Δημοκρατία ν. Κωνσταντίνος Τασίκας, Αρ. Υπόθεσης: 14906/14, 10/2/2015

(1)(α) του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (βλ. κατηγορία 1), της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση του άρθρου 6

(2)του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (βλ. κατηγορία 2) και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση του άρθρου 6

(3)του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (βλ. κατηγορία 3). Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και έγιναν παραδεκτά από την Υπεράσπιση (βλ. Έγγραφο Α): «1) Στις 26/10/2014 και περί η ώρα 18:35 μ.μ. ο κατηγορούμενος αφίχθηκε στο αεροδρόμιο Λάρνακας με την πτήση Α3 906 από την Αθήνα. Ο Αστ. 3215 Βάκης Κωνσταντινίδης (ΜΚ10) της ΥΚΑΝ Λάρνακας θεώρησε ύποπτο τον κατηγορούμενο και τον έθεσε υπό διακριτική παρακολούθηση. Ο κατηγορούμενος, περί η ώρα 19:00, αφού παρέλαβε δύο μεγάλες ταξιδιωτικές αποσκευές από τον ιμάντα κατευθύνθηκε προς την έξοδο . του Αεροδρομίου. Όταν ο κατηγορούμενος περνούσε τη δίοδο «ουδέν προς δήλωση» ανακόπηκε για έλεγχο από τον Τελωνειακό Λειτουργό Ελευθέριο Ανδρέου (ΜΚ1), ο οποίος έλεγξε τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και επιβεβαίωσε ότι και οι δύο αποσκευές ήταν δικές του. Ακολούθως τον ρώτησε αν είχε οτιδήποτε παράνομο μέσα σ' αυτές και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Ο κατηγορούμενος απάντησε «Δεν ξέρω, οι βαλίτσες δεν είναι δικές μου, κάποιος γνωστός μου τις έδωσε να τις φέρω στην Κύπρο». Στη συνέχεια ο ΜΚ1 ζήτησε από τον κατηγορούμενο να ανοίξει τις αποσκευές του από τις οποίες προερχόταν έντονη μυρωδιά η οποία ενίσχυσε τις υποψίες του για ναρκωτικά. Διαπιστώθηκε ότι οι αποσκευές ήταν κλειδωμένες και όταν του ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο να τις ανοίξει, αυτός ανέφερε ότι δεν είχε τα κλειδιά τους. Τότε με την συγκατάθεσή του κατηγορούμενου παραβιάστηκαν οι κλειδαριές και εντοπίστηκε στην μια αποσκευή χρώματος μπλε μια μεγάλη συσκευασία καλυμμένη με μωβ σεντόνι και στην αποσκευή χρώματος μαύρου, 12 συσκευασίες οι οποίες ήταν καλυμμένες με πράσινο σεντόνι. Όλες οι συσκευασίες περιείχαν πράσινη ξηρή φυτική ύλη η οποία διαπιστώθηκε αργότερα ότι ήταν κάνναβη και ήταν περιτυλιγμένες με διαφανή πλαστική μεμβράνη ενδιάμεσα των οποίων υπήρχε καφέ κολλώδης ουσία. Ο ΜΚ1 διενήργησε τομή σε δύο συσκευασίες, συγκεκριμένα μια από κάθε αποσκευή και προέβη σε προκαταρκτικό έλεγχο με ειδικό αντιδραστήριο με θετικό αποτέλεσμα στην κάνναβη. Όλες οι

(13)δεκατρείς πλαστικές συσκευασίες μετά από επιστημονικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι περιείχαν συνολικά 18 κιλά και 155 γραμμάρια ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Ο ΜΚ1 αφού υπέδειξε τα ανευρεθέντα στον κατηγορούμενο, τον πληροφόρησε ότι θα κατασχεθούν ως τεκμήρια και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Αυτός απάντησε «Δεν είναι δικά μου τα ναρκωτικά, εγώ απλά τα μετέφερα για να τα παραδώσω σε κάποιο πρόσωπο στην Κύπρο». Ο ΜΚ1 η ώρα 19:10 συνέλαβε τον κατηγορούμενο για τα αυτόφωρα αδικήματα της παράνομης εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β και παράνομης κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ο ΜΚ1 του επέστησε εκ νέου την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εγώ ρε παιδιά απλά ήμουν ο μεταφορέας». Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 21:50 - 23:00 ο ΜΚ10 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. Στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι τα ναρκωτικά τα παρέλαβε στις 26/10/2014 από κάποιον Κώστα στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Αθήνα με οδηγίες να τα μεταφέρει στην Κύπρο και να τα παραδώσει σε άγνωστο πρόσωπο το οποίο θα συναντούσε. Η αμοιβή του για τη μεταφορά των ναρκωτικών στην Κύπρο θα ήταν 2,000 ευρώ και ο ίδιος αναφέρει ότι συμφώνησε για τη μεταφορά λόγω των οικονομικών του προβλημάτων. Την ίδια μέρα και ώρα 23:10 ο ΜΚ6 έλαβε 2 παρειακά επιχρίσματα ως τεκμήριο από τον κατηγορούμενο για σκοπούς απομόνωσης γενετικού υλικού. Στις 27/10/2014 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας ο κατηγορούμενος συνελήφθη βάσει δικαστικού εντάλματος σύλληψης από το ΜΚ10. Ο ΜΚ10 του εξήγησε τους λόγους σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Αυτός απάντησε «Το ξέρω ότι έκανα λάθος απολογούμαι».» Περαιτέρω - στο πλαίσιο παράθεσης των γεγονότων - η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε πως ο κατηγορούμενος προέβη σε δεύτερη συμπληρωματική κατάθεση προς την Αστυνομία στις 3.2.15, όπου - καθώς διεφάνη τελικώς, κατόπιν σχετικών διευκρινίσεων του κ. Γεωργίου κατά την αγόρευση του (με τις οποίες συμφώνησε η Κατηγορούσα Αρχή) - ο κατηγορούμενος παρέθεσε λεπτομέρειες που ο ίδιος είχε «. από γνώση για παράδοση ναρκωτικών .» σε κάποιον «Κυριάκο», με τους εν λόγω ισχυρισμούς να τυγχάνουν αστυνομικής διερεύνησης για σκοπούς επιβεβαίωσης. Επιβάλλεται εδώ μια παρέκβαση, δίκαιη και επιβαλλόμενη σε σχέση με τον κατηγορούμενο. Μολονότι τίποτε το επιβαρυντικό δεν προκύπτει εναντίον του από το περιεχόμενο της ως άνω δεύτερης συμπληρωματικής του κατάθεσης προς την Αστυνομία (όπως καταστάλαξαν τα πράγματα κατά την ενώπιον μας διαδικασία ως είπαμε), θα πρέπει να υπογραμμίσουμε πως κατά την πρώτη αναφορά της κ. Κωνσταντίνου στο περιεχόμενο της εν λόγω κατάθεσης, δηλώθηκε πως ο κατηγορούμενος είχε εκεί «. αναφερθεί σε κάποιες ενέργειες στις οποίες είχε μεταφέρει ναρκωτικά κάποιες άλλες φορές .». Τούτη η μνεία από μέρους της Κατηγορούσας Αρχής, σαφώς επιβαρυντική για τον κατηγορούμενο κατά την πρώτη ανάγνωση της (και ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι αλλιώς είναι που επέκεινα διαμορφώθηκε μετά από τις εξηγήσεις που έδωσε ο κ. Γεωργίου), διαγράφηκε παντελώς από το μυαλό μας και εννοείται πως καθόλου δεν αποτέλεσε καν αντικείμενο συνειρμού έστω πόσω δε μάλλον αναφοράς, κατά τις διαβουλεύσεις και σκέψεις μας για την ποινολογική μεταχείριση του κατηγορούμενου. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου, αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής - και αναγνωρίζοντας πλήρως τη σοβαρότητα των αδικημάτων - αναφέρθηκε στις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του πελάτη του (με αναφορά και στο περιεχόμενο της Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας που ετοιμάστηκε για την υπόθεση και την οποία ο εν λόγω δικηγόρος υιοθέτησε) και σε ποικίλους άλλους μετριαστικούς παράγοντες, όπως το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, την άμεση παραδοχή του στις τελωνειακές και ανακριτικές αρχές και στο Δικαστήριο, την απολογία του και το γεγονός πως είναι αλλοδαπός και ως εκ τούτου θα εκτίσει την όποια ποινή φυλάκισης τού επιβληθεί, μακριά από τη χώρα του και τις γενικότερες επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής του στον ίδιο και στην οικογένεια του. Ο κ. Γεωργίου τόνισε ιδιαίτερα τη συνεργασία του κατηγορούμενου με την Αστυνομία και τις ανακριτικές αρχές, προτάσσοντας πως η συνεργασία αυτή θα πρέπει να αποτιμηθεί πρεπόντως από εμάς όχι μόνο ως απτή απόδειξη της πρόθεσης του κατηγορούμενου να συμβάλει στην πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών αλλά και ως ένδειξη της έμπρακτης του μεταμέλειας για ό,τι είναι που διέπραξε στην παρούσα υπόθεση. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος, προς επίρρωσιν των θέσεων του αυτών, προέταξε την άμεση ενέργεια του κατηγορούμενου να προσφέρει πληροφορίες μετά την σύλληψη του, για εντοπισμό του παραλήπτη των επίδικων ναρκωτικών (τον οποίον και ονομάτισε σε προφορική του κατάθεση προς την Αστυνομία με την πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε). Ο παραλήπτης αυτός, όπως μας λέχθηκε από τον δικηγόρο δίχως αμφισβήτηση από την Κατηγορούσα Αρχή, είναι γνωστός στην Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών ως έμπορος ναρκωτικών. Πέραν όμως των πληροφοριών αυτών (και της συμμετοχής του κατηγορούμενου σε διαδικασία ελεγχόμενης παράδοσης προς εντοπισμό του παραλήπτη), ο κ. Γεωργίου σημείωσε και την ενέργεια του πελάτη του «. να δώσει ουσιαστικές και σημαντικές πληροφορίες που θα συμβάλουν στον αγώνα που η ΥΚΑΝ και η κοινωνία κάμνει για πάταξη της εμπορίας ναρκωτικών .», υπονοώντας, ως ευλόγως συνάγεται από τις τοποθετήσεις του ευπαίδευτου δικηγόρου, στο περιεχόμενο της προαναφερθείσας δεύτερης συμπληρωματικής κατάθεσης του κατηγορούμενου προς την Αστυνομία. Σε σχέση με τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου - όπως αποτυπώνονται στην Έκθεση Κοινωνικής Έρευνας - σημειώνουμε, ανάμεσα σε άλλα, πως τούτος είναι ηλικίας 44 ετών (έχοντας γεννηθεί στη Γερμανία στις 5.4.71). Σε ηλικία 4 μηνών ανέλαβαν τη φροντίδα του οι μητρικοί του παππούδες οι οποίοι διέμεναν στη Λάρισα και αυτό επειδή οι γονείς του βρίσκονταν στην τότε Δυτική Γερμανία για σκοπούς εργασίας. Σε ηλικία 6 ετών οι γονείς του επέστρεψαν στην Ελλάδα και ανέλαβαν τη φροντίδα, τόσο του ιδίου όσο και του μεγαλύτερου του αδελφού. Ο κατηγορούμενος προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης με την οποία οι σχέσεις του είναι καλές. Οι γονείς του είναι σήμερα συνταξιούχοι και βρίσκονται στη Λάρισα. Ο αδελφός του είναι έγγαμος και διαμένει με την σύζυγό του στη Γερμανία. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι τη Β΄ Λυκείου σε σχολείο στη Λάρισα οπόταν και διέκοψε τη φοίτηση του λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε η οικογένεια του. Σε ηλικία 16 ετών άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος σε εταιρεία που ασχολείτο με την κατασκευή αλυσίδων αυτοκινήτων. Σε ηλικία 17 ετών μετέβηκε στη Γερμανία όπου και εργάστηκε για ενάμιση έτος ως υπάλληλος σε εστιατόριο. Επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Μετά την αποστράτευση του, ασχολήθηκε με διάφορες εργασίες, όπως υπάλληλος σε καφετέρια, ως σερβιτόρος και ως μεταφορέας. Για κάποια έτη διατηρούσε συνεταιρικά σουβλατζίδικο καθώς και εταιρεία επίπλων μαζί με τον αδελφό του. Πριν από τη σύλληψη του εργαζόταν σε εταιρεία παιχνιδιών και συγκεκριμένα, κατασκευής «τυχερών σακκούλων». Η υπό αναφορά εταιρεία επίπλων είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του ιδίου, αλλά όπως αυτός αναφέρει, τούτη ήταν συνεταιρική με άλλα άτομα. Σε ηλικία 27 ετών παντρεύτηκε την Βάγια Καρατζότσικα, ηλικίας σήμερα 40 ετών, η οποία είναι άνεργη και βρίσκεται στη Λάρισα. Το ζεύγος απέκτησε δύο παιδιά, μια θυγατέρα ηλικίας σήμερα 16 ετών και έναν γιο, ηλικίας σήμερα 7 ετών. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Έχει συνεργασία με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του Τμήματος Φυλακών. Εκφράζει ανησυχία για τα παιδιά του και ειδικότερα για τη θυγατέρα του η οποία αναμένεται να αποφοιτήσει από το σχολείο και να αρχίσει τις σπουδές της. Αξιολογήσαμε καθετί που τέθηκε ενώπιον μας στο στάδιο της αγόρευσης για μετριασμό της ποινής, όπως ασφαλώς και την προαναφερθείσα Έκθεση Κοινωνικής Έρευνας στην πλήρη έκταση της. Η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων - προφανής ως είναι (βλ. Ευριπίδου v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 187/13, ημ. 22.5.14) - αναδεικνύεται με ενάργεια από τις ανώτατες προβλεπόμενες ποινές, της ισοβίου φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β (βλ. κατηγορία 1) και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (βλ. κατηγορία 3), καθώς και της οκταετούς φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β (βλ. κατηγορία 2). Τα αδικήματα τούτα κατατάσσονται ως σοβαρά ενόψει και των ευρύτερων κοινωνικών και άλλων συνεπόμενων που επιφέρουν στον κοινωνικό ιστό. Αυτή η σοβαρότητα, μαζί με την πολύ μεγάλη συχνότητα διάπραξης τους - τέτοιου είδους εγκλήματα αποτελούν το αντικείμενο του κυριότερου όγκου των υποθέσεων που τίθενται ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λάρνακας/Αμμοχώστου από το Σεπτέμβριο 2013 και στις οποίες δηλώνεται παραδοχή ή προκύπτει καταδίκη μετά από ακρόαση - σε συνδυασμό και με την κοινωνική απαξία που τα χαρακτηρίζει, καλούν στην επιβολή αποτρεπτικών ποινών στους εκάστοτε δράστες. Βεβαίως, ακόμη και εντός του πλαισίου που περιγράφουμε, το δικαστικό καθήκον για εξατομίκευση της ποινής ουδόλως μειώνεται ή ατονεί, αφού το Δικαστήριο καθηκόντως και δεόντως είναι που οφείλει - και έτσι πράξαμε και εμείς - να προσεγγίζει την κάθε περίπτωση στη βάση των δικών της γεγονότων και τον καθένα κατηγορούμενο αναλόγως των προσωπικών και άλλων περιστάσεων του. Τούτη όμως η διεργασία εξατομίκευσης, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ταυτοχρόνως να υπερακοντίζει και το έτερο δικαστικό καθήκον για επιβολή της αρμόζουσας ποινής. Επιβάλλεται, επομένως, προσεκτική και μικροσκοπική στάθμιση των πραγμάτων στην κάθε περίπτωση. Λαμβάνουμε υπόψη για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, την άμεση παραδοχή και ομολογία του σε όλα τα επίπεδα (παρότι συνελήφθη επ΄ αυτοφώρω), την έμπρακτη και ειλικρινή μεταμέλεια και απολογία του, την ηλικία του, τα οικονομικά του προβλήματα, τις οικογενειακές και προσωπικές του περιστάσεις, τα ψυχολογικά του προβλήματα, το χαμηλό του μορφωτικό επίπεδο, τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων (ως διασαφηνίστηκαν και έτυχαν επέκτασης από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του), το γεγονός πως θα εκτίσει την όποια ποινή φυλάκισης τού επιβληθεί, μακριά από τη χώρα του και αυτούς που τον αγαπούν και τις ευρύτερες και πολυδιάστατες επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής του στον ίδιο και στην οικογένεια του (πέραν αυτών που αναφέραμε). Προσμετρήσαμε υπέρ του κατηγορούμενου και τη συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές και την Αστυνομία (διά της συμμετοχής του σε ελεγχόμενη παράδοση, ασχέτως αν τούτη απέβη τελικώς άκαρπη, καθώς και την παροχή από αυτόν συγκεκριμένων πληροφοριών προς την Αστυνομία αναφορικώς με τη διάπραξη αδικημάτων που αφορούν στα ναρκωτικά σε άλλες περιπτώσεις από τρίτα άτομα, όπως λεπτομερώς επεξήγησε ο κ. Γεωργίου). Αποδώσαμε στον παράγοντα αυτό ιδιαίτερη σημασία, γνωρίζοντας τη διαχρονική θέση της νομολογίας περί ενθάρρυνσης της συνεργασίας με τις αρχές - μέσω μείωσης της ποινής που κατά τα άλλα θα επιβαλλόταν (βλ. κατ' αναλογίαν, Gani και Άλλου ν Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 242, 247-248) - ως αναγκαίας μεθόδου για την καταπολέμηση του εγκλήματος, ιδιαίτερα εκείνου που σχετίζεται με τα ναρκωτικά. Ο κατηγορούμενος μέσω του δικηγόρου του, ζήτησε από το Δικαστήριο την επίδειξη της μέγιστης δυνατόν επιείκειας που επιτρέπουν οι περιστάσεις. Το αξιολογήσαμε και τούτο πρεπόντως, εντάσσοντας το στο πλαίσιο της μεταμέλειας και αποφασιστικότητας του κατηγορούμενου να μην εμπλακεί ξανά σε τέτοιες κοινωνικώς και ποινικώς απαξιωτικές συμπεριφορές και να συνδράμει την ίδια ώρα στην πάταξη τους μέσω συνεργασίας του προς τούτο με τις αρμόδιες αρχές. Όφειλε όμως ο κατηγορούμενος να είχε προβληματιστεί καλύτερα και εγκαίρως προτού προχωρήσει στη διάπραξη των εγκλημάτων που παραδέχθηκε, ζυγιάζοντας τα πιθανά επακόλουθα των ενεργειών του, τόσο για τον ίδιο όσο και για την οικογένεια του (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Kablawi & Others v Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494, 497). Δεν το έπραξε όμως. Εν σχέσει με τη νομολογία στην οποία μας παρέπεμψε ο κ. Γεωργίου στη θεμιτή του προσπάθεια να καταδείξει τις παραμέτρους της ποινολογικής μεταχείρισης του κατηγορούμενου - και την οποία νομολογία μελετήσαμε πολύ προσεκτικά, όπως και άλλη σχετική (την οποία παραθέτουμε πιο κάτω) - θα πρέπει να σημειώσουμε ότι καμιά από τις προβληθείσες προς τούτο αυθεντίες από τον ευπαίδευτο δικηγόρο δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως πανομοιότυπη ή έστω παρόμοια με την παρούσα, αφού η κάθε μια από αυτές διακρίνεται, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, επί ουσιαστικών πτυχών, όπως οι συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, η ύπαρξη ιδιαζουσών προσωπικών και οικογενειακών περιστάσεων των κατηγορουμένων, η ύπαρξη ή ανυπαρξία προηγούμενων καταδικών, ο ρόλος των κατηγορουμένων στη διάπραξη των αδικημάτων, το νεαρό ή προχωρημένο της ηλικίας τους, η έκταση και φύση της συνεργασίας τους με τις ανακριτικές αρχές, η έκταση και φύση της έμπρακτης μεταμέλειας τους, η εποχή που κάποιες από τις αποφάσεις αυτές κρίθηκαν (με τα πράγματα σήμερα να καλούν, όσο ποτέ προηγουμένως, σε επιβολή αποτρεπτικών ποινών ως μέτρο καταπολέμησης της σύγχρονης αυτής μάστιγας) και άλλα πολλά. Παραμένοντας στο πεδίο της χρησιμότητας του δικαστικού προηγούμενου στο πεδίο της ποινολογικής μεταχείρισης - και σημειώνοντας προσηκόντως τις αναφορές του Εφετείου στη Μαυρόλουκα v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 212/13, ημ. 5.2.15, για την χρησιμότητα επίκλησης προηγούμενων νομολογιακών προσεγγίσεων προς καθορισμό του γενικότερου πλαισίου της ποινής - παραπέμπουμε (πριν προχωρήσουμε με μνημόνευση του εν λόγω πλαισίου), στη Μιχαήλ ν Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123, 130-131, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο, διά του Νικήτα Δ., σημείωσε τα ακόλουθα σχετικά: «Οι προηγούμενες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση. Ο λόγος γι αυτό είναι ότι, παρόλο που μπορεί να παρουσιάζουν ένα ή περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά εντούτοις, συχνά, δεν υπάρχει η ταυτοσημία στο βαθμό που θα ήταν σωστό να προοιωνίζεται η ίδια ποινή για κατοπινές υποθέσεις. Η μεγαλύτερη ίσως χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου στον τομέα αυτό έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές. Στη Βρετανία επικράτησε η πρακτική να παρέχονται από καιρού εις καιρόν κατευθυντήριες γραμμές σε συμπυκνωμένη μορφή σχετικά με τη φύση και το εύρος των ποινών. Τα σεξουαλικά αδικήματα δεν αποτελούν εξαίρεση: βλ. π.χ. R. ν. Billam [1986] 1 All E.R. 985. Όντως, όπου διαφαίνεται η τάση, πάνω σε στέρεες βάσεις, μπορεί να διαμορφωθεί ένα είδος ταρίφας. Όμως δεν μπορεί να οδηγεί σε αποστέωση της εξουσίας του δικαστηρίου μπροστά στη ζωντανή πραγματικότητα που εμφανίζει κάθε υπόθεση με τις ιδιαιτερότητες της. Αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα ισχύσει η διατίμηση, όπου υπάρχουν ουσιαστικές ομοιότητες. Χρειάζεται όμως προσοχή γιατί, παρόλο που τα ανθρώπινα επαναλαμβάνονται, είναι ανιχνεύσιμες διαφορές και λεπτομέρειες που προσδίδουν στο προηγούμενο άλλη, διαφοροποιημένη, διάσταση. Τα λέγουμε αυτά όχι για να μειώσουμε την μεγάλη προσπάθεια του συνηγόρου, να μας ενημερώσει για κάθε τι σχετικό, αλλά για να θέσουμε τις παραμέτρους της χρήσιμης καταφυγής στο προηγούμενο». Με τα πιο πάνω κατά νουν επανερχόμαστε στις ευρύτερες ποινολογικές παραμέτρους που εδώ ενδιαφέρουν - προβαίνοντας πάντοτε στις ανάλογες και επιβαλλόμενες αναπροσαρμογές στη βάση του τι ισχύει εδώ ως ζήτημα γεγονότων - για να πούμε πως στην Παναγιώτου v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 478, 483-484, το Εφετείο ενασχολούμενο με την αυστηρότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση παράνομων ενεργειών που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες, σημείωσε, διά του Ναθαναήλ Δ., τα ακόλουθα σχετικά: «Στην Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437, είχε επικυρωθεί 10ετής ποινή φυλάκισης για κατοχή 5.023,27 γραμμαρίων ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια μετά από ακρόαση, ενώ στην Τουμάζου v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 63, επικυρώθηκε και πάλι 10ετής ποινή φυλάκισης για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 8.957,7 γραμμαρίων φυτικής κάνναβης. Περαιτέρω, πιο πρόσφατα, στην Μαυρίκιου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, επικυρώθηκε 12ετής ποινή φυλάκισης για κατοχή 6.341,3376 γραμμαρίων ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, στη δε Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 484, επικυρώθηκε 16ετής ποινή φυλάκισης για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 24 σχεδόν κιλών κάνναβης, από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη .». Παρομοίως - και πιο πρόσφατα - στην Ευριπίδου v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 187/13, ημ. 22.5.14, το Εφετείο, διά του Νικολάτου Δ., επανέλαβε τα εξής επί της συζητούμενης πτυχής οριοθετώντας για μια ακόμη φορά τις παραμέτρους των πραγμάτων, έχοντας υπόψη (προσθέτουμε) και την απαράβατη αρχή πως κάθε υπόθεση θα πρέπει να αποφασίζεται αναλόγως των δικών της γεγονότων και την παρουσία ή απουσία συγκεκριμένων ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών στοιχείων στην εκάστοτε ανά αξιολόγηση περίπτωση: «Όσον αφορά τη σοβαρότητα του αδικήματος της κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια, αυτή είναι προφανής, από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και την ανώτατη προβλεπόμενη, από το νόμο, ποινή που είναι η δια βίου φυλάκιση. Οι αποφάσεις στις οποίες αναφέρθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο είναι ενδεικτικές. Αναφέρουμε δύο: Την Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(2005)2 ΑΑΔ 466, στην οποία επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή 1½ περίπου κιλού κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, ο εφεσείων ήταν 25 ετών, είχε λευκό ποινικό μητρώο, παραδέχθηκε και εξέφρασε τη μεταμέλειά του. Την Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 476, στην οποία επικυρώθηκε επιβολή ποινής οκταετούς φυλάκισης για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Ο εφεσείων ήταν 26 ετών. Στην υπόθεση Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211, στην οποία μας παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντα, είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 15 ετών, η οποία αντικαταστάθηκε, κατ' έφεση, με ποινή φυλάκισης 11 ετών στην κατηγορία της εισαγωγής και 13 ετών στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, αλλά σε εκείνη την περίπτωση η ποσότητα ήταν σχεδόν 24 κιλά κάνναβης. Στην υπόθεση Παναγιώτου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 478, στην οποία επίσης μας παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντα, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 14 ετών μειώθηκαν κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 12 ετών. Η υπόθεση αφορούσε σε εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου, τάξεως Β, σχεδόν 6½ κιλών, και κατοχή του ίδιου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα». Συνεκτιμώντας όλα όσα παραθέσαμε και συζητήσαμε - και έχοντας στο μυαλό την αρκετά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών (18 κιλά και 155 γραμμάρια καννάβεως) που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε πως εισήγαγε και κατείχε υπό τις περιστάσεις που περιγράψαμε καθώς και την κατηγορία ταξινόμησης τους ως Τάξεως Β «.και ως εκ τούτου όχι από τα σκληρότερα ναρκωτικά.» (βλ. Ηλιάδη ν Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 412, 414) - κρίνουμε πως η μοναδική ενδεικνυόμενη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αφεύκτως αυτή της φυλάκισης του. Επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο, τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης: Στην κατηγορία 1 (εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β), ποινή φυλάκισης 11½ ετών. Στην κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, με σκοπό την προμήθεια), ποινή φυλάκισης 11½ ετών. Δεν επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο ποινή στην κατηγορία 2 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β), δεδομένης της ταύτισης των συστατικών στοιχείων του αναφερόμενου αδικήματος με εκείνα που αποτελούν (εν μέρει), τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που διατυπώνεται στην κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα). Οι ποινές να συντρέχουν. Ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τέλεσε σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση, να συνυπολογιστεί βάσει του άρθρου 117

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Τα επίδικα ναρκωτικά δημεύονται. Τούτα, να καταστραφούν μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης. (Υπ.)................ Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.)................ Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.)................ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο