Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Κωνσταντίνος Νεοφύτου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2019/14, 24/3/2015

(1)του περί Επιθετικών Οργάνων Νόμου, Κεφ. 159 και την κατηγορία της μεταφοράς μάχαιρας που λήγει σε αιχμηρή άκρη. Τέλος, έχει παραδεχθεί και μία κατηγορία κλοπής από κλειδωμένο κιβώτιο, κατά παράβαση των άρθρων 20 και 266(ζ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Όλες οι διαρρήξεις που διέπραξε ο κατηγορούμενος ήταν με άλλα πρόσωπα. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των διαρρήξεων ήταν ότι ο κατηγορούμενος επέλεγε διάφορους φίλους του για να τον συνοδεύουν και να τον βοηθούν στις διαρρήξεις. Σε σχέση με την πρώτη κατηγορία που αφορά διάρρηξη σε κτιριακές εγκαταστάσεις σχολείου και συγκεκριμένα στην αίθουσα αγωγής, ο κατηγορούμενος πέτυχε είσοδο και έξοδο στην αίθουσα διδασκαλίας παραβιάζοντας κλειστό παράθυρο με αιχμηρό αντικείμενο. Από την αίθουσα διδασκαλίας κλάπηκαν ηλεκτρονικά είδη. Αυτός ήταν ο τρόπος δράσης του κατηγορούμενου. Έκανε διαρρήξεις σε διάφορα μέρη χρησιμοποιώντας βία και διαρρηκτικά εργαλεία για να εισέλθει σε διάφορά κτίρια και να κλέψει αντικείμενα αξίας, κυρίως ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλα ηλεκτρονικά είδη που εύκολα μπορούν να διατεθούν προς πώληση στη μαύρη αγορά για εύκολο κέρδος. Ο κατηγορούμενος 1 συνελήφθηκε μετά από πληροφορία που λήφθηκε σε σχέση με την διάρρηξη που περιγράφεται στην κατηγορία 10, αρχές του
2. Μετά τη σύλληψη του προέβη σε θεληματική κατάθεση και ομολόγησε και τη διάπραξη όλων των υπόλοιπων διαρρήξεων. Ο μεγαλύτερος όγκος και αξία των κλαπέντων αντικειμένων δεν έχει ανευρεθεί και ο κατηγορούμενος είναι σήμερα υπεύθυνος για απώλεια περιουσίας διάφορων προσώπων αξίας €3.
3. Τα μόνα αντικείμενα που έχουν ανευρεθεί είναι τα ακόλουθα:
4. Ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής που αφορά την κατηγορία
6. 2 κινητά τηλέφωνα και ένα I Phone που αφορά τη διάρρηξη κατοικίας στη 14η κατηγορία.
7. Ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή που αφορά την 15η κατηγορία.
8. Δύο φωτογραφικές μηχανές που αφορούν την 23η κατηγορία. Επιπρόσθετα, ο κατηγορούμενος 1 έχει ζητήσει όπως ληφθούν υπόψη για σκοπούς επιβολής ενιαίας ποινής για την όλη του εγκληματική συμπεριφορά οι ακόλουθες ποινικές υποθέσεις:
9. 3395/14: Αφορά την κατηγορία διάρρηξης σε κατάστημα όπου ο κατηγορούμενος 1 έκλεψε το χρηματικό ποσό των €
10. Τα χρήματα κλάπηκαν από την ταμειακή μηχανή του καταστήματος
11. 11385/14: Τέσσερεις κατηγορίες διαρρήξεων κτιρίων που διαπράχθηκαν περί ή κατά τον Μάρτιο
12. Παραδέχθηκε και τις κατηγορίες συνομωσιών που αφορούν τα ουσιαστικά αδικήματα των διαρρήξεων. Επίσης, σ' αυτή την υπόθεση έχει παραδεχθεί και δύο κατηγορίες για απόπειρα διάρρηξης καταστημάτων και τρίτη κατηγορία για την κατοχή διαρρηκτικών εργαλείων χωρίς άλλη αιτία, κατά παράβαση των άρθρων 296(α) του ποινικού Κώδικα Κεφ.
13. Διαρρήξεις επιτεύχθηκαν με τον ίδιο τρόπο που περιγράφεται στην κυρίως υπόθεση, δηλαδή διά της βίας με διαρρηκτικά εργαλεία.
14. 13776/14: Αφορά δεύτερη περίπτωση όπου ο κατηγορούμενος 1 τον Αύγουστο 2014 μετέφερε μαχαίρι που κατέληγε σε μυτερή άκρη, μήκους 8.5 εκατοστών εκτός της οικίας του
15. 13253/14: Αφορά περίπτωση όπου ο κατηγορούμενος 1 έκλεψε μοτοποδήλατο, τον είδε η αστυνομία και τον ανέκοψε με αποτέλεσμα να διαπιστωθεί ότι το μοτοποδήλατο είχε κλαπεί. Το μοτοποδήλατο επιστράφηκε στον δικαιούχο.
16. 12873/14: Ο κατηγορούμενος 1 εισήλθε σε κατάστημα μεταχειρισμένων ποδηλάτων μαζί με άλλο πρόσωπο και έκλεψε ποδήλατο αξίας 80 ευρώ. Η εγκληματική δράση του κατηγορούμενου 1 συνέχισε μέχρι τον Αύγουστο
17. Ο κατηγορούμενος 1 δεν ήταν συνεπής με το Δικαστήριο με αποτέλεσμα να εκδοθεί ένταλμα συλλήψεως εναντίον του. Εν τη απουσία του η ποινική του ευθύνη δεν μπορούσε να διαπιστωθεί σε σχέση με τα σοβαρά αδικήματα που είχε διαπράξει. Επίσης, δεν ήταν συνεπής με τους όρους που του τέθηκαν από το Δικαστήριο για να είναι ελεύθερος με εγγύηση. Μετά από την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης ο κατηγορούμενος 1 τελεί υπό κράτησης ως υπόδικος από τις 8 Ιανουαρίου 2015, στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Όλες οι διαρρήξεις πραγματοποιήθηκαν με παρόμοιο τρόπο. Ο κατηγορούμενος 1 είχε πάντοτε τη βοήθεια συνεργού για να πραγματοποιεί με επιτυχία τις διαρρήξεις. Χρησιμοποιούσε διαρρηκτικά εργαλεία, ήτοι κάποιο αιχμηρό αντικείμενο για να εισέλθει διά της βίας στα διάφορα υποστατικά. Κατόρθωσε επανειλημμένα, ανενόχλητος, να αποσπάσει από τα διάφορα υποστατικά μεγάλη σε όγκο και αξία περιουσία άλλων προσώπων και να διαφύγει. Η αστυνομία ανακάλυψε τα ίχνη του το 2014, μετά που είχε ήδη διαπράξει σωρεία διαρρήξεων εις βάρος ανυποψίαστων θυμάτων. Έκλεβε διάφορα αντικείμενα αξίας, κυρίως ηλεκτρονικούς υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα, που μπορούν εύκολα να πωληθούν ή διατεθούν στη μαύρη αγορά για εύκολο κέρδος. Μόνο μέρος από τα κλαπέντα αντικείμενα έχουν ανευρεθεί από την αστυνομία και η συνολική απώλεια της υπόλοιπης περιουσίας που έχει οριστικά χαθεί είναι €3.
18. Η εγκληματική δράση του κατηγορούμενου επεκτείνεται από το Δεκέμβριο του 2012 μέχρι τον Αύγουστο του 2014 στην υπόθεση 13253/14, όταν τον ανέκοψε η αστυνομία να οδηγά κλεμμένο μοτοποδήλατο και ήταν 18 ετών. Μετά από αυτή την περίοδο και την κατά συρροή εγκληματική δράση του κατηγορούμενου 1 και τον κατ' αναγκαστικό περιορισμό του ως υπόδικος, υπήρξε αφύπνιση σε σχέση με τις πράξεις του, με αποτέλεσμα τη διακοπή της έντονης και παράνομης παραβατικής του συμπεριφοράς. Ο κατηγορούμενος 1 έχει εκφράσει μέσω της δικηγόρου του την πρόθεση του να αποστασιοποιηθεί οριστικά από την εγκληματική του δράση και να επιδοθεί σε πιο ευεργετικές ασχολίες που θα έχουν θετικό αντίκτυπο για μέλλον του. Προς όφελος του κατηγορούμενου 1 λαμβάνω υπόψη τους ακόλουθους μετριαστικούς παράγοντες:
19. Παραδοχή.
20. Λευκό ποινικό μητρώο.
21. Προσωπικές συνθήκες. Κατά το χρόνο διάπραξης των διαρρήξεων, ο κατηγορούμενος 1 ήταν ανήλικος. Σήμερα είναι 18 ετών. Τελεί υπό κράτηση ως υπόδικος από τις 8 Ιανουαρίου
22. Η οικογένεια του κατηγορούμενου 1 είχε διαλυθεί στο παρελθόν όταν είχαν χωρίσει η γονείς του. Ο κατηγορούμενος 1 στιγματίσθηκε από αυτή την εμπειρία και φαίνεται ότι δεν είχε τότε την αναγκαία στήριξη της μητέρας και του πατέρα, ώστε να αποφύγει τη συναναστροφή με κακές παρέες που δεν είχαν καλή επίδραση στη συμπεριφορά του. Ο πατέρας του έχει εκτίσει ποινή φυλάκισης και χώρισε με τη μητέρα του. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και απέκτησε και τρίτο παιδί από το δεύτερο της γάμο. Ο κατηγορούμενος 1 άρχισε να επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά από την Γ΄ τάξη Γυμνασίου, με αποτέλεσμα να αποβληθεί από το σχολείο. Η μητέρα του τον περιγράφει ως δύσκολο και απειθάρχητο πρόσωπο. Επιβλεπόταν από μικρή ηλικία από παιδοψυχολόγους διότι παρουσίαζε υπερκινητικότητα, έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης και μαθησιακές δυσκολίες. Τον Ιανουάριο του 2014 παρέλειψε να καταταγεί στην Εθνική Φρουρά. Εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα κηδεμονίας από το Δικαστήριο με όρο την εκτέλεση κοινοτικής εργασίες. Εκτέλεσε την κοινοτική εργασία με επιτυχία. Σήμερα οι γονείς του κατηγορούμενου 1 έχουν αντιληφθεί ότι το παιδί τους χρειάζεται καθοδήγηση, πειθαρχία και υπομονετική αγάπη για να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες. Του συμπαραστέκονται και είναι έτοιμοι να τον στηρίξουν. Αυτό φαίνεται να έχει θετική επίδραση στον κατηγορούμενου 1 και εκφράζει μέσω της δικηγόρου του τη θέληση του για αλλαγή. Δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου χειροπιαστά στοιχεία ότι ο κατηγορούμενος έχει αναμορφωθεί πλήρως, αλλά είμαι ικανοποιημένη ότι υπάρχει πρόοδος, διότι έχει αντιληφθεί ότι υπάρχουν συνέπειες από τις κακές του πράξεις και έχει αντιληφθεί ότι η εγκληματική δραστηριότητα οδηγεί σε αδιέξοδο και αποτελεί τέλμα στην πρόοδο και προσωπική του ανάπτυξη. Ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά αδικήματα. Το πιο σοβαρό αδίκημα που αντιμετωπίζει είναι αυτό της διάρρηξης σε κατοικία εν καιρώ νυκτός, που αφορά την 14η κατηγορία. Γι' αυτό το αδίκημα υπάρχει ανώτατη προβλεπόμενη ποινή μέχρι 10 χρόνια. Για τις διαρρήξεις κτιρίου η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή είναι μέχρι 7 χρόνια. Βέβαια, εδώ ο κατηγορούμενος 1 εκδικάζεται συνοπτικά και δεν μπορεί να του επιβληθεί ποινή φυλάκισης πέραν των 5 ετών. Όμως οι προβλεπόμενες ποινές από τον νόμο για τα συγκεκριμένα αδικήματα είναι ενδεικτικό για τη σοβαρότητα της συμπεριφοράς, ιδιαίτερα επειδή ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε αυτά τα αδικήματα επανειλημμένα σε ένα όργιο παραβατικότητας. Αναμφίβολα το Δικαστήριο θα πρέπει να επιδείξει ιδιαίτερη επιείκεια στον κατηγορούμενο 1 λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η επικίνδυνη και κατ' επανάληψη εγκληματική συμπεριφορά δεν είναι ασύνδετη με την ειδική του ψυχοσύνθεση. Όμως, τα αδικήματα που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος 1 είναι σοβαρά, θεωρούνται κακουργήματα και έχουν προκαλέσει σοβαρή ζημιά στην περιουσία άλλων προσώπων. Δεν έχει επιδείξει τον απαιτούμενο βαθμό μεταμέλειας των πράξεων του, αφού δεν έχει αποκαταστήσει απώλεια περιουσίας των παραπονούμενων αξίας χιλιάδων ευρώ. Ο κατηγορούμενος 1 έχει μόλις πρόσφατα επιδείξει συνείδηση ενοχής και διάθεση να αλλάξει. Τα αδικήματα αυτά δεν ήταν το προϊόν μιας στιγμής αδυναμίας. Η εγκληματική του δραστηριότητα ήταν παρατεταμένη, σύνθετη και στοχευμένη με στόχο να κλαπούν ηλεκτρονικοί υπολογιστές από αίθουσες διδασκαλίας, από οικίες και επιχειρήσεις, ώστε ο ίδιος με τις άνομες αυτές ενέργειες του να αποκτήσει το μεγαλύτερο δυνατόν κέρδος. Η όποια βελτίωση στο χαρακτήρα του έχει επέλθει μόνο μετά από κατά συρροή διαρρήξεις και απώλεια περιουσίας των παραπονούμενων αξίας περίπου €3.
23. Δηλαδή, έχει συνειδητοποιήσει αυτά τα οποία έκανε αλλά όχι προτού επέλθει μη αναστρέψιμη απώλεια περιουσίας των προσώπων από τους οποίους έχει κλέψει. Το κίνητρο του κατηγορούμενου 1 κατά τη διάπραξη αυτών των σοβαρών κακουργημάτων ήταν η απόκτηση χρημάτων. Μόνο μερικά αντικείμενα βρέθηκαν μετά την έρευνα της αστυνομίας, ενώ ο κατηγορούμενος 1 κατ' επανάληψη χρησιμοποίησε βία να παραβιάσει κλειστά κτίρια, οικείες, καταστήματα και άλλους τόπους διαμονής προσώπων διά να προκαλέσει ζημιά και απόγνωση σε πολλά ανυποψίαστα θύματα. Τέτοια πλούσια εγκληματική δράση δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητη. Η καθυστέρηση στην παρούσα περίπτωση ήταν μικρή, αλλά σημαντική επειδή οι διαρρήξεις διαπράχθηκαν πριν από αρκετούς μήνες, όταν ο κατηγορούμενος 1 ήταν 17 ετών. Μέρος της καθυστέρησης ευθύνεται στον ίδιο τον κατηγορούμενου 1 διότι δεν παρουσιάζετο στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα να μην προωθείται έγκαιρα η δίωξη του. Επιπρόσθετα, η μικρή καθυστέρηση που παρατηρείται στη διαπίστωση της ποινικής του ευθύνης δεν είναι καθοριστική διότι και μέχρι τον Αύγουστο 2014 και ενώ εκκρεμούσαν οι πρώτες ποινικές υποθέσεις εναντίον του, αυτός συνέχιζε να παρανομεί. Ο κατηγορούμενος 1 δεν είναι εκτός κινδύνου και πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη για την αναμόρφωση του, αλλά είναι πιο απομακρυσμένο το ενδεχόμενο να παραπέσει σε παρόμοια εγκληματική συμπεριφορά. Η καθυστέρηση δεν αναιρεί τη σοβαρότητα των αδικημάτων που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος 1, ειδικά επειδή η συμπεριφορά του ήταν επαναλαμβανόμενη. Ούτε ατονεί η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για άλλους νεαρούς παραβάτες σαν και αυτόν. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
24. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή τη συμπεριφορά.
25. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με το να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
26. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη του και τους τρεις στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou[1]). Επομένως, παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου 1 διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή, αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος 1 είναι αρκετά σοβαρά λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Το αδίκημα της κλοπής είναι σοβαρό αδίκημα διότι με παράνομη ενέργεια ο δράστης της κλοπής αποστερεί το νόμιμο ιδιοκτήτη του κλαπέντος αντικειμένου από την ιδιοκτησία του. Το δικαίωμα του ανθρώπου να κατέχει την περιουσία του είναι θεμελιώδη δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το ίδιο το Σύνταγμα. Η πολιτεία οφείλει να εγγυηθεί αυτό το δικαίωμα με νόμους που ποινικοποιούν την άδικη και παράνομη στέρηση της περιουσίας του ανθρώπου. Εκεί όπου η κλοπή έχει επιτευχθεί με σχεδιασμό και με σκέψη, θεωρείται πιο σοβαρό το αδίκημα. Εκεί όπου ο παραβάτης έχει χρησιμοποιήσει βία ή απειλή της βίας εναντίον του θύματος για να πετύχει το σκοπό του το αδίκημα θεωρείται πιο σοβαρό. Στις σοβαρές μορφές της κλοπή η ποινή που πρέπει να επιβληθεί πρέπει να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Όμως στις περιπτώσεις όπου η κλοπή έχει διαπραχθεί με ερασιτεχνικό τρόπο και ο δράστης της κλοπής ενήργησε μ' αυτόν τον τρόπο από απελπισία ή χωρίς να σκεφθεί τις συνέπειες των πράξεων του, το Δικαστήριο μπορεί να δώσει περισσότερη προσοχή στις προσωπικές του συνθήκες ιδιαίτερα εάν έχει επιδείξει μεταμέλεια για τις πράξεις του. Αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων υιοθέτησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χριστοφή ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5534, ημερ. 13.2.1992, όπου η αξία του κλαπέντος αντικειμένου ήταν πολύ μικρή και η κλοπή διαπράχθηκε από πρόσφυγα πατέρα ο οποίος αμέσως ομολόγησε το έγκλημα του και αποζημίωσε τους ιδιοκτήτες. Επίσης, στην περίπτωση που η κλοπή δεν παρουσιάζει κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και ο δράστης έχει με τις ενέργειες του αποδείξει την έμπρακτη μεταμέλεια του, το Δικαστήριο δύναται και οφείλει να του επιβάλει ποινή που προσιδιάζει με την προσωπικότητα του. (Βλ. Ανδρέας Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5443 ημερ. 30.4.1991.) Στην παρούσα περίπτωση υπήρχε βαθμός σχεδιασμού και σκέψης στην διάπραξη του αδικήματος. Στις πλείστες υποθέσεις που λήφθηκαν υπόψη ο κατηγορούμενος 1 ενεργούσε με άλλα πρόσωπα ως ομάδα. Εισήλθε στην ακίνητη περιουσία των παραπονούμενων χρησιμοποιώντας βία με σκοπό να διαπράξει κακούργημα. Παραβίασε κλειδωμένες πόρτες, απέσπασε μεγάλο σε όγκο και αξία εμπόρευμα και διάφορα αντικείμενα από τα υποστατικά και κατάφερε να διαφύγει. Αυτή η μέθοδος δοκιμάσθηκε επανειλημμένα με επιτυχία. Δεν πρόκειται δηλαδή ως μία μεμονωμένη στιγμή απερισκεψίας. Ο κατηγορούμενος 1 ενήργησε επαγγελματικά αδιαφορώντας για την περιουσία άλλων προσώπων προκειμένου να πετύχει τον παράνομο σκοπό του. Επιπρόσθετα, επειδή σκοπός του ήταν η εξασφάλιση χρημάτων ο κατηγορούμενος 1 έκλεβε αντικείμενα αξίας, όπως ηλεκτρονικοί υπολογιστές, φωτογραφικές μηχανές και κινητά τηλέφωνα που εύκολα μπορούσε να πωλήσει σε κλεπταποδόχους για να εξασφαλίσει χρήματα. Αυτό και πάλι δείχνει βαθμό σκέψης και σχεδιασμού και όχι ερασιτεχνική σκέψη της στιγμής του δράστη. Ο άλλος επιβαρυντικός παράγοντας είναι το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 μπήκε σε ιδιωτικό χώρο και συγκεκριμένα σε κατοικία άλλου προσώπου. Η κατοικία του προσώπου είναι το μέρος όπου διεξάγεται η ιδιωτική ζωή του ατόμου και εκεί όπου νιώθει ασφάλεια. Αφού επέλθει διάρρηξη σε μια κατοικία, διαταράσσεται η ιδιωτική ζωή του ατόμου, η γαλήνη του και κάποιες φορές διακατέχεται από αισθήματα φόβου και θυμού για την παραβίαση της οικογενειακής του εστίας. Επιπρόσθετα, όταν ένας εγκληματίας διαπράξει διάρρηξη σε οικογενειακή εστία, είναι πάντοτε ένα ενδεχόμενο να βρεθεί ο κάτοικος του σπιτιού μέσα στο σπίτι την ώρα της διάρρηξης. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να υπάρχουν απρόσμενες συνέπειες διότι το θύμα και ο θύτης μπορεί να αντιδράσουν σε ενδεχόμενη απειλή. Το θύμα νιώθει απειλή, επειδή κάποιος έχει μπει στην οικία του απρόσκλητος και με διάθεση να κάνει κακό. Ο θύτης νιώθει απειλή, διότι υπάρχει μάρτυρας της εγκληματικής του δράσης που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην ολοκλήρωση των άνομων σχεδίων του. Οπότε, σε τέτοια περίπτωση είναι πιθανή η κλιμάκωση της βίας. Είναι γι' αυτό που το αδίκημα της διάρρηξης θεωρείται εξαιρετικά σοβαρό. Επειδή οι διαρρήξεις κατοικιών έχουν καταντήσει να είναι καθημερινό φαινόμενο σε όλες τις πόλεις της Κύπρου και εύκολη λεία των διαρρηκτών και πρέπει να επιβληθεί αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε σωρεία διαρρήξεων, απέσπασε περιουσία αξίας και διέφυγε της σκηνής του εγκλήματος με επιτυχία. Αυτό δείχνει πόσο εύκολο ήταν γι' αυτόν να επιδίδεται σε τέτοιου είδους εγκληματική δράση με επιτυχία. Ένα μεγάλο μέρος από τις διαρρήξεις γίνεται από νεαρά πρόσωπα. Παραθέτω πιο κάτω σειρά από αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι οποίες είναι δεσμευτικές για το Δικαστήριο και δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο το Δικαστήριο δύναται να προσεγγίσει το θέμα επιβολής ποινής σε τέτοιες περιπτώσεις. Τα Δικαστήρια οφείλουν να αντιμετωπίζουν τέτοιους παραβάτες με την ανάλογη σοβαρότητα. Οι νομοταγείς κάτοικοι της Κύπρου δεν πρέπει να νιώθουν ότι κινδυνεύουν από τέτοιες αυθαίρετες και παράνομες πράξεις. Στην υπόθεση Παναγή ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 5696, ημερομηνίας 11.3.2003, το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι επιβάλλεται αποτρεπτικής φύσεως ποινή στη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων επειδή υπάρχει έξαρση στην διάπραξη διαρρήξεων και κλοπών ιδιαίτερα από νεαρά πρόσωπα. Σε εκείνη την περίπτωση ο παραβάτης ήταν μόλις 22 ετών και ποινή φυλάκισης των 9 μηνών χαρακτηρίσθηκε ως πολύ επιεικής παρά των προσωπικών του συνθηκών, διότι η αποτρεπτική ποινή είναι ενδεδειγμένη ενόψει της έλλειψης αυτοσυγκράτησης του κατηγορούμενου στη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων. Ακόμη και στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5978, ημερομηνίας 10.7.95, το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης από 18 σε 9 μήνες εκεί όπου η αξία των κλαπέντων αντικειμένων ήταν πολύ μικρής αξίας και ο εφεσείοντας ήταν νεαρός, συνεργάσθηκε με την αστυνομία και αποζημίωσε τους παραπονούμενους. Ενόψει των επιβαρυντικών στοιχείων που υπάρχουν στον τρόπο διάπραξης του αδικήματος και της αξίας των κλαπέντων αντικειμένων, η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης. Οι προσωπικές του συνθήκες δεν είναι τέτοιες που να επιδρούν με καταλυτικό τρόπο στην επιλογή της ποινής που θα τους επιβληθεί, αλλά ενδεχομένως να επιδρούν στην διάρκεια της. Στην υπόθεση Κλεοβούλου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6313, ημερομηνίας 24.3.1998, το Εφετείο τόνισε ότι η συχνότητα διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων δικαιολογεί αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινή. Επίσης, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Behjam Cham, Ποινική Έφεση 5726, ημερομηνίας 7.5.1993, όπου ο διαρρήκτης είχε λευκό ποινικό μητρώο το Εφετείο έκρινε ότι ποινή φυλάκισης 9 μηνών που του είχε επιβληθεί ήταν έκδηλα ανεπαρκής εξαιτίας της έξαρσης που παρατηρείται στη διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κώστα Ανδρέου, Ποινική Έφεση 5882, ημερομηνίας 31.10.1994, το Εφετείο αύξησε ποινή φυλάκισης 26χρονου για παρόμοια αδικήματα από 14 μήνες σε δύο χρόνια. Ο αδικοπραγούντας σε εκείνη την υπόθεση αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και βοήθησε την αστυνομία στην εξιχνίαση της υπόθεσης λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων. Η φυλάκιση για ένα ανήλικο πρόσωπο πρέπει πάντοτε να είναι το τελευταίο ύστατο μέτρο όταν όλα τα άλλα μέτρα πρόληψης και εκπαίδευσης έχουν αποτύχει. Το κράτος σε τέτοιες περιπτώσεις οφείλει να έχει θέσει σε ισχύ εναλλακτικούς τρόπους πρόληψης και εκπαίδευσης των ανηλίκων πλην της φυλάκισης τους. Ο κατηγορούμενος παρουσιάζει πρώτες ενδείξεις βελτίωσης της συμπεριφοράς και έχει εκδηλώσει ευθαρσώς ότι θέλει κάτι καλύτερο για το μέλλον του. Είναι επίσης θετικό ότι έχει άλλα πρόσωπα της οικογένειας του δίπλα του ως αρωγοί αυτής της προσπάθειας ωρίμανσης και βελτίωσης που δεν έχω αμφιβολία ότι θα είναι επίπονη τόσο σε μαθησιακό επίπεδο αλλά και στο να αντεπεξέλθει με επιτυχία στις δυσκολίες της καθημερινής ζωής χωρίς να ενδώσει στους πειρασμούς του παρελθόντος του Όμως η παραβατική συμπεριφορά του κατηγορούμενου φαίνεται να ήταν ακραία και μη ελεγχόμενη για πρόσωπο της ηλικίας του. Ήταν συμπεριφορά ακραία και μη ελεγχόμενη που προκάλεσε μη αναστρέψιμη ζημιά και απώλεια σε ανυποψίαστα θύματα. Επειδή ο κατηγορούμενος 1 ήταν τότε ανήλικος η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής υποβαθμίζεται από την ανάγκη και ενδιαφέρον της κοινωνίας για αναμόρφωση αυτών των ανήλικων παραβατών, διότι η ωριμότητα τους είναι τέτοια που με τη σωστή καθοδήγηση και αναμόρφωση ο χαρακτήρας του μπορεί να αλλάξει και οι εγκληματικές του επιδόσεις μπορεί να εκμηδενισθούν. Αυτή είναι η καλύτερη προστασία της κοινωνίας. Όμως, σε κάποιες περιπτώσεις μία ποινή φυλάκισης είναι αναπόφευκτη. Στην υπόθεση Πανίκος Μενελάου v. Κυπριακής Δημοκρατίας,

(1971)2 Α.Α.Δ. 146, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης σε ανήλικο πρόσωπο 17 ετών για διάρρηξη που διέπραξε και που αφορούσε απαράδεκτη συμπεριφορά εναντίον γυναίκας χήρας 78 ετών. Σε μία πρωτόδικη απόφαση Αντωνίου ν. Αστυνομίας 7 JSC 986 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης σε ανήλικο 15 ετών για επίθεση εναντίον της μητέρας του που ασθενούσε. Σε εκείνη την περίπτωση λήφθηκε υπόψη και το γεγονός ότι είχαν επιβληθεί και άλλες κυρώσεις εναντίον του ανηλίκου στο παρελθόν, χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα στην μελλοντική του συμπεριφορά. Επίσης, στην υπόθεση Panayi v. The Police

(1986)2 CLR 149 το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης δεκαοκτάχρονου παραβάτη διαρρήξεων όταν διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε άλλος αποτελεσματικός τρόπος μεταχείρισης του νεαρού. Σημείωσε όμως ότι η ηλικία του παραβάτη δεν μπορεί πάντοτε να αποτελεί δικαιολογία με αποτέλεσμα να εκμηδενίζεται η σοβαρότητα του αδικήματος και της ανάγκης επιβολής τέτοιας τιμωρίας όταν αυτό χρειάζεται να γίνει για την προστασία της κοινωνίας και όταν ο παραβάτης παρουσιάζεται αμετανόητος και άκαμπτος σε οποιεσδήποτε άλλες προσπάθειες αναμόρφωσης του. Υπάρχουν πρώτες ενδείξεις βελτίωσης της συμπεριφοράς του κατηγορούμενου 1, ειδικά επειδή τους τελευταίους μήνες τελεί υπό κράτησης εν αναμονή της διαπίστωσης της ποινικής του ευθύνης και έχει την εμπειρία της αυστηρής τιμωρίας που εφαρμόζεται σε παραβάτες σοβαρών παραπτωμάτων. Όμως, η ζημιά που έχει προκαλέσει με τη συμπεριφορά του είναι μεγάλη και μη αναστρέψιμη. Οι διαρρήξεις διαπράχθηκαν κατά συρροή μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ο κατηγορούμενος 1 είχε την ευκαιρία να αποσυρθεί από τις εγκληματικές του δραστηριότητες, πράγμα που δεν έπραξε. Οι διαρρήξεις ήταν σχεδόν το επάγγελμα του κατηγορούμενου 1 κατά τον επίδικο χρόνο. Είχε στην κατοχή του διαρρηκτικά εργαλεία. Αργά ή γρήγορα θα εξελισσόταν σε εγκληματικό παράγοντα της περιοχής, κυρίως επειδή δεν είχε υποστεί σοβαρές κυρώσεις ή συνέπειες για τις απεχθής του πράξεις. Ο κατηγορούμενος 1 είχε την ωριμότητα να αντιληφθεί την σοβαρότητα των πράξεών του, αφού για να προβεί σε τέτοια ζημιά στην περιουσία των παραπονούμενων εσκεμμένα και μάλιστα να καταφέρει να διαφύγει, είχε την απαιτούμενη νοημοσύνη και ωριμότητα να θεωρηθεί υπεύθυνος για τις πράξεις του. Πρέπει να γνώριζε ποιες ήταν οι συνέπειες των πράξεών του για τα θύματα των εγκληματικών του επιδρομών αλλά δεν τον ενδιέφερε. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου 1 είναι σημαντικές. Αυτές όμως οι επιπτώσεις στην προσωπική ζωή του κατηγορούμενου 1 θα ήταν καταλυτικής σημασίας για την επιλογή του τύπου της ποινής μόνο στην περίπτωση απουσίας των επιβαρυντικών στοιχείων που χαρακτηρίζει την εγκληματική του δραστηριότητα. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου 1, ιδιαίτερα το νεαρό της ηλικίας του, δικαιολογούν μια πιο επιεική μεταχείριση του όμως δεν είναι καταλυτικής σημασίας σε σχέση με τη σοβαρότητα του αδικήματος. Η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι η επιβολή ποινής φυλάκισης. Το θέμα της αναστολής εξετάζεται προσωπικά σε σχέση με κάθε κατηγορούμενο αφού πρώτα το Δικαστήριο έχει αποφασίσει για την ορθότητα επιβολής ποινής φυλάκισης κάποιας διάρκειας. Η σοβαρότητα του αδικήματος και τα γεγονότα της υπόθεσης δεν δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της αναστολής. Στη σελίδα 44 του βιβλίου Sentencing in Cyprus 2nd edition, G. M. Pikis, γίνεται μνεία σε σωφρονιστικό ίδρυμα ανηλίκων το οποίο λειτουργούσε στη Λάμπουσα της Λαπήθου πριν το

1. Στην ίδια σελίδα τονίστηκε η ανάγκη να λειτουργήσει παρόμοιο ίδρυμα το συντομότερο δυνατόν δια να καλυφθεί το κενό που δημιουργήθηκε εξαιτίας της απώλειας αυτού του ιδρύματος εξαιτίας της εισβολής. Δυστυχώς, τέτοιο ίδρυμα δεν υπάρχει μέχρι σήμερα και έτσι αναγκάζομαι να επιτελέσω το καθήκον μου κατά την επιμέτρηση της ποινής γνωρίζοντας ότι η πιο σωστή και πιο κατάλληλη επιλογή δεν είναι διαθέσιμη. Το Δικαστήριο οφείλει να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο που να τιμωρεί τον παραβάτη, να τον αναμορφώνει και που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για μελλοντική παραβατικότητα ακόμη και εάν τα μέσα για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός δεν είναι διαθέσιμα από τις υπηρεσίες του κράτους. Με αυτά τα δεδομένα, στρέφω την προσοχή μου σε άλλες επιλογές για να επιτευχθεί ο πιο πάνω σκοπός. Η επιλογή ποινής φυλάκισης είναι ενδεδειγμένη για επικίνδυνη επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά που βλάπτει τους άλλους. Η ηλικία του κατηγορούμενου 1 δεν μπορεί να αποτελέσει προστατευτική ασπίδα για κάθε είδους εγκληματική συμπεριφορά, ειδικά εάν αυτή η συμπεριφορά βλάπτει άλλους ανθρώπους. Εξαντλώ την επιείκεια του Δικαστηρίου για να του επιβάλω ποινή φυλάκισης χαμηλότερη από την ενδεδειγμένη σε σχέση με τη σοβαρότητα των πράξεων του, αλλά τέτοιας διάρκειας που να τον απομονώσει από την κοινωνία για χρονική διάρκεια περισυλλογής του και αναμόρφωσής του. Επιβάλλεται στον κατηγορούμενο 1, ποινή φυλάκισης 7 μηνών σε κάθε μία από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Οι ποινές να συντρέχουν. Η φυλάκιση να αρχίζει από την ημέρα που ο κατηγορούμενος 1 τελεί υπό κράτηση, ήτοι 8.1.
2. Για τους λόγους που έχω αναλύσει λεπτομερώς πιο πάνω, κρίνω ότι αυτή δεν είναι κατάλληλη περίπτωση άσκησης της διακριτικής εξουσίας υπέρ της αναστολής της ποινής και ότι ο κατηγορούμενος 1 πρέπει να εκτίσει την ποινή φυλάκισης και όχι να ανασταλεί η συγκεκριμένη ποινή. Δεν εξυπηρετούνται οι στόχοι του Δικαστηρίου στην περίπτωση αναστολής της ποινής. Σκοπός του Δικαστηρίου στην παρούσα περίπτωση είναι να αναχαιτίσει το σοβαρό πρόβλημα συχνών διαρρήξεων στα σπίτια του κόσμου. Εάν ένας νεαρός όπως τον κατηγορούμενο 1 σχεδιάσει και πραγματοποιήσει τη συγκεκριμένη παράνομη δραστηριότητα και μάλιστα κατ' επανάληψη, ασχέτως των συνεπειών εις βάρος του επηρεαζόμενου συνάνθρωπου του, θα πρέπει να είναι και έτοιμος να επωμιστεί και τις συνέπειες των πράξεων του με την επιβολή τιμωρίας ανάλογη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος που έχει διαπράξει. (Υπ.) .............. Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 22 CLR 147 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο