Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Γρηγόρη Σιακαλλή κ.α., Υπόθεση αρ.: 72/2013, 26/2/2015

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 154) Μετά την αναστολή της ποινικής δίωξης όσον αφορά στην 4η κατηγορία, ο κατηγορούμενος αρ. 2 παρέμεινε να αντιμετωπίζει την 1η και την 3η κατηγορία, οι οποίες αφορούν, αντιστοίχως, στο αδίκημα της πρόκλησης ανησυχίας και στο αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, ως αυτά διαγράφονται από τα άρθρα 95 και 99 του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Ως καταγράφεται στο κατηγορητήριο, στις 27.09.2012 στην Λεωφόρο Φανερωμένης στη Λάρνακα, ο κατηγορούμενος αρ. 2 «χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσ(ε) θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο μέρος δηλαδή στο φούρνο Master Chef με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης» και «ευρισκόμενος σε δημόσιο μέρος εξύβρισε τον Κυριάκο Κυριάκου από τη Λάρνακα με τη φράση: «.... καραγκιόζης, ο γάρος ...» με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση». Ο κατηγορούμενος αρ. 2 αρνείται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για να αποδειχθεί η υπόθεση εκλήθηκαν και κατέθεσαν η Μαρία Στυλιανού (Μ.Κ.1) και η αστυφύλακας 220 Νίκη Νικολάου (Μ.Κ.2). Επιπλέον της προφορικής μαρτυρίας τους, η οποία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της διαδικασίας, οι μάρτυρες αυτές κατέθεσαν και έγγραφη μαρτυρία, η οποία είναι καταχωρισμένη στο φάκελο της διαδικασίας ως τεκμήρια. Ας σημειωθεί πώς η προσκομισθείσα, από την κατηγορούσα αρχή, μαρτυρία παρουσιάζει την εξύβριση του Κυριάκου Κυριάκου από τον κατηγορούμενο αρ. 2 να έγινε ενώπιον τρίτου προσώπου, της Μαρίας Στυλιανού (Μ.Κ.1), στην απουσία του εξυβρισθέντος. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου αρ. 2 υπεστήριξε πώς δεν κατεδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του. Ειδικότερα και όσον αφορά στο αδίκημα της εξύβρισης, ο κ. Ταμπούρλας υπέδειξε πώς αυτό δεν εστοιχειοθετήθηκε εφ΄ όσον ο κατ΄ ισχυρισμόν εξυβρισθείς Κυριάκος Κυριάκου δεν ήταν παρών κατά την εξέλιξη του επίδικου περιστατικού. Ο κ. Ταμπούρλας υπεστήριξε πώς η παρουσία του εκάστοτε εξυβρισθέντος, όταν εκστομείται εναντίον του η εξύβριση, αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος ως αυτό διαγράφεται από το άρθρο 99 του Κεφ. 154. Παρέπεμψε δε στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Kozina

(1999)2 Α.Α.Δ.

1. Απαντώντας επί του σημείου τούτου ο κ. Αντωνίου ισχυρίσθηκε πώς τέτοια παρουσία δεν είναι απαραίτητη. Παρέπεμψε δε στην απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 36/2014 Γεώργιος Λουκαίδης ν. Αστυνομίας, ημερ. 09.12.
2. Παραμένει αδιευκρίνιστο γιατί προεκρίθηκε η παραπομπή αυτή εφ΄ όσον και στην απόφαση Γεώργιος Λουκαίδης ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) η εξύβριση έγινε στην παρουσία του εξυβρισθέντος. Ας σημειωθεί πώς «Στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, παρέχεται πάντα η δυνατότητα στο Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Το θέμα διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους.» (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382, 385). «...ένας κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία όταν, (Ι). Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (ΙΙ). Η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει πάνω σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου» (Technotent K. Γ. Γιώργατσος Λτδ ν. Ορφανίδου

(2004)2 Α.Α.Δ. 388, 392). Το βάρος απόδειξης που φέρει η κατηγορούσα αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της διαφέρει από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσης η οποία να δημιουργεί υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Εάν η μαρτυρία που παρουσιάζει η κατηγορούσα αρχή είναι τέτοιας ποιότητας ώστε θα ήταν επισφαλές να εκδοθεί καταδικαστική απόφαση επί τη βάσει αυτής και μόνον, τότε η υπόθεση απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία. Εμελετήθηκαν οι εκατέρωθεν θέσεις καθώς και η προσαχθείσα από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία: Διαπιστώνεται, κατ΄ αρχάς, η ορθότητα της θέσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου αρ. 2 όσον αφορά στην 3η κατηγορία: Το ποινικό αδίκημα της εξύβρισης, ως αυτό διαγράφεται από το άρθρο 99 του Κεφ. 154, συνίσταται στην προσβολή της τιμής κάποιου με λόγια, έργα ή άλλον τρόπο, όταν αυτή γίνεται κατά πρόσωπον, δηλαδή όταν αυτή γίνεται απευθείας προς τον εξυβρισθέντα. Η θέση αυτή συνάδει με το σκοπό της επίδικης νομοθετικής πρόνοιας ο οποίος συνίσταται στην πρόληψη χρήσης φράσεων ή λέξεων οι οποίες είναι προσβλητικές και τις οποίες θα φέρει βαρέως το πρόσωπο προς το οποίο αυτές απευθύνονται. Παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα του Hari Singh Gour, «Penal Law of India», 9th edition, Vol. IV), σελ. 4187: «2. Principle - The object of this section is clearly to prevent the use of language which is resented by the person with reference to whom it is used, odd which, if allowed to go unpunished, is provocative of reprisals thereby disturbing the public tranquility .........................................................». Συναφώς σημειώνεται πώς στην Αχιλλέως ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 96, γίνεται παραπομπή στο ως άνω σύγγραμμα εφ΄ όσον, ως αναφέρεται, ο Ινδικός Ποινικός Κώδικας περιέχει, στο άρθρο 504 αυτού, διάταξη παρόμοια με αυτήν του άρθρου 99 του Κεφ. 154. Όσον αφορά στο αδίκημα της πρόκληση ανησυχίας, διαπιστώνεται πώς εξ όψεως κρινομένη η προσαχθείσα, από την κατηγορούσα αρχή, μαρτυρία παρουσιάζεται, στο παρόν στάδιο, να στοιχειοθετεί το εν λόγω αδίκημα. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, ο κατηγορούμενος αρ. 2 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 3η κατηγορία. Ο κατηγορούμενος αρ. 2 καλείται σε απολογία όσον αφορά στην 1η κατηγορία. (Υπ.) .......... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο