Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Λάζαρου Φιλίππου κ.α., Αίτηση αρ.: 259/2014, 27/4/2015

(1)του Κεφ. 154), της κλεπταποδοχής (άρθρα 20 και 306 του Κεφ. 154) και της αφαίρεσης διακριτικών σημείων μηχανοκίνητου οχήματος (άρθρο 17(β) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου, Ν.86/1972, ως αυτός ετροποποιήθηκε στη συνέχεια, και άρθρο 20 του Κεφ. 154), τα οποία παρουσιάζονται να διεπράχθηκαν κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου του έτους 2013 έως και Νοεμβρίου του έτους 2014, στις επαρχίες Λάρνακας, Λεμεσού και Αμμοχώστου, η αστυνομία συνέλαβε αριθμό προσώπων και κατέσχε αριθμό αυτοκινήτων. Μεταξύ των κατασχεθέντων αυτοκινήτων περιλαμβάνεται και το αυτοκίνητο υπ΄ αριθμόν εγγραφής LNB154, μάρκας RANGE ROVER («το αυτοκίνητο»), το οποίο από τις 14.02.2013 ανήκει στoυς αιτητές «L.P. The Pro Meridian (Cyprus) Limited» («οι αιτητές»). Το αυτοκίνητο κατεσχέθηκε στις 10.12.

1. Στις 15.12.2014, και επί τη βάσει των άρθρων 27(γ)(Ι) και 32 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια), ο καθ΄ ου η αίτηση Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας («ο καθ΄ ου η αίτηση») υπέβαλε αίτηση για την κράτηση, μεταξύ άλλων, και του αυτοκινήτου «μέχρι την ολοκλήρωση της ποινικής διαδικασίας». Την αίτηση ημερ. 15.12.2014 υποστηρίζει ένορκη δήλωση του αστυφύλακα 3388 Γ. Γερασίμου ο οποίος υπηρετεί στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Λάρνακoς. Ο αστυφύλακας 3388 Γ. Γερασίμου, μεταξύ άλλων, αναφέρει και τα εξής: Το αυτοκίνητο, το οποίο οι αιτητές ενέγραψαν επ΄ ονόματί τους στις 14.02.2013, παρουσιάζεται, στο μηχανογραφημένο σύστημα της Interpol, ως παρανόμως εισαχθέν στην Δημοκρατία εφ΄ όσον αυτό τελούσε υπό το καθεστώς ενοικιαγοράς στο Ηνωμένο Βασίλειο και, ως εκ τούτου, η εξαγωγή του απαγορευόταν. Περαιτέρω εξετάσεις κατέδειξαν πώς το αυτοκίνητο υπέστηκε παραποίηση εν σχέσει με τον αριθμό πλαισίου του. Η αστυνομική διερεύνηση της υπόθεσης δεν έχει ολοκληρωθεί και η κράτηση, μεταξύ άλλων, και του αυτοκινήτου είναι αναγκαία γιατί αυτό θα αποτελέσει τεκμήριο για την απόδειξη υπόθεσης η οποία ενδεχομένως να καταχωριστεί ενώπιον Δικαστηρίου. Η αίτηση ημερ. 15.12.2014 ετέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 16.12.2014, οπότε επαρουσιάσθηκε, για να την υποστηρίξει, ο αστυφύλακας 1006 Γ. Πιερίδης. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 16.12.2014 εξεδόθηκε διάταγμα δια του οποίου διετάχθηκε η κράτηση του αυτοκινήτου έως και την ολοκλήρωση της ποινικής διαδικασίας υπό τον όρο ότι αυτό θα επεδίδετο εντός 7 ημερών από την έκδοσή του («το διάταγμα ημερ. 16.12.2014»). Το διάταγμα ημερ. 16.12.2014 επεδόθηκε στους αιτητές και αυτοί κατεχώρισαν, στις 22.01.2015, αίτηση δια της οποίας επιδιώκουν την ακύρωση του διατάγματος ημερ. 16.12.2015 και ή την επιστροφή του αυτοκινήτου και ή την έκδοση οιουδήποτε άλλου διατάγματος ήθελε θεωρηθεί δίκαιον υπό τις περιστάσεις. Προβάλλονται σχετικώς λόγοι πολυάριθμοι, ποικίλοι και πολυσχιδείς οι οποίοι αφορούν τόσον στην τυπική όσον και την ουσιαστική ορθότητα της απόφασης περί της έκδοσης του διατάγματος ημερ. 16.12.
2. Μεταξύ των λόγων ακύρωσης του διατάγματος ημερ. 16.12.2014 είναι και ο ακόλουθος: «
3. Υπάρχει τεράστιος κίνδυνος καταστροφής ή και φθοράς ή και αισθητής μείωσης της αξίας του επίδικου οχήματος λόγω της συντήρησης ή και τόπου στάθμευσής του ή και χρόνου κατακράτησης του έως την καταχώρηση ή και εκδίκαση ποινικής υπόθεσης». Την αίτηση ημερ. 22.01.2015 υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Λάζαρου Φιλίππου ίδιας ημερομηνίας (22.01.2015). Ο Λάζαρος Φιλίππου δηλώνει εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος των αιτητών και γνώστης των γεγονότων. Η ένορκη δήλωσή του είναι πολυσέλιδη και δια της παρά. Θ. αυτής επαναλαμβάνεται αυτούσιος ο ως άνω λόγος ακύρωσης υπ΄ αριθμόν
4. Ο καθ΄ ου η αίτηση ενίσταται στην ακύρωση του διατάγματος ημερ. 16.12.
5. Στις 06.02.2015 κατεχώρησε γραπτή ένσταση, υποστηριζομένη από ένορκη δήλωση του αστυφύλακα 3941 Μ. Σωτηρίου, ο οποίος, δια της παραγράφου 15 δηλώνει και τα εξής: «
6. Έλαβα νομική συμβουλή ότι το αυτοκίνητο είναι κάτι το οποίο δεν υπόκειται σε φθορά στην έννοια του Άρθρου 32

(2)του Κεφ.

1. Εν πάση περιπτώσει όμως, τόσο το αυτοκίνητο του αιτητή όσο και άλλα αυτοκίνητα βρίσκονται στην φύλαξη της Αστυνομίας στην αυλή της Α.Δ.Ε. Λάρνακας και δεν αντιμετωπίζουν κίνδυνο φθοράς ή μείωσης της αξίας τους». Η ρητή αυτή άρνηση της αλήθειας του περιεχομένου της παρά. Θ της ένορκης δήλωσης του Λάζαρου Φιλίππου ημερ. 22.01.2015 οδήγησε τους αιτητές στην υποβολή, στις 24.02.2015, της προκείμενης αίτησης δια της οποίας επιδιώκεται η παραχώρηση άδειας για την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης «προς αντίκρουση των ισχυρισμών του αστυφύλακα 3941 Μ. Σωτηρίου .... ήτοι της παραγράφου 15 εν σχέσει με τις φθορές ή και μείωση της αξίας του επίδικου οχήματος κατά τη διάρκεια κράτησης». Η αίτηση ημερ. 24.02.2015 καταγράφει, ως νομικό της υπόβαθρο, μεταξύ άλλων, την Δ.48 θ.θ. 1 έως 9 και την Δ.39 θ.θ. 1 έως και 21 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Την αίτηση ημερ. 24.02.2015 υποστηρίζει ένορκη της δικηγόρου Στάλως Στυλιανού, ίδιας ημερομηνίας, η οποία δηλώνει πώς το ζήτημα της φθοράς του αυτοκινήτου κατά τη διάρκεια της κράτησής του είναι ουσιαστικό και πώς, εφ΄ όσον ο καθ΄ ου η αίτηση αρνείται όσα σχετικά αναφέρει ο Λάζαρος Φιλίππου, επιβάλλεται η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους των αιτητών. Και η αίτηση ημερ. 24.02.2015 αντιμετωπίζει την γραπτή ένσταση του καθ΄ ου η αίτηση. Αυτή κατεχωρίστηκε στις 16.03.2015 και δια΄ αυτής προβάλλεται ο ισχυρισμός πώς τα ζητήματα για τα οποία επιδιώκεται η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, δηλαδή η φθορά του αυτοκινήτου και η μείωση της αξίας του, είναι άσχετα και δεν μπορούν να ληφθεί υπ΄ όψιν κατά την εκδίκαση της αίτησης ημερ. 22.01.
2. Τον ισχυρισμό αυτό επαναλαμβάνει η Α. Γιάλλουρου στην ένορκη δήλωσή της η οποία υποστηρίζει την ένσταση ημερ. 16.03.
3. Εμελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα, υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι εισηγήθηκαν δια των αγορεύσεών τους, και εξετάσθηκε η μαρτυρία. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Η ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία κράτησης, από την αστυνομία, τεκμηρίου το οποίο κατεσχέθηκε στα πλαίσια διερεύνησης ποινικής υπόθεσης ρυθμίζεται από τα άρθρα 32 έως και 34 του Κεφ. 155. Πρόκειται για διαδικασία πολιτική (Concrete Mix Limited v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας

(2010)1 Α.Α.Δ. 181 και απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 179/2011 Ανδρέας Ησαϊα κ.α. ν. Αστυνομίας, ημερ. 22.10.2013). Εφ΄ όσον, επί τη βάσει μονομερούς αίτησης, εξεδόθηκε διάταγμα για την κράτηση κατασχεθέντος τεκμηρίου «μέχρι την αποπεράτωση οιασδήποτε ποινικής διαδικασίας», ως το άρθρο 32

(1)του Κεφ. 155 προβλέπει, αυτό επιδίδεται στον επηρεαζόμενο. Με τον τρόπο αυτό δίδεται στον επηρεαζόμενο η ευκαιρία να προσφύγει στο Δικαστήριο, εάν επιθυμεί, και να υποβάλει αίτηση για την ακύρωσή του (Ανδρέας Ησαϊα κ.α. Αστυνομίας (ανωτέρω)). Ως λόγος ακύρωσης του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος κράτησης τεκμηρίου δυνατόν να προβληθεί και η παράληψη της αστυνομίας να παρουσιάσει, ενώπιον του Δικαστηρίου, ουσιαστικά γεγονότα. Συναφώς σημειώνεται πώς αίτηση, η οποία υποβάλλεται μονομερώς δυνάμει του άρθρου 32

(1)του Κεφ. 155 «είναι υψίστης πίστεως («uberrima fides») και παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου οδηγεί στην ακύρωση της διαταγής που δόθηκε στη μονομερή αίτηση» (Larissa (Αρ. 2)

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1333, 1342). Γίνεται παραπομπή, για ανάλογη εφαρμογή, στην απόφαση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 264-7) καθώς και στην απόφαση Μ. and Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co.

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, 1797 όπου αναφέρονται και τα εξής: «Το καθήκον για την πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων, που στοιχειοθετούν το αίτημα για προσωρινό διάταγμα βάσει του άρθρου 9 του Κεφ. 6, συναρτάται προς την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε ζητείται η παροχή θεραπείας στην απουσία του αντιδίκου. Το κριτήριο για τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλυφθούν είναι αντικειμενικό. Το ηθελημένο ή μη της παράλειψης δεν είναι σημαντικό ούτε η πρόθεση εξαπάτησης αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος για την μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων. Η σημασία της μη αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του Δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Ουσιώδες, για τους σκοπούς αυτούς, είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας».

(2)Η απόφαση του Δικαστηρίου για κράτηση κατασχεθέντος τεκμηρίου είναι αυτοτελής και λαμβάνεται δυνάμει της σχετικής ευρείας διακριτικής εξουσίας την οποίαν δίδουν τα άρθρα 27 έως και 34 του Κεφ. 155 [(Ανδρέας Ησαϊα κ.α. ν. Αστυνομία (ανωτέρω)].

(3)Η αρχική διαπίστωση πώς η κράτηση ορισμένου τεκμηρίου ήταν, υπό τις περιστάσεις, δικαιολογημένη και αναγκαία δεν σημαίνει πώς η κατάσταση αυτή μπορεί να συνεχίζεται επ΄ αόριστον. Σε διάταγμα κράτησης τεκμηρίου έως και την ολοκλήρωση της ποινικής διαδικασίας, ενυπάρχει η αναγνώριση της υποχρέωσης της αστυνομίας να ενεργήσει τα δέοντα εντός ευλόγου χρόνου [(Ανδρέας Ησαϊα κ.α. ν. Αστυνομίας (ανωτέρω)]. Η αναγνώριση της υποχρέωσης αυτής ευθυγραμμίζεται με την αναγνώριση του δικαιώματος κάθε πολίτη να κατέχει και να απολαμβάνει την χρήση των περιουσιακών του στοιχείων. Πρόκειται για δικαίωμα θεμελιώδες προστατευόμενο από το Άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και από το Άρθρο 1, Πρώτο Πρωτόκολλο, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.

(4)Η φύση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκάστοτε κρατηθέντος τεκμηρίου δεν είναι άσχετα και ούτε αδιάφορα για την διαμόρφωση της δικαστικής κρίσης περί της κράτησης ή της συνέχισης της κράτησής του, αναλόγως. Βεβαίως, ο παράγων αυτός δεν εξετάζεται κατ΄ απομόνωσιν.

(5)Εφ΄ όσον η δικαστική διαδικασία για την κράτηση, από την αστυνομία τεκμηρίου είναι πολιτική (Concrete Mix Limited v. Αστυνομίας (ανωτέρω), Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (ανωτέρω) και Ανδρέας Ησαίας κ.α. ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) η καταχώριση και εκδίκαση μίας ενδιάμεσης αίτησης, ως η αίτηση ημερ. 22.01.2015, ρυθμίζεται από τη Δ.48 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Ιδίως, όσον αφορά στην ακρόαση τέτοιας αίτησης, ο θ.4

(2)της Διαταγής ορίζει πως αυτή «διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Αναφερόμενος σε ένορκες δηλώσεις, ο θεσμός εννοεί αυτές οι οποίες καταχωρίζονται εξ αρχής μαζί με την ενδιάμεση αίτηση και την ένσταση καθώς και αυτές οι οποίες καταχωρίζονται στη συνέχεια ως συμπληρωματικές (επιπρόσθετες) των αρχικών, εφ΄ όσον δοθεί σχετική άδεια από το Δικαστήριο. Ο ίδιος θεσμός ορίζει πως «το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων». Από το γράμμα της Δ.48 θ.4

(2)προκύπτει πως η δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικής (επιπρόσθετης) ένορκης δήλωσης δεν είναι δεδομένη ούτε αυτόματη και ούτε ατέρμονη. «. το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του . Δικαστηρίου» (δείτε την απόφαση Ματθαίου κ.α.

(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 510, 514). Για να ασκηθεί η διακριτική εξουσία υπέρ του αιτήματος για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα πρέπει ο διάδικος που υποβάλλει το αίτημα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι συντρέχει καλός λόγος για κάτι τέτοιο. Ο «καλός λόγος» είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το είδος της ενδιάμεσης αίτησης καθώς και με τη φύση των θεραπειών που αυτή επιδιώκει. Ο «καλός λόγος» συνυφαίνεται με τη σημασία που έχει η προτεινόμενη επιπρόσθετη μαρτυρία για την εκδίκαση της εκάστοτε ενδιάμεσης αίτησης, με την ευχέρεια παρουσίασης της μαρτυρίας αυτής διά των αρχικών ενόρκων δηλώσεων καθώς και με την ανάγκη αντίκρουσης μαρτυρίας του αντιδίκου. Βεβαίως, η αμφισβήτηση γεγονότων δεν θεμελιώνει, άνευ άλλου τίνος, «καλό λόγο» για την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ώστε να απαντηθούν ισχυρισμοί του αντιδίκου ή να προσαχθεί πρόσθετη μαρτυρία. Στην προκειμένη περίπτωση και δεδομένων αφ' ενός της φύσης της αίτησης ημερ. 22.01.15 και αφ' ετέρου ενός εκ των λόγων για τους οποίους επιδιώκεται η ακύρωση του διατάγματος ημερ. 16.12.2014 και συγκεκριμένα του λόγου περί της φθοράς και της μείωσης της αξίας του αυτοκινήτου, συντρέχει, πράγματι, «καλός λόγος» για να επιτραπεί στους αιτητές να καταχωρίσουν την επιδιωκόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Εφ' όσον οι αιτητές βαρύνονται να αποδείξουν τους σχετικούς ισχυρισμούς τους θα πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία να συμπληρώσουν την μαρτυρία τους για να αντικρούσουν τα όσα αντίθετα ισχυρίζεται ο αστυφύλακας 3941 Μ. Σωτηρίου. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση ημερ. 24.02.2015 επιτυγχάνει. Δίδεται άδεια στους αιτητές να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, προς υποστήριξη της αίτησης ημερ. 22.01.2015, ως η παρά. Α της αίτησης ημερ. 24.02.2015. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση δύναται να καταχωριστεί εντός επτά

(7)ημερών από σήμερα. (Υπ.) .......... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο