/12 αλλά σε άλλη ημερομηνία. Ο ΜΥ1, αν και δεν απέκλεισε την πιθανότητα το συγκεκριμένο συμβάν να έγινε «μια μέρα πάνω μια μέρα κάτω» επέμεινε ότι ήταν εκείνες τις μέρες που έγινε αφού «ήταν μέσα στις άδειες» και ότι έκτοτε ούτε εκείνος ούτε ο πατέρας του ξαναπήγαν στο χωριό. Τέλος, ο ΜΥ1 ανέφερε κατά την αντεξέταση του, ότι ο παραπονούμενος τους δημιουργεί συνεχώς προβλήματα λόγω ενός παλιού περιστατικού που είχε σχέση με χωράφι ιδιοκτησίας του ΜΥ
4. Ο ΜΥ2, έφερε μαζί του στο Δικαστήριο το ημερολόγιο ενεργείας του σταθμού στον οποίο υπηρετούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, αυτός, για πρώτη φορά επισκέφθηκε το χώρο για σκοπούς διερεύνησης της καταγγελίας του παραπονούμενου για τη ζημιά στον τοίχο του τελευταίου, στις 10/10/12, ημερομηνία κατά την οποία επιθεώρησε και τον τοίχο. Σύμφωνα πάντα με τον εν λόγω μάρτυρα, είχε επισκεφθεί το χώρο ακόμα μια φορά, για σκοπούς όμως διερεύνησης άλλου παραπόνου του παραπονούμενου και συγκεκριμένα παραπόνου ότι το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου και του υιού του ήταν σταθμευμένο κατά τρόπο που τον εμπόδιζε να διακινείται ελεύθερα στο τεμάχιο του. Ο μάρτυρας συμφώνησε με την εισήγηση του παραπονούμενου ότι η επίσκεψη του στο χώρο για σκοπούς διερεύνησης του παραπόνου που αφορούσε το τρόπο στάθμευσης του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου και του γιου του ήταν σε ημερομηνία άλλη από την 10/10/
5. Αν και αδυνατούσε να θυμηθεί την ακριβή ημερομηνία αυτής της επίσκεψης, ανέφερε ότι ήταν προγενέστερη της 10/10/
6. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας συμφώνησε ότι στο ημερολόγιο του σταθμού δεν υπάρχει στις 10/8/12, οποιαδήποτε καταχώρηση που να συνδέεται ή να αφορά την υποβολή ή τη διερεύνηση οποιουδήποτε παραπόνου του παραπονούμενου ή τη λήψη οποιασδήποτε ενέργειας από πλευράς αστυνομίας αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα. Αντίθετα, εκείνο που είναι καταχωρημένο στο ημερολόγιο του σταθμού, και αυτό στις 10/10/12, είναι το παράπονο του παραπονούμενου για τις ζημιές στο τοίχο και οι ενέργειες του αστυνομικού εκείνης της μέρας. Παραθέτω αυτούσια τη στιχομυθία που έλαβε χώρα κατά την αντεξέταση του ΜΥ2: « Ε. Και συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει άλλη καταγραφή από το φάκελο που έχετε σήμερα μαζί σας αναφορικά με επίσκεψη σας στο χώρο την 10/8/12 ; Α. Δεν υπάρχει καταγραμμένη ενέργεια στις 10/8/
7. Είναι στις 10/10/
8. Ε. Επομένως αυτά που είπατε προηγουμένως σε σχέση με τα αυτοκίνητα που εμπόδιζαν ήταν στις 10/10/12; Α. Ήταν σε προηγούμενη ημερομηνία. 10/10/12 ήταν η επίσκεψη μου στο μέρος για να δω τη ζημιά στο τοίχο. Όσον αφορά το αυτοκίνητο δεν θυμούμαι ακριβώς ημερομηνία πότε πήγα στο μέρος. » Τέλος, ο συγκεκριμένος μάρτυρας καταθέτοντας αναφορικά με την κατάσταση του τοίχου στις 10/10/12 ανέφερε στην κύρια εξέταση του: «Όταν πήγα στο μέρος, το χώμα φαινόταν σκαμμένο και φαίνονταν ξεκολλημένες πέτρες. Δεν φαινόταν καθαρή ζημιά στον τοίχο.» Στην αντεξέταση, του διευκρινίζοντας ότι δεν θεωρεί τον αυτό του ειδικό επί του θέματος, επανέλαβε ουσιαστικά την ίδια θέση. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την υπεράσπιση, οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Η πλευρά του παραπονούμενου υποστήριξε ότι από την προσκομισθείσα μαρτυρία αποδείχτηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου ενώ η πλευρά του κατηγορούμενου ότι τίποτα από τα όσα ισχυρίζεται ο παραπονούμενος, ευσταθούν. Εκείνο που καταλογίζεται στην παρούσα υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου από τον παραπονούμενο, είναι η πρόκληση ζημιάς την 10/8/12 σε τοίχο ιδιοκτησίας του παραπονούμενου, κακόβουλα, κατά παράβαση του αρ.324

(1)Κεφ.154. Με δεδομένη, την πάγια νομολογιακή αρχή ότι η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος απόδειξης του συνόλου των λεπτομερειών του αδικήματος, όπως αυτές αναγράφονται και περιγράφονται στο κατηγορητήριο, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ειδικότερα όταν αυτές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την προβαλλόμενη εκδοχή του παραπονούμενου (βλ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας,

(1991)2 Α.Α.Δ. 168 και Δρουσιώτης ν. Αστυνομίας Λεμεσού,

(1996)2 Α.Α.Δ. 189) προχωρώ να εξετάσω την ενώπιον μου μαρτυρία, επισημαίνοντας ότι η επιτυχία της υπόθεσης της Κατηγορούσας αρχής έξαρτάται ουσιαστικά από το κατά πόσο η μαρτυρία του παραπονούμενου κρίνεται αξιόπιστη ή όχι. Θεωρώ σκόπιμο όμως, προτού αξιολογήσω τη μαρτυρία του παραπονούμενου, συνοψίσω κάποια γεγονότα τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν και συνιστούν στην ουσία, κοινό έδαφος. Το ακίνητο, ιδιοκτησίας των παραπονουμένων συνορεύει με το ακίνητο που ανήκει στην αδερφή του κατηγορούμενου ο οποίος έχει δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σε αυτό. Στο σημείο που τα δύο ακίνητα εφάπτονται και εντός του ακινήτου των παραπονουμένων, υπάρχει πέτρινος τοίχος αντιστήριξης. Η περιοχή στην οποία βρίσκονται τα δύο ακίνητα αστυνομεύεται από τον αστυνομικό σταθμό Πάχνας στον οποίο υπηρετούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ΜΥ

1. Σύμφωνα με τον ΜΥ2 - η επί του προκειμένου η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε - στο ημερολόγιο ενεργείας του αστυνομικού σταθμού Πάχνας, υπάρχει στις 10/10/12, καταχωρημένο παράπονο από τον παραπονούμενο περί πρόκλησης ζημιάς στον τοίχο από τον κατηγορούμενο και επι τόπου επίσκεψη την ίδια μέρα για σκοπούς διερεύνησης του εν λόγω παραπόνου από τον ΜΥ
2. Σύμφωνα με τον ΜΥ2 - η επί του προκειμένου η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε - το ημερολόγιο ενεργείας δεν περιέχει οποιαδήποτε καταχώρηση με ημερομηνία 10/8/12 αναφορικά με παρόμοια ενέργεια της αστυνομίας ή παράπονο του παραπονουμένου εναντίον του κατηγορούμενου. Ο ΜΥ2 επισκέφθηκε το χώρο και προγενέστερα της 10/10/12 λόγω καταγγελίας που υποβλήθηκε από τον παραπονούμενο σε σχέση με τον τρόπο που ήταν σταθμευμένο το όχημα του κατηγορούμενου και του υιού του (βλ. σχετικό απόσπασμα αντεξέτασης ΜΥ2 ανωτέρω). Ο παραπονούμενος την 16/10/12 απέστειλε επιστολή-καταγγελία στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού σε σχέση με ζημιές που όπως ισχυρίζεται προκάλεσε ο κατηγορούμενος στον τοίχο. Για όλα τα πιο πάνω γεγονότα κάμνω ανάλογα ευρήματα. Διεξήλθα τη μαρτυρία του παραπονούμενου με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή παρακολουθώντας τον παράλληλα ενώ κατέθετε. Παρατηρώ τα πιο κάτω:
3. α) Τόσο ο παραπονούμενος όσο και οι λεπτομέρειες του αδικήματος τοποθετούν χρονικά τη διάπραξη του κατ' ισχυρισμό αδικήματος στις 10/8/
4. Ο παραπονούμενος μάλιστα, στη μαρτυρία του επί της συγκεκριμένης πτυχής της υπόθεσης αλλά και στις θέσεις που υποβλήθηκαν στους ΜΥ1 και ΜΥ2, ήταν κατηγορηματικός ως προς τούτο, εξαλείφοντας έτσι το οποιοδήποτε περιθώριο ενδεχομένως να δημιουργείτο για τοποθέτηση χρονικά του κατ' ισχυρισμό αδικήματος, όχι μόνο σε άλλη ημερομηνία αλλά και σε ημερομηνία πολύ πλησίον της 10/8/
5. Μάλιστα ο παραπονούμενος προς επίρρωση της συγκεκριμένης θέσης του όχι μόνο περιόρισε επακριβώς χρονικά το παράπονο του αλλά κατέθεσε και ως τεκμήριο, σειρά φωτογραφιών (Τ.12), οι οποίες απεικονίζουν σύμφωνα με τον ίδιο την προκληθείσα ζημιά στον τοίχο, τις οποίες έλαβε ο ίδιος και οι οποίες φέρουν ως ημερομηνία λήψης τους την ημερομηνία διάπραξης του κατ' ισχυρισμό αδικήματος ήτοι την 10/8/
6. β) Ήταν κατηγορηματική η θέση του παραπονούμενου ότι στις 10/8/12 είδε τον κατηγορούμενο να προκαλεί ζημιές και συγκεκριμένα τις ζημιές που απεικονίζονται στις φωτογραφίες (τεκμ.12) στον επίμαχο τοίχο με τη χρήση κούσπου, λιβεριού και λαστίχου ποτίσματος και ότι αυθημερόν τον κατήγγειλε στην αστυνομία. γ) Ήταν η θέση του παραπονούμενου ότι στις 10/8/12 η αστυνομία τον παρέπεμψε στον Έπαρχο για σκοπούς υποβολής και διερεύνησης του παραπόνου του οπόταν και απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 16/10/12, Τεκμήριο
7. Επισημαίνω το γεγονός ότι και στη συγκεκριμένη επιστολή, ο παραπονούμενος τοποθετεί χρονικά την κατ' ισχυρισμό επιλήψιμη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στις 10/8/
8. Η γραπτή καταγγελία του παραπονούμενου στον Έπαρχο, για άγνωστο λόγο, δεν έγινε παρά μόνο δύο μήνες μετά την κατ' ισχυρισμό ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος, ήτοι στις 16/10/
9. Το γιατί ο παραπονούμενος χρειάστηκε δύο και πλέον μήνες να υποβάλει την καταγγελία του τη στιγμή που σύμφωνα με τον ίδιο η ζημιά που είδε να γίνεται στις 10/8/12 ήταν τέτοιας έκτασης και επικινδυνότητας που δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί είναι πραγματικά μυστήριο. Ενώ σύμφωνα με τον παραπονούμενο, αυτός κατήγγειλε το συμβάν στην αστυνομία στις 10/8/12, αντεξετάζοντας τον αστυνομικό (ΜΥ2), αυτός συμφωνεί με τη θέση ότι καμία σχετική καταγραφή υπάρχει στο αστυνομικό ημερολόγιο για τις 10/8/
10. Αντίθετα η μόνη σχετική καταγραφή που υπάρχει, είναι η καταγραφή ημερομηνίας 10/10/12, δηλαδή μετά από δύο μήνες. Γιατί να μην υπάρχει καταχωρημένο παράπονο στις 10/8/12, αν υποβλήθηκε τέτοιο παράπονο, ως υπάρχει για τις 10/10/12; Ο παραπονούμενος δεν αμφισβήτησε την αστυνομική επίσκεψη της 10/10/12 αλλά ούτε και ότι αυτή αφορούσε τη διερεύνηση του παραπόνου του. Το γιατί όμως χρειάστηκε να λάβει χώρα επί τόπου διερεύνηση της αστυνομίας στις 10/10/12 τη στιγμή που σύμφωνα με τον παραπονούμενο, η αστυνομία, «έκλεισε» το θέμα από τις 10/8/12 παραπέμποντας τον στον Έπαρχο, παραμένει ανεξήγητο. Άφησε ο παραπονούμενος να νοηθεί στη μαρτυρία του ότι το παράπονο που υπέβαλε στην αστυνομία στις 10/8/12, και το οποίο ήταν και το μοναδικό που έκαμε σε σχέση με το υπό κρίση θέμα, «εξετάστηκε» αυθημερόν με συνοπτικές διαδικασίες και μέσω τηλεφώνου. Από τις θέσεις όμως που υπέβαλε στον ΜΥ2, ο παραπονούμενος, δέχεται ότι το παράπονο του έτυχε επιτόπιας διερεύνησης στις 10/10/
11. Κάτι τέτοιο όμως, για άγνωστο λόγο, ο παραπονούμενος ουδέποτε το ανέφερε στην μαρτυρία του. Τα πιο πάνω, δημιουργούν στο μυαλό μου αμφιβολία, ως προς το τι έγινε, αν όντως κάτι έγινε, στις 10/8/
12. Ενώ φαίνεται ο τοίχος να παρουσιάζει κάποια ζημιά στις 10/10/12 που τον επιθεώρησε ο αστυνομικός, εντούτοις η πρόκληση αυτής της ζημίας, αν και τοποθετήθηκε χρονικά πριν την 10/10/12 εντούτοις δεν μπορεί να τοποθετηθεί με ασφάλεια στις 10/8/12 που ισχυρίζεται ο παραπονούμενος. Έχοντας εξετάσει με μεγάλη προσοχή την μαρτυρία που έχει προσαχθεί και έχοντας κατά νου τη νομική θέση που διέπει το βάρος απόδειξης, κρίνω πως τα όσα αναφέρονται πιο πάνω αναφορικά με την μαρτυρία και εκδοχή του παραπονούμενου, δημιουργούν τέτοια σοβαρά ερωτήματα ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης ώστε να μην μπορεί να θεμελιωθεί η καταδίκη του κατηγορούμενου χωρίς να πλανάται τουλάχιστο μια υποβόσκουσα αμφιβολία για την ενοχή του. Επομένως θα δώσω στον κατηγορούμενο το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Η πιο πάνω κατάληξη μου αναπόφευκτα καθιστά αχρείαστη και περιττή την ενασχόληση με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου ή με τη μαρτυρία του ΜΥ1 αφού σε κάθε περίπτωση δεν εναπόκειται στην υπεράσπιση να αποδείξει την αθωότητα του κατηγορούμενου αλλά στην κατηγορούσα αρχή να αποδείξει την ενοχή του∙ και αν μετά από την εξέταση της μαρτυρίας το Δικαστήριο διατηρεί εύλογες ή υποβόσκουσες αμφιβολίες για την ενοχή του κατηγορούμενου, ο τελευταίος δικαιούται να τύχει του ευεργετήματος της αμφιβολίας, έστω και αν οι εξηγήσεις του και οι θέσεις της υπεράσπισης γενικότερα δεν έχουν γίνει δεκτές (Woolmington v DPP 25 Cr.App.R. 72, Χαρίτωνος κ.α. ν Δημοκρατίας

(1971)2 ΑΑΔ 40). Το ίδιο ισχύει και για την μαρτυρία του αστυνομικού, ΜΥ2, ο πυρήνας της οποίας όμως, σε κάθε περίπτωση, αποτέλεσε ουσιαστικά, κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Ως εκ τούτου δεν χρειάζεται να λεχθεί οτιδήποτε περαιτέρω αναφορικά με τον εν λόγω μάρτυρα. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου δικαιολογείται το συμπέρασμα ότι ο τοίχος έφερε κατά τις 10/10/12 ζημιά η οποία προκλήθηκε σε προγενέστερη ημερομηνία. Δεν είναι όμως έργο του Δικαστηρίου η διερεύνηση και διακρίβωση της ταυτότητας του προσώπου ή προσώπων που τυχόν ευθύνονται για τη ζημιά αυτή ή του χρόνου πρόκλησης της εν λόγω ζημιάς από τους οποιουσδήποτε τυχόν υπαίτιους. Καθήκον του Δικαστηρίου είναι να αποφανθεί για την ενοχή ή μη του κατηγορούμενου, ως του καταλογίζεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Για τους λόγους που έχουν αναφερθεί πιο πάνω, έχω ήδη αποφασίσει ότι στον κατηγορούμενο θα δώσω το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Συνεπώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Πρόκληση Κακόβουλης Ζημιάς σε Περιουσία cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο