Μαρία Ευαγγέλου ν. Λάζαρου Θεοδόση κ.α., Υπόθεση αρ.: 21348/2011, 12/1/2015

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Οι επίδικες, πλέον, κατηγορίες σχετίζονται με παραβάσεις του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ. 96, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Δια των κατηγοριών αυτών αποδίδονται στους κατηγορουμένους αρ. 1 και 2 αδικοπραγίες εν σχέσει με οικοδομή ανεγερθείσα επί του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132, τμήμα 6, σχέδιο 1-2565-3692, το οποίο ευρίσκεται στο Δήμο Λιβαδιών, στην επαρχία Λάρνακας («το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 132») καθώς και επί παρακείμενου δημόσιου δρόμου. Δεδομένης της συμπερίληψης, στις εκθέσεις αδικημάτων, και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια) προκύπτει πώς οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 εγκαλούνται ως αυτουργοί ή ως συνεργοί. Συγκεκριμένα, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 διώκονται γιατί, κατά ή περί το έτος 2008 και/ή σε άγνωστη ημερομηνία για την παραπονουμένη έως και σήμερα, ανήγειραν επί δημοσίου δρόμου, παρακείμενου στο τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 132, «περίφραξη από μπλοκ και/ή Ξυλεία και/ή άλλα ευτελή υλικά» χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96 - 7η και 8η κατηγορία), κατέχουν και χρησιμοποιούν την οικοδομή αυτή χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εκδοθέν από την αρμόδια αρχή (άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 - 12η, 13, 17η και 18η κατηγορία). Σημειώνεται η ταύτιση της 7ης κατηγορίας με την 8η κατηγορία, η ταύτιση της 12ης κατηγορίας με την 13η κατηγορία και η ταύτιση της 17ης κατηγορίας με την 18η κατηγορία. Για να αποδειχθεί η υπόθεση εκλήθηκαν και κατέθεσαν ο Αλέκος Αλεξάνδρου (Μ.Κ.1), δημόσιος υπάλληλος ο οποίος υπηρετεί στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η παραπονουμένη Μαρία Ευαγγέλου ή Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2), εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, τμήμα 6, σχέδιο 1-2565-3695 στο Δήμο Λιβαδιών, στην επαρχία Λάρνακας («το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 94»), η Παρασκευούλα Ευαγγέλου Μιχαήλ Χαπέσιη (Μ.Κ.3), αδελφή της παραπονουμένης, η οποία διαμένει σε οικία ανεγερθείσα εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, η Στέλλα Κάρουλλα (Μ.Κ.4), δημόσια υπάλληλος η οποία υπηρετεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας, ο Δημήτρης Δημητρίου (Μ.Κ.5), υπάλληλος στο Δήμο Λιβαδιών και η Αύρα Χαραλάμπους (Μ.Κ.6), δημόσια υπάλληλος η οποία υπηρετεί στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας. Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας επαρουσιάσθηκε και έγγραφη. Επαρουσιάσθηκαν και κατετέθηκαν, ως τεκμήρια, επιστολές ημερ. 26.02.2013 και 20.09.2012, υπογεγραμμένες από τον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας (τεκμήρια 1 και 2, αντιστοίχως), πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας (τεκμήριο 3) και πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας (τεκμήριο 4). Κληθέντες σε απολογία όσον αφορά στην 7η, την 8η, την 12η, την 13η, την 17η και την 18η κατηγορία, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 επέλεξαν να παραμείνουν σιωπηλοί και να μην προσφέρουν μαρτυρία. Δια της τελικής του αγόρευσης ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2, μεταξύ άλλων, επανήλθε στο ζήτημα της νομιμοποίησης της παραπονουμένης. Ο κ. Ιωάννου εισηγήθηκε πώς η παραπονουμένη δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της προκείμενης ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης εφ΄ όσον δεν απέδειξε τον άμεσο δυσμενή επηρεασμό της από τα όσα αποδίδονται στους κατηγορουμένους αρ. 1 και 2 ως αδικοπραγίες. Αντίθετες θέσεις υπεστήριξε η ευπαίδετη συνήγορος της παραπονουμένης. Εν σχέσει με το ζήτημα της νομιμοποίησης της παραπονουμένης, στην προηγηθείσα απόφαση ημερ. 26.09.2014, η οποία εξεδόθηκε δυνάμει του άρθρου 74

(1)του Κεφ. 155, διατυπώνονται τα εξής: «Η αναντίλεκτη δυνατότητα ιδιωτικής ποινικής δίωξης, η οποία «αποτελεί χρήσιμη συνταγματική εγγύηση εναντίον της παράλειψης ή άρνησης των αρμόδιων αρχών να διώξουν αδικοπραγούντες λόγω ιδιοτροπίας, διαφθοράς ή μεροληψίας» (Αιπεία Λτδ ν. Sirocco Estates Co Ltd κ.α.

(1997)2 Α.Α.Δ. 434, 437) προσφέρεται σε οιονδήποτε επηρεάζεται αμέσως από την εγκληματική ενέργεια (Toffinis v. Theocharides and another

(1983)2 C.L.R. 363, Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522). Η δυνατότητα αυτή δεν εξαρτάται από την προηγούμενη καταγγελία της υπόθεσης στην αστυνομία. Και ούτε εξαρτάται από την επίδειξη, εκ μέρους της αστυνομίας, «ιδιοτροπίας, διαφθοράς ή μεροληψίας». Εν προκειμένω, επαρουσιάσθηκε μαρτυρία σύμφωνα με την οποίαν η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2), ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, επηρεάζεται δυσμενώς, όσον αφορά στην άσκηση των σχετικών νόμιμων δικαιωμάτων της, εξ αιτίας της παράνομης ανέγερσης περιτοιχίσματος. Το περιτοίχισμα ανηγέρθηκε εν μέρει εντός παρακείμενου αδιέξοδου δημόσιου δρόμου και εν μέρει εντός του γειτνιάζοντος ακινήτου υπ΄ αριθμόν 132. Επαρουσιάσθηκε, επίσης, μαρτυρία σύμφωνα με την οποίαν για την παράνομη ανέγερση του περιτοιχίσματος ευθύνονται οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2, ο δε κατηγορούμενος αρ. 2 είναι συνιδιοκτήτης του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132. Αυτή η μαρτυρία νομιμοποιεί, εκ πρώτης όψεως, τη Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) για την έγερση της προκείμενης ποινικής υπόθεσης (Hogg v. Παπαδοπούλου

(1992)2 Α.Α.Δ. 36 και απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 163/2009 Pambos Kostakis Moleskis Trading Ltd κ.α. ν. Melpomeni Hotel Apartments Ltd, ημερ. 19.09.2011).» Ακολουθεί η σκιαγράφηση της μαρτυρίας την οποίαν επαρουσίασε η πλευρά της παραπονουμένης και επί τη βάσει της οποίας εκρίθηκε, εκ πρώτης όψεως, πώς αυτή νομιμοποιείται στην έγερση της προκείμενης ποινικής υπόθεσης: Εγγεγραμμένος αδιέξοδος δημόσιος δρόμος («ο αδιέξοδος δημόσιος δρόμος») καταλήγει σε μέρος του βόρειου συνόρου του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν

1. Εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 ευρίσκεται κτίριο. Περιτοίχισμα κατασκευασθέν στο βόρειο σύνορο του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 επεμβαίνει στο αδιέξοδο δημόσιο δρόμο, στο μέρος όπου αυτός καταλήγει. Το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 94, εντός του οποίου έχει ανεγερθεί κτίριο, γειτνιάζει με το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν
2. Το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 94 ευρίσκεται βορειανατολικά του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 και το δυτικό του σύνορο εφάπτεται του αδιέξοδου δημόσιου δρόμου. Κτίριο ευρισκόμενο εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 επεμβαίνει στον αδιέξοδο δημόσιο δρόμο (τεκμήρια 1 και 2). Από τις 14.05.2010, εγγεγραμμένη αποκλειστική ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 είναι η παραπονουμένη Μαρία Ευαγγέλου ή Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2). Από τις 17.03.2004, εγγεγραμμένος συνιδιοκτήτης του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 (με μερίδιο 7/20) είναι ο κατηγορούμενος αρ.
3. Οι άλλοι συνιδιοκτήτες του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 είναι οι Ανδρέας Λαζάρου, Θεοδοσία Στέλιου, Γιωργούλα Λαζάρου Θεοδοσίου και Γρηγορία Σωτηρίου Γερολέμου (τεκμήρια 3 και 4). Ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου (Μ.Κ.1) εδήλωσε πώς στις 15.02.2012 ο ίδιος προέβηκε σε χωρομετρική εργασία, τα ευρήματα της οποίας αποτυπώνονται και καταγράφονται στα τεκμήρια 1 και
4. Ο μάρτυρας επληροφόρησε για το γεγονός πώς ο αδιέξοδος δημόσιος δρόμος έχει πλάτος 2.50μ και πώς κτίριο το οποίο ευρίσκεται εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 επεμβαίνει στο δρόμο αυτό κατά 1,21μ. και τον επηρεάζει. Η παραπονουμένη Μαρία Ευαγγέλου ή Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) εδήλωσε πώς είναι μεν η αποκλειστική ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, όμως, δεν διαμένει εκεί. Εξήγησε πώς κατεχώρισε την προκείμενη ποινική υπόθεση γιατί οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 απέκοψαν την άνετη διέλευσή της στον αδιέξοδο δημόσιο δρόμο αφού ανήγειραν έναν «μεγάλο τοίχο». Κατά την αντεξέτασή της, και ερωτηθείσα από τον ευπαίδευτο συνήγορο των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 γιατί κατεχώρισε την προκείμενη ποινική υπόθεση, η παραπονουμένη Μαρία Ευαγγέλου ή Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) απήντησε τα εξής: «Α. Ήρθα για το δρόμο στο σπίτι μου στο πήαιννε έλα, δεν μπορώ να κάμνω ούτε πισινή με τίποτε .... κτίσαν μες το δημόσιο δρόμο, γίνεται να μεν φωνάζω;» Στην υποβολή πώς η ιδία ουδόλως επηρεάζεται από οιανδήποτε οικοδομή ανεγερθείσα επί του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132, η μάρτυς απήντησε: «Α. Επηρεάζει με, ναι. Αφού εν ο τοίχος, ρέσσω που τζιαμέ, γίνεται; Εν γίνεται, αφού εν δημόσιος δρόμος, δυσκολεύομαι να περάσω με το αυτοκίνητο να κάμω πισινή ...» Η Αύρα Χαραλάμπους (Μ.Κ.6) εδήλωσε πώς στις 30.09.1998 εξεδόθηκε πολεοδομική άδεια για την ανέγερση μιας οικίας και για την κατασκευή περιτοιχίσματος εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν
5. Σύμφωνα με την άδεια αυτή το περιτοίχισμα θα έπρεπε να κατασκευασθεί «κατά μήκος των συνόρων του τεμαχίου» υπ΄ αριθμόν
6. Όμως, κατόπιν παραπόνων, έγινε αποτύπωση της επιτόπου κατάστασης και διεφάνηκε ότι το κατασκευασθέν περιτοίχισμα επεμβαίνει στο δημόσιο δρόμο. Το ζήτημα της νομιμοποίησης του ιδιώτη κατηγόρου να προσφύγει στην ποινική δικαιοσύνη άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί ορισμένης ποινικής υπόθεσης και είναι προκριματικό. Ως τέτοιο, το ζήτημα αυτό παραμένει ανοικτό μέχρι τέλους. Στην προκείμενη υπόθεση η εξέταση του ζητήματος της νομιμοποίησης της παραπονουμένης επιβάλλεται δεδομένων των κριθέντων στην πρόσφατη απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 194/2013 Νεόφυτος Παναγιώτου ν. Σάββα Ευαγγέλου, ημερ. 02.12.
7. Στην απόφαση αυτή καταγράφεται μια συγκριτική ανάλυση του ζητήματος και προσδιορίζονται οι διαστάσεις των κρίσιμων όρων «άμεσος επηρεασμός», «άμεσος σφετερισμός», «άμεση προσβολή, καταπάτηση»(«direct encroachment»). Οι όροι αυτοί είναι θεμελιώδεις γιατί αποτελούν το γνώμονα για την αποδοχή της νομιμοποίησης του ιδιώτη κατηγόρου να προσφύγει στην ποινική δικαιοσύνη επικαλούμενος διατάξεις του Κεφ.
8. Παρατίθεται το ακόλουθο σχετικό εκτενές απόσπασμα: «........Μετά από ενδελεχή ανασκόπηση της νομολογίας επί του δικαιώματος ενός πολίτη να εγείρει ποινική δίωξη, με ιδιαίτερη αναφορά στην υπόθεση Ttofinis v. Theocharides and Another

(1983)2 CLR363, η ευπαίδευτη πρωτόδικος Δικαστής έκρινε ότι η παρουσία και η λειτουργία της πολύ μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας του Εφεσίβλητου, η οποία στεγάζεται και λειτουργεί στα επίδικα υποστατικά και οι όποιες επιπτώσεις ενέχει στην ακίνητη περιουσία του Εφεσείοντα, δεν αποτελούν τέτοιας μορφής άμεση παρέμβαση ή επέμβαση στα περιουσιακά δικαιώματά του ώστε να νομιμοποιείται ο Εφεσείων να εγείρει ιδιωτική ποινική δίωξη. Ούτε θεώρησε το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι θα πρέπει να διαδραματίσει καθοριστικό παράγοντα στο ζήτημα της νομιμοποίησης του Εφεσείοντα να καταχωρήσει ποινική δίωξη το γεγονός ότι τα τεμάχια 114 και 116, στα οποία βρίσκονται οι επτά από τις οκτώ παράνομες οικοδομές, είναι όμορα του τεμαχίου 115, αφού περικλείουν το βόρειο και ανατολικό του σύνορο. Με τα πιο πάνω ως δεδομένα κατέληξε ότι ο Εφεσείοντας δεν νομιμοποιείτο στην καταχώρηση της υπό αναφορά ιδιωτικής ποινικής δίωξης και προχώρησε στην αθώωση και απαλλαγή του Εφεσίβλητου από όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Η πρωτόδικη απόφαση προσβάλλεται με δύο λόγους έφεσης, στην ουσία τους αλληλένδετους. Τίθεται, συγκεκριμένα, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα και/ή σε αντίθεση με τη μαρτυρία και τη νομική πτυχή της υπόθεσης, ερμηνεύοντας λανθασμένα την επί του θέματος σχετική νομολογία, αποφάσισε ότι δεν νομιμοποιείται οΕφεσείοντας, ως ιδιώτης Κατήγορος, στην καταχώρηση της ιδιωτικής ποινικής δίωξης και κατ΄ επέκταση, επίσης λανθασμένα, αποφάσισε να αθωώσει και απαλλάξει τον Εφεσίβλητο από όλες τις κατηγορίες. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εφεσείοντα .... έδωσε έμφαση στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπό κρίση περίπτωσης σημειώνοντας την πολύχρονη αδιαφορία της αρμοδίας αρχής να παρέμβει και τον επηρεασμό των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα, ως απόρροια των παράνομων οικοδομών οι οποίες στεγάζουν την επίδικη κτηνοτροφική μονάδα. Εισηγήθηκε, καταληκτικά, ότι το δικαίωμα καταχώρησης ιδιωτικής υπόθεσης δεν περιορίζεται σε όσους έχουν ιδιοκτησία επί της οποίας κτίζεται ή κατέχεται παράνομα οικοδομή, αλλά επεκτείνεται και καλύπτει και ιδιοκτήτες όμορου ακινήτου, του οποίου τα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της αγοραστικής αξίας, επηρεάζονται σοβαρά ως αποτέλεσμα εκτεταμένης παρανομίας και αποδεδειγμένης απραξίας της αρμοδίας αρχής. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εφεσίβλητου εισηγήθηκε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ερμήνευσε ορθά την επί του θέματος νομολογία. Πρόσθεσε περαιτέρω ότι το δικαίωμα φυσικού ή νομικού προσώπου να προχωρήσει σε ιδιωτική ποινική υπόθεση εναντίον άλλου υφίσταται κατ΄ εξαίρεση και μόνο όταν αποδεικνύεται ότι υπάρχει στην πράξη παράνομη επέμβαση στην ακίνητη περιουσία του παραπονούμενου. Προεκτείνοντας έθεσε ότι στην υπό κρίση περίπτωση δεν προβάλλεται ισχυρισμός ότι ο Εφεσίβλητος επενέβηκε παράνομα επί της περιουσίας του Εφεσείοντα και ως εκ τούτου δεν εντοπίζεται άμεση επέμβαση και καταπάτηση τέτοιας υφής που να νομιμοποιούσε τον Εφεσείοντα στην καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης. Ο δικαστικός λόγος της υπόθεσης Ttofinis (ανωτέρω) υιοθετήθηκε και αναλύθηκε στην πιο πρόσφατη επί του θέματος απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κλεάνθης Δημοσθένους ν. Τύχωνα Τύχωνος, Ποιν. Εφ. Αρ. 153/2011, ημερ. 16.1.2013. ...... Στην υπόθεση Ttofinis το Δικαστήριο ανέφερε στη σελίδα 369 της απόφασης, τα πιο κάτω σε σχέση με το Κεφ. 96, στο οποίο αφορούσε η υπόθεση:- «By allowing the appeal it must not be assumed that we decide that a citizen, however affected by the violations of the provisions of Cap. 96 or regulations made thereunder, has a right to pro­secute the offender. On the contrary, as explained in this judgment, the right to prosecute vests only in the victim of crime. Only where the rights of an individual are directly affected, as in this case where, allegedly, the illegal structure was erected upon his land, a right to prosecute accrues. In other words, there must be direct encroachment upon one's rights in order to sustain a private prosecution. In every other case the body entrusted by law for its enforcement, is the appropriate authority. In consequence, the owner of adjoining property does not have a right per se to move the machinery of the law whenever his neighbour builds on his own land in violation of the provisions of Cap. 96.» .... Η χρήση των λέξεων «directly affected», η οποία έγινε σε σχέση με περιοίκους και το Κεφ. 96, φαίνεται να δημιούργησε στη συνέχεια κάποια σύγχυση. Τα νομολογηθέντα στην Ttofinis v. Theocharides, ανωτέρω, επιβεβαιώθηκαν στην Αίπεια Λτδ ν. Sirocco EstatesCo Ltd, ανωτέρω. Αυτή τη φορά επαναλήφθηκε, χωρίς αναφορά στους περιοίκους και στο Κεφ. 96, ότι το δικαίωμα άσκησης ιδιωτικής υπόθεσης ενυπάρχει μόνο όταν τα δικαιώματα του θύματος επηρεάζονται «άμεσα» από την παράνομη πράξη. Το δικαστήριο δεν επεξηγεί τι εννοεί με τη λέξη «άμεσa», προφανώς, όμως, η αντίληψή του, συναρτά τον όρο προς το «directly affected». Όμως η χρήση της λέξης, φαίνεται ότι συνέτεινε στη συνέχιση της ασάφειας, ιδιαίτερα σε πρωτόδικες αποφάσεις, όπως η υπό έφεση, όπου η αναφορά μετετράπη σε«άμεσο συμφέρον»». Ο άμεσος επηρεασμός, ως προϋπόθεση για νομιμοποίηση στην καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής δίωξης, δεν ταυτίζεται με την πιθανολόγηση έννομου συμφέροντος μέσα στα πλαίσια του ΄Αρθρου 146.2 του Συντάγματος. Θα πρέπει εννοιολογικά να αντικρισθεί υπό το φως των λόγων ύπαρξης του δικαιώματος άσκησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης, του εντοπισμού δηλαδή βλάβης στα δικαιώματα του θύματος από ποινική πράξη. Υπό αυτές τις συνθήκες ο άμεσος επηρεασμός έχει την έννοια ότι με συγκεκριμένη παράνομη πράξη τα δικαιώματα κάποιου, του παρανομούντος, εκτείνονται εις βάρος τρίτων προσώπων κατά τρόπο που να παρατηρείται πλέον σφετερισμός και οικειοποίηση των νόμιμων δικαιωμάτων των τρίτων αυτών προσώπων. Η νομική έννοια του όρου «encroachment» αποτυπώνεται ως εξής: «The act of extending one's own rights at the expense of others, particularly by taking in adjoining land to make it appear part of one's own.» («A dictionary of Law» - 3rd Edition (Oxford Reference)) «An unlawful gaining on the possession of another.» (Mozley & Whiteley's «Law Dictionary», Eleventh Edition) «ENCROACH. To enter by gradual steps or stealth into the possessions or rights of another; to trespass; intrude.» («Black's Law Dictionary», Revised Fourth Edition) «Where a person attempts to extend a right possessed by him, as where a tenant of land takes in or adds to it other land adjoining or near to it, so as to make the added land appear to be part of his original holding.» (Jowitt's «Dictionary of English Law», Second Edition) Είναι ακριβώς κάτω από αυτή την εννοιολογική διάσταση του όρου που το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεών του έκρινε ότι εντοπιζόταν, υπό το φως των γεγονότων τους, άμεση επέμβαση στα περιουσιακά δικαιώματα των παραπονούμενων και που νομιμοποιούσε στην έγερση ιδιωτικής ποινικής δίωξης κατ΄ ακολουθία των λεχθέντων στην απόφαση Tfofinis (ανωτέρω). Ετσι, και μετά από την Tfofinis - όπου αφορούσε κατ΄ ισχυρισμό παράνομη ανέγερση οικοδομής στη γη του ιδιώτη κατήγορου - στην Kalia v. Lambrou and Another

(1985)2 CLR 217, καταχωρήθηκε ιδιωτική ποινική υπόθεση σε σχέση με ανέγερση οικοδομής - γκαράζ κατά παράβαση διατάξεων του Κεφ. 96, το οποίο επηρέαζε υφιστάμενο δικαίωμα διόδου της παραπονούμενης. Ακολούθως, στην υπόθεση Hogg v. Παπαδοπούλου

(1992)2 ΑΑΔ 36, ο ιδιώτης κατήγορος ήταν συνιδιοκτήτης ακινήτου με την κατηγορούμενη, επί του οποίου βρισκόταν η οικοδομή, την οποία η κατηγορούμενη δεν κατεδάφιζε παρακούοντας διάταγμα του δικαστηρίου. Αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η συνιδιοκτησία νομιμοποιεί οποιοδήποτε των συνιδιοκτητών να εγείρει υπόθεση εναντίον των υπολοίπων εφόσον εντοπίζεται παράβαση στα δικαιώματα των συνιδιοκτητών που απορρέουν από τη συνιδιοκτησία. Κρίθηκε ότι οι παράνομες πράξεις της συνιδιοκτήτριας επί της συνιδιόκτητης περιουσίας έθιγαν άμεσα τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα του ιδιώτη κατήγορου. Τέλος στην υπόθεση Αιπεία Λτδ ν. Sirocco Estates Co Ltd κ.ά.

(1997)2 AAΔ.434, ιδιώτης κατήγορος ήταν ο ιδιοκτήτης οικοδομής στην οροφή της οποίας οι ενοικιαστές - κατηγορούμενοι τοποθέτησαν μεγάλη φωτεινή πινακίδα χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθετώντας την Kalia(ανωτέρω), ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση, διαπιστώνοντας ότι το μόνο σημαντικό γεγονός ήταν το δικαίωμα της κατηγορούσας εταιρείας επί του συγκεκριμένου ακινήτου. Ετσι, η επέμβαση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή της θεωρήθηκε επέμβαση στα περιουσιακά της δικαιώματα που της παρείχε κάθε δικαίωμα άσκησης ποινικήςδίωξης. Τα όσα με ικανή προσπάθεια επιχείρησε να θέσει ενώπιόν μας ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εφεσείοντα προκειμένου να τεκμηριώσει νομιμοποίηση καταχώρησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης, δεν είναι αρκετά για να καταδείξουν άμεσο επηρεασμό των περιουσιακών δικαιωμάτων του Εφεσείοντα, στην έκταση που αυτό είναι καθοριστικό για σκοπούς ενεργοποίησης του δικαιώματος ιδιωτικής ποινικής δίωξης. Δεν εντοπίζεται, δηλαδή, σφετερισμός των νόμιμων δικαιωμάτων του Εφεσείοντα ως αποτέλεσμα της παρανομίας που διαπράχθηκε σε σχέση με τις επίδικες οικοδομές. Κατ΄ εφαρμογήν των ως άνω κριθέντων στην πρόσφατη απόφαση Νεόφυτος Παναγιώτου ν. Σάββα Ευαγγέλου (ανωτέρω), εν σχέσει με τις διαστάσεις του θεμελιώδους όρου «direct encroachment» και την ακριβή του σημασία για σκοπούς νομιμοποίησης ιδιώτη προσφεύγοντος στην ποινική δικαιοσύνη σε υποθέσεις ως η προκειμένη (υποθέσεις καταχωρισμένες δυνάμει διατάξεων του Κεφ. 96), διαπιστώνεται, πλέον, σε αυτό το τελικό στάδιο, πώς η παραπονουμένη στερείται νομιμοποίησης: Η δυσκολία της παραπονουμένης Μαρίας Ευαγγέλου ή Μαρίας Μιχαήλ (Μ.Κ.2) να κάνει στροφή με το αυτοκίνητό της στο τέρμα του αδιέξοδου δημόσιου δρόμου, που εφάπτεται του ακινήτου της υπ΄ αριθμόν 94, η οποία οφείλεται στο γεγονός πώς στο δρόμο αυτό επεμβαίνει περιτοίχισμα κατασκευασθέν στο βόρειο σύνορο του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132, δεν συνιστά αθέμιτη οικειοποίηση εκ μέρους των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 των νομίμων δικαιωμάτων της ως ιδιοκτήτριας του ακινήτου υπ΄ αριθμόν 94. Η δυσκολία αυτή της παραπονουμένης δεν συνιστά τον απαιτούμενο άμεσο δυσμενή επηρεασμό, την απαιτούμενη άμεση προσβολή ή καταπάτηση, τον απαιτούμενο άμεσο σφετερισμό (direct encroachment), των νόμιμων δικαιωμάτων της ως ιδιοκτήτριας του ακινήτου υπ΄ αριθμόν 94. Για όλους τους πιο πάνω λόγους το κατηγορητήριο απορρίπτεται και όσον αφορά στην 7η, την 8η, την 12η, την 13η, την 17η και την 18η κατηγορία. Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 αθωώνονται και απαλλάσσονται από την 7η, την 8η, την 12η, την 13η, την 17η και την 18η κατηγορία. (Υπ.) .......... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο