Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Παύλος Ζαχαρία, Αρ. Υπόθεσης: 1848/15, 12/6/2015

(2), του Πρώτου Πίνακα και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/

1. Επίσης, ο κατηγορούμενος έχει βρεθεί ένοχος σε δεύτερη κατηγορία, ότι κατείχε την πιο πάνω ποσότητα κάνναβης με σκοπό να την προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6, 30 και 31, του Νόμου 29/
2. Η συγκεκριμένη ποσότητα ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου, περίπου μισό κιλό, υπερβαίνει κατά πολύ την ποσότητα των 30 γραμμαρίων που έχει καθοριστεί από το νόμο, ότι θα μπορούσε να αφορά μόνο προσωπική χρήση. Επιπρόσθετα, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες η συγκεκριμένη ποσότητα ναρκωτικών περιήλθε στην κατοχή του, είναι ύποπτες και κατά πάσα πιθανότητα ο κατηγορούμενος να διατελούσε καθήκοντα διακινητή για οργανωμένο κύκλωμα εμπορίας ναρκωτικών. Συγκεκριμένα, ως προκύπτει από την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18 Μαΐου 2015, ο κατηγορούμενος μετέβηκε στη βιομηχανική περιοχή Αραδίππου με σκοπό να παραλάβει φορτίο ναρκωτικών συσκευασμένο σε καφέ πλαστική σακούλα. Ο κατηγορούμενος ήταν πρόσωπο γνωστό στην ΥΚΑΝ για κατοχή και προμήθεια ναρκωτικών. Μάλιστα είχε αποφυλακιστεί προ ολίγων μηνών από της κεντρικές φυλακές όπου είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης για παρόμοια αδικήματα. Η ΥΚΑΝ είχε αξιόπιστες πληροφορίες για τις δοσοληψίες του κατηγορούμενου και την παραλαβή των ναρκωτικών και με δεδομένο το παρελθόν του, στήθηκε πολυπληθής αστυνομική επιχείρηση προς εντοπισμό του. Ο κατηγορούμενος θεάθηκε να κυκλοφορεί στη βιομηχανική περιοχή Αραδίππου και όταν τον είδε ο ΜΚ4 να κάνει επαναστροφή σε αδιέξοδο στην περιοχή, άρχισε αστυνομική καταδίωξη. Οι αστυνομικοί της ΥΚΑΝ επέδειξαν επιμονή προκειμένου να ανακόψουν το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορουμένους. Όμως, κατά τη διάρκεια της αστυνομικής καταδίωξης, ο κατηγορούμενος επιχείρησε να ξεφορτωθεί το παράνομο φορτίο δια του παραθύρου του συνοδηγού, αντιλαμβανόμενος τις συνέπειες στην περίπτωση που ήθελε βρεθεί στην κατοχή του τέτοια μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών. Η ΥΚΑΝ είχε πληροφορία ότι πρόκειται να γίνει μεταφορά ναρκωτικών με το συγκεκριμένο όχημα και έτσι αναζήτησαν το όχημα. Αφού περιπολικά της αστυνομίας εντόπισαν το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος, έγινε καταδίωξη του οχήματος μέχρι να υποχρεωθεί ο κατηγορούμενος να σταματήσει επειδή ήταν αδύνατον ενόψει της καταδίωξης να διαφύγει. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν είχε σχέση με τα ναρκωτικά. Οι αστυνομικοί τον οδήγησαν στο σημείο όπου είχε πετάξει τα ναρκωτικά από το παράθυρο του συνοδηγού. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι τα ναρκωτικά υπήρξαν στην κατοχή του. Δεν κατονόμασε τα πρόσωπα από τα οποία παρέλαβε τα ναρκωτικά, δεν συνεργάστηκε με την αστυνομία και αντιθέτως κακόβουλα κατηγόρησε τους αστυνομικούς ότι τον παγίδευσαν για να τον ενοχοποιήσουν σε μία προσπάθεια του να απαλλαγεί των κατηγοριών. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες στις οποίες καταδικάσθηκε σε ποινές φυλάκισης. Συγκεκριμένα, είχε καταδικασθεί από το Κακουργιοδικείο Αμμοχώστου στην υπόθεση 5287/07, σε 12 χρόνια φυλάκιση για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, ως και επίσης την εισαγωγή 31 κιλών κάνναβης. Στην 5287/07 λήφθηκε υπόψη και η υπόθεση 17105/07, που αφορούσε την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β' με σκοπό την προμήθεια μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών. Η παλαιότερη του προηγούμενη καταδίκη αφορά την υπόθεση 3279/00 του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας και αφορούσε αδικήματα κλοπών και διαρρήξεων, όπου του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2½ ετών. Ο κατηγορούμενος είχε αποφυλακισθεί στις 22.4.
3. Αυτός ο παράγοντας δεν είναι επιβαρυντικός, όμως ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να αναμένει μεταχείριση από το Δικαστήριο παρόμοια με μεταχείριση προσώπων που πρώτη φορά έσφαλαν με διάπραξη σοβαρών αδικημάτων. Σημειώνω ότι όχι μόνο δεν υπάρχει σημαντική βελτίωση και μεταβολή στις προσωπικές του συνθήκες, αλλά λίγους μήνες μετά την αποφυλάκιση του, αντί να δραστηριοποιηθεί ενεργά σε άλλη βιοποριστική ασχολία, συμμετείχε σε επιχείρηση διακίνησης ναρκωτικών μεγάλης ποσότητας. Η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή για το αδίκημα της κατοχής ξηρής φυτική ύλης κάνναβης είναι μέχρι 8 χρόνια ποινή φυλάκισης. Για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια της ξηρής φυτικής ύλης η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή είναι και μέχρι δια βίου ποινή φυλακίσεως ή πρόστιμο ή/και τις δύο ποινές. Επειδή όμως ο κατηγορούμενος εκδικάζεται συνοπτικά στο Επαρχιακό Δικαστήριο, η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή περιορίζεται στα πέντε χρόνια. Το εδάφιο

(4)του άρθρου 30, περιέχει κατευθυντήριες γραμμές για το Δικαστήριο σε σχέση με επιβαρυντικούς και ελαφρυντικούς παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την επιβολή της ποινής. Στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν μετριαστικοί παράγοντες που προδιαγράφονται, ειδικά στο άρθρο 30, εδάφιο

(4), πλην του γεγονότος ότι δεν εντοπίζονται επιβαρυντικοί παράγοντες που προβλέπονται ρητώς από τον νόμο. Άλλος μετριαστικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη είναι οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 49 ετών και πριν τη σύλληψη του διέμενε με τη σύντροφο του και τις δύο της θυγατέρες. Φοίτησε σε πανεπιστήμιο και κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στον κλάδο ηλεκτρονικής μηχανολογίας. Το 2007 καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 12 ετών και απολύθηκε από τις κεντρικές φυλακές το

1. Κατά τους λίγους μήνες που ήταν ελεύθερος προσπάθησε να λειτουργήσει νυκτερινό κέντρο αναψυχής. Τελεί υπό κράτηση στα πλαίσια αυτής της υπόθεσης από τις 26 Φεβρουαρίου
2. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου δεν δικαιολογούν απόκλιση από την ενδεδειγμένη ποινή. Ο κατηγορούμενος μπορεί να έχει συνέπειες στην προσωπική του ζωή και επαγγελματική δραστηριότητα, αφού επιχείρησε να ξεκινήσει μια νέα επιχείρηση, αλλά αυτός ο παράγοντας, αν και θεωρείται μετριαστικός παράγοντας, δεν μπορεί να αλλοιώσει το χαρακτήρα της ποινής που θα του επιβληθεί (βλ. Σουτζιής ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 7290, ημερομηνίας 29.9.93). Ο κατηγορούμενος διακίνησε μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών. Αυτά τα ναρκωτικά προορίζονται για τους νέους της κοινωνίας μας. Απέβλεπε σε χρηματικό κέρδος με την καταστροφή των νέων και όταν τον εντόπισε η αστυνομία επιχείρησε να διαφύγει. Χρειάσθηκε πολυπληθής αστυνομική δύναμη και συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση προκειμένου να αναχαιτιστεί η εγκληματική δράση του κατηγορούμενου. Έπειτα επιχείρησε να αποποιηθεί τις συνέπιες της δικής του εγκληματικής δράσης. Επινόησε μία κακόβουλη ιστορία, ότι οι διωκτικές αρχές ήταν υπεύθυνες για την τοποθέτηση και τη διακίνηση των ναρκωτικών. Επομένως, είναι φανερό ότι ο κατηγορούμενος πρόκειται για στυγνό εγκληματία, που η σύλληψη του και η προσαγωγή του ενώπιον του Δικαστηρίου έγινε κατορθωτή μόνο μετά από συντονισμένη προσπάθεια των διωκτικών αρχών. Οι διωκτικές αρχές αξιοποιούν τις πληροφορίες που έχουν στη διάθεση τους και αναβαθμίζουν την επιχειρησιακή τους ικανότητα προκειμένου να προλάβουν την εγκληματική δράση προσώπων που είναι εξαιρετικά ευφυής και οργανωμένα. Παρόλο τούτο, αυτού του είδους τα εγκλήματα όλο και αυξάνονται και πρέπει να επιβληθούν αποτρεπτικές ποινές για να παταχθούν και για να μην προσελκύονται άνθρωποι όπως τον κατηγορούμενο στην αναζήτηση εύκολου κέρδους με την διακίνηση ναρκωτικών. Οι νομοταγείς κάτοικοι της Κύπρου επιθυμούν να εκλείψουν αυτές οι παράνομες δραστηριότητες και επιθυμούν την απομάκρυνση τέτοιων ανθρώπων από τις γειτονιές τους διότι κινδυνεύουν. Ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να αναμένει ότι θα κατείχε τη συγκεκριμένη ποσότητα ναρκωτικών, να συλληφθεί μετά από πολυπληθή αστυνομική επιχείρηση και η τιμωρία του να μην είναι αυτή της φυλάκισης. Η κάνναβη προκαλεί στο χρήστη μια αίσθηση χαλάρωσης και ανακούφισης στον πόνο. Όμως, όπως και το αλκοόλ, επιβραδύνει τις αισθήσεις του ατόμου, με αποτέλεσμα αυτός να μην μπορεί να συγκεντρώνεται, να μην μπορεί να οδηγήσει, να μην μπορεί να σκέφτεται καθαρά. Είναι αντιληπτό γιατί αυτό δεν είναι επιθυμητό στον άνθρωπο. Η χρήση αυτού του φαρμάκου είναι επιβλαβής για την υγεία. Όμως θα πρέπει να προστεθεί ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης και ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες, έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά τη ρητίνη κάνναβης. Σε σύγκριση με άλλες απαγορευμένες ουσίες, είναι για το χρήστη αυτής της ουσίας εύκολο να εθιστεί και να γίνει πρόσωπο εξαρτώμενο στη χρήση της. Η ανεξέλεγκτη χρήση αυτών των ουσιών οδηγεί στην κοινωνική αποσύνθεση και προκαλεί σοβαρά προβλήματα. Το Δικαστήριο δεν δύναται να μην περιφρουρήσει την κοινωνική ευημερία με αποτρεπτικής φύσεως ποινές, ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα εξάπλωσης αυτού του κακού στο κοινωνικό σύνολο. Τα κακά από την εξάπλωση παράνομης χρήσης ναρκωτικών ουσιών θα ήταν δυσβάστακτα για την κοινωνία επειδή, μεταξύ άλλων:
3. Οι χρήστες παρουσιάζουν πολλαπλά προβλήματα υγείας που έχουν σχέση με τη χρήση των ναρκωτικών. Η δαπάνη για την περίθαλψη αυτών των ατόμων θα μπορούσε να λυγίσει τον προϋπολογισμό του κράτους.
4. Χρήστες ναρκωτικών πάσχουν από ψυχικές διαταραχές. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο για χρήστες.
5. Το μεγάλο κόστος συντήρησης αυτής της εξάρτησης οδηγεί αυτά τα πρόσωπα στην διάπραξη και άλλων αδικημάτων για να συντηρούν το πρόβλημά τους. Η συγκεκριμένη ποσότητα κάνναβης είναι αρκετά μεγάλη. Θα μπορούσε θεωρητικά να καταστρέψει την ζωή ή και την υγεία αρκετών ανθρώπων, εφόσον αυτή τεκμαίρεται ότι προορίζεται για κατανάλωση από τρίτους. Αυτή η διάσταση του ζητήματος καθιστά το συγκεκριμένο αδίκημα εξαιρετικά σοβαρό και υπαγορεύει την επιβολή τιμωρίας που τουλάχιστον να αντανακλά τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του κατηγορούμενου στο συνάνθρωπό του. Αυτές οι συνέπειες δεν μετριούνται μόνο αριθμητικά ανάλογα με την ποσότητα της απαγορευμένης ουσίας που βρέθηκε στην κατοχή του, αλλά και ανάλογα με τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, αλλά επέλεξε σχεδόν αβασάνιστα, να διαπράξει το έγκλημα χωρίς να διαισθάνεται τον κίνδυνο και την ευθύνη για τις πράξεις του. Είναι φανερό ότι χρειάζεται να του επιβληθεί μία ποινή αρκετά αυστηρή που να τον κάνει να αποκτήσει συνείδηση για την πράξη του ή τουλάχιστον να νιώσει το φόβο ότι με τις πράξεις του υπάρχουν οι ανάλογες συνέπειες και τιμωρία. Επίσης, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του μισό κιλό ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, σημαίνει ότι τον βρήκαν άνθρωποι που εμπορεύονται συχνά ναρκωτικά για να κάνει τα θελήματα τους, ως αποστολέας και δείχνει πρόσωπο καλά δικτυωμένο με κύκλο εμπόρων ναρκωτικών. Είχε λοιπόν πλήρη επίγνωση των πράξεων του, τις συνέπειες των πράξεων του και είναι γι' αυτό που πέταξε τα ναρκωτικά από τα παράθυρο, επιχείρησε να διαφύγει της αστυνομικής καταδίωξης και να αποποιηθεί της ευθύνης δια της αντεπίθεσης άδικα, κατηγορώντας αυτούς που τον καταδίωκαν ότι είναι διεφθαρμένοι αστυνομικοί. Ο κατηγορούμενος δεν είναι πρόσωπο αφελή που παρασύρεται εύκολα. Είναι ευφυής και κατέστρωσε ολόκληρο σχέδιο προκειμένου να πείσει το Δικαστήριο ότι είναι θύμα αντί θήτης, με απώτερο σκοπό να αποφύγει τιμωρία για τις πράξεις του. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
6. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή τη συμπεριφορά.
7. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με το να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
8. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη του και τους τρεις αυτούς στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v S Georgiou[1]). Επομένως, παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή, αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι αρκετά σοβαρά λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκτασή της. Στην υπόθεση Zoran Jovanovic ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 64/05, ημερομηνίας 21 Νοεμβρίου 2005, το Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης της επιβολής ποινής σε υποθέσεις παράνομης κατοχής των ναρκωτικών ουσιών. «Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Υπάρχει ανεξέλεγκτη χρήση και διάδοση των ναρκωτικών. Η έξαρση στη διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Επομένως όταν επιβάλλεται ποινή το Δικαστήριο πρέπει επιβάλλει ποινή που θα εφαρμόζει αποτελεσματικά τον νόμο και θα προστατεύει την κοινωνία από το κακό της εξάπλωσης των ναρκωτικών στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στα νεαρά πρόσωπα». Στην υπόθεση Παυλίδης ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161, 6161 ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 9 μηνών σε πρόσωπο που κατείχε ποικίλας μορφής ναρκωτικών σε μεγάλες ποσότητες για δική του χρήση και σε σχόλια το Εφετείο επεσήμανε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν θα πρέπει να θεωρούνται επιεικής. Το σκεπτικό του Εφετείου ήταν το ακόλουθο: «.προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Η συχνότητα στη διάπραξη αδικημάτων αναφορικά με τα ναρκωτικά, δημιουργεί μεγάλη ανησυχία η οποία εκφράστηκε και από το νομοθέτη με την αύξηση ποινών την οποία επέφερε με τον τροποποιείτο Νόμο 20

(1)/1992.» Στην υπόθεση Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 187/2013, ημερομηνίας 22.5.2014, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 5 ετών σε πρόσωπο που παραδέχθηκε ότι κατείχε 2 ½ κιλά ναρκωτικών του ίδιου τύπου διότι έλαβε υπόψη του παρά την ύπαρξη της παραδοχής στην κατηγορία, τον προγραμματισμό του εφεσείοντα σε σχέση με τη διάπραξη του αδικήματος και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες περιήλθαν στην κατοχή του τα ναρκωτικά. Στην υπόθεση Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 476, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για την κατοχή ενός κιλού ρητίνης κάνναβης σε παραβάτη 26 ετών με αριθμό προσωπικών προβλημάτων. Η ενέργεια του κατηγορούμενου να διακινήσει τα ναρκωτικά χαρακτηρίζεται από μεθοδικότητα και προγραμματισμό. Δεν είναι πρόσωπο που ενήργησε επιπόλαια ή από μεγάλη ανάγκη, αλλά πρόκειται για έξυπνο και μορφωμένο κύριο που επέλεξε να συμμετέχει στη συγκεκριμένη συναλλαγή διακίνησης και εμπορίας ναρκωτικών. Ως πρώην κατάδικος γνώριζε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος και κρίνω ότι η απόφαση του ήταν συνειδητή. Στην παρούσα περίπτωση η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι η ποινή φυλάκισης. Ο κατηγορούμενος δεν είναι χρήστης ναρκωτικών, επομένως η συμμετοχή του στην επιχείρηση δεν ήταν για λόγους αλτρουισμού, αλλά για δικό του όφελος. Η μεγάλη ποσότητα των ναρκωτικών που βρεθήκαν στην κατοχή του, το είδος των ναρκωτικών και η εμπλοκή του στο σύστημα διανομής και προμήθειας ναρκωτικών ως εντεταλμένος επαγγελματιών εμπόρων ναρκωτικών υπαγορεύουν την επιβολή αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Η συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο σύνολό της είναι τέτοια που συμβάλλει στο γενικό πρόβλημα εξάπλωσης των ναρκωτικών και εάν για τέτοια συμπεριφορά δεν επιβληθεί ποινή στερητική της ελευθερίας του ατόμου είναι ορατός ο κίνδυνος η παράνομη χρήση των ναρκωτικών να εδραιωθεί στη γενική κοινωνία ως κάτι το σύνηθες. Οι προσωπικές περιστάσεις, αν και σημαντικές ως μετριαστικοί παράγοντες, δεν έχουν τέτοιο χαρακτήρα που να δικαιολογούν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την επιβεβλημένη για τέτοιες περιπτώσεις. Άμεση ποινή φυλάκισης είναι αναπόφευκτη υπό τις περιστάσεις, διαφορετικά δεν πετυχαίνεται το πρωταρχικό καθήκον του Δικαστηρίου για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Ο κατηγορούμενος ήταν μέχρι πρόσφατα μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας με την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ναρκωτικών. Είναι βέβαιο ότι αυτός και άλλοι σαν αυτόν, επιτελούν σημαντικό ρόλο στην περίπλοκη αλυσίδα διανομής και προμήθειας ναρκωτικών στην κοινωνία. Αυτά τα πρόσωπα βοηθούν και συντηρούν τα πρόσωπα που σκορπούν το θάνατο στη νεολαία της Κύπρου. Η τιμωρία πρέπει να είναι αυστηρή για να σπάσει ή να αποδυναμώσει κάθε κρίκος αυτής της αλυσίδας. Δεν υπάρχει περιθώριο επιβολής άλλης ποινής εκτός της ποινής φυλάκισης, λαμβάνοντας υπόψη το είδος των ναρκωτικών που είχε στην κατοχή του και το όλο ιστορικό της υπόθεσης. Συνεπώς, αφού έλαβα υπόψη μου τους μετριαστικούς παράγοντες που αναλύονται πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τα γεγονότα της υπόθεσης και της επιβεβλημένης ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής, επιβάλλεται στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 3 ετών σε έκαστη των δύο κατηγοριών που αντιμετωπίζει. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και να αρχίσουν από την ημέρα κράτησης του κατηγορούμενου, ήτοι 26 Φεβρουαρίου 2015. Νοείται ότι οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου εάν αξιολογηθούν σε συνδυασμό με την όλη του εγκληματική συμπεριφορά, δεν δικαιολογούν αναστολή της ποινής. Η αναστολή της ποινής φυλάκισης στην παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι δεν εξυπηρετεί τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας αλλά και ούτε συνάδει ως ορθή αντιμετώπιση για την εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου ως αυτά προκύπτουν από τα ποινικά αδικήματα που έχει διαπράξει. (Βλ. υπόθεση Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 221/2012, ημερομηνίας 19/12/12.) (Υπ.) ................ Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 22 CLR 147 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο